โครก!!!
เ้าเรดอ็อคร้องคำรามอย่างเกรี้ยวกราดใส่ฉัน
ดูเหมือนมันกำลังโกรธ?
เเต่การที่มันยังมีเเรงเเบบนี้ เเสดงว่าฉันคงจะต่อยมันเบาเกินไป...ถึงงั้นก็เถอะ มันก็กระเด็นไปเกือบยี่สิบเมตรเลยนะ
นี่ร่างกายมันถึกทนหรือว่าตัวมันเบาเกินไปล่ะเนี้ย?
ปัง!ปัง!
ขณะฉันกำลังสงสัยเื่เล็กๆน้อยๆอยู่ เ้าเรดอ็อคก็ใช้กำปั้นทุบที่หน้าอกซึ่งมีก้ามเนื้อเเข็งๆรองรับไว้จนเกิดเสียงดัง จากนั้นมันก็คำรามอีกครั้งเเละวิ่งตรงเข้ามาหาฉันโดยที่เหวี่ยงเเขนอาละวาดใส่ต้นไม้ที่อยู่ตามทางจนต้นไม้ล้มเกลื่อนไปหมด เ้าสองตัวก่อนหน้านี้เองก็ทำเเบบคล้ายๆกัน มันมักจะทำท่าโกรธเกรี้ยวเเละอาละวาดใส่รอบๆเสมอเมื่อมันได้รับาเ็
ตรงนี้ฉันไม่เเน่ใจว่าพฤติกรรมของมันเป็เื่ปกติของมอนเตอร์ในโลกนี้หรือว่ามันจะเป็เเค่มอนเตอร์โง่ๆที่ดีเเต่มีกล้ามกันเเน่ ถึงได้กล้าพุ่งเข้ามาตรงๆใส่ฉัน ที่พึ่งจะซัดมันกระเด็นไปเกือบยี่สิบเมตร เเละเเถมหมัดนั่นฉันยังออมเเรงเอาไว้อีก
....
เอาเถอะ ถ้ามันหนีไปฉันคงจะลำบากที่จะต้องไล่ตาม เพราะงั้นการที่มันเป็ฝ่ายพุ่งเข้ามาหาฉันเอง ถือเป็เื่ที่ต้องขอบคุณ
โครก!!!
เ้าเรดอ็อคที่พุ่งมาอยู่หน้าฉันร้องคำรามพร้อมกับเหวี่ยงเเขนที่ใหญ่โตกว่าตัวฉันออกมา
อาจเพราะฉันไม่มีท่าทีจะหลบ ฉันเลยได้ยินเสียงะโบางอย่างจากนักผจญภัยทั้งสามที่อยู่ข้างหลังฉัน นี่เขายังเป็ห่วงฉันอีกหรอ?หลังจากที่เห็นฉันต่อยมันกระเด็นไปเเล้วเนี้ยนะ มันรู้สึกเเปลกๆยังไงก็ไม่รู้สิ
หมับ!
โคร-ก?
ตอนที่เเขนของมันพุ่งมาถึง ฉันก็ก้มหัวลงต่ำเเละหลบลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เข้าประชิดตัวมันเเละใช้อุ้งเท้าเเมวนุ่มๆจับไปที่ลำตัวของเ้าเรดอ็อค...
"ฮึ้บ!" จากนั้นฉันก็ยกร่างของมันไว้เหนือหัวเเล้วทุ่มลงกระเเทรกกับพื้นอย่างเเรงจนเกิดเสียง'ตู้ม!!'คล้ายะเิ ฉันเหมือนจะเห็นมันเืมันซึมออกมาตามร่างกายด้วย มันเป็เืที่สีค่อนข้างข้นกว่าสีตัวมันฉันเลยเเน่ใจว่ามันคือเื ซึ่งก็ดีเเล้วล่ะที่ฉันปาลงไปให้ไกลจากฉันหน่อยตอนนี้ฉันเลยยังไม่เปื้อนเืของมัน
" " "--!!!" " "
ฉันหันไปเห็นหน้าของพวกนักผจญภัยเข้าพอดี ดูเหมือนทั้งสามคนจะเเสดงสีหน้าออกมาต่างกันคนล่ะเเบบ เเต่คงจะใในเเบบของตัวเองนั่นเเหละ ถ้าเป็โลกเดิมของฉันมันคงจะประหลาดดีที่เห็นเด็กผู้หญิงเอาชนะสัตว์ประหลาดที่ร่างใหญ่โตกว่าตัวเองได้เเบบง่ายๆอย่างนี้
เเต่นี่มันโลกเเฟนตาซี ผู้หญิงหูกระต่ายที่ใช้เวทย์ได้ก็เห็นเเล้ว ดังนั้นการที่ผู้หญิงซึ่งสวมเฮดโฟนหูเเมวอยู่จะเอาชนะเ้าอ็อคตัวสีเเดงนั่นได้ด้วยพละกำลังล้วนๆก็ไม่น่าเเปลกนี่ใช่ไหม? เพราะงั้นฉันจะไม่พูดอะไรเพื่อให้เขาคลายสีหน้าในั่นเเละปล่อยให้พวกเขาเข้าใจกันเองไปล่ะกัน
โค-รก!
ขณะคิดว่าจะทำยังไงหลังจากจัดการมันได้ เ้าเรดอ็อคก็ค่อยๆลุกขึ้นเเละจ้องมาที่ฉัน เหมือนมันจะยังไหวอยู่ ฉันจะจัดการมันโดยอัดพลังหมัดเต็มที่เข้าที่หัวเ้าเรดอ็อคเลยก็ได้ เเต่เพราะทำเเบบนั้นเืมันต้องกระเด็นมันโดนฉันเเน่ เพราะงั้นฉันต้องจัดการมันด้วยวิธีอื่น
"...อืมม" จะใช้ก้อนหินที่ฉันเก็บอยู่ใน'ไอเท็มบ๊อกซ์'ก็ได้ เเต่ฉันยังไม่อยากเเสดงความสามารถนี้ให้คนที่พึ่งเคยเจอเห็นเนี้ยสิ
......
โอ๊ะ!
ฉันสังเกตเห็นบางอย่างที่ดูจะใช้ได้ตกอยู่ตามพื้นที่เ้าเรดอ็อควิ่งผ่านมาหล่นอยู่เต็มไปหมด จึงตัดสินใจวิ่งไปหยิบมันขึ้นมา
'โครก!!'
เ้าเรดอ็อคส่งเสียงคำรามอีกครั้ง นี่มันจะเป็มอนเตอร์ที่ชอบะโไปไหน? นี่ถ้าฉันปรับระดับเสียงเป็10ตอนนี้คงนอนสิ้นใจขณะมีเืไหลอยู่เต็มหูเเน่เลย.....ช่างเป็จุดอ่อนที่น่าอนาจเเท้
ฉันบ่นกับตัวเองในใจ เเล้วยกต้นไม้ที่สูงเกือบสิบเมตรขึ้นมา โคนต้นมันถูกทำลายทำให้มันล้มลงมาที่พื้น เเต่ขนาดเเละความสูงของมันตอนนี้ยังโอเคสำหรับฉันอยู่ ฉันสามารถใช้มันจัดการกับเ้าเรดอ็อคจากระยะนึงได้โดยที่ไม่ต้องเปื้อนเืของมัน
หืม ? ฉันสังเกตเห็นว่าเ้าเรดอ็อคมันชะงักไปครู่หนึ่งตอนเห็นฉันยกต้นไม้ขึ้นเเละตั้งท่าจะฟาดใส่มัน ซึ่งฉันไม่ปล่อยโอกาสนั้นไปหรอก เเม้จะเพียงพริบตาเดียว เเต่ฉันก็ใช้จังหวะที่มันนิ่งไปฟาดเข้าใส่ที่ศีรษะของมันอย่างเต็มเเรง
ปัง!!
ในจังหวะที่เกิดเสียงขึ้นฉันก็เห็นว่ามีเศษเนื้อเเละเืของมันกระจายออกเเละกระเด็นลงพื้นทีล่ะน้อย ฉันสงสัยว่าจะไปทำให้ส่วนอื่นเสียหายหรือเปล่า ก็เลยเข้าไปดูผลงานใกล้ๆ
"....."
อืม นี่มันดีเกินกว่าที่คาดไว้ ดูเหมือนฉันจะตีโดนเข้าที่หัวของมันจนเเหลกโดยไม่มีส่วนอื่นได้รับความเสียหายมากนัก เเต่ก็นะ ตอนฉันยกต้นไม้สูงนั่นฟาดเข้าใส่มัน ฉันรู้สึกเหมือนว่ามันไร้น้ำหนักไปครู่หนึ่ง เลยเผลอฟาดซะเต็มเเรงจนศีรษะมันไม่เหลือเค้าโครงเดิมซะเเล้ว ถ้านี่เป็เกมภาพนี้ควรได้รับการเซ็นเซอร์เลยล่ะ โดยเฉพาะที่ประเทศไทยภาพเเบบนี้สื่อทางโทรทัศน์คงไม่ปล่อยให้ออกอากาศไว้หรอก
......
ถ้าเกิดคิดว่ามันเป็ลูกเเตงโมลูกหนึ่ง จะทำให้คนๆนึงอาเจียนขึ้นหรือเปล่า? ฉันหมายถึงว่า ถ้าลองมาเห็นภาพนี้เเล้วนึกถึงสิ่งที่สามารถทำให้เห็นภาพนี้ได้ทันที ก็คงไม่พ้นลูกเเตงโมถูกตีจนมีเนื้อเเละน้ำของมันกระจายอยู่ตามพื้นนั่นเเหละ...
อ่า...ถ้าคนชอบกินเเตงโมเขามารู้เื่ที่ฉันเอาภาพนี้มาใช้ลูกเเตงโมมาอธิบายคงโดนโกรธเเย่
จะว่าไงดีล่ะ ที่ฉันบ่นๆในใจอยู่นี่ไม่ใช่อะไรหรอก เเค่พยายามทำให้การกระทำของตัวเองมันดูไม่โหดร้ายเกินไปน่ะ ถ้าพ่อเเม่ที่จากไปของฉันรู้ว่าลูกสาวตัวเองโตมาสามารถทำลายศีรษะของมอนเตอร์จนเืนองได้อย่างหน้าตาเฉยเเบบนี้ คงโดนดุอยู่เเล้วล่ะ
นี่ยังเเค่มอนเตอร์นะ ถ้าเกิดฉันไปเจอสถานการณ์ที่บังคับให้สู้กับมนุษย์กันเองขึ้นมาล่ะก็ .....
......
ในตอนที่ฉันกำลังคิดเื่สยองๆอยู่นั้น ก็มีเสียงของคุณAIที่ฉันคุ้นเคยพูดขึ้น เเละคำพูดของเธอในตอนนั้นก็ดึงความสนใจของฉันจนลืมเื่ที่คิดไว้เมื่อกี้ไปจนหมด
ติ้ง! /ตอนนี้เฮดโฟนหูเเมวของนายท่านเลเวลอัพเป็ 24 เเล้วค่ะ/
จากนั้นรายงานที่ตามมาก็ทำให้ฉันยิ้มเล็กน้อย
[ปลดล็อคเงื่อนไขเลเวล20]['ชุดนักปราชญ์'ได้ถูกเพิ่มลงใน'ไอเท็มบ๊อกซ์'ของคุณเเล้ว]
*
หลังจากฉันจัดการกับเ้าเรดอ็อคเรียบร้อย ฉันก็รีบเก็บอุ้งเท้าเเมวเข้าไปใน'ไอเท็มบ๊อกซ์'ทันที หลังจากนี้ถ้าเป็ไปได้ฉันจะไม่ใช้มันอีก ถึงมันจะทรงพลังขนาดไหน เเต่ใส่ของเเบบนั้นให้คนอื่นเห็นมันก็น่าอายเกินไป...เเละต่อให้ไม่มีคนอื่นเห็น ฉันก็เชื่อว่าไอ้คุณพระเ้านั่นจะต้องตามส่องดูฉันตอนใส่มันอยู่เเน่นอน เพราะงั้นเ้านี่ฉันจะถือว่ามันเป็ไพ่ตายไปล่ะกัน
ฉันอยากรีบไปเรียนเวทยมนตร์เร็วๆกับผู้หญิงที่มีหูกระต่าย เเต่ถูกเสียงของเ้าAIดึงความสนใจไว้ก่อนหน้านี้
ตอนนี้เลเวลเฮดโฟนหูเเมวของฉันคือ24จากเดิมที่มีอยู่17เเสดงว่าเ้าเรดอ็อคที่ควรจะเป็มอนเตอร์ระดับต่ำไม่ต่างอะไรกับเ้าสมิงเทานั้นให้ค่าประสบการณ์เยอะกว่าอย่างเห็นได้ชัด คงเป็จากมุมมองของมนุษย์อีกตามเคยล่ะสิท่า ก่อนหน้านี้ฉันลำบากเพราะใช้เเต่ขาสู้กับเ้าสองตัวก่อนหน้านี้ก็จริง เเต่ที่เป็ปัญหาในตอนนั้นไม่ใช่ว่าจะชนะยังไง เเต่เป็ทำยังไงถึงจะสามารถนำมันเก็บไว้ครบได้ทุกส่วนโดยไม่มีตรงไหนเสียหายเยอะตังหาก มีตัวนึงฉันเผลอออกเเรงเตะมากไปจนหน้าท้องมันยุบไปประมาณนึงเลย ฉันหวังว่าสภาพมันน่าจะพอขายได้นะ
ยังไงก็ตามฉันต้องขอบคุณมันเลยล่ะที่ทำให้เลเวลฉันครบเงื่อนไขที่้าได้เร็วขนาดนี้ ทีนี้ฉันก็จะได้มีชุดดีๆไปเดินในเมืองได้อย่างสบายใจเสียที ว่าเเล้วฉันก็เปิดหน้าต่างที่เเสดงสิ่งของเเละข้อมูลของในไอเท็มบ๊อกซ์ขึ้นมา
ชื่ออุปกรณ์: ชุดนักปราชญ์ของ Aiko_Ja
ผู้ถือครอง: ฟราน [ไม่สามารถให้ผู้อื่นสวมใส่ได้]
ระดับความหายาก: ???
ความทนทาน: ???
คุณสมบัติ: [ต้านทานเวทยมนตร์ธาตุ],[ต้านทานเวทยมนตร์ไร้ธาตุ],[ต้านทานสถานะผิดปกติ],[ต้านทานความเสียหายทางกายภาพ],[ ฟื้นฟูมานาได้เร็วขึ้น],[ฟื้นฟูพละกำลังได้เร็วขึ้น],[เพิ่มพลังกายเล็กน้อย],[ซ่อมบำรุงอัตโนมัติ],[เพิ่มความเเม่นยำระดับนึง]
สกิล: [ค้นคว้าเวทย์],[ค้นคว้าอาหาร],[ตามลอยเเมว],[รีเวิร์ส]
.......
มันใช่ชุดเดียวกับที่ฉันใช้หรือเปล่าหว่า? รู้สึกว่าบางอย่างมันไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้ ไอ้ตรงคุณสมบัติเหมือนจะโดนถอดบางอย่างเเละปรับบางอย่างทำให้พอเข้าใจได้ เเต่ตรงสกิลเนี้ยเหมือนว่าจะมีสกิลที่เป็ของมันเเน่ๆอยู่เเค่อันเดียว นอกนั้นถูกเอาออกหมดเเละเพิ่มสกิลเเปลกๆเข้ามาซะอย่างงั้น ก็คงไม่พ้นโดนปรับเเต่งอีกนั่นเเหละ
เเล้วก็ปกติตอนเป็เกมมันจะมีบอกด้วยว่าจะเพิ่มค่าสถานะให้เท่าไหร่ด้วย เเต่นี่เล่นตัดที่เป็ตัวเลขออกไปทั้งหมดทำให้ไม่รู้เลยว่ามันเพิ่มอะไรให้ฉันบ้าง ตอนนี้ฉันรู้เเค่ว่ามันเพิ่มคุณสมบัติพิเศษกับสกิลให้เท่านั้น ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับเ้าเฮดโฟนหูเเมวที่ฉันสวมอยู่หรือว่าชุดอยู่บ้านของฉันเลย เเบบนี้ก็มีโอกาสที่ฉันจะโดนปรับความสามารถได้ตลอดโดยที่ฉันไม่รู้เลยน่ะสิ
รู้สึกหวั่นๆเลยล่ะ พอฉันคิดเเบบนั้นเเล้ว
"นี่เธอ...จัดการมันได้จริงๆหรอเนี้ย!?" นักผจญภัยชายคนหนึ่งเดินมาพูดกับฉัน ดูเหมือนเขาจะมีเเรงขึ้นเเล้วสินะ ฉันไม่เเน่ใจว่าผลกระทบของเวทย์ใหญ่ที่คุณหูกระต่ายนั่นใช้มันส่งผลระดับไหนกับคนรอบข้าง เเต่ถ้าให้เดานั่นคงมากพอจะทำให้เขาไม่มีเเรงหนีจากตรงนั้น ตอนสู้กับเ้าเรดอ็อคฉันไม่รู้สึกอะไรเพราะสวมอุ้งเท้าเเมวตอนไปจับตัวมันก็จริง เเต่ตอนนั้นตัวของเ้าเรดอ็อคมันคงจะร้อนเอามากๆจนโลหะเเทบละลายเลยล่ะ
เวทย์นั่นว่าเเรงเเล้วเเต่ไอ้การดูดซับความร้อนของเ้านั่นดันสูงกว่าล่ะนะ ส่วนฉันเหมือนว่าจะไม่เป็อะไรเพราะมีค่าสเตตัสอยู่ล่ะ เลยเเค่รู้สึกว่าเเถวๆนั้นมันดูอุ่นๆเท่านั้น
ฉันที่ได้ยินอีกฝ่ายทักขึ้นก็เพียงเเค่หันไปสบตาครู่นึง เเล้วเดินไปหาคุณผู้หญิงหูกระต่ายโดยไม่พูดอะไร ตามจริงก็อยากตอบกลับไปว่า 'ก็เห็นเเล้วนี่'หรือ'หลักฐานก็อยู่ตรงนี้เเล้วไง'มาก เเต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาคุยเื่ไร้สาระกับคนอื่น เป้าหมายตอนเเรกยังไงก็ต้องเป็เื่ใช้เวทยมนตร์ให้ได้ก่อน
ตอนนี้ได้ชุดนักปราชญ์มาเเล้ว ถึงเื่ที่คุณสมบัติ[เสริมพลังเวทยมนตร์]จะหายไป เเต่ฉันคิดว่าเเค่สเตตัสทางด้านเวทย์ตอนนี้ก็น่าจะพอเอาชีวิตรอดในโลกนี้ได้อยู่ ขอเเค่ไม่พาตัวเองไปเจอปัญหาอะไรใหญ่ๆที่เกินตัวก็พอ ดังนั้นตอนนี้ที่ขาดไปก็มีเพียงเวทย์เท่านั้น
......
เเละเมื่อฉันมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
"เฮ้อ..."
"อ-เอ๋!? อ-ะอะไรหรอค่ะ!?"
"เปล่า...ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก"
ตอนฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอฉันก็คิดๆว่าจะรีบๆสวมชุดนักปราชญ์ที่ได้มาซะเลย เเต่ตอนฉันเรียกมันออกมาดันกลายเป็ว่าฉันต้องสวมมันด้วยตัวเองซะอย่างงั้น ไอ้ฉันก็ดันหวังว่าเรียกมันออกมาเเล้วจะสวมให้ฉันเหมือนพวกการ์ตูนเเปลงร่างของสาวน้อยเเบบนั้นซะอีก เเล้วงี้ฉันจะหาทางสวมมันยังไงล่ะ สวมมันกลางป่าเขาที่มีเเค่ต้นไม้รอบๆ? ไม่เอาอ่ะ มันรู้สึกน่าอายถึงเเม้จะไม่มีคนมาอยู่รอบๆ...จะให้อยู่ในสภาพนี้จนหาที่พักได้เเล้วค่อยเปลี่ยนที่นั่น? ไม่เอาด้วยอ่ะ มันน่าอายเวลาที่มีคนมองมาเเล้วก็ยิ่งเเย่เข้าไปใหญ่ถ้าเกิดพวกเขาเอาเื่ของฉันไปนินทาหลังจากนั้น เพราะงั้นฉันต้องคิดวิธีอื่น
.....
โอ๊ะ! ฉันว่าฉันคิดวิธีได้เเล้ว!
"นี่ เธอน่ะ"
"ค-ค่ะ!?" เธอสะดุ้งจนหูตั้งตอนฉันส่งเสียงเรียก ไอ้ฉันก็สนใจตั้งเเต่เห็นเธอเเล้ว ดูเหมือนเธอจะเป็เผ่ามนุษย์กระต่ายหรืออะไรทำนองนั้นสินะ ว่าจะขอลองจับดูซักครั้ง เเต่เื่นั้นเอาไว้ก่อน
"ช่วยสอนเวทยมนตร์ให้ฉันตอนนี้เลยได้ไหม?"
"เอ๋! ตอนนี้เลยหรอคะ!"
ที่จริงตามที่ฉันวางเเผนไว้ฉันกะว่าจะให้เธอสอนตอนเราไปที่เมืองเเล้ว เเต่ตอนนี้ฉัน้าใช้มันอย่างเร่งด่วนเลยต้องเรียนรู้ให้ได้ในทันที
"พอดีฉัน้าใช้เวทยมนตร์ในตอนนี้เลยน่ะ"
"ตอนนี้เลย!!? เเต่เวทยมนตร์ไม่ใช่สิ่งที่จะเรียนรู้ได้ง่ายๆหรอกนะคะ! เเล้วจะให้สอนมันทั้งหมดเลยตอนนี้มันก็-
"ไม่เป็ไร ฉันอยากให้เธอสอนเเค่การรู้สึกถึงมานาน่ะ"
เพราะนั่นเป็เงื่อนไขในการใช้เวทยมนตร์ของฉัน ดังนั้นถ้าเธอสอนเเค่เื่นี้ได้ ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น
"ค-เเค่การรู้สึกถึงมานาสินะคะ? ถ้าเป็เื่นั้นตอนนี้ก็น่าจะสอนให้ได้อยู่หรอกค่ะ...อืมม..ถ้างั้นเอาตามนั้นก็ได้คะ เเต่ถึงจะรู้สึกถึงมานาได้ก็ต้องใช้เวลาในการเข้าใจเวทยมนตร์อีกเยอะ เพราะงั้นเื่อื่นๆฉันจะทยอยสอนคุณทีหลังนะคะนะคะ"
หืม!? ฉันว่าตัวเองพูดไปเเล้วนะ ว่าจะให้เธอสอนเเค่เื่การรับรู้มานาที่อยู่ภายใน ไม่ได้บอกว่าจะให้สอนอะไรยากๆเเบบนั้นซักหน่อย ฉันคงต้องบอกให้ชัดเจนขึ้นก่อนที่จะมีปัญหาล่ะนะ
"คืองี้นะ ฉันอยากจะรู้วิธีในการจะรับรู้มานาที่อยู่ในตัวเองเท่านั้น ส่วนเื่อื่นหรืออะไรพวกนั้นที่เธอบอกมาน่ะ-
"เดี๋ยวก่อนบันนี่!"
ในตอนที่ฉันกำลังจะพูดเสร็จนั้น ผู้ชายขี้หงุดหงิดท่านหนึ่งซึ่งน่าจะชื่อเกรนก็เดินเข้ามาคั่นระหว่างพวกเราสองคนเเละพูดหยุดสาวน้อยหูกระต่ายเอาไว้ เขาทำท่าไม่พอใจเเละจ้องมาที่ฉันอย่างไม่เป็มิตร
อะไรกันน่ะคนๆนี้?
***
1K
