เกิดใหม่มาเป็นหม่ามี้ของเจ้าก้อนก้อน (จบ)

        อวิ๋นอิ่งได้ฟังแล้วก็หัวเราะออกมาและพูดตามไปว่า“เดี๋ยววันที่เจ้าไปเมืองหลวงก็จะรู้เองหากจะพูดถึงความเจริญรุ่งเรืองนั้นก็คงอยู่ที่เมืองซีจิงที่นั่นมีตลาดทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตกซึ่งขายทุกอย่างไม่ใช่แค่ผลไม้สดในฤดูหนาว แม้แต่อาหารทะเลก็ไม่ขาดแคลน เคยมีครั้งหนึ่งแม่ทัพที่กลับมาจากเฉวียนโจวนำหอยทะเลมาให้นายน้อยหนึ่งตะกร้าในหอยนั้นมีไข่มุกใหญ่มากมาย ทุกลูกกลมกลิ้งไปมาตอนนั้นข้าถึงได้รู้ว่าไข่มุกนั้นเติบโตอยู่ในเปลือกหอย”

        “จริงหรือ?” อวิ๋นหยาเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ แล้วถามต่อว่า“ข้าได้ยินคนพูดกันว่าในทะเลยังมีนางเงือกอยู่เลย เป็นคนที่มีหางปลาพี่อิ่งเคยเห็นบ้างไหม?”

        อวิ๋นอิ่งหัวเราะพร้อมกับส่ายหัว“นั่นเป็นเรื่องที่คนเฒ่าคนแก่เอาไว้หลอกเด็ก แต่เจ้าก็ยังเชื่อมันอีก”

        เฉิงเหนียงจื่ออุ้มอันเกอเอ๋อร์เข้ามาพอดีและนางก็พูดเสริมว่า “ก็จริง คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านต่างก็พูดกันอย่างนั้นแต่ส่วนมากคงเป็นเรื่องโกหก เจ้าลองคิดดูสินางเงือกก็เป็นคนแล้วจะหายใจในน้ำได้ยังไง?”

        อวิ๋นหยารู้สึกผิดหวัง“อ๊ะ ตอนข้าเด็กๆ ยังคิดอยากแต่งงานไปอยู่ที่ชายทะเล เพื่อจะได้เห็นนางเงือกแต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นเรื่องโกหก”

        ทุกคนต่างหัวเราะออกมาติงเหว่ยรับลูกชายที่กำลังหาวแล้วพูดว่า “ที่จริงแล้วในทะเลมีนางเงือกจริงๆเพียงแต่มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตครึ่งคนครึ่งปลา มันเป็นสัตว์ทะเลชนิดหนึ่งเพราะว่าสัตว์ทะเลชนิดนี้เมื่อมีลูกแล้ว มันจะขึ้นมาบนผิวน้ำเพื่อให้นมลูกจึงมีชาวประมงบางคนที่เห็นจากระยะไกล เลยคิดว่าเป็นผู้หญิงให้นมลูกเมื่อเวลาผ่านไปจึงกลายเป็นตำนานนางเงือก”

        “จริงหรือ?” อวิ๋นหยาฟังแล้วรู้สึกประหลาดใจมากขึ้น“ในทะเลมีปลาที่ให้นมลูกได้ด้วยหรือ? ปลามันไม่ออกลูกเป็นไข่เหมือนไก่หรอกหรือ?”

        เฉิงเหนียงจื่อและอวิ๋นอิ่งต่างมีสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยแม้ว่าหนึ่งในนั้นจะอายุมากแล้ว และอีกคนก็ถือว่าผ่านอะไรมามากได้เปิดหูเปิดตามาเยอะ แต่เรื่องที่แปลกประหลาดเช่นนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้ยิน

        เฉิงเหนียงจื่ออดไม่ได้ที่จะชมว่า“แม่นางรู้เรื่องเยอะจริงๆ”

        ติงเหว่ยเกรงว่าลูกชายจะเตะขาไปโดนบาดแผลเข้าเลยอุ้มไว้เพียงครู่เดียวแล้วส่งให้อวิ๋นอิ่งก่อนจะพูดต่อว่า “พวกเจ้าก็คงเคยได้ยินแล้วข้าได้เรียนวิชาจากท่านย่าเทวาภูเขาในความฝันสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ท่านย่าเทวาภูเขาบอกข้า”

        เฉิงเหนียงจื่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อยนางจำได้ว่านายหญิงของนางมักไม่ชอบให้ใครพูดถึงเรื่องที่นางเรียนวิชาจากท่านย่าเทวาภูเขาแต่เหตุใดอยู่ๆ ถึงพูดขึ้นมาเอง หรือว่านายหญิงจะตัดสินใจไม่ปิดบังอีกต่อไปแล้ว

        ส่วนอวิ๋นอิ่งก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจตอนที่ข่าวลือว่านางได้รับวิชาจากท่านย่าเทวาภูเขานั้นตัวนางเองก็มีส่วนอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ติงเหว่ยนั้นฉลาดกว่าหญิงสาวทั่วไปมากราวกับว่ารู้ทุกเรื่อง ถ้าจะบอกว่านางไม่ได้รับการสอนจากท่านย่าเทวาภูเขาแล้วความคิดและความรู้แปลกๆ ทั้งหมดนี้มาจากไหน?

        ติงเหว่ยไม่สนใจว่าคนอื่นจะประหลาดใจแค่ไหนนางกินข้าวเช้าอิ่มท้องแล้วจากนั้นเมื่อเห็นว่าลูกชายกินเสร็จแล้วก็สั่งให้เฉิงเหนียงจื่อเปิดหีบเสื้อผ้าของลูกชายจากนั้นนางก็เลือกเสื้อผ้าและเครื่องประดับด้วยตนเอง

        เมื่อคิดดูดีๆนี่เป็นครั้งแรกที่อันเกอเอ๋อร์จะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ไม่ใช่ในฐานะหลานชายสกุลติงลูกนอกสมรสที่พ่อเป็นใครก็ไม่รู้ แต่ในฐานะสายเลือดของสกุลกงจื้อตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในซีเฮ่า นับจากนี้เขาจะได้เดินออกมาภายใต้แสงสว่างและถือกำเนิดมาพร้อมช้อนทองคำในปาก

        อวิ๋นอิ่งคอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างๆด้วยความเคารพ บางครั้งก็แสดงความคิดเห็นเล็กน้อย

        สุดท้ายติงเหว่ยเลือกชุดเสื้อและกางเกงผ้าไหมสีฟ้าเข้มประดับด้วยหมวกสีเดียวกันที่ฝังด้วยอัญมณี พร้อมทั้งสร้อยคอทองคำที่ห้อยจี้หยกและกำไลเงินเล็กๆ คู่หนึ่ง

        อันเกอเอ๋อร์เดิมทีก็ได้รับการถ่ายทอดความหล่อเหลาจากกงจื้อหมิงประกอบกับอยู่ในวัยที่อ้วนขาวน่ารักอยู่แล้วเมื่อสวมใส่ชุดนี้ก็ยิ่งเพิ่มความสง่างามขึ้นไปอีกสามส่วนทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

        ไม่นานนักเมื่อถึงช่วงเที่ยงก็มีคนมาส่งข่าวติงเหว่ยเดินไม่สะดวก จึงให้อวิ๋นอิ่งอุ้มอันเกอเอ๋อร์ไปที่ด้านหน้า

        ว่ากันว่าช่วงสองวันนี้มีเรื่องซุบซิบนินทาไม่ขาดสายในโรงน้ำชาของเมืองเฉียนโจวการเผชิญหน้าที่เกิดขึ้นนอกประตูเมืองเมื่อคืนก่อนก็แพร่กระจายไปทั่วภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามบรรดาญาติของท่านแม่ทัพใหญ่ถูกทหารกลุ่มหนึ่งซึ่งไม่ทราบที่มาบุกเข้าโจมตีทำให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และยังมีหญิงสาวคนหนึ่งถูกจับตัวไปด้วย

        ผู้คนต่างพากันคาดเดาถึงที่มาของทหารเหล่านั้นบ้างก็แอบกระซิบว่าหญิงสาวคนนั้นน่าจะเป็นอนุภรรยาที่ท่านแม่ทัพใหญ่รักใคร่?

        เรื่องราวต่างๆนานาถูกเล่าขานกันไปแต่แล้ววันต่อมาก็มีข่าวที่น่าตื่นเต้นกว่าเดิมว่าท่านแม่ทัพใหญ่กลับมาจากลี่สุ่ยไม่เพียงแต่ช่วยเหลือหญิงสาวที่ถูกจับตัวไปแต่ยังมีข่าวลือแพร่สะพัดจากที่ว่าการว่าหญิงสาวคนนั้นมีลูกชายหนึ่งคนซึ่งเป็นบุตรชายแท้ๆ ของท่านแม่ทัพใหญ่และเมื่อบ้านเมืองสงบสุขแล้วท่านแม่ทัพใหญ่ก็จะแต่งงานกับหญิงสาวคนนั้น

        ทั้งเมืองเฉียนโจวสั่นสะเทือนเพราะข่าวนี้บุตรชายคนโตของท่านแม่ทัพใหญ่ นั่นก็หมายความว่าเขาอาจกลายเป็นองค์รัชทายาทในอนาคตและหญิงสาวคนนั้นก็อาจเป็นถึงฮองเฮาไม่ใช่หรือ?

        ตระกูลที่พอจะมีฐานะต่างก็เริ่มเคลื่อนไหวพวกเขาใช้ทุกเส้นสายเพื่อสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับหญิงสาวคนนั้นแต่ผลที่ได้กลับทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

        หญิงสาวที่ท่านแม่ทัพใหญ่หมายปองแม่ของบุตรชายคนโตแห่งสกุลกงจื้อไม่ใช่หญิงงามของตระกูลใหญ่และไม่ใช่แม้แต่หญิงงามจากครอบครัวยากจนนางเป็นเพียงลูกสาวชาวนาและเป็นแม่ครัวเท่านั้น!

        ทุกคนแทบจะไม่เชื่อหูตนเองแต่แม้ว่าเรื่องที่สืบมาจะผิดพลาดไปบ้างก็ช่างเถอะทำไมข้อมูลที่ทุกคนสืบหามาถึงเหมือนกันไปหมด แบบนี้ยังจะมีอะไรให้พูดอีกในเมื่อมันก็ยืนยันทุกอย่างแล้ว

        ดังนั้นทั้งเมืองเฉียนโจวจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่แปลกประหลาดยิ่งขึ้นแต่ของขวัญที่ควรส่งก็ยังต้องส่งให้ตามประเพณีและแน่นอนว่าในโอกาสนี้ก็สามารถสืบหาข้อมูลรายละเอียดเพิ่มเติมได้อีกด้วย

        แต่อย่างไรเสียการที่บ่าวรับใช้สืบหาอะไรก็ไม่ดีเท่าการไปเห็นด้วยตาตนเองดังนั้นงานเลี้ยงที่จัดขึ้นในที่ว่าการแห่งนี้จึงเต็มไปด้วยแขกเหรื่อจนแน่นขนัดมีผู้คนจำนวนมากมาย

        กงจื้อหมิงที่เป็นคนปล่อยข่าวออกไปเองย่อมเดาความคิดของผู้คนได้ดีแต่เขาก็ไม่สนใจแม้แต่น้อยสตรีของเขา ตราบใดที่เขาพอใจก็พอแล้วคนอื่นจะมาเกี่ยวข้องทำไม? ไม่ว่าจะเกิดในครอบครัวชาวนาหรือมีสถานะเป็นเพียงแม่ครัว แล้วจะเป็นอะไรไป? ในตอนที่เขานอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงใกล้จะสิ้นลมหายใจก็มีเพียงหญิงสาวคนนี้เท่านั้นที่อยู่เคียงข้างดูแลเรื่องอาหารการกินของเขาอย่างพิถีพิถัน ให้กำลังใจเขาต่อสู้กับความตายยิ่งไปกว่านั้นนางยังทนรับสายตารังเกียจและดูถูกจากทุกคนเพื่อให้กำเนิดสายเลือดของสกุลกงจื้อ

        อย่าว่าแต่ให้นางเป็นภรรยาอย่างถูกต้องเลยแม้กระทั่งจะมอบแผ่นดินทั้งผืนนี้ให้นางก็ไม่เป็นไรตราบใดที่ทำให้นางยิ้มออกมาได้สักครั้ง

        เจ้าภาพและแขกต่างฝ่ายต่างก็มีความคิดของตนเองงานเลี้ยงนี้จึงไม่ค่อยคึกคักเท่าไรนัก โชคดีที่ยังมีเฉียนเหลียงและคนอื่นๆคอยเป็นตัวกลางในการเจรจา

        ไม่นานนักเมื่อดื่มไปได้สามรอบอันเกอเอ๋อร์ก็ถูกอุ้มเข้ามา ทุกคนต่างก็รอคอยช่วงเวลานี้อยู่แล้วสายตานับไม่ถ้วนก็จ้องมองไปที่เขาราวกับแสงไฟ

        เจ้าเด็กอ้วนเติบโตมาในจวนหลังใหญ่ของสกุลอวิ๋นเขาได้รับความรักจากทุกคน จึงไม่รู้สึกหวาดกลัวกับการที่มีคนมากมายมารุมล้อมกลับกันเขากลับยิ้มแย้มและตบมือด้วยความดีใจ

        กงจื้อหมิงยื่นมือไปอุ้มเขาขึ้นมาแต่กลัวว่าลมเย็นที่พัดมาจากหน้าประตูจะทำให้เขาหนาว จึงคลุมเสื้อคลุมให้เขาไว้เหลือเพียงใบหน้าอ้วนกลมขนาดเท่าฝ่ามือที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูกับสายตาใสแจ๋วยิ่งทำให้เขาดูน่ารักขึ้นไปอีก

        บางคนอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงแต่บางคนก็หน้าด้านพอที่จะชมเชยออกมา “คุณชายน้อยช่างหล่อเหลายิ่งนักโตขึ้นต้องเก่งทั้งบุ๋นและบู๊เป็นแน่”

        “ใช่แล้วท่านแม่ทัพใหญ่เป็นคนเก่งกาจขนาดนี้ คุณชายน้อยย่อมไม่เลวเช่นกัน”

        การยกย่องชมเชยเป็นเรื่องที่ทุกคนร่วมมือกันเมื่อมีคนเริ่มพูดคนที่เหลือก็รีบตามน้ำกลัวว่าการประจบสอพลอท่านแม่ทัพใหญ่จะขาดร่องรอยของพวกเขา

        กงจื้อหมิงก็ต้องพูดตอบรับตามมารยาทสุดท้ายก็เชิญทุกคนดื่มอย่างเต็มที่ อันเกอเอ๋อร์ที่มองไปรอบๆนั้นคงจะเริ่มเหนื่อย เขาก้มลงมองแก้วเหล้าตรงหน้าแล้วยื่นมือน้อยๆ ออกไปแตะก่อนจะเอามือใส่เข้าไปในปาก

        ไม่ต้องบอกเลยว่าสุดท้ายเขาถึงกับเผ็ดจนเบะปาก

        กงจื้อหมิงรีบเช็ดน้ำลายให้ลูกชายก่อนจะหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “เจ้ายังเด็กเกินไปรอให้โตขึ้นก่อนแล้วเจ้าจะรู้ถึงรสชาติที่แสนอร่อยของเหล้า”

        แต่อันเกอเอ๋อร์กลับไม่สนใจความคาดหวังของท่านพ่อเขายื่นมือไปคว้าน่องไก่แทน

        แม้บรรดาแขกที่นั่งอยู่ด้านล่างจะพูดคุยและกินดื่มไม่หยุดแต่สายตาก็ยังคอยจับจ้องไปที่กงจื้อหมิงและลูกชายอยู่เสมอครั้นเห็นท่านแม่ทัพใหญ่ที่ปกติแล้วมีสีหน้าดุดันและเย็นชากลับกลายเป็นบิดาที่แสนอบอุ่นรักใคร่ลูกชายคนโตเช่นนี้ทุกคนก็เริ่มให้ความสำคัญกับเจ้าหนูวัยหนึ่งขวบมากขึ้นและยิ่งแสดงความเคารพยำเกรงมากขึ้นอีกหลายส่วน

        งานเลี้ยงดำเนินไปนานถึงหนึ่งชั่วยามกว่าๆจึงเลิกรา อันเกอเอ๋อร์ก็เหนื่อยจนหาวไม่หยุดตั้งนานแล้ว ในเวลานี้ของทุกๆวันเขามักจะกอดตุ๊กตาเสือตัวโปรดนอนหลับไปแล้ว การส่งแขกเป็นหน้าที่ของเฉียนเหลียงส่วนกงจื้อหมิงก็อุ้มลูกชายกลับไปยังเรือนหลัง

        ติงเหว่ยที่คิดถึงลูกชายมาทั้งวันพอได้เห็นลูกกลับมาก็โล่งใจ

        เฉิงเหนียงจื่อรับตัวอันเกอเอ๋อร์ไปนอนในห้องข้างๆส่วนติงเหว่ยก็กินข้าวกลางวันกับกงจื้อหมิง ติงเหว่ยต้องรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาอาหารจึงค่อนข้างจืดชืด แต่ยังดีที่มีน้ำแกงกระดูกอยู่หนึ่งอย่างกงจื้อหมิงก็ไม่รังเกียจอาหารที่รสชาติจืดชืด เขากินข้าวเต็มชามใหญ่ๆเมื่อติงเหว่ยกินเสร็จแล้วเขาก็เอนกายนอนอยู่ข้างเตียงนางจนหลับไป

        ติงเหว่ยคิดจะปลุกเขาแต่เมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขาแล้วก็อดสงสารไม่ได้จึงยอมให้เขานอนบนเตียงเดียวกัน

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำแกงที่อบอุ่นหรือเพราะความกังวลที่กินพลังงานไปมาก ติงเหว่ยจึงหลับไปในไม่ช้า โดยไม่ทันเห็นว่าหลังจากที่นางหลับสนิทกงจื้อหมิงก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ และค่อยๆดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน จากนั้นจึงหลับตาลงอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า…

        ไม่พูดถึงครอบครัวสามคนในเรือนหลังที่กำลังหลับอย่างสบายพูดถึงแค่ว่าในบ้านที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่งในย่านทิศตะวันออกของเมืองบรรยากาศกลับไม่สงบเท่าไรนักในตอนนี้ที่นั่นคือที่หลบซ่อนของกลุ่มชายชุดดำที่ขัดขวางขบวนรถม้าในวันนั้นพวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่นั่นเพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจสอบและสืบข่าวแต่ในช่วงสามวันที่ผ่านมานี้เสียพี่น้องไปสามคนที่เหลืออยู่ในตอนนี้ก็เหนื่อยล้าเต็มที

        หัวหน้าชายชุดดำที่พาผู้ใต้บังคับบัญชาไม่กี่คนบุกฝ่าวงล้อมของทหารจากจวนแม่ทัพออกมาแม้จะทำสำเร็จแต่ก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียมากมายแขนข้างหนึ่งของเขาถูกดาบฟันลึกจนเห็นกระดูก เพราะไม่กล้าหาหมอเพื่อทำแผลและใส่ยาตอนนี้แผลจึงเน่าเปื่อยและมีหนอง แต่เขาก็ใช้ผ้าพันแผลพันไว้อย่างลวกๆสองรอบเท่านั้น

        เขานั่งอยู่ข้างโต๊ะที่บิ่นไปมุมหนึ่งใบหน้าขมวดคิ้วครุ่นคิด ตั้งแต่ที่เขาได้รับคำสั่งป้ายทองอาญาสิทธิ์ทุกข้อสงสัยก็ได้รับคำตอบในตอนนี้

        หญิงสาวและเด็กที่เขาไม่อาจคาดเดาตัวตนได้ที่แท้กลับเป็นภรรยาและลูกของกงจื้อหมิง ถ้ารู้เช่นนี้แต่แรกเขาควรไล่ตามรถม้าไปอย่างน้อยก็จะไม่กลับมามือเปล่าเช่นนี้

        แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเวลาก็ไม่อาจย้อนกลับได้ เขาทำได้เพียงวางแผนสำหรับครั้งหน้าส่วนสิ่งสำคัญในตอนนี้คือเขาจะพาพี่น้องที่เหลือและข้อมูลนี้กลับไปได้อย่างไร

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงเรียกลูกน้องที่เหลืออีกสี่ห้าคนมารวมกันเตรียมตัวออกจากเมืองก่อนที่ประตูเมืองจะปิดโดยแยกกันออกไปจากสี่ประตูของเมืองภายใต้ความมืดมิดของยามค่ำคืน

        แต่น่าเสียดายพวกเขาไม่รู้เลยว่ายอดฝีมือกลุ่มเฟิงได้ปิดทางหนีทีไล่ของพวกเขาเอาไว้หมดแล้ว

        ก่อนหน้านี้เนื่องจากต้องสืบหาว่าเพราะเหตุใดกองทัพหลวงของราชสำนักที่อยู่ฝั่งตรงข้ามลี่สุ่ยถึงยังไม่เคลื่อนไหวทำให้ยอดฝีมือกลุ่มเฟิงออกเดินทางช้ากว่านายท่านถึงสองวันและยังต้องเรียกใช้เฟิงจิ่วผู้มีวิชาตัวเบายอดเยี่ยมมาช่วยอีกด้วยใครจะคิดว่าในช่วงเวลาเพียงสองวันนี้ว่าที่นายหญิงและคุณชายน้อยเกือบต้องเสียชีวิต

        ในใจของพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนอยากจะจับพวกชายชุดดำที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนเหล่านั้นมาย่างกินทั้งเป็นสมาชิกยอดฝีมือกลุ่มเฟิงทั้งเก้าคน ไม่กินไม่นอนและไม่ปล่อยให้เบาะแสใดๆหลุดมือไปแม้แต่น้อย ในที่สุดวันนี้พวกเขาก็เจอรังของพวกมันจนได้

        แต่น่าเสียดายที่พวกเขาต้องอดทนรอจนคันไม้คันมือเพราะไม่สามารถลงมือได้ทันทีพวกเขารอให้ “เหล่าปลา” พวกนี้เคลื่อนไหวอีกครั้งจากนั้นจึงไล่ตามพวกมันเพื่อสืบให้รู้ว่าพวกมันมาจาก “ทะเล” แห่งไหนกันแน่?