“ท่านพี่ ข้าจะนำไปก่อนแล้วท่านค่อยตามหลังข้ามานะขอรับ”
ในบรรดาคนทั้งสามเอริคเป็ผู้มีพลังแข็งแกร่งที่สุดเขาจึงตั้งใจนำไปก่อนเพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้น
“เหอะ ถ้าให้เ้าไปก่อนไม่ใช่ว่าให้เ้าไปตายรึยังไงกัน?”
เมื่อนางได้ยินว่าเอริคจะเป็คนนำ เธอจึงรีบคัดค้านออกมา
“ท่านพี่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเอาแต่ใจนะขอรับ”
เอริคหันไปมองทางเอวาแล้วพูดด้วยเสียงที่หนักแน่นจริงจัง
“หึ”
เอวามุ่ยปากก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง
แม้ว่านางจะไม่เต็มใจยอมรับ ภายในใจของเอวาเองก็รู้ดีว่าในบรรดาคนทั้งสามแล้วเอริคแข็งแกร่งที่สุดแม้พวกนางตอนนี้จะแข็งแกร่งแต่ก็ยังไม่บรรลุระดับผู้ฝึกปราณขั้นที่ 1ถ้าเกิดอันตรายขึ้นนางอาจไม่สามารถตอบสนองได้ทันท่วงที
แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม นางก็ไม่อยากให้เอริคอยู่ในอันตรายอยู่ดี
เอริคได้แต่ถอนหายใจให้กับความดื้อรั้นของนาง
“ท่านพี่ข้าจะไปแล้วนะขอรับ”
เอริคพูดจบก็ก้าวเข้าไปในทางเดินลับ
“ถ้ามีอันตรายเ้าต้องรีบหนีออกมานะ”
เอวารีบพูดตามหลังเอริคไป
“ขอรับท่านพี่”
เอริคหันกลับมายิ้มให้เอวาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินต่อไป
เ้าต้องระวังตัวเองนะ ถ้าเกิดเ้าเป็อะไรขึ้นมาล่ะก็ข้า.....
เอวายืนกัดฟันแน่นพร้อมกับกำหมัดจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อพร้อมกับมองไปที่ที่เอริคเดินเข้าไป
ภายในทางเดินลับ
หืม ภายในนี้ช่างมืดยิ่งนัก
เอริคเดินลงมาได้สักพักก็ยังไม่ถึงจุดหมายปลายทางเลยถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาบรรลุขั้น1จนสามารถมองเห็นในที่มืดได้แล้ว เขาก็คงได้สะดุดบันไดตกลงไปเป็แน่แท้
นั่น...แสงไฟ?ถึงปลายทางแล้วอย่างงั้นรึ
นี่มัน!?กลิ่นเื!เอริคถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมา
กลิ่นเืงันรึ แถมยังรุนแรงมากอีกด้วย?
อือ......อ่า.......
หือนั้นเสียงอะไร?
เอริคเดินเข้าไปบริเวณที่มีแสงไฟสลัว
คนงั้นรึเหมือนน่าจะยังมีชีวิตอยู่
เอริคหยิบคบไฟที่วางอยู่ตรงผนังก่อนจะนำมันถือเดินเข้าไป
นี่มัน........ไอ้พวกบัดซบ!ข้าจะฆ่าล้างบางพวกเ้าทุกตัวไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานนนนน!
ภาพที่เอริคเห็นคือภาพมนุษย์ที่ถุกจับมาทรมาณมีเืท่วมอยู่ทั้งตัวลมหายใจรวยริน
แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เอริคโมโหมากที่สุดไม่ใช่เื่ที่เห็นคนถูกทรมาณเพราะเื่แบบนี้เขาเห็นมาจำนวนมากในชีวิตที่แล้วบางสถานที่ยังโหดร้ายกว่านี้มากแถมยังกับคนแปลกหน้าด้วย
ที่สำคัญคือเขาไม่ใช่วีรบุรุษผู้กล้าที่จะมาช่วยทุกคนให้รอด
สิ่งสำคัญสำหรับเอริคมีเพียงแค่คนในตระกูลของเขาและพวกพ้องเท่านั้น
นั้นคือเกล็ดย้อนของเขาที่ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้อง
แต่วันนี้มีคนกล้าที่จะมาแตะต้องเกล็ดย้อนของเขา!!
สิ่งที่ทำให้เอริคในตอนนี้กำลังแผ่จิตสังหารออกมาจนสูงเสียดฟ้าก็คือภาพของคนในตระกูลเขาคนนึงที่ถูกทรมาณจนเือาบไปทั่วร่างร่องรอยาแบนร่างเกิดจากการเฆี่ยนตีจนเนื้อหลุด
“พ่อบ้านหยาง?นั้นใช่ท่านหรือไม่?”
เอริครีบวิ่งไปที่กรงนึงท่านที
“นะ...นายน้อยนั้นท่านหรือ?”
ชายที่มีผมขาวผสมสีแดงที่เกิดจากเืแห้งติดผมเงยหน้าขึ้นมามอง
“เป็ข้าเอง!พ่อบ้านหยางเกิดอะไรขึ้นทำไมท่านถึงได้โดนจับมาขังอยู่ในนี้ได้กัน”
เอริครีบพังกรงเข้าไปก่อนที่จะปลดโซ่ที่พัธนาการแขนขาของพ่อบ้านหยางไว้ทันที
พ่อบ้านหยางคือพ่อบ้านประจำตระกูลัทมิฬเขาดูแลรับใช้ตระกูลมานานั้แ่พึ่งก่อตั้งตระกูลขึ้นมาใหม่ๆ และเขายังคอยเฝ้าดูการเติบโตของเอริคั้แ่เอริคเกิดจนโตเขามีความภักดีต่อตระกูลสูงมาก เขายังคอยดูแลเื่ราวภายในตระกูลน้อยใหญ่อีกด้วยแม้ว่าเขาจะไม่มีสายเืเดียวกับเอริคแต่ภายในตระกูลก็นับถือพ่อบ้านหยางดั่งผู้าุโคนนึงของตระกูล
“อ่า...ช่างเป็บุญวาสนาของข้ายิ่งนักที่ได้เห็นหน้านายน้อยในวาระสุดท้ายของชีวิต”
“แค่กๆๆ”
พ่อบ้านหยางไอเป็เืออกมาสภาพของพ่อบ้านหยางเรียกว่าอิดโรยเป็อย่างมากร่างกายผอมจนหนังแทบติดกระดูก
“พ่อบ้านหยางท่านทำใจดีๆไว้นะ ข้าจะพาท่านไปรักษาเดี๋ยวนี้ล่ะ”
เอริคทำการประคองพ่อบ้านหยางขึ้นมาแต่พ่อบ้านหยางกลับหยุดเขาไว้
“นายน้อยท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอก ทิ้งข้าไว้ที่นี่แหละ”
“ไม่!ข้าไม่ทิ้งท่าน พ่อบ้านหยางท่านต้องอดทนไว้นะ”
เอริครีบแบกพ่อบ้านหยางขึ้นหลังของเขาก่อนที่จะพาพ่อบ้านหยางออกไป
“อั้ก แค่กๆๆ “
“พ่อบ้านหยาง!!”
เอริครีบวางพ่อบ้านหยางนั่งพิงลูกกรงทันทีทีเมื่อเห็นว่าพ่อบ้านหยางอาการหนักขึ้น
“พ่อบ้านหยางท่านรอข้าอยู่นี่ก่อนนะเดี๋ยวข้าไปหายามาให้ท่านไม่นานเดี๋ยวข้าก็กลับมา”
ขณะที่เอริคกำลังหันหลังหันร่างกลับไปพ่อบ้านหยางก็ขยับมือมาจับแขนของเขา
“นายน้อย...ข้ามีเื่สำคัญจะบอกท่าน”
เอริคเมื่อเห็นสีหน้าของพ่อบ้านหยางก็รู้ว่าเขากำลังจะพูดสั่งเสียก่อนที่เขาจะตาย
เอริคกัดฟันแน่นก่อนที่คุกเข่ารับฟังคำสั่งเสียของพ่อบ้านหยาง
“นายน้อยเื่นี้เริ่มมาจากวันที่ขาขอลากลับบ้านเกิดในวันนั้น..”
วันนั้น?นั้นมันเกือบ1เดือนเลยนะ!เมื่อชีวิตก่อนที่ไม่เจอพ่อบ้านหยางคิดว่าเขาอยู่ที่บ้านเกิดทำให้ในตอนหายนะซอมบี้ไม่เจอเขาแต่กับเป็ว่า.....
เมื่อคิดว่าพ่อบ้านหยางถูกจับตัวมาทรมาณกว่า1เดือนเต็มทำให้เขาโกรธจนดวงตาแดงก่ำ
พวกบัดซบ!ข้าจะฉีกพวกเ้าให้เป็ชิ้นๆ!
ถ้าใครมาเห็นเอริคตอนนี้จะต้องใกลัวจนวิ่งหนีไปไกลแน่นอนเพราะสภาพของเอริคตอนนี้เหมือนปีศาจที่กำลังจะหลุดจากรงขังอยู่รอมร่อ
“หลังจากที่ข้าออกมาจากคฤหาสน์ได้ไม่นานพวกมันก็ได้มาจับตัวข้าไป”
พ่อบ้านหยางสูดอากาศเข้าไปเหมือนกับว่าการพูดแต่ล่ะครั้งของเขานั้นบั่นทอนอายุขัยทุกลมหายใจ
“พวกมันจับข้ามาเพื่อบังคับให้ข้าบอกเส้นทางการค้าขายต่างแดนของตระกูลนายน้อยให้กับพวกมัน”
“เส้นทางการค้า?”
เอริคเข้าใจเื่ราวทั้งหมดทันที
ที่แท้พวกมัน้าเส้นทางการค้า!
สำหรับตระกูลัทมิฬแล้วเส้นทางการค้าเปรียบเสมือนเส้นเืของพวกเขาเลยก็ว่าได้
ไม่สิเรียกว่าเป็เส้นเืของตระกูลพ่อค้าทุกคนเลยก็ว่าได้เพราะเส้นทางการค้าขายระหว่างเมืองต่างๆนี่เองที่ทำให้ตระกูลเขาร่ำรวยมาจนทุกวันนี้
“แน่นอนว่าข้าไม่มีทางบอกพวกมันเด็ดขาดต่อให้ข้าคนนี้จะต้องถูกทรมานจนตายก็ตามที!”
พ่อบ้านหยางพูดออกมาด้วยนำเสียงโกรธอย่างมาก
ทั้งชีวิตเขาภักดีกับตระกูลัทมิฬ จะให้นั้นทรยศงั้นรึ?
ไม่มีทาง!!
“แค่กๆ”
พ่อบ้านหยางไอออกมาเป็เือีกรอบ
“นายน้อยข้าอยากรบกวนนายน้อยสักอย่าง..”
“พ่อบ้านหยางไม่ว่าเื่อะไรเชิญท่านพูดออกมาได้เลยข้ารับปากว่าต่อให้ข้าจะต้องตายข้าจะทำคำขอของท่านให้ได้!”
“ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรหรอกขอรับนายน้อยข้าแค่อยากให้นายน้อยบอกนายท่านว่าแม้ข้าจะโดนทรมาณจนใกล้ตายแต่ข้าก็หาได้หลุดความลับของตระกูลัทมิฬออกไป..”
“พ่อบ้านหยางเื่ความภักดีของท่านไม่มีใครสงสัยแน่นอนถ้าใครกล้าสงสัยข้า เอริค จะสับมันให้เป็หมื่นๆชิ้นไม่ให้ได้ผุดได้เกิดอีกเลย”
เอริคจับมือของพ่อบ้านหยางไว้แน่นกลัวว่าถ้าปล่อยมือเขาจะต้องเสียผู้าุโคนนี้ไปอย่างแน่นอน
“เอริคข้าได้ยินเสียงดังมาถึงข้างนอกเลย เ้าเป็อะไรรึไม่”
เอวาเมื่อได้ยินเสียงเอริคส่งเสียงดังอยู่ด้านล่างนางเลยรีบวิ่งลงมาดู
“ที่นี่..พ่อบ้านหยางทำไมท่านถึงได้มาอยู่ในสภาพนี้ได้กัน?!”
เอวาเห็นสภาพที่นี่แล้วถึงกับใแต่เมื่อเห็นพ่อบ้านหยางถึงกับใมากกว่าเดิมจึงรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ
“คุณหนูเอวา...ข้าช่างโชคดียิ่งนัที่ได้เห็นท่านอีกคน”
“พ่อบ้านหยางท่านต้องไม่ตายนะ!”
เอวาจับมือของพ่อบ้านหยางพร้อมกับเริ่มน้ำตาคลอ
“ข้ามีชีวิตอยู่มานานแล้วพอแล้วขอรับสิ่งที่ข้าภาคภูมิใจมากที่สุดก็คือการที่ได้ แค่กๆ”
“....รับ..ใช้ตระกูลัทมิฬ”
หลังจากพูดจบพ่อบ้านหยางก็ปิดตาลงพร้อมกับจากโลกนี้ไปอย่างสงบ
“นายท่านค่ะเกิดเื่ใหญ่แล้ว!พวกซอมบี้กำลังมาทางนี้กันเต็มเลยค่ะนายท่าน”
เอเลน่าะโบอกเอริคจากข้างบน
“ท่านพี่ข้าฝากท่านแบกพ่อบ้านหยางออกไปจากที่นี้ด้วยนะขอรับ”
เอริคมองไปที่คนที่ถูกจับมาทรมาณพร้อมกับกล่าวว่า
“ตอนนี้ข้างนอกกำลังเกิดภัยพิบัติ ข้าจะปลดปล่อยพวกเ้าให้เป็อิสระ ส่วนว่าต่อจากนี้พวกเ้าจะอยู่หรือตายก็ไม่ใช่เื่ของข้าอีก”
เอริคพูดอย่างงี้ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล เพราะด้วยพลังของเขาตอนนี้แค่ลำพังการปกป้องคน2คนก็เต็มกลืนความสามารถของเขาแล้ว
ที่สำคัญคือเอริคไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้ทุกคนต่อให้ปกป้องพวกเขาได้เขาก็ไม่ทำเขาไม่้าเพิ่มความเสี่ยงของตัวเองด้วยการช่วยเหลือคนแปลกหน้า
ที่เอริคไม่ฆ่าพวกเขาแล้วดูดกลืนพลังปราณก็เพราะเอริคไม่้าฆ่าผู้บริสุทิ์เท่าที่จะเป็ไปได้เขาจะฆ่าคนก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายเป็ศัตรูหรือภัยคุกคามตระกูลและพวกพ้องของเขาเท่านั้น อีกอย่างโลกหลังจากนี้จะโหดร้ายยิ่งขึ้นไปอีก เป็โลกที่ผู้แข็งแกร่งกดขี่ผู้อ่อนแอถ้าไม่พวกเขาม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ในตอนนี้อนาคตพวกเขาก็ต้องตายอยู่ดี
แล้ววันนี้เขาไม่้าฆ่าใครอีกด้วย สำหรับเขาที่ตั้งเป้าปกป้องครอบครัวและพวกพ้องแล้วการตายของพ่อบ้านหยางส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมาก
เอริคเดินไปปลดปล่อยพวกเขาที่ละคนจากพันธนาการที่คุมขังพวกเขาอยู่ด้วยความรวดเร็ว
“เอาล่ะพวกเราก็ไปกันเถอะ ข้าจะเปิดทางเอง ส่วนท่านพี่ให้อยู่ตรงกลางเอเลน่าให้อยู่หลังปิดท้าย”
“เข้าใจแล้ว”
เอวาตอบกลับเอริคครั้งนี้นางไม่แสดงท่าทางเอาแต่ใจอีกส่วนเอเลน่าก็พยักหน้าว่านางเข้าใจแล้ว
“พวกเราไป”
เอริควิ่งออกไปจากห้องลับด้วยความรวดเร็ว
กรรรรรรรรรรรรรรรรรร
เสียงร้องโหยหวนของซอมบี้จำนวนมากดังออกมา
“หลีกทางให้แก่ข้า!!”
เอริคะโออกมาด้วยความบ้าคลั่งพร้อมกับฟาดฝันดาบเข้าใส่ซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาหาเขา
เขาตอนนี้กำลังโมโหสุดขีด ทำให้เขาใช้พลังออกมาเต็มพิกัด
“ตายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
ฉับ ฉัวะ ฉับ ฉัวะ ฉับ ฉัวะ
ซอมบี้ถูกฟันจนร่างขาดเป็ชิ้นๆกระจายไปทั่วผนังและพื้นจนย้อมบริเวณนั้นให้กลายเป็แอ่งเื
ตูมมมมม ปัง!
ร่างของซอมบี้ถูกเอริคเตะจนอัดกระแทกเข้ากับกำแพงจนพังทะลุไปอีกด้าน
“เร็วเข้า”
เอริคหันไปมองทางเอวากับเอเลน่าที่วิ่งตามมาแม้ว่าเอวาจะแบกร่างของพ่อบ้านหยางไว้อยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเร็วของนางช้าลงแม้แต่นอย
เอริคกับเอเลน่าช่วยกันจัดการซอมบี้จนสามารถฝ่าออกมายังด้านนอกของคฤหาสน์ได้
ระหว่างที่พวกเขาสามคนกำลังวิ่งฝ่าซอมบี้เพื่อกลับไปที่ตระกูลนั้นเอง
โฮกกกกกกกกกก กรรรรรรรรรร
ปรากฏซอมบี้วิวัฒนาการขั้นที่ 2ะโเข้ามาขวางทางพร้อมกับซอมบี้ขั้น 1 อีกสิบกว่าตัว
บัดซบ!ซอมบี้ขั้น 2ทำไมมันมาอยู่ที่นี้ได้กัน
เอริคถึงกับไม่เชื่อในสายตาของตนเอง
“ท่านพี่ท่านรีบกลับไปที่คฤหาสน์ก่อนเร็วเข้าเดี๋ยวข้าจะรับมือพวกมันเอง”
“ไม่เ้าต้องไปกับพวกเรา”
เอวาเห็นซอมบี้ตัวใหญ่ที่ด้านหน้าของพวกนั้นก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็ตัวอันตรายกว่าซอมบี้ที่นางเคยเห็นมาทั้งหมด
“ไม่ ถ้าไม่มีคนคอยต้านพวกมันไว้พวกมันต้องไล่ตามทันแน่”
เอริครู้ดีว่าด้วยพละกำลังและความรวดเร็วของซอมบี้ขั้น 2มันจะต้อมตามทันแน่ถ้าไม่มีใครคอยต้านมันไว้
“ถ้างั้นข้าจะเป็คนต้านพวกมันเอง”
เอวารีบพูดสวนกลับทันควัน
“ไม่ ท่านพี่ยังไม่แข็งแกร่งพอ รีบไปเร็วไม่งั้นพวกเราได้ตายกันหมดแน่!”
เอริคพูดจบก็ไม่รอให้เอวาตอบกลับ เขาก็รีบวิ่งไปประจันหน้ากับซอมบี้
“อึก...ข้าจะรอเ้ากลับมาเพราะงั้นเ้าต้องปลอดภัยกลับมาใหได้!”
เอวาขบริมฝีปากแน่นก่อนที่จะรีบวิ่งกลับไปที่คฤหาสน์ด้วยความรวดเร็วเพราะยิ่งนางออกไปจากบริเวณนี้เร็วเท่าไหร่เอริคก็จะยิ่งปลอดภัย
โฮกกกกกกกกกกกกกก
ซอมบี้ขั้น 2 คำรามออกมาเมื่อเห็นว่าเอริคกำลังวิ่งเข้ามาหามัน
เหอะ ส่งเสียงร้องน่ารำคาญอยู่ได้เดี๋ยวข้าจะช่วยทำให้เ้าไม่ได้พูดอีกเลยตลอดกาล
ซูมมมมมมมมม ปัง ปัง โครม
ซอมบี้ขั้น 2 เขวี้ยงหมัดใส่เอริคจนผืนถนนแตกกระจายจนเศษหินกระเด็นไปทั่วพื้นที่
เอริครีบถีบเท้ากระแทกพื้นเพื่อจะโดดออกไปรัศมีการทำลาย
กรรรรรรรรร
ซอมบี้ขั้น 1 อีก 2 ตัวพลันโผล่เข้ามาใช้กรงเล็บโจมตีจากด้านหลังด้วยความรวดเร็ว
ฮึ่ม!
เคร้ง!ปัง!
เอริคพลิกตัวกลางอากาศสะบัดดาบกระแทกเข้ากับกรงเล็บของซอมบี้จนพวกมันกระเด็นไปกระแทกเข้ากับกำแพง
ทันทีที่เอริคเท้าถึงพื้นก็มีซอมบี้ขั้น1โจมตีมาจาก 4 ทิศทางพร้อมกัน
เอริคพลันแสยะยิ้มขึ้นมาทันที
วิชาเหมันต์เยือกแข็งมรณะ อาณาเขตเยือกแข็ง!!
วิชาเทพปีศาจกลืน์ อาณาเขตกลืน์!!
เอริคใช้อาณาเขตเยือกแข็งแล้วตามด้วยอาณาเขตกลืน์
เมื่อเขาใช้อาณาเขตเยือกแข็งทำให้ซอมบี้ถูกแช่แข็งจนพวกมัขยับตัวได้ยาก
ฉัวะๆๆๆ
หัวซอมบี้ 4 หัวหล่นลงมาที่พื้นพร้อมกับถูกอาณาเขตกลืน์ดูดพลังงานจากพวกมันเข้าสู่ร่างกายของเอริค
ครืนนนนนนนนนนนนน
ปัง!
ผู้ฝึกปราณขั้นที่ 2
ตอนนี้เอริคได้เข้าสู่ผู้ฝึกปราณขั้นที่ 2 แล้ว
เอาล่ะ ต่อไปถึงเวลาตายของเ้าแล้ว ไอ้ซอมบี้!!
เอริคหันหน้าไปมองพร้อมกับยิ้มเยาะเย้ยไปที่ซอมบี้วิวัฒนาการขั้นที่ 2