time-

        “มึง~” เสียงดังมาแต่ไกลให้ต้องละจากมือถือหันไปมองพบว่าเป็นบูมที่กำลังวิ่งมาทางนี้

        “บอกว่าอย่าวิ่ง เดี๋ยวก็ล้มหรอก”

        “ก็กลัวไม่ทันอ่ะ”

        “แหม่ เรียนตั้งเก้าโมง”

        “แล้วติมอ่ะ ไม่มาหรอ”

        “ไม่มาๆ”

        “หรอ”

        “ป่ะๆ ขึ้นเรียนกันเถอะ”

        เดินกันไปขึ้นลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องเรียนที่ต้องเรียนวันนี้ ขณะที่ลิฟต์กำลังขึ้นไปยังชั้นจุดหมายจู่ๆ บูมก็หันมาถาม

        “มึง เมื่อวานมึงกลับกับไอติมหรอ” ไทม์หันไปมองเพื่อนที่กำลังรอคำตอบ

        “อืม ทำไมอ่ะ”

        “แล้วได้แวะไหนกันป่ะ”

        “ก็แวะนะ”

        “แวะไหนหรอ ไปทำไรกัน” ประโยคคำถามของบูมทำให้ไทม์เริ่มสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร “ก็…พอดีเจอพี่ดีนแฟนเก่าพี่ลูซี่น่ะ เขาโดนตะลุมบอนเลยเข้าไปช่วยเขา”

        “มีเรื่องกันหรอ แล้วติมมันเจ็บมากมั้ย” สีหน้าที่ดูเป็นห่วงมากเกินกว่าเหตุทำให้เริ่มคิ้วขมวดปม

        “ก็…ช้ำในอ่ะ”

        “ว่าไงนะ!!!”

        ตึง!!! แรงกระแทกกับกำแพงลิฟต์ทำให้ตัวลิฟต์สั่นและเกิดเสียงดัง แต่ที่มันแปลกกว่าก็คงเป็นฝีมือมาจากที่บูมเพื่อนสนิมของเขากระแทกเจาเข้ากับกำแพงลิฟต์

        “ทำไมมึงไม่ช่วยมันล่ะ! มึงทำอะไรอยู่ห๊ะ!! ต้องรอให้มันตายก่อนรึไง!!!”

        น้ำเสียงตะโกนพร้อมกับมือทั้งสองที่กำลังเขย่าตัวเขาอยู่ทำให้ไทม์ถึงกับพูดไม่ออก นี่คือเพื่อนของเขาจริงๆ หรอ นี่คือเพื่อนที่เขาเคยมองว่านิสัยดีจริงๆ หรอ

        “ช่วยนะ นี่ไง กูก็มีแผล” ไทม์ยกมือข้างที่มีแผลจากการกำมีดให้ดู บูมที่เห็นจึงปล่อยตัวเขาและหันหลังยืนนิ่งไป เป็นจังหวะเดียวกันที่ลิฟต์เปิดออกพอดี

        “ขอโทษที นั่นสินะ ยังไงมึงก็ต้องช่วยมันอยู่แล้ว”

        พูดจบบูมก็เดินนำออกไปทิ้งให้ไทม์ได้แต่ยืนงง

        ภายในคลาสเรียนทุกอย่างก็ดหมือนปกติยกเว้นแค่เขากับบูม ตั้งแต่ออกจากลิฟต์บูมกับไทม์แทบไม่ได้คุยกันเลย จะมีคุยแค่เรื่องงานก็เท่านั้น

        พอเลิกเรียนวันนี้พวกปี 1 ต้องเข้ากิจกรรมวันวิทยาศาสตร์ต่อและไทม์ต้องอยู่กับบูมทั้งวัน แบบนี้ไม่ดีแน่ยังไงก็ต้องเคลียร์ เขาไม่อยากเสียเพื่อนแบบครั้งเมื่อตอนมัธยมอีกแล้ว

        “บูม มึงชอบติมใช่มั้ย”

        บูมที่กำลังเดินนำอยู่ก็หยุดกึกก็หันมามองไทม์ด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกก่อนจะหลบตาไป “อืม”

        “ตั้งแต่เมื่อไหร่”

        “ช่วงสอบก่อนเข้ามหาลัย”

        “ยังไม่ได้บอกมันหรอ”

        “กูไม่กล้า กูกลัว”

        บรรยากาศรอบๆ จู่ๆ ก็เกิดเงียบสนิทจนได้ยินเสียงป้าแม่บ้านถูพื้นที่กำลังถูพื้น เสียงในหัวเริ่มตีกันมั่วไปหมดไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ

        “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เรื่องแค่นี้เองกูจัดการได้น่า” บูมหันมายิ้มแสดงสีหน้าเพื่อไม่ให้ไทม์เป็นห่วง “ป่ะๆ ไปงานวิทย์กัน เดี๋ยวตอนเย็นไปเยี่ยมไอติม”

        บูมหันมาดึงมือไทม์ก่อนจะพากันเดินไปยังที่จัดงานวันวิทย์ “อืม”

        หลังจากทำกิจกรรมวันวิทยาศาสตร์ทั้งสองคนก็นั่งรถประจำทางตรงไปยังบ้านติม พอมาถึงบ้านบูมก็ตรงดิ่งไปกดกริ่งไม่นานก็มีป้าแม่บ้านออกมาเปิดประตู

        “เพื่อนของคุณติมใช่มั้ยคะ”

        “ครับ”

        “เชิญค่ะ”

        สองหนุ่มเดินตามคุณป้าเข้ามายังในตัวบ้าน ไทม์ใช้สายตากวาดมองรอบๆ เพื่อสำรวจ บ้านของติมเป็นทรงโมเดิร์นหลังใหญ่ มีสวนขนาดใหญ่ด้านนอกให้นั่งเล่น มีสระน้ำส่วนตัวที่ใหญ่พอที่จะให้คนสิบคนสามารถลงไปเล่นได้ ด้านในตกแต่งสไตล์โมเดิร์นเรียบๆ แต่หรู

        “คุณติมอยู่ในห้องทำงานนะคะ ชั้นสามห้องในสุดเลยค่ะ”

        “ขอบคุณครับ”

        ทั้งสองคนเดินไปตามทางที่คุณป้าแม่บ้านบอกจนมาถึงห้องที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องทำงานของติม ไทม์เคาะประตูสองทีก่อนประตูจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นคนด้านใน

        “หืม? มาไงเนี่ย” ติมกวาดสายตามองเพื่อนทั้งสอง

        “มาเยี่ยมน่ะ แล้วมึงเป็นไงมั่ง” บูมชะโงกหน้ามาแทรกทำให้ไทม์ที่ยืนอยู่ถึงกับหันมองเพื่อนเล็กน้อย

        “ก็ดีขึ้นแล้ว”

        ทั้งสองคนเดินตามติมเข้ามาในห้องทำงานที่มันไม่ดูเหมือนในห้องทำงานเลยสักนิด มันเหมือนเป็นห้องสำหรับเล่นเกมส์ เสียมากกว่า ก็ดูสิ พี่แกเล่นตกแต่งโทนอวกาศซะขนาดนี้เป็นใครก็บอกว่านี่คือห้องเล่นเกมส์

        “แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น” ไทม์หันมองเพื่อนทั้งสองที่กำลังสนทนากันก่อนจะหย่อนตัวลงที่เก้าอี้ “ไม่มีไรสักหน่อย”

        “หรอ? แน่ใจนะ”

        “เออน่า แล้วไหนว่าแค่ช้ำในไง ทำไมแขนมึงมีผ้าพันแผลล่ะ”

        “อ่อ  พึ่งโดนเมื่อเช้า เจอคนเสพยาอาละวาดแล้วโดนลูกหลงนิดหน่อยน่ะ”

        “มึงนี่ ชอบเจ็บตัวอยู่เรื่อยเลยนะ”

        “ไอ้ไทม์เจ็บตัวเยอะกว่ากูอีก”

        “ไอ้ไทม์มันไม่เป็นไรหรอก มันเก่งจะตาย แต่มึงสิน่าเป็นห่วง” คำพูดของบูมทำเอาไทม์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้ว มันหมายความว่าไง หมายความว่าชีวิตเขาจะเป็นยังไงก็ช่างมันหรอ

        “มึงพูดเหมือนมันจะเป็นยังไงก็ช่างเลย”

        “กูเปล่าพูดสักหน่อย” บูมเริ่มหน้าเสียแถมบรรยากาศในห้องเริ่มไม่โอเค ไทม์ที่เห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนเรื่องไม่ให้บรรยากาศเสีย

        “เออ วันนี้อาจารย์บอกว่าอาทิตย์หน้าจะสอบเทสเรื่องโปรแกรม เดี๋ยวเขาจะบอกโจทย์วันสอบอีกที”

        “อ่า เค”

        หลังจากนั้นทั้งสามคนก็คุยกันต่อ แม้ว่าบรรยากาศภายในห้องจะเริ่มหายตึงเครียดแต่ก็ยังมีความอึดอัดที่ยังคงเหลืออยู่

        ก๊อกๆ

        เสียงเคาะประตูเรียกให้พวกเขาละความสนใจจากคอมพิวเตอร์ให้หันไปมอง

        “ขออนุญาตค่ะคุณติม”

        “ครับ” สิ้นเสียงอนุญาตประตูก็เปิดออกพร้อมกับคุณป้าแม่บ้านที่โผล่ออกมาจากหลังประตู

        “โทรศัพท์จากคุณผู้ชายค่ะ”

        “เดี๋ยวกูมานะ” ติมลุกออกไปจากห้องทำให้ตอนนี้เหลือเขากับบูมแค่สองคน

        บรรยากาศที่เคยคลายอึดอัดตอนนี้มันวนกลับมาอีกรอบ ไทม์มองเพื่อนชายที่เอาแต่หลบตา

        “มึง” บูมเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังคงจดจ้องไปที่หน้าจอคอม “ว่า”

        “กูขอไรมึงอย่างได้มั้ย”

        “อะไรหรอ”

        “อย่าอยู่ใกล้ติมได้มั้ย กูไม่อยากอยากให้มันเจ็บตัวอีก” บูมหันพร้อมกับใบหน้าที่จริงจัง แต่มันกลับให้ไทม์รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

        “ได้สิ” เสียงที่ตอบออกมาเบาหวิวจนแทบจะไม่ได้ยิน “ขอบใจนะ”

        ไทม์เม้มปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด มือหนาจิกกางเกงจนแทบขาด ไทม์ไม่อยากตอบแบบนี้ แต่เพราะไม่อยากเสียเพื่อนที่พึ่งจะสนิทกันเลยต้องยอมทำ

        ประตูห้องเปิดออกให้สองคนด้านในหันไปมองพบว่าติมกลับมาแล้ว

        “เมื่อกี้พ่อโทรมาเรื่องไรหรอ” บูมหันถามเพื่อนที่พึ่งเข้ามา

        “ให้ส่งฟอร์เวิร์ดเมลให้เฉยๆ”

        “มึง กูกลับก่อนนะ” ไทม์หันไปบอกเพื่อนทั้งสองคน

        “ทำไมอ่ะ”

        “กูลืมไปว่ามีธุระที่บ้านอ่ะ”

        “เดี๋ยวกูไปส่ง”

        “ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวกูกลับเอง” ไทม์เลือกที่จะปฏิเสธติมเพราะไม่อยากเผชิญกับความอึดอึด บวกกับไม่อยากมีปัญหากับบูมด้วย

        “กูจะไปส่ง” ติมกดน้ำเสียงพร้อมกับสีหน้านิ่งทำให้ถึงกลับไม่กล้าปฏิเสธ

        “ถ้างั้นกูกลับด้วยดีกว่า มึงไปส่งกูด้วยได้มั้ย” บูมที่เห็นว่าทุกคนจะไปกันหมดจึงขอกลับด้วย เขาไม่ยอมที่จะปล่อยติมให้อยู่กับไทม์สองต่อสองเป็นอันขาด หรืออาจจะเพราะเหตุผลอื่น

        “เออๆ”

        เสียงพูดคุยภายในรถดังเป็นระยะโดยที่คนคุยมีแค่บูมคนเดียว แล้วประเด็นคนที่เขาชวนคุยคือติมแต่ติมก็ตอบเพียงแค่ ‘อืม’ กับคำตอบเล็กๆ น้อยๆ

        ขับเรื่อยๆ จนตอนนนี้มาถึงแถวบ้านบูม ตอนแรกบูมก็ทำท่างจะค้านจะให้ติมไปส่งไทม์ก่อน แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวติมด่าเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

        หลังจากส่งบูมเสร็จเขาก็หันมาบอกลาติมกับเขา ทันที่บูมเดินขึ้นอพาร์ทเม้นท์ติมก็หันมาบอกให้เขาไปนั่งหน้า “นั่งนี่ก็ได้”

        “มา นั่ง นี่” ติมกดเสียงต่ำใช้น้ำเสียงแกมบังคับทำให้ไทม์ต้องลุกไปนั่งข้างหน้าตามที่บอก

        รถยนต์เคลื่อนตัวออกขับไปตามถนนเรื่อยๆ บรรยากาศในรถเงียบสนิทจนได้ยินเสียงแอร์ได้อย่างชัดเจน

        “ไอบูมมันชอบกู กูรู้” ประโยคของติมทำเอาไทม์ถึงกับหันไปมองที่ตอนนี้เพื่อนชายยังคงจดจ้องอยู่ถนน “กูไม่ได้ยินหรอกนะ แต่ก็พอเดาจากสีหน้าของพวกมึงได้”

        ไทม์ไม่พูดอะไรต่อเขาเอาแต่ก้มหน้าจมอยู่กับความคิด “เลิกคิดมากได้แล้วน่า กูไม่ทิ้งมึงไปไหนหรอก”

        “กูกลัว กูไม่อยากแตกหักกับเพื่อนกับเรื่องนี้”

        ดวงตาเริ่มร้อนก่อนจะเริ่มมีน้ำตาค่อยๆ ไหลออกมา ไทม์ยกยมือปาดน้ำตาที่ทยอยไหลออก รถยนต์ค่อยๆ จอดเทียบที่หน้าบ้านของไทม์บรรยากาศในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง

        “กูไม่อยากพูดแบบนี้หรอกนะ แต่โอกาศที่เราจะกลับไปอยู่กันสามคนค่อนข้างยาก” คำตอบของติมทำเอาไทม์ถึงกับปล่อยโฮ

        “แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น กูสัญญาว่าจะอยู่กับมึง กูจะไม่ยอมทิ้งมึงไปไหนอย่างแน่นอน”