The Possible Man

สถานที่ทำภารกิจลับในครั้งนี้ของพวกเขาทั้ง 12 คนก็คือ หมู่บ้านตรงขอบชายแดนของประเทศ ซึ่งหมู่บ้านนี้มักถูกกองกำลังก่อการร้ายเข้ามาคุกคามและกดขี่ข่มเหงคนภายในหมู่บ้านอยู่บ่อยครั้ง จนทำให้คนในหมู่บ้านหันไปช่วยเหลืออเมริกาด้วยการให้ที่พักพิงแก่ทหารที่มาทำภารกิจ นอกจากนั้นยังคอยช่วยเป็นสายในกลุ่มก่อการร้ายอีกด้วย

ณ บ้านหลังหนึ่งภายในหมู่บ้าน

อีธานและไอแซ็คกำลังพูดคุยประชุมกับสายของพวกเขาคนหนึ่ง

“ผู้พันสายคนล่าสุดที่เราส่งไป ตอนนี้ไม่สามารถติดต่อได้แล้ว” ชายหนุ่มในชุดผ้าคลุมที่สวมปกปิดใบหน้าเอ่ยขึ้นด้วยความไม่สบายใจ

“นานเท่าไหร่แล้ว” อีธานถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“4 ชั่วโมงแล้ว” ชายคนนั้นเอ่ยตอบอีกครั้ง โดยปกติสายจะต้องส่งข้อมูลมาตามเวลาที่พวกเขาได้ตกลงกันไว้ แต่นี่เลยเวลาที่ได้นัดหมายมานานถึง 4 ชั่วโมง

‘นี่ไม่ปกติแล้ว สายคนนั้นเป็นสายที่แฝงตัวไปอยู่ในกลุ่มก่อการร้ายตั้งแต่ 2 ปีก่อน ทำไมอยู่ดีๆ ถึงติดต่อไม่ได้’ อีธานนึกขึ้นด้วยความวิตก นั่นแสดงว่ามีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับสายลับของพวกเขาและมันไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ

“ผู้พัน ผมว่านี่มันไม่ปกติแล้วนะ” ไอแซ็คเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเคร่งเครียดเช่นกัน

ซ่าห์ ซ่าห์ ซ่า เสียงคลื่นวิทยุดังขึ้น

“ผู้พัน ผู้พัน รหัสแดง รหัสแดง” เสียงของไรอันดังขึ้น ไรอันคือทหารภายในทีมของเขาที่ทำหน้าที่ลาดตระเวนเฝ้ายามทางทิศเหนือ

“รายงานสถานการณ์!!!” อีธานเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนรน แต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากไรอัน เสียงวิทยุก็แทรกดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ผู้พัน รหัสแดง รหัสแดง!!” เสียงของอีริคที่เฝ้ายามทางทิศตะวันออกดังขึ้น

“รหัสแดง รหัสแดง ศัตรูไม่ทราบจำนวนพร้อมอาวุธบุก!!”

“ผู้พัน รหัสแดง ย้ำ รหัสแดง!!”

พร้อมกันนั้นเสียงของวิลเลี่ยมและจอห์นก็ดังขึ้นมาพร้อมๆ กัน ซึ่งพวกเขาทั้งคู่ทำหน้าที่เฝ้ายามทางทิศตะวันออกและตะวันตก

รหัสแดงหมายถึง อันตรายระดับสูงสุด ที่กลุ่มของอีธานได้ตั้งเอาไว้ ถ้าหากมีอันตรายที่อาจจะส่งผลคุกคามจนถึงชีวิตต้องแจ้งรหัสแดงในทันที

‘ไม่ดีแล้ว’ อีธานรับรู้ได้ในทันทีว่าศัตรูได้ล้อมพวกเขาไว้หมดแล้ว

ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!

ปัง ปัง ปัง!!! ปัง ปัง ปัง!!

ปัง ปัง ปัง!!! ปัง ปัง ปัง!!

ตอนนี้ทั้งสี่ทิศต่างยิงถล่มอาวุธเข้ามาภายในหมู่บ้าน โดยไม่มีการละเว้นใครแม้แต่น้อย ห่ากระสุนที่สาดซัดเข้ามาพร้อม ระเบิดทำให้ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์หลายคนเสียชีวิตลงในทันที

“ไอแซ็ค ส่งรหัสขอความช่วยเหลือด่วน” อีธานหันไปสั่งไอแซ็ค ก่อนที่จะวิทยุวอไปหาทุกคนในทีม เพื่อสั่งให้ไปรวมตัวกันที่ทิศตะวันออก

“เมย์เดย์ เมย์เดย์ เมย์เดย์ พวกเราถูกโจมตี ขอความช่วยเหลือด่วน!! ย้ำ!! ขอความช่วยเหลือด่วน!!....” เสียงของไอแซ็คดังขึ้นในทันทีทันใด

“ทหารทุกคนให้ไปรวมตัวกันที่ทิศตะวันออก ย้ำ ทิศตะวันออก”

ขณะที่อีธานกำลังวอส่งสัญญาณวิทยุอยู่นั้นก็มีมิสไซล์ลูกหนึ่งยิงมาที่บ้านหลังที่อีธานและไอแซ็คอยู่

ตู้ม!!!

แรงระเบิดในครั้งนั้นส่งผลให้อีธานตัวกระเด็นล้มลงไปนอนกับพื้นทันที แรงระเบิดในระยะกระชั้นชิดส่งผลให้อีธานแก้วหูแตกและหูอื้อขึ้นมาทันที ไอแซ็คที่มีสภาพดีกว่ารีบพุ่งเข้ามาพยุงอีธานที่มีเลือดอาบหูออกไปหลบหลังกำแพง

“ผู้พัน ผู้พัน” อีธานเห็นไอแซ็คพยายามเอ่ยเรียกอีธาน เพียงแต่ตอนนี้หูของเขาอื้อจนไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น มีแต่เสียง วิ้ง วิ้ง วิ้ง ดังขึ้นภายในหัวของเขา

แปะ แปะ แปะ!!

ไอแซ็คตบหน้าของอีธาน เพื่อเรียกสติอีธานให้กลับคืนมา

“ผู้พัน ผู้พัน บาดเจ็บตรงไหนไหม!? ” เสียงไอแซ็คถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ ไม่ ฉันยังโอเค รีบไปสมทบกับคนอื่นๆ เร็วเข้า” อีธานเอ่ยขึ้น

“ฝากคุ้มกันพวกฉันด้วย” ไอแซ็คหันไปเอ่ยกับสายลับข้างๆ ตน

สายลับคนนั้นพยักหน้ารับคำก่อนที่จะหยิบปืนของตัวเองยิงโต้ตอบกลับไปเพื่อเปิดทางให้ อีธานและไอแซ็ค จากนั้นทั้งคู่จึงรีบวิ่งออกไปในทันที

ไม่นานนักทั้งคู่ก็ได้วิ่งมาถึงทิศตะวันออกที่อีธานได้นัดหมายทุกคนเอาไว้

“คนอื่นๆ หล่ะ? ” อีธานถามขึ้น

“ผู้พัน ผมคิดว่าคนที่เหลือรอด มีเพียงพวกเรา” วิลเลี่ยมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พวกก่อการร้ายมันมาโดยที่พวกเขาไม่ทันตั้งตัว ที่สำคัญพวกมันมีอาวุธครบมือ ทั้งปืนกลหนัก ปืนกลเบาและมีแม้กระทั่งอาวุธ RPG ที่เอาไว้ยิงสำหรับต่อสู้กับรถถัง

ที่จริงวิลเลี่ยมเองก็เกือบเอาตัวไม่รอดเช่นกัน โชคดีที่เขาไหวตัวทันและอยู่ใกล้จุดนัดหมาย เพื่อนในทีมที่มาถึงก่อนจึงได้ให้ความช่วยเหลือได้อย่างทันท่วงที

“....” เกิดความเงียบปกคลุมขึ้นในกลุ่ม ในตอนนี้พวกเขาเหลือคนที่รอดชีวิตเพียงแค่ 9 คน ซึ่งมีสองคนที่บาดเจ็บสาหัส ส่วน อิริค จอห์นและไรอัน ที่ทำหน้าที่เฝ้ายามอีก 3 ทิศ น่าจะไม่รอด เพราะพวกเขาไม่ได้รับการแจ้งอะไรอีกเลยหลังจากที่ทั้งสามคนนั้นได้แจ้งรหัสแดงให้พวกเขารู้

ภารกิจต่างๆ ที่ผ่านมา แม้ว่าพวกเขาจะเจอเหตุการณ์ร้ายแรงขนาดไหน พวกเขาก็สามารถรับมือและร่วมกันผ่านมันมาได้โดยไม่มีใครสูญเสีย เพียงแต่ในครั้งนี้มันแตกต่าง

เหตุการณ์นี้มันไม่ได้อยู่ในแผนที่พวกเขาวางเอาไว้ มันเหมือนว่าฝั่งศัตรูได้ตระเตรียมกองกำลังพลเพื่อปิดล้อมและยิงถล่มพวกเขาโดยเฉพาะ แม้พวกเขาจะเก่งซักแค่ไหนก็ไม่สามารถที่จะต่อสู้กับคนทั้งกองทัพได้ ไม่ต้องพูดถึงฝั่งศัตรูที่มีอาวุธหนักครบมือ ยังไงน้ำน้อยก็ย่อมแพ้ไฟอยู่วันยังค่ำ

“ไม่มีเวลาให้เสียใจแล้ว พวกเราต้องฝ่าวงล้อมด้านทิศตะวันออกออกไป เพื่อไปยังจุดนัดหมายที่เราขอความช่วยเหลือไว้ แมกซ์ สก็อต ไปช่วยประคอง เจสันและโรเบิร์ต”

ทั้งสองคนรับคำก่อนที่จะพากันเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนภายในทีม

“อดทนไว้นะ” แมกซ์เอ่ยขึ้นกับสก็อตที่ขาใช้การไม่ได้ข้างหนึ่งจากการโดนยิง สก็อตพยักหน้าให้กับแม็กซ์ ต่อให้เขารู้สึกเจ็บปวดขนาดไหนก็ต้องทน พวกเขาจะไม่ยอมให้ตัวเองมาเป็นภาระของเพื่อนในทีมอย่างเด็ดขาด

“สตีเว่น เควิน วิลเลี่ยม พวกนายสามคนช่วยยิงเปิดทางฝ่าวงล้อมออกไป เดี๋ยวฉันกับไอแซ็คจะยิงคุ้มกันหลังให้” อีธานเอ่ยสั่งออกมาด้วยความรวดเร็ว แม้พวกเขาจะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายแต่ก็ไม่ได้ทำให้อีธานสูญเสียสตินึกคิดแต่อย่างใด กลับกันอีธานยิ่งมีสติมากยิ่งขึ้น เพราะเขารู้ว่าเวลานี้ถ้าเขาไม่มีสตินั่นหมายถึงโอกาสสูญเสียที่จะเพิ่มมากขึ้น

เมื่อได้ยินคำสั่ง คนในทีมก็รีบจัดขบวนกันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพากันยิงฝ่าวงล้อมศัตรูออกไป แม้ศัตรูจะมีจำนวนมากกว่าและอาวุธครบมือกว่า แต่ในด้านของประสบการณ์แล้ว เทียบกับทีมของอีธานไม่ได้แม้แต่น้อย นั่นจึงยังพอที่จะทำให้พวกเขายังมีโอกาสที่จะฝ่าวงล้อมออกไปได้

.

.

ในที่สุดพวกเขาก็สามารถฝ่าวงล้อมของศัตรูออกไปได้ พวกเขาจึงรีบไปยังจุดนัดพบอย่างรวดเร็ว จุดที่พวกเขานัดเฮลิคอปเตอร์ให้มารับนั้นเป็นหน้าผาสูงชันแห่งหนึ่ง ซึ่งเฮลิคอปเตอร์ (ฮ.) สามารถจอดเทียบระดับเดียวกับหน้าผาที่ยื่นออกมาเพื่อจะให้พวกเขาสามารถเดินขึ้นได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องลงจอดที่พื้น

วี๊ดดดด….. ตู้ม!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้งจากปืน RPG ที่ยิงออกมาจากฝั่งของศัตรู ซึ่งเป้าหมายในครั้งนี้ก็คือไอแซ็คและอีธานที่คอยคุ้มกันหลังให้กับทีม เนื่องจากไอแซ็คอยู่ใกล้กับระยะระเบิดมากเกินไปจึงทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในทันที

อีธานรีบรุดเข้ามาดูอาการของไอแซ็คทันทีเพราะไอแซ็คอยู่ใกล้ศูนย์กลางแรงระเบิดมากกว่าเขา แรงระเบิดเมื่อครู่ก็ทำให้อีธานมีบาดแผลฉกรรจ์บริเวณแขนด้านซ้ายด้วยเช่นกันและในตอนนี้เขาไม่สามารถใช้งานแขนด้านซ้ายได้อีก

“เฮ้ เฮ้ ไอแซ็ค ทำใจดีๆ ไว้นะ” อีธานเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงขณะที่พิจารณาบาดแผลของไอแซ็ค ขาของไอแซ็คหายไปหนึ่งข้าง ขณะเดียวกันก็มีเลือดจำนวนมากไหลออกมาจากบริเวณช่วงท้องของไอแซ็ค สิ่งเดียวที่สามารถบรรยายอาการของไอแซ็คในตอนนี้ได้ก็คือ เขาบาดเจ็บสาหัสมาก นี่ยังเป็นเรื่องน่าทึ่งด้วยซ้ำที่ไอแซ็คยังสามารถประคองสติตัวเองเอาไว้ได้

“อีธาน อีธาน แค่กๆ ” ไอแซ็คเอ่ยเรียกหาอีธาน ผู้ที่เป็นเหมือน เพื่อน พี่น้องและเป็นครอบครัวของเขา ตั้งแต่พวกเขารู้จักกันตั้งแต่เข้าร่วมกับกองทัพใหม่ๆ ในตอนนั้นพวกเขายังเป็นแค่เพียงพลทหารใหม่ที่ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรเลยด้วยซ้ำ ถ้าหากถามไอแซ็คว่าใครเป็นเพื่อนที่ดีและสนิทที่สุดไอแซ็คสามารถตอบได้อย่างไม่ลังเลเลยว่าคืออีธาน เช่นกันถ้าหากถามอีธานเขาก็จะตอบออกมาเช่นเดียวกันว่าเป็นไอแซ็คเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา

ทุกสนามรบ ทุกสมรภูมิ พวกเขาต่างเป็นคู่หูที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกันมาโดยตลอด ไปที่ไหนต้องเจอพวกเขาอยู่ด้วยกันตลอด แม้ในเวลางานพวกเขาจะปฏิบัติต่อกันเหมือนหัวหน้าและลูกน้องที่ให้ความเคารพซึ่งกันและกัน แต่นอกเวลางานพวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนที่สนิทกันเสมอ

“ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่ ไอแซ็ค นายได้ยินฉันใช่ไหม อดทนหน่อยนะ ฉันจะพานายกลับบ้านเอง” อีธานพยายามยิ้มออกมาพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะพูดแบบนั้นแต่อีธานกลับไม่มั่นใจแม้แต่น้อย ขอบตาของเขากลับร้อนผ่าว น้ำตาของเขามันกำลังไหลออกมา เพียงแต่เขาพยายามอดกลั้นมันเอาไว้เท่านั้น เขาไม่อยากให้ไอแซ็คเห็นน้ำตาของเขา

“แค่กๆ อีธานนายคิดว่าฉันโง่หรือไง ถึงแม้ปกติฉันจะดูโง่ๆ ก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่ได้โง่ขนาดที่ดูอาการของตัวเองไม่ออกนะเฟ้ย แค่กๆ ” ไอแซ็คเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก

“ไม่ๆ แกไม่เคยโง่เลย ฉันต่างหากที่โง่” อีธานกลับไม่ได้ตลกไปกับมุขมองไอแซ็คแม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกัน ทหารอีก 5 คนภายในทีมที่พาสมาชิกที่บาดเจ็บขึ้นเฮลิคอปเตอร์ได้สำเร็จนั้น ต่างรีบกลับมา เพื่อที่จะช่วยเหลือไอแซ็คและอีธาน

ทั้ง 5 คนต่างรีบหาที่กำบังก่อนที่จะยิงสวนฝ่ายศัตรูกลับไป

“ฟังให้ดีนะอีธาน แค่กๆ ...ฉันรู้ว่านายไม่ได้โง่ มันต้องมีหนอนบ่อนไส้ในกองทัพอย่างแน่นอน” ไอแซ็คเอ่ยขึ้น แม้ภายนอกเขาจะดูเหมือนคนโง่และตลกอยู่ตลอดเวลา แต่อีธานก็รู้ดีว่าไอแซ็คฉลาดขนาดไหน ที่ภารกิจสามารถสำเร็จได้ส่วนหนึ่งก็มาจากไอแซ็คด้วยเช่นกัน

“มันต้องเป็นคนระดับสูงในกองทัพอย่างแน่นอน...แค่กๆ นายต้องหาตัวมันให้เจอ” ไอแซ็คเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก เขาพยายามอดกลั้นต่อบาดแผลของตัวเองเป็นอย่างมาก

อีธานรับฟังแต่ไม่ได้สนใจที่จะคิดในตอนนี้แม้แต่น้อยว่าใครคือหนอนบ่อนไส้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเพื่อนของเขาที่อยู่ตรงหน้านี้

ที่ไอแซ็คคาดเดาเช่นนี้ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล เพราะการปิดล้อมของศัตรูในครั้งนี้คือการล้อมวงสังหาร กราดยิงทุกคนภายในหมู่บ้าน ไม่เว้นแม้แต่ผู้บริสุทธิ์ ซึ่งนั่นเป็นไปไม่ได้ที่คนที่เป็นไส้ศึกจะอยู่ในทีมของพวกเขา

“ส่วนเรื่องที่ แค่กๆ … เรื่องที่สำคัญที่สุด” ไอแซ็คพยายามเอ่ยขึ้น ยิ่งเขาพยายามที่จะเอ่ยปากมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเสียเลือดมากขึ้นเท่านั้น อีธานเองก็รู้ว่ามันสำคัญมากจึงตั้งใจฟังสิ่งที่ไอแซ็คพยายามเอ่ยออกมา

“แกต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป แกต้องอยู่กับคนที่ตัวเองรักอย่างมีความสุข ดูแลแอนนาให้ดีๆ เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ถ้าแกทำเธอเสียใจละก็ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่…..แค่กๆๆ ..แค่กๆๆ ” ไอแซ็คหยุดเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างของตนเองยื่นไปจับใบหน้าของอีธานก่อนจะดึงเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าของตนเองพร้อมกับมองเข้าไปในแววตาของอีธาน

“นี่ไม่ใช่ความผิดของแกและแกต้องลืมฉันให้ได้เข้าใจไหม? ” ไอแซ็คเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไอแซ็คไม่อยากให้อีธานคิดว่านี่เป็นความผิดของตนเอง ที่สำคัญกว่านั้นไอแซ็คไม่อยากให้เหตุการณ์ในวันนี้กลายเป็นสิ่งที่มาฉุดรั้งอีธานเอาไว้ให้จมอยู่ในอดีต ไม่เช่นนั้นอีธานจะไม่มีทางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้แน่ๆ ในอนาคต

“สัญญากับฉันสิ อีธาน..แค่กๆ ”

“ฉันสัญญา” ตอนนี้อีธานไม่สามารถอดกลั้นน้ำตาของตัวเองได้อีกต่อไป แก้มทั้งสองข้างของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินออกมา

“ผู้พัน ตอนนี้พวกมันเริ่มแห่กันขึ้นมาเยอะแล้ว ถ้าไม่รีบไปตอนนี้ มีหวังเราโดนล้อมกรอบอีกแน่” วิลเลี่ยมเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล ขณะเดียวกันก็พยายามยิงโต้ตอบศัตรูเพื่อซื้อเวลาให้อีธาน

“รีบไปเถอะ” ไอแซ็คเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

อีธานถอยออกมาจากไอแซ็คเล็กน้อยก่อนที่จะทำวันทยหัตถ์ให้ไอแซ็ค พร้อมกับมองไปที่ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของไอแซ็คเป็นครั้งสุดท้าย

“รักษาตัวด้วย พันโทไอแซ็ค” อีธานเอ่ยขึ้น

ไอแซ็คยิ้มพยักหน้าเบาๆ ให้อีธานพร้อมกับวันทยหัตถ์ตอบกลับไป สายตาของไอแซ็คต่างมองไปที่เพื่อนร่วมทีมอีก 5 คนที่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะซื้อเวลาให้พวกเขาทั้งสองคน ซึ่งทั้ง 5 คนเองก็มองมาที่ไอแซ็คพร้อมกับวันทยหัตถ์ให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายที่เป็นเหมือนดั่งคำอำลา

หลังจากนั้นพวกเขาทั้ง 6 จึงรีบรุดไปยังจุดนัดหมายโดยไม่มีคำอำลาใดๆ อีก ซึ่งไอแซ็คก็พยายามอย่างเต็มที่ ที่จะช่วยยิงต้านศัตรูเอาไว้เพื่อซื้อเวลาให้กับเพื่อนของตน

จนกระทั่งในที่สุดกระสุนปืนของเขาก็หมดลงและศัตรูก็ได้เดินเข้ามารุมล้อมรอบไอแซ็คที่กำลังหายใจรวยรินอย่างอ่อนแรง ไอแซ็คเหยียดยิ้มให้ศัตรูเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

“ไอ้พวกนรกส่งมาเกิดเอ้ย!” สิ้นเสียงมือของเขาที่แอบกุมระเบิดเอาไว้ก็ปล่อยลูกระเบิดออกจากมือ ซึ่งในตอนนี้มันไม่ได้มีสลักปิดเอาไว้อีกแล้ว

“ระเบิด” ผู้ร้ายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นแต่ก็ไม่ทันกาลเอาซะแล้ว

ตู้ม!!!

ด้วยระยะที่กระชั้นชิดมากเกินไป ศัตรูเกือบ 10 คนที่รายล้อมไอแซ็คก็ถูกระเบิดตายไปพร้อมกับเขาในทันที

สิ้นเสียงของระเบิด อีธานที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักรับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้ว่าไอแซ็คคิดจะทำแบบนี้ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองไปไม่รอดแล้วแน่ๆ แม้อีธานจะทำใจไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อได้รับรู้ว่าไอแซ็คได้ตายจากไปแล้วจริงๆ มันกลับทำให้น้ำตาของเขาไหลอาบลงมาบนใบหน้าอีกครั้ง

‘จะทำให้การตายของไอแซ็คสูญเปล่าไม่ได้’ อีธานยกแขนขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะรีบสั่งให้ทุกคนรีบไปขึ้นฮ.ที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเขานัก

วี๊ดดด…..ตู้ม

มิสไซล์ถูกยิงออกมาอีกครั้ง แรงระเบิดในครั้งนี้ทำให้อีธานที่อยู่ท้ายขบวนล้มลงไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงนัก เพียงแต่การล้มในครั้งนี้ทำให้ข้อเท้าของอีธานพลิก ขณะเดียวกันแมกซ์ที่เห็นอีธานล้มลงจากแรงระเบิดก็รีบวิ่งกลับมาเพื่อจะช่วยเหลืออีธาน

“กลับไปขึ้น ฮ. ซะ” อีธานตะโกนขึ้นมา แม้ระยะทางระหว่างอีธานกับแมกซ์จะไม่ได้ห่างกันมากมายนัก แต่ในตอนนี้ที่เต็มไปด้วยห่ากระสุนมากมายไล่ยิงตามมา มันก็ยังเสี่ยงเป็นอย่างสูงที่แมกส์จะถูกยิงระหว่างที่วิ่งมาช่วยเขา วันนี้เขาสูญเสียมามากพอแล้ว เขาไม่ต้องการให้ชายหนุ่มอนาคตไกลอย่างแมกซ์ต้องมาเสี่ยงด้วยอีกคน

“แต่ผู้พัน ...” แมกซ์เอ่ยขึ้นด้วยความไม่ยินยอม

“ร้อยเอกแมกซ์ ผมขอสั่งให้คุณไปขึ้น ฮ.และนำเครื่องขึ้นในทันที…. นี่เป็นคำสั่ง” อีธานเอ่ยย้ำออกไป พร้อมกับหันไปสบตากับแมกซ์ขณะเดียวกันนั้นเขาก็พยักหน้าให้กับแมกซ์เบาๆ เป็นเชิงบอกว่าเขาได้ตัดสินใจลงไปแล้ว ท้ายที่สุดแมกซ์จึงได้หันหลังรีบวิ่งกลับไปขึ้น ฮ.ก่อนที่ ฮ.จะเริ่มบินออกไปจากหน้าผาในทันที

จากนั้นอีธานก็มองหาโขดหินแถวๆ นั้นใช้นั่งพิงเพื่อหลบห่ากระสุนพร้อมกับพยายามยิงตอบโต้กลับไป ขณะที่อีธานกำลังมองไปยัง ฮ.ที่กำลังจะบินจากไปอยู่นั้น กลุ่มก่อการร้ายที่ได้ซ่อนตัวอยู่ก็ได้ยิงมิสไซล์ไปยัง ฮ.ที่กำลังบินออกไปในทันที

วี๊ด….ตู้ม!! ตู้ม

“....” อีธานมองไปยัง ฮ.ที่ระเบิดกลางอากาศด้วยความตกตะลึงก่อนที่ ฮ.จะล่วงลงไปสู่พื้นเบื้องล่าง

ภาพในวันแรกที่เขาได้เจอแมกส์มันย้อนกลับมาในหัวของเขา

.

.

“มีหน่วยตั้งมากมายในกองทัพ ทำไมนายถึงต้องการเข้าร่วมกับหน่วยฉัน”

“เพราะผมอยากทำงานร่วมกับผู้พันครับ” แม็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

“อ้อ? ” อีธานเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของแม็กซ์

“...เอ่อ” แม็กซ์รู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่โดนอีธานจ้องมองตนเอง ขนาดอยู่ต่อหน้านายพลเขายังไม่เคยรู้สึกประหม่ามาก่อน แต่ตอนนี้ภายใต้การจับจ้องของอีธาน แม็กซ์รู้สึกเหมือนไม่สามารถหลบซ่อนอะไรอีธานได้เลย

อีธานทำท่าทางประหนึ่งบอกให้แม็กซ์รู้ว่า ถ้านายยังไม่บอกเหตุผลจริงๆ ของนายละก็ ฉันก็จะจ้องนายอยู่แบบนี้แหละ แม็กซ์กลืนน้ำลายตัวเองด้วยความฝืดคอก่อนจะเอ่ยต่อ

“ผมได้ยินมาว่า ทุกคนที่ได้ทำงานร่วมกับผู้พันสามารถมีชีวิตกลับมารอดปลอดภัยทุกคนครับ”

“นายกลัวตายสินะ? ” อีธานถามต่อ

“...” แม็กซ์รู้สึกว่ามีหยดเหงื่อปรากฏขึ้นบนหน้าฝากของเขา ที่สำคัญตอนนี้มือเขามันเปียกแฉะไปแล้วและมันเกิดขึ้นทุกครั้งเวลาที่เขารู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก แต่จะให้เขาตอบออกไปได้ยังไงว่าเขากลัวตาย ในเมื่อเขามาเป็นทหารและทหารก็เป็นอาชีพที่ต้องเสียสละ

“ร้อยเอกแม็กซ์ เอดิสัน ผมเป็นผู้บังคับบัญชาของคุณ ผมกำลังถามคุณอยู่และผมเป็นคนที่เกลียดคนโกหกมาก” ท่อนสุดท้ายของประโยคอีธานเน้นเสียงเป็นพิเศษ

แม็กซ์รู้แล้วว่าถ้าหากเขาไม่ตอบความจริงออกไปได้มีปัญหาตามมาแน่ๆ เขาสูดหายใจรวบรวมความกล้าครู่หนึ่งก่อนตอบออกไป

“ใช่ครับ ผมกลัวตาย ผมต้องการมีชีวิตรอดกลับมาหาคนที่ผมรักครับ” แม็กซ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน เขาไม่มีความรู้สึกอายกับคำตอบของตัวเองแม้แต่น้อย

“ก็ดี” อีธานพยักหน้าเบาๆ

.

.

.

“ดูอะไรอยู่” อีธานถามขึ้นเมื่อเห็นแมกซ์นั่งจ้องมองอะไรบางอย่างในกระเป๋าของตัวเอง

“ท่าทางจะเป็นแฟนสาวน่ะสิ สวยไม่เบาเลยนะเนี่ย” ไอแซ็คที่นั่งติดข้างๆ เอ่ยแซวแมกซ์ขึ้นมา

“เธอชื่อ อลิซครับ ผมพึ่งแต่งงานกับเธอได้ไม่นาน ตอนนี้เธอตั้งท้องจนใกล้คลอดแล้ว ถ้ากลับไปหลังจากเสร็จภารกิจนี้ ผมน่าจะได้เห็นหน้าลูกพอดี”

“นายคงรักเธอมากเลยสินะ แมกซ์?” ไอแซคเอ่ยถามขึ้น

“ใช่ครับ ผมรักเธอมาก” แมกซ์เอ่ยตอบขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ท่าทีของแมกซ์มันทำให้อีธานนึกถึงตัวเองเมื่อก่อน เพราะแมกซ์มีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายคลึงกับเขา

ไอแซ็คเหลือบสายตาไปมองอีธานพร้อมทั้งทำท่าทางประมาณว่า ‘นี่มันเหมือนเอ็งเมื่อครั้งโน้นเลยนี่หว่า’

อีธานส่ายหน้าให้ไอแซคเบาๆ ก่อนเอ่ยขึ้นกับแมกซ์

“นายจะต้องได้กลับไปเจอหน้าลูกเมียนายแน่นอน”

“ครับ ผู้พัน!” แมกซ์เอ่ยรับคำอีธานพร้อมรอยยิ้ม

.

.

ตอนนี้ภายในหัวของอีธานขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกผิด ถาโถมประดังเข้ามาในใจของเขาจนเขาไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก แม้กระทั่งความเจ็บปวดจากบาดแผลตามร่างกายก็ไม่อาจส่งความรู้สึกไปถึงอีธานได้

อีธานไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ใดๆ รอบๆ ตัวของตนเอง เขาเหมือนคนที่สิ้นสติไปอย่างสิ้นเชิง แววตาของเขาเหม่อมองไปยังหน้าผาตรงข้างหน้าที่ซึ่งเมื่อครู่ ฮ.ได้ถูกยิงระเบิดและตกลงไป

เขาไม่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างเมื่อสักครู่นี้เป็นเรื่องจริง เขาเป็นคนที่ผลักไสแมกซ์ให้ไปสู่ความตายด้วยมือของเขาเอง….