ตอนที่ 2 วีรบุรุษยันต์มนตรา
"ชายชราตรงหน้าใครกัน แล้วข้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไงกัน"
เด็กน้อย ที่กำลังงงงวย ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงหลับตา พยายามรวบรวมความทรงจำที่ตนเองจำได้ให้มากที่สุด เพื่อทบทวนเื่ราว เหตุการณ์ต่างๆอีกครั้ง
"ความทรงจำครั้งสุดท้ายของข้าคือ ข้าตัดสินใจฆ่าตัวตายลงที่เหวแห่งความตาย"
ลู่หาน ที่นึกความทรงจําครั้งสุดท้ายขึ้นมาได้แล้ว จึงมั่นใจอย่างแน่นอนว่าตนเอง ก้าวเท้าสู่ความว่างเปล่า ตกลงไปในเหวแห่งความตายอย่างแน่นอน จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ดำมืดสนิทลง จนจำอะไรไม่ได้อีกเลย
ลู่หาน ที่พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าตนเองมาอยู่ที่นี้ได้ไงกัน
"รึว่า ชายชราคนนี้จะเป็คนมาช่วยข้าในเหวแห่งความตายกัน"
"ไม่มีทาง เป็ไปไม่ได้เด็ดขาดที่ชายชราคนนี้จะมาช่วยคนแปลกหน้าในเหวแห่งความตายได้แน่"
ลู่หาน ที่พยายามจ้องมองชายชราคนหน้าว่าตนเองเคยรู้จักกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาของตนเอง แต่สุดท้ายก็นึกไม่ออกว่าชายชราตรงหน้าคือใคร แล้วยังไม่เคยเห็นหน้า หรือเจอที่ไหนมาก่อนแน่ จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ชายชราจะมาเสี่ยงช่วยชีวิตตนเองที่เหวแห่งความตาย
แล้วอีกอย่างชายชราตรงหน้า ไม่น่าจะฝ่ามาถึง เหวแห่งความตาย ที่มีแต่ยอดฝีมือของเฒ่าชราคนนั้นได้แน่ ยิ่งหากตนเองตกลงสู่ เหวแห่งความตาย ก็ยิ่งต้องมีการทิ้งยอดฝีมือเฝ้าดู เหวแห่งความตาย เผื่อหากข้าดวงยังไม่ถึงฆาต อาจมีชีวิตรอดกลับมาก็ได้ จึงไม่มีทางที่ชายชราตรงหน้าแค่คนเดียวจะฝ่ายอดฝีมือเ่าั้ได้แน่
"รึว่าที่นี้คือ พื้นที่ส่วนล่างของ เหวแห่งความตาย งั้นรึ"
ลู่หาน ที่คาดเดาเหตุผลต่างๆนาๆ แต่ยังไม่อาจจะหาหลักฐานยืนยันข้อสันนิษฐานตนเองได้ ซึ่งหาก เหวแห่งความตาย มีสถานที่อาศัยเช่นนี้ ย่อมต้องมีคนกลับมาจาก เหวแห่งความตาย ได้สิ แต่กับไม่มีใคนปรากฏตัวออกมาเลยสักคนเดียว
"เ้าเป็ไงบ้าง มีอาการาเ็ตรงไหนไหม หากมีอาการอะไรก็บอกท่านหมอได้เลย"
"ท่านปู่ของเ้าคนนี้ ยินดีออกค่าใช้จ่ายเพื่อให้เ้าหายดีเต็มที่"
ชายชรา รีบถามไถ่อาการด้วยความห่วงใย ด้วยความรักที่แสดงออกมา จนทำให้ลู่หานรับรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายมีความรักเอ็นดูตนเองเต็มที่
"ปู่ ข้ามีปู่ั้แ่เมื่อไรกัน ทำไมข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย"
ลู่หาน ไม่เข้าใจว่าชายชราตรงหน้า ถึงกล่าวว่าเป็ ปู่ของตน ทั้งที่ตนเองเป็เพียงเด็กกำพร้าที่ได้อาจารย์ของตนมาพบเข้า จนช่วยเหลือตนเองให้รอดจากความตายที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งเอาไว้ได้ หลังจากนั้นก็เดินทางติดตามอาจารย์ตัวเองไปทั่วโลก ไม่มีญาติพี่น้องคนไหนอีกเลย นอกจากอาจารย์ที่ดูแลตนเองั้แ่เด็ก
"เ้าเป็ไรรึป่าว"
ชายชรา ที่เห็นเด็กน้อยเหม่อลอย จึงเรียกถามเด็กน้อยอีกครั้ง จนเด็กน้อยได้สติขึ้นมาทันที
"ข้าไม่เป็ไร ข้าอยากจะพักผ่อนท่านปู่"
"ถ้ายังไงท่านหมอ ข้าขอบคุณท่านมากที่มาช่วยรักษาข้า"
เด็กน้อย ที่ยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ต่างๆดี จึงไม่รู้จะพูดคุยกับชายชรายังไง หรือต้องเริ่มหัวข้อสนทนาจากตรงไหนก่อนดี แต่อย่างนึงที่รู้แน่นอนคือ ชายชราตรงหน้าตอนนี้ คือ ปู่ของตนเอง จึงต้องเรียกออกไปเช่นนี้ก่อนที่จะหาคำเรียกอื่นออกมา เมื่อเข้าใจเื่ราวทุกอย่างทั้งหมดเรียบร้อย
"ท่านหมอ ขอบคุณท่านมาก นี้คือ ของตอบแทนเล็กน้อยจากข้า"
ชายชรา มอบถุงเงินจำนวนนึงให้ไป หมอรับด้วยความดีใจ ที่ตนเองแทบไม่ต้องทำไรมากมาย แต่ก็ได้รับค่าตอบแทนที่คุ้มค่านัก
"เอาละ ในเมื่อท่านหมอออกไปแล้ว ตอนนี้เ้าก็พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วเดี้ยวข้าจะให้คนนำอาหารเย็นมามอบให้เ้าทาน"
ชายชรา ที่เดินออกจากห้อง หลังจากที่หลายชายตนเองฟื้นตัวเรียบร้อยแล้ว จึง้าให้พักผ่อนหลังจากที่เพิ่งฟื้นได้ไม่นาน
ลู่หาน ที่มองชายชราจากไป ก็รีบลุกขึ้นมาสำรวจรอบห้องของตนที่ใช้พักผ่อนทันที เพื่อ้าค้นหาเบาะแสอย่าง จนอาจจะรู้ได้ว่าทำไมตนเองถึงมาอยู่ที่นี้ได้
ลู่หาน ค้นเจอหนังสือเก่าๆเล่มนึง ดูราวกับหนังสือนิทานที่ให้ผู้ใหญ่ชอบเล่าให้เด็กฟังก่อนนอน หนังสือนิทานเล่มนี้ มีชื่อว่า วีรบุรุษยันต์มนตรา
เมื่อหมื่นปีก่อน โลกเข้าสู่า มนุษย์เกิดการต่อสู้แก่นแย่งชิงดีกัน สัตว์อสูรเกิดการอาละวาด ปีศาจเข้ามารุกรานมนุษย์ จนมีเด็กหนุ่มที่้าสร้างสันติภาพของโลก เข้าต่อสู้ห่ำหั่นกับาของมนุษย์ หยุดการอาละวาดของสัตว์อสูร จัดการปีศาจที่เข้ามารุกราน จนกลายเป็วีรบุรุษของโลก
"หนังสือนิทานเล่มนี้ ช่างเหมือนกับตำราประวัติศาสตร์ที่ข้าเคยอ่านเลย"
ลู่หาน ที่อ่านไปอ่านมาก็รู้สึกประหลาดใจทันที
"บางทีที่นี้ก็คือ ดินแดนเบื้องล่างของ เหวแห่งความตาย ก็เป็ไปได้"
ลู่หาน ที่วิเคราะห์ออกมาด้วยการที่มีนิทานที่อ้างอิงมาจากประวัติศาสตร์ ย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่ จึงตัดสินใจที่จะถามไถ่เื่ราวที่นี้กับชายชรากล่าวว่า ปู่ ของตนเอง
ก๊อก ก๊อก
"คุณหนู ข้านำอาหารเย็นมาส่งค่ะ"
เสียงหญิงสาว ดังออกมานอกประตู เมื่อชายชราบอกว่าจะมีคนนำอาหารมาให้ตนเองทาน
"เอาเข้ามาได้เลย"
ลู่หาน ที่ไม่คิดว่าตนเองจะมีฐานะเป็คุณหนูเช่นนี้ หลังจากที่ตื่นขึ้นมาแล้ว ก็ยิ่งประหลาดใจขึ้นไปอีก
แต่สิ่งนึงที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้น คือ ใบหน้าสาวใช้ที่นำอาหารมามอบให้ตนเอง มีหน้าตาอัปลักษณ์อย่างมาก แต่หากจะพูดให้ถูกคือ หน้าตาที่เต็มไปด้วยาแราวกับถูกมีดเฉือน แล้วมีแผลพุพองเหมือนกับโดนน้ำร้อนลวกยังไงยังงั้น จนกลายเป็แผลเป็ที่ยากจะรักษาให้หายขาดได้
"ข้าจะวางไว้ตรงนี้นะ เ้าค่ะ"
สาวใช้ ที่วางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะ กำลังเหลียวมองซ้าย-ขวา นอกประตูห้องราวกับสำรวจอะไรบางอย่าง จากนั้นรีบปิดประตูห้องทันที
"เ้ามีอะไรรึป่าว"
ลู่หาน สงสัยการกระทำของสาวใช้อย่างมาก ที่มีท่าทีแปลกๆออกไปหลังจากที่เข้ามาในห้องของตน
"คุณหนู ข้ามีเื่จะบอกท่าน ท่านต้องรีบหนีไปเดี้ยวนี้เลยนะเ้าค่ะ"
สาวใช้ ที่มีท่าทีลังเลที่จะกล่าวบางอย่างออกมา แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ยออกมาในที่สุด
203
![[จบแล้ว]ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699576584_5850449.webp)
