มารยาสีชาด

        เส้าปียิ้มเจ้าชู้ใส่อย่างไม่ปิดบัง “มิเห็นเคยทราบว่าแม่นางเย่วซิน น้องสาวบุญธรรมของนายอำเภอเสิ่นซัวหยางจะงดงามมากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นการรับงานผู้ช่วยไปยังชนบทของข้าก็ไม่น่าผิดหวังเสียทีเดียว” ^^

        ซือหลิวเยี่ยนเอียงอายกับสายตาคมกริบที่มองนางคล้ายอยากจะกลืนกิน ‘ไม่ได้ นางจะขอนอนพักที่นี่ไม่ได้!’ นางต้องใจเย็นๆ เพราะอีกฝ่ายคือผู้ติดตามของท่านพี่ หากไม่วางแผนให้รอบคอบ ความจริงนี้ต้องแตกแน่ๆ “ข้าเป็นเพียงน้องสาว มิได้มีเหตุสำคัญใดให้ต้องติดตามพี่ซัวหยางไปชนบทนะเจ้าคะ ขออภัยด้วย ข้าขอตัว” แสร้งหันหลังกลับเพื่อออกไปนอกเรือนใหญ่ ในระหว่างนั้นนางกลับลอบยิ้มและคิดแผนการว่าจะทำอย่างไรให้เส้าปีตกหลุมพรางเป็นนายบำเรอของนางอีกคน คืนนี้ผันผ่าน แต่คืนที่เดินทางก็ไม่แน่

        “นี่น่ะรึซือฮูหยิน นางกระทำราวกับตนเองเป็นนางโลมก็ไม่ปาน” เส้าปีส่ายศีรษะไปมาคล้ายระอา ด้านในของเรือนหลังใหญ่นั้นเป็นที่ประชุมแผนการเดินทางและแผนการดักสตรี ไหนเลยจะได้รู้ว่านางกล้าเข้ามาในห้องนี้พร้อมกับสวมรอยเป็นคุณหนูเย่วซิน ในขณะที่สามีของนางยังคงนั่งอยู่อีกฝั่งของห้อง!

        เสิ่นซัวหยางนั่งหน้าดำทะมึน จังหวะการสนทนาของสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินของเขาเมื่อครู่ ทำให้เขาเชื่อไปมากกว่าเก้าในสิบส่วนแล้วว่านางมิใช่สตรีที่เขาเคยร่วมคืนวสันต์คนนั้น ‘แต่เหตุใดนางจึงกล้ากล่าวอ้างถึงนามเย่วซินของเขา!!’ “รอดูกันต่อไปว่านางจะเข้าหาเจ้า เหมือนที่ข้าสงสัยรึเปล่า ก่อนหน้านี้เจ้ากล่าวว่ามีบ่าวเข้าหานางเกือบทุกชั่วยาม จะมีเจ้าเพิ่มไปอีกคนข้าก็ไม่ขัด” เพราะหนึ่งในนั้นจะไม่มีเขาเป็นส่วนร่วมแน่!

        “แต่นางคือฮูหยินของเจ้าที่ได้มาจากสมรสพระราชทาน เจ้าไม่หวงนางเลยรึ” เส้าปีมิได้คิดอยากจะมีสัมพันธ์กับสตรีของผู้อื่น เว้นเสียแต่ว่ามันคือหน้าที่ที่ต้องทำ?

        “นางยังไม่หวงตนเองไว้ให้ข้า แล้วข้าจะหวงนางไปเพื่ออะไร หากนางเข้าหาเจ้า ก็จัดการตามสมควรเพราะข้าไม่เคยคิดจะแตะต้องนางอยู่แล้วตั้งแต่แรก” จะบอกว่าเขาเหม็นสาบกลิ่นกายฉุนของซือหลิวเยี่ยนก็ไม่ผิด

        เส้าปียักไหล่ “นั่นคือเรื่องในกาลหน้า เอาไว้พวกเรามาดูกันว่านางจะปดเจ้าและข้าไปจนถึงเมื่อไหร่”

        “อืม” เสิ่นซัวหยางเลิกสนใจฮูหยินเจ้าปัญหาแล้วนั่งมองแผนที่เส้นทางไปสู่อำเภอตั้วฉ่าง เวลาเดินทางจากเมืองหลวงไปถึงอำเภอตั้วฉ่างนั้นใช้เวลาถึงสองวัน ในตัวเมืองที่เขาต้องไปประจำอยู่ มีจวนของนายอำเภอคนเก่าอยู่ก่อนแล้ว จากรายงานที่อ่านมาจนถึงยามนี้ มิมีสิ่งใดน่าเป็นห่วง นอกจากอีกหนึ่งหมู่บ้านอันห่างไกล นั่นหมายถึงหมู่บ้านบนภูเขาที่เป็นหนึ่งในพื้นที่ปกครองดูแล หมู่บ้านแห่งนั้นต้องใช้เวลาเดินทางจากจวนนายอำเภอต่อไปอีกเกือบสองชั่วยาม เส้นทางเป็นอย่างไรไม่รู้ได้ รู้แค่เพียงว่าต้องใช้คนขับรถม้าที่ชำนาญเส้นทางเท่านั้น

        เส้าปีผู้เป็นองครักษ์เงาขั้นหนึ่งในคราบผู้ติดตามคนใหม่ มองว่าที่บุตรเขยของท่านอ๋องอย่างพึงพอใจ ในความตั้งใจอันแน่วแน่ของอีกฝ่าย ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้าคิดว่าหากไม่พบคุณหนูเย่วซินภายในสองสามวันนี้ เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป”

        เสิ่นซัวหยางถอนหายใจและเอนหลังพิงไปกับพนัก อาการวูบโหวงในช่องอกเกิดขึ้นมาในหัวใจอีกครั้ง ภาระหน้าที่คือเรื่องใหญ่ ไม่ต่างกับเรื่องของสตรีอันเป็นที่รัก “เท่าที่ทราบในยามนี้คือนางคงมิได้อยู่ในเมืองหลวงแล้วแน่ๆ แต่มีอีกที่หนึ่งที่ข้าคาดว่านางกับสาวใช้ของนางน่าจะไป” เขาตอบผู้ติดตามคนใหม่ที่อายุมากกว่าเขา “นั่นคือบ้านเกิดของเสี่ยวเม่า เพียงแต่มิมีผู้ใดรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน แคว้นโจวเหิงกว้างใหญ่ยิ่งนัก หากวันนี้ไม่พบเจอแต่วันหน้าอาจจะพบและข้าจะไม่ยอมวางมือ”

        ‘อย่างน้อยก็เดาได้ถูกทาง’ เส้าปียักไหล่ “เจ้าเสาะหานางเพราะอยากให้นางมาเป็นอนุภรรยารึ”

        เสิ่นซัวหยางส่ายหน้า “ที่จริงแล้วข้าอยากให้นางเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวของข้าด้วยซ้ำ แต่ถ้าหากมันแก้ไขไม่ได้ อย่างไรเสียข้าก็ต้องพานางมาอยู่กับข้าไม่ฐานะใดก็ฐานะหนึ่ง”

        “แล้วซือฮูหยิน?” เขาหมายถึงการกระทำที่ส่อแววว่านางอาจจะกำลังอยากสวมหมวกเขียวให้กับสามีของนาง

        “หากข้ารู้แน่ชัดว่านางไปมีสัมพันธ์กับบุรุษอื่น ข้าย่อมต้องหย่าขาดกับนางโดยไม่ลังเล”

        “นั่นคือเหตุผลที่เจ้าไม่ยอมร่วมคืนวสันต์กับนางอีก”

        เสิ่นซัวหยางพยักหน้า “เป็นเช่นนั้นและข้าต้องรู้ความจริงให้ได้” ‘หรือถ้าสตรีในคืนนั้นคือเย่วซินจริง อะไรทำให้เย่วซินตัดสินใจทำเช่นนั้น’ มันคือเรื่องที่เขายังคงต้องการคำตอบและแน่นอนว่าซือหลิวเยี่ยนจะไม่มีทางสารภาพมันออกมาแน่ๆ ตัวเขาจึงส่งผู้มีฝีมือไปลอบฟังความจากนางทุกระยะโดยที่มิมีผู้ใดจับได้แม้แต่บ่าวชายของนางที่ติดตามมาด้วย

        “สตรีที่มีสามีแล้วย่อมมิกล้าร่วมรักกับบุรุษอื่นเป็นแน่”

        เสิ่นซัวหยางที่ได้ฟังคำโป้ปดของซือหลิวเยี่ยนเมื่อครู่ มิได้ค้าน แต่เขากลับกล่าวว่า “เช่นนั้นเรามารอดูละครเร่ของนางร่วมกัน” เขาลุกออกจากที่นั่งสนทนา ก่อนจะเดินออกไปทางด้านหลังพร้อมกับอาไฉ่ผู้เป็นบ่าวคนสนิท “อย่างไรเสีย ช่วงนี้คงเป็นท่านแล้วที่ต้องรับมือกับซือหลิวเยี่ยนแทนข้า” จากเหตุการณ์เมื่อครู่ของซือหลิวเยี่ยน เขาค่อนข้างมั่นใจว่านางจะไม่เข้ามาเพื่อร่วมสนทนาในระหว่างที่เขานั่งอยู่กับเส้าปีหรือหากนางจะฉลาดมากพอ นางจะไม่ขอติดตามเขาไปยังอำเภอตั้วฉ่าง...แต่ถ้าไป นางจะปดทุกคนว่าอย่างไร?

        “หึ สตรีไร้ยางอาย”

        “อย่ากล่าวหนักเช่นนั้น อย่างไรเสียนางก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นฮูหยินของข้าอยู่ ท่านก็เห็นใจนางบ้างเล่า” ^^

        “หึ” เส้าปีเดินไปปิดประตูตามหลังเจ้าของจวนที่ดูคล้ายจะชอบหาเรื่องให้เขาทำเสียเหลือเกิน...ใช่สิเขามันแค่ลูกจ้าง อย่างไรก็ไม่มีทางเลือก

หลังจากวันนั้นเพียงสองวัน ขบวนเดินทางของนายอำเภอคนใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับซือหลิวเยี่ยนผู้เป็นฮูหยินร้องขอติดตามไปด้วย แม้เสิ่นซัวหยางจะอยากทิ้งนางไว้ในเมืองหลวงสักเท่าใดก็มิอาจทำได้ สุดท้ายการเดินทางอันแปลกประหลาดเพราะซือฮูหยินกลับเป็นโรคภูมิแพ้แบบฉับพลันส่งผลให้ต้องเว้นระยะห่างจากสามีโดยการนั่งบนรถม้าคันสุดท้ายตามไปอย่างเงียบๆ และมิยอมให้ผู้ใดพบเห็น

&&&&

สามวันผ่านไป ณ.จวนสกุลเสิ่น

        “ทำอย่างไรดี” จงกวานฮวาเดินวนเป็นวงกลมในห้องโถงอยู่เช่นนั้นมากกว่าครึ่งชั่วยาม ใบหน้าสตรีวัยกลางคนขมวดมุ่นกับสถานการณ์ที่กำลังจะเผชิญ นั่นก็คือสหายรักที่เป็นถึงพระชายารองของชินอ๋องกำลังจะมา ‘ลิ่วเข่อซิง’ จะเดินทางมาในขณะที่นางยังไม่พบตัวเย่วซิน! ความผิดพลาดของนางคือบ่อเกิดของความหายนะ หากกาลก่อนหน้าตัวนางบอกความจริงกับสามี เรื่องราวเช่นนี้คงไม่เกิด รวมทั้งเรื่องความรักของบุตรชายคงไม่ถึงทางตันและถ้าหากเสิ่นซูฉีไม่ได้รังเกียจเรื่องที่เย่วซินมิมีหัวนอนปลายเท้า สามีคงไม่พาบุตรชายเข้านอกออกในสกุลอื่นจนได้สมรสพระราชทาน ความผิดหลักๆ นั้นสามีของนางก็มีส่วนด้วย ซึ่งมันผิดไปหมด

        “ชินอ๋องเสด็จ!!”

        ขวับ!! ‘อะไรนะ ชะ ชินอ๋องรึ’