สายโลหิตกระจายทั่วอากาศแสงแห่งดวงอาทิตย์ส่องกระทบกับหยดละอองเืที่ลอยเคว้งได้สร้างสรรค์อัญมณีมากมายขึ้นในพริบตาประหนึ่งมันถูกรังสรรค์มาจากเทพ์ผู้กล้าแกร่งหากแต่สำหรับเถ้าแก่กวงแล้วกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเด็กน้อยอายุสิบสี่ปีผู้หนึ่งเบื้องหน้าเขาในขณะนี้ช่างไม่ต่างอะไรกับพญามัจจุราชที่สามารถพรากชีวิตไปจากเขาได้ทุกวินาที
“นะ...นี่มัน...เป็ไปไม่ได้!”เถ้าแก่กวงร้องเสียงหลงด้วยความใเพราะลูกสมุนของเขาแม้มิใช่ยอดฝีมือแต่ก็มิได้เลวร้ายจนเกินไปนักทุกคนล้วนเป็ผู้ฝึกยุทธ์ในระดับลมปราณขั้นแรกเริ่มตั้งที่ขึ้นที่สามไปจนถึงครึ่งก้าวขั้นก่อั้แ่ต่อหน้าเด็กน้อยผู้หนึ่งแล้วกลับกลายเป็เพียงเศษเนื้อกองหนึ่ง
“คนที่เอาแต่ปล้นชิงผู้อื่นคงไม่มีวันเข้าใจและคนที่คอยเอาแต่ชี้นิ้วสั่งผู้อื่นเช่นเ้าก็คงจะไม่เข้าใจอีกเช่นกันถึงความลำบากของการดิ้นรนเอาชีวิตรอด เ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่เถ้าแก่กวง”หลงไป๋เหยียดยิ้มขึ้นขึ้นอย่างเย้ยหยันสายตาเ็าเยียบเย็นนั้นสาดประกายรังสีสังหารออกมาอย่างชัดเจน
“ขะ...ข้าเข้าใจข้าเข้าใจแล้วนายน้อย”เถ้าแก่กวงเอ่ยด้วยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวร่างกายอ้วนกลมนั้นสั่นเทาไม่ต่างหมูที่กำลังจะถูกส่งเข้าสู่โรงฆ่าสัตว์ มันค่อยๆคลานสี่ขาเข้าไปหาหลงไป๋ที่ถือกระบี่อยู่จากนั้นจึงกอดขาหลงไป๋พพร้อมร่ำไห้ขอชีวิตด้วยท่าทีที่สุดแสนเวทนา
“นายน้อยหลง ได้โปรด...ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิดปล่อยชีวิตที่ไร้ค่าของข้าไป ไม่ว่าท่าน้าสิ่งใดข้าจะหามาให้ท่านทั้งหมดอาหารเสื้อผ้า นารี หากท่านประสงค์สิ่งใดข้าจะหามามอบให้ท่านโดยทันทีเพียงท่านปล่อยข้าไป ได้โปรดเถิดนายท่าน
ในจังหวะที่หลงไป๋กำลังคิดอยู่นั่นเองเถ้าแก่กวงที่กำลังกอดขาของหลงไป๋ได้พลันชักมีดสั้นที่จู่ๆก็โผล่ออกมาจากที่ใดก็ไม่ทราบเข้าใส่หลงไป๋โดยไม่รู้ตัวแต่มีหรอที่คนอย่างหลงไปจะเสียทีกับอุบายตื้นเขินเช่นนี้เขาพลันเหวี่ยงขาข้างที่เถ้าแก่กวงกอดอยู่ออกไปสุดแรงจนร่างของเถ้าแก่กวงลอยไปชนกับประตูบ้านก่อนที่จะทะลุต่อไปทางด้านในห้อง ในเวลาต่อมา
หลงไปก้าวเดินเข้าไปหาเถ้าแก่กวงพร้อมกับกระบี่พิรุณนิทราอย่างช้าๆ ทุกก้าวต่างเต็มไปด้วยความมั่นคงประหนึ่งการคงอยู่ของูเาไท่ซานฝ่ายเถ้าแก่กวงที่เพิ่งจะกระอักเืออกมากองใหญ่ ก็ได้แต่น่าซีดเผือดเมื่อเห็นสายตาของหลงไป๋ที่จับจ้องมายังของชิ้นหนึ่งด้วยแววตาที่เขาคุ้นเคยกับมันเป็อย่างดีแววตาแห่งความละโมบ
“ไม่คาดคิดว่าคนเช่นเ้าจะมีของล้ำค่าที่อยู่กับเขาเหมือนกันช่างน่าสนใจเสียจริงๆ”
สิ่งของที่หลงไป๋จับจ้องอยู่นั้นมันเป็แหวนสีเขียวมรกต ที่ประดับอยู่ที่นิ้วก้อยของเถ้าแก่กวงใช่แล้วมันคือแหวนมิติ วัตถุพิเศษที่สามารถสร้างพื้นที่พิเศษเอาไว้เก็บสิ่งของที่้าได้
โดยทั่วไปแล้วแหวนมิติจะถูกจัดอับอยู่สี่ประเภทด้วยกันคือ แหวนมิติระดับมนุษย์ที่มีขนาดหนึ่งร้อยลูกบาศก์เมตรแหวนมิติระดับ์ที่มีขนาดหนึ่งพันลูกบาศก์เมตร แหวนมิติระดับเซียนที่มีขนาดหนึ่งหมื่นลูกบาศก์เมตรแหวนมิติระดับจักรพรรดิที่มีขนาดหนึ่งล้านลูกบาศก์เมตรแหวนมิติทั้งสี่ระดับนี้มีข้องจำกัดบางอย่างคือสามารถเก็บได้เพียงสิ่งของไม่อาจเก็บรักษาสิ่งที่ไม่มีชีวิตไว้ได้อีกทั้งสิ่งของที่อยู่ในแหวนมิตินี้จะถูกหยุดเวลาไว้เนื่องจากภายในหวนมิตินั้นไร้ซึ่งกาลเวลาทำให้สิ่งของจำพวกอาหารหรือซากสัตว์ซากอสูรที่ใส่เข้าไปจะไม่มีวันเน่าสลายและสุดท้ายแหวนมิติในตำนานอย่างดวงใจพระโพธิสัตว์ซึ่งมีความพิเศษเป็อย่างมากกล่าวกันว่ามันมีพื้นที่ไม่จำกัดทั้งยังสามารถเก็บสิ่งมีชีวิตเข้าไปในนั้นได้อีกด้วยเนื่องจากมันมีความพิเศษอย่างที่สุดและยังเก็บสิ่งที่มีชีวิตเข้าไปได้ ด้วยเหตุนี้มันจึงถูกเรียกกันในชื่อ“ดวงใจโพธิสัตว์”
ในเมื่อชายแดนที่แสนจะทุรกันดารอย่างนี้อย่าว่าแต่แหวนมิติระดับ์เลยเพียงแหวนมิติระดับมนุษย์ที่อยู่ในมือของเถ้าแก่กวงก็มีค่ามากเสียกว่าเมืองชายแดนทั้งเมืองไปแล้ว
“ไม่ได้!! ไม่ได้เด็ดขาดของสิ่งนี้เป็ของที่ท่านผู้นั้นเพียงให้หยิบยืมมา เ้าจะเอาไปไม่ได้เป็อันขาด!” คำพูดถัดมาของเถ้าแก่กวงทำให้หลงไป๋แปลกใจเป็อย่างมากก่อนหน้านี้เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่กวงนั้นถูกความกลัวจากเขาเข้าครอบงำไว้อย่างแท้จริงแล้วแต่เพียงเขาแสดงความ้าในแหวนมิติวงนี้ออกไปกลับทำให้เถ้าแก่กวงสามารถพูดปฏิเสธต่อต้านสิ่งที่เขาจะทำออกมาอย่างชัดเจนแสดงให้เห็นว่าตัวตนที่เป็เ้าของแหวนจะต้องมีพลังอำนาจและน่ากลัวกว่าตัวของเขาเป็แน่ซึ่งจากข้อความที่หลงชิงซวนทิ้งเอาไว้ให้เขาก่อนหน้านี้ก็ทำให้เขาคาดเดาเ้าของแหวนวงนี้ได้ไม่ยาก “หุบเขาราชสีห์”
“หึถ้าเ้าหมายถึงพวกหุบเขาราชสีห์ขอบอกเ้าไว้ก่อนเลยว่าข้าหาได้เกรงกลัวมันไม่”
“เ้ารู้จักหุบเขาราชสีห์ได้ยังไงหึแต่เ้ารู้ก็ดีแล้วอย่าได้คิดหวังว่าจะเอาแหวนมิติวงนี้ไปได้ความน่ากลัวของหุบเขาราชสีห์จะทำให้เ้ากลายเป็เศษเนื้อกองหนึ่งเท่านั้นแหละ ฮ่าฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เถ้าแก่กวงตอนนี้คล้ายคนบ้าเสียสติไปแล้วร่างอ้วนกลมนั้นกวัดแกว่งกระบี่ในมือก่อนจะทะยานเข้ามาฟาดฟันคมกระบี่เข้าใสหลงไป๋ น่าเสียดายที่สำหรับหลงไป๋แล้วการลงมือที่ประหนึ่งได้บอกกว่าวมาก่อนแล้วนั้นหาได้ยากเย็นในการหลบหลีกไม่เขาเบี่ยงตัวออกเพีงเล็กน้อยก็สามารถหลบคมกระบี่ของที่ฟาดฟันเข้ามาได้แล้ว
ตูมมมมม
อีกครั้งที่หลงไป๋ออกแรงเหงี่ยงเท้าเข้าใส่ร่างกลมอ้วนนั้นอีกครั้งจนร่างอ้วนนั้นลอยกลิ้งไปกับพื้นก่อนที่จะกระอักเหลือออกมาไม่หยุดหลงไปเดินไปกระชากคอเสื้อของเถ้าแก่กวงขึ้นมาก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า
“ช่างหัวเื่ของหุบเขาราชสีห์อะไรนั่นเรามาคุยเื่ธุรกิจกันดีกว่า อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าคนละโมบโลบมากจะเกิดซื่อสัตย์ขึ้นมาแล้วส่งส่วยให้หุบเขาราชสีห์ทั้งหมด!!! บอกมาซะว่าเ้าซ่อนมันไว้ที่ไหน...คิดคำตอบของเ้าก่อนจะตอบออกมาให้ดีๆด้วยละ ไม่เช่นนั้นคนที่จะกลายเป็เศษเนื้อกองถัดไปก็คือเ้า!!!”
เมื่อพูดจบหลงไป๋ก็เหวี่ยงร่างของเถ้าแก่กวงให้ไถลไปกับพื้นเถ้าแก่กวงเมื่อตั้งตัวได้ก็ถอยครูดไปข้างหลังอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“เ้ารู้ได้ยังไงเป็สุนัขตัวใดเอื้อนเอ่ยกับเ้ากัน!!!”เถ้าแก่กวงเอ่ยออกมาด้วยความโมโหเพราะถ้าหากเื่นี้หลุดรอดไปเข้าหูพวกหุบเขาราชสีห์แล้วละก็คงมีเพียงความตายที่สุดแสนทรมานเท่านั้นที่รอเขาอยู่
“ข้าจะนับหนึ่งถึงสามอย่าได้ทำให้ข้าต้องเสียเวลา”
หนึ่ง!
ยังไม่ทันที่เถ้าแก่กวงจะได้ทำสิ่งใดเสียงนับถอยหลังแห่งความตายก็ได้ดังขึ้นมาจากแววตาของหลงไป๋ที่เขามองเห็นมันเป็ที่แน่ชัดแล้วว่าหากหลงไป๋นับถึงสามเมื่อใดคงมีเพียงแค่คำว่าตาย!! และขณะที่เถ้าแก่กวงกำลังอึกอักลังเลอยู่นั้นเสียงนับถอยหลังที่สุดแสนจะทรมานหัวใจก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง
สอง!!
“เ้า...จะชั่วช้าจนเกินไปแล้ว”เถ้าแกกวงะโออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลแต่เพียงไม่ถึงครึ่งลมหายใจก่อนที่เสียงนับครั้งสุดท้ายจะดังขึ้นเถ้าแก่กวงก็ได้เอ่ยออกมาด้วยความจำใจว่า
“ก็ได้ๆ ข้ายอมเ้าแล้วข้อเพียงเ้ายินยอมปล่อยข้าไปข้าจะบอกทีซ่อนให้กับเ้า”
“ก็เพียงเท่านี้เ้าจะเสียเวลาทำไมต้องมากมายก่อนหน้านี้"
แต่ก่อนที่เถ้าแก่กวงจะหันหลังออกไปเปิดที่ซ่อนหลงไป๋ก็ได้สั่งให้เถ้าแก่กวงหยุดก่อนจะทำท่าแบมือขอเงินจากบิดาอย่างไรอย่างนั้น สร้างความเคียดแค้นให้กับเถ้าแก่กวงจนแทบจะอกะเิในขณะนั้นเลยทีเดียวเถ้าแก่กวงตัดใจถอดแหวนมิติออกด้วยความยากลำบากก่อนจะโยนให้ไปทางหลงไป๋ฝ่ายหลงไป๋เมื่อได้รับแหวนมาแล้วก็รีบเข้าใส่ไว้ในอกเสื้อราวกับเกรงกลัวว่ามันจะหายไปในอากาศด้วยความรวดเร็ว
เถ้าแก่กวงหันกลับไปเพื่อทำบางอย่างเขาเดินผ่านประตูห้องด้านในเข้าไปจนถึงห้องรับรองที่ถูกตกแต่งเอาไว้ด้วยดอกไม้หลากสีธูปหอมถูกจุดส่งกลิ่นหอมทำให้รู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้กลิ่นฝาผนังของห้องถูกจัดเรียงไว้ด้วยแผ่นป้ายที่ใช้บ่งบอกชื่อของผู้ล่วงลับ หลงไป๋ที่คอยมองอยู่รู้สึกชื่นชมไม่น้อยที่สถานที่ซ่อนของเถ้าแก่กวงฝ่ายเถ้าแก่กวงเม่อเข้ามาในห้องแล้วก็ได้เดินตรงไปยังโต๊ะน้ำชาที่จัดวางไว้ทางด้านขวามือของห้องก่อนจะขยับเลื่อนโต๊ะตัวนั้นออกไปจากนั้นจึงได้ใช้มือกดไปยังแผ่นไม้ไม้กระดานด้านล่าง ก่อนที่พื้นห้องจะส่งเสียงดังออกมา
ครึกกกกก
เสียงแผ่นหินที่เสียดสีกับพื้นหินด้วยกันดังขึ้นก่อนจะปรากฏบันไดหินทอดยาวลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่างเถ้าแก่กวงหันกลับมาหาหลงไป๋เพื่อขอให้หลงไป๋ปล่อยตนเองไป
“ตอนนี้ข้าได้ทำตามสัญญาแล้วขอให้เ้ารักษาคำพูดด้วย” เถ้าแก่กวงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังตอนนี้เขาไม่เหลือหนทางใดอีกแล้วแหวนที่ได้รับหยิบยืมมาจากหุบเขาราชสีห์ก็ได้ถูกยึดไปแล้วทรัพย์สมบัติที่แอบซุกซ่อนไว้ก็ถูก่ชิงไปเสียแล้วเขาได้เดิมพันทั้งหมดกับความเมตตาของหลงไป๋มันคือการเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่ที่มีความเสี่ยงสูงแต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้เขาคิดผิดเมื่อพบว่าบัดนี้กระบี่ในมือของหลงไป๋ได้เสียบแทงทะลุอกของเขาเสียแล้วเืสีแดงเข้มที่แฝงไว้ด้วยเคียดแค้นเดือดดาล สับสนมึนงงกับความจริงที่เกิดขึ้นกำลังหลั่งรินออกมาจากาแราวกับลำธารสายหนึ่ง
“เ้าพูดได้าถูกต้อง คือหนึ่งข้าทำตามสัญญาที่ว่าจะปล่อยเ้าไปหากแต่ข้าหาได้บอกเ้าไม่ว่าจักปล่อยเ้าไป แบบมีชีวิตหรือว่าร่างไร้ิญญา สองอย่าได้คิดว่าเ้าฉลาดอยู่เพียงผู้เดียวแล้วเด็กเช่นข้าจะยินยอมให้เ้าหลอกลวงได้โดยง่าย
เพียงมองดูก็รู้ว่ากลไกเปิดปิดประตูที่ซ่อนสมบัติของเ้านี้เป็แบบโบราณคือสามารถเปิดปิดได้จากด้านนอกเพียงด้านเดียวการที่เ้าเปิดประตูที่ซ่อนสมบัติแล้วกลับมิยอมก้าวเท้าลงไปก่อนนั้นย่อมแสดงว่าเ้าคิดการใด
หากเมื่อครู่ข้าไว้ชีวิตเ้าแล้วละก็คงเป็ข้าเองที่จะถูกขังไว้เบื้องล่างจนสิ้นลม ไหนเ้าลองบอกเหตุผลของเ้ามาสิว่าเ้ามีเหตุผลใดที่ทำให้ข้าต้องไว้ชีวิตคนที่พยายามจะสังหารข้า”
หลงไป๋ชักกระบี่ออกจากรางของเถ้าแก่กวงเืสีแดงเข้าสาดกระจายออกมาราวกับฝนเถ้าแก่กวงล้มร่างของสิ้นลมด้วยความผิดหวังและงงงวยอย่างที่สุดคนที่คอยชี้นิ้วสั่งผู้อื่นมาโดยตลอดทั้งยังกุมชะตาชีวิตของใครต่อใครในเมืองชายแดนแห่งนี้ไว้ในมือมาทั้งชีวิตเช่นเขาจะต้องมาจบชีวิตลงเพราะเด็กน้อยผู้หนึ่ง
เมื่อเถ้าแก่กวงได้ตายไปแล้วหลงไป๋ก็ได้หยิบแหวนมิติออกมาดูอีกครั้งเขาส่งสำนักจิติญญาลงไปในแหวนก่อนที่จะมองเข้าไปยังมิติด้านใน หลงไป๋พบว่าด้านในแหวนมิตินี้มีขนาดที่กว้างขวางเป็อย่างมาก มันมีขนาดถึงหนึ่งร้อยลูกบาศก์เมตรภายในมีสิ่งของถูกจัดวางเอาไว้อย่างมากมาย ไม่ว่าจะเป็กระบี่ อาวุธต่างๆเครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรครวมถึงอาหารและน้ำจำนวนมากเห็นได้ชัดว่าเถ้าแกกวงเองก็คงเตรียมตัวหลบหนีจากหุบเขาราชสีห์เช่นเดียวกันเพราะดูจากสิ่งของที่อยู่ด้านในแล้วมันเพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตของคนหนึ่งคนตลอดทั้งปีเลยทีเดียวหลงไป๋นำแหวนมิติวงดังกล่าวสวมเอาไว้กับนิ้วก้อยก่อนที่มันจะส่องแสงออกมาและกลายเป็รอยสีดำจางๆบนนิ้วมือของเขาเท่านั้น
นี่ถือเป็อีกหนึ่งคุณสมบัติของแหวนมิติเพราะหากมันไม่ถูกซ่อนเอาไว้เช่นนี้คงกลายเป็เหมือนดังคำเชิญความตายมาสู่ผู้ที่มันเท่านั้นอย่างไรก็ตามหากผู้ถือครองไม่้าปกปิดซุกซ่อนมันไว้เช่นเถ้าแก่กวงก็ย่อมทำได้หลงไป๋คิดว่าสาเหตุที่เถ้าแก่กวงไม่ปกปิดแหวนมิติวงนี้คงเป็เพราะเขามั่นใจในขุมพลังของหุบเขาราชสีห์ว่าคงไม่มีใครกล้าปล้นชิงเขาเป็แน่และนั่นเองที่เป็สาเหตุที่ทำให้เขาถึงแก่ความตาย
“ในเมื่อทั้งชีวิตของเ้าคอยเอาแต่ปล้นชิงผู้อื่นข้าหลงไป๋ผู้นี้จะทำให้เ้าได้รับรู้ว่าการปล้นชิงที่แท้จริงนั้นเป็อย่างไรคอยเฝ้ามองข้าจากปรโลกเถิด...เถ้าแก่กวง”
หลงไป๋เหยียดยิ้มขึ้นมาอย่างเย้ยหยันแววตาสาดประกายความมุ่งมั่นแรงกล้าสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือที่หลบซ่อน พลังของลมปราณขั้นก่อตั้งของเขาในตอนนี้ไม่ใช่อะไรที่จะใช้ต่อกรกับหุบเขาราชสีห์ได้การที่หุบเขาราชสีห์สามารถให้คนธรรมดาอย่างเถ้าแก่กวงหยิบยืมของล้ำค่าอย่างแหวนมิติได้ย่อมแสดงให้เห็นว่าหุบเขาราชสีห์เป็ขุมพลังที่มีความแข็งแกร่งเป็อย่างมาก
หลงไปตัดสินใจจุดไฟเผาคฤหาสน์ของเถ้าแก่กวงทั้งหมดก่อนจะกดฝ่ามือลงบนกลไกเพื่อปิดประตูลับ เสียงคลืนๆๆๆๆ ดังขึ้นมาอีกครั้งและในขณะที่ประตูลับจะปิดลง หลงไป๋ก็ได้ทะยานไปยังห้องลับเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว
379
![ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744344860_18928631.webp)
