ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

“หมิว...” น้ำเสียงที่เอ่ยเต็มไปด้วยความคิดถึงและร่องรอยแห่งความทรงจำ บาสนึกย้อนกลับไปยังตอนที่อายุได้ยี่สิบสองปี ตอนนั้นเขาเป็นแค่กรรมกรแบกหาม ชีวิตห่วยๆที่ไม่มีอะไรเลยคงมีแค่โทรศัพท์เครื่องหนึ่งกับแอพพลิเคชันหาคู่เท่านั้นที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นหน่อยยังจำหมิวตอนนั้นได้ เธอเป็นผู้หญิงผิวขาว ผมสั้นสีดำ จมูกโด่งนิดๆ ปากเล็กๆ ตัวสูงราว 165 เซ็นติเมตรได้ แต่ที่พูดมานี่คือโปรไฟล์ของเธอ ส่วนตัวจริงไม่ใช่ว่าบาสไม่เคยเห็น เคยเห็นตัวจริงๆอยู่ครั้งหนึ่งที่ตลาด แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้เข้าไปทักหรอก หมิวกำลังยืนซื้อปลาหมึกย่างกับเพื่อน ใส่แว่นแฟชั่น สวมกางเกงยีนต์เสื้อแขนยาว ดูไปแล้วสวยไม่หยอก ซึ่งบาสไม่ได้ผิดหวังแม้สักนิดกับใบหน้าและรูปร่างตัวจริงของเธอ ต้องรู้ก่อนนะว่ายุคนั้นเป็นยุคที่โคตรเฟค ผู้หญิงในรูปสวยกว่าตัวจริง แอพถ่ายรูปที่เปลี่ยนคนตัวดำให้กลายเป็นนางฟ้าผิวขาว นมใหญ่ ทำตาโต กระชับรูปร่างจากช้างน้ำให้เอวบางร่างเล็ก แต่ที่ว่ามาทั้งหมดไม่ได้มีกับหมิวเลย ไม่ว่าในรูปจะเป็นอย่างไรตัวจริงเธอก็เป็นอย่างนั้น บาสคุยกับหมิวมาได้สามปี สำหรับเขานั่นคือช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิต หมิวเคยขอเป็นแฟนแต่บาสปฏิเสธ เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับเธอ ตอนนั้นเท่าที่จำได้หมิวทำงาน อ.บ.ต ส่วนเขาก็แค่กรรมกรแบกหามตัวเหม็น ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้บาสไม่กล้าเป็นแฟนกับหมิว และยังไม่กล้าเจอตัวจริงด้วย สุดท้ายแล้วเท่าที่จำได้หมิวไปมีแฟนเป็นหนุ่มโรงงาน หรือไม่ก็คนขับรถเกี่ยวข้าวนี่แหละ บาสได้แต่ถอนหายใจ ตอนนั้นถ้าหากเขามีความกล้ามากกว่านี้มันจะเป็นยังไงนะ? เขาไม่กล้าคิด ได้แต่เก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจเท่านั้น ถึงแม้ว่าหมิวจะมีแฟนแล้วแต่บาสมักจะแอบไปส่องเฟสเธออย่างลับๆหลังบีทอล์คปิดตัว ถึงแม้ใจจะเจ็บแต่ยังเลือกที่จะสอดรู้ว่าเธอทำอะไรในชีวิตบ้าง มีความสุขกับเฟนคนนั้นมั้ยมือของบาสสั่นอย่างช่วยไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้หมิวจะเล่นไฮไฟว์มั้ย เพราะตอนนั้นมันหมดยุคของไฮไฟว์แล้ว คิดไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ “หมิวเรียนบัญชีอยู่ในเมือง ตอนนี้ก็คงเรียน ป.ว.ช สินะ...” บาสยังจำที่หมิวเคยบอกได้ เธอเรียนจบ ป.ว.ส ในเมือง นี่ทำให้ใจเขาสั่นระริกระรี้ แม้จะไม่รู้ว่าเธอเล่นไฮไฟว์มั้ยแต่ยังรู้ว่าเรียนอยู่วิทยาลัยอะไร ถ้าหากเขาไปเดินเล่นที่นั่นก็ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่เจอหมิว กลัวจะเจอแต่แฟนเธอ...“มึงนั่งยิ้มอะไรวะบาส” สมพงษ์ถาม มันเห็นว่าบาสนั่งยิ้มอยู่คนเดียวแปลกๆ อดสงสัยไม่ได้ บาสได้สติ เกาหัวอย่างเก้อเขิน“พอดีกูคิดถึงแอพหาคู่ว่ะ”“แอพหาคู่...มึงหมายถึงโปรแกรมหาคู่ใช่ปะ?” “เอ่อ...เออๆ ใช่ๆ” บาสเกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้ยังเป็นปี 2008 โทรศัพท์มือถือยังทำอะไรไม่ได้มาก ทำได้เพียงแค่เล่นเกมงูกินหางเท่านั้น“ก็เล่นเอ็มเอสเอ็นกับไฮไฟว์ไปดิวะ ผู้หญิงแม่งเยอะไป นี่มึงรู้มั้ยผู้หญิงในโรงเรียนน่ะเล่นกันเยอะเลยนะเว้ย” สมพงษ์เอามือตบอกตัวเอง ทำเหมือนตัวเองเป็นผู้รอบรู้คนหนึ่งบาสอดเบ้ปากไม่ได้ สมพงษ์นี่ดูยังไงก็เด็กเนิร์ดชัดๆ ด้วยการแต่งตัวและหน้าตา ทำให้เขาคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ “สมพงษ์ มึงเคยมีแฟนปะ...” ไม่รู้ว่าบาสคิดอะไรอยู่ถึงได้ถามแบบนี้ สมพงษ์หันมามองบาสแปลกๆ จากนั้นเอามือจับก้นตัวเองด้วยอาการตื่นตระหนก“เคยดิวะ แฟนกูเอ่อ...น่ารักมากเลย กูมีแฟนแล้ว”“จริงดิ ใช่เด็กโรงเรียนเราปะ”“เอ่อ...ไม่ใช่ว่ะ เป็นเด็กแถวบ้านกูเอง” “เหรอวะ ก็นึกว่ายังไม่มีแฟนซะอีก เห็นติ๋มๆแบบนี้” บาสเลิกสนใจสมพงษ์แล้วหันไปเล่นเกม สำหรับเรื่องของหมิวเขาเก็บไว้ในลิ้นชักความทรงจำ ตอนนี้ยังก่อน แค่คิดถึงเท่านั้น...สมพงษ์ถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นบาสกลับไปเล่นเกม ในใจก็คิดว่า “หรือว่าไอ้บาสมันชอบกูวะ หรือว่ามันจะหาเด็กให้กู? ไม่สิที่มันทำดีกับกูด้วยการซื้อนมกับขนมมาให้นี่ีก็แปลกพอแล้ว ถึงแม้จะเป็นรางวัลก็เถอะ หรือเป็นเพราะมันชอบกูจริงๆ...ใช่ต้องเป็นอย่างนี้แน่ๆ”คิดถึงตรงนี้สมพงษ์ก็เหงื่อแตกพลั่ก “ไอ้ห่าเอ้ยรู้สึกเสียวตูดชะมัด แต่ดีนะที่กูบอกว่ามีแฟนแล้ว ไม่งั้นเสร็จมันแน่”สมพงษ์ไม่ได้เล่นเกมอีก มันบอกว่าปวดท้องจะไปห้องน้ำ แต่จนแล้วจนรอดมันก็หายไปเลย เห็นอีกทีตอนเข้าห้องเรียนสมพงษ์เหล่ตามองบาส ดันแว่นขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะถอนหายใจเมื่อบาสไม่เข้ามาทัก “โชดดีไปที่มันไม่ถามว่าไปไหนมา”สำหรับความคิดบ้าๆของสมพงษ์นั้นบาสไม่รู้เรื่อง ตอนนี้เเค่นั่งเรียนตามปกติเท่านั้น
ตกเย็นเข้าแถวเลิกโรงเรียน อากาศช่วงนี้ค่อนข้างร้อน นักเรียนหลายคนเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ บาสอดเอามือปิดจมูกไม่ได้ ให้ตายเถอะวัยรุ่นนี่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านกลิ่นเต่าแรงจริงๆ จนกระทั่งปล่อยนักเรียนบาสถึงถอนหายใจออกมา สูดลมหายใจลึกๆแล้วเดินกลับร้านที่ประตูด้านหลัง เพียงข้ามถนนไปก็ถึงร้านแล้ว แต่บาสต้องชะงักเท้าเพราะมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสะกิดแขนบาสหันไปมองด้วยความประหลาดใจ ชั่วขณะที่เขาเห็นใบหน้าเธอหัวใจถึงกับบีบรัด “น้องอร...” ใช่แล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือน้องอร ตอนนี้เธอสูงกว่าเมื่อก่อนมาก อีกทั้งยังดูเป็นสาวขึ้นอีกด้วย หน้าอกกลมกลึงซ่อนอยู่ใต้ชุดนักเรียน ริมฝีปากกำลังเผยอขึ้นเล็กๆเมื่อเห็นว่าบาสตะลึง“พี่บาส! เป็นไงไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงอรบ้างมั้ย” ภาพเก่าๆหวนให้นึกถึง ช่วงไปโหนบาร์ตอนเที่ยงของวัน ทุกวันๆก็มีน้องอรนี่แหละนั่งข้างๆ แม้จะมีเอิงแล้วแต่ไม่รู้ทำไมหัวใจของบาสถึงสั่นงึกๆ เมื่อเห็นน้องอร ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กๆอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง นี่สินะที่เขาพูดกันว่าเด็กโตเร็ว โดยเฉพาะผู้หญิงเผลอแป๊บเดียวก็สูงลิ่ว อีกทั้งส่วนอื่นๆยังเติบโตขึ้นจนน่าหลงใหล....“คิดถึงสิ ว่าแต่น้องอรยังไมกลับบ้านเหรอ”“ยัง ก็นั่งรอคนเต็มรถน่ะถึงจะได้กลับ กว่าจะถึงบ้านก็นู่นแหละสี่โมงกว่าเกือบห้าโมงเย็น เห็นพี่บาสแล้วรู้สึกท้อใจเลย”“ท้อใจเรื่องอะไรล่ะ” “ก็เรื่องนั่งรถนี่แหละ นี่เป็นวันแรกของอร รู้สึกว่าแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจะนั่งข้าง ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะทำอะไรอรมั้ย เฮ้อ...ถ้ามีพี่บาสนั่งข้างๆด้วยคงดี” น้องอรกระพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา ที่เธอเลือกมาเรียนที่นี่ส่วนหนึ่งเพราะบาส อีกส่วนคืออยากลองเรียนไกลบ้านดู แต่อย่างใดก็ตามบาสกลับเลือกเช่าตึกเปิดร้านอาหาร น้องอรจึงต้องขึ้นรถสองแถวคนเดียว คิดถึงตรงนี้ทีไรก็เหมือนถูกเขาหักหลัง น้องอรอดไม่ได้ที่จะมองค้อนบาส นี่มันเป็นความผิดของเขา!“เอาน่า เเรกๆก็เป็นอย่างนี้แหละ เดี๋ยวก็ชินไปเอง” บาสพยายามปลอบใจ แต่มีเหรอที่น้องอรจะยอม เธอจับเเขนเด็กหนุ่มแล้วพูดว่า “ไม่รู้แหละนี่เป็นความผิดของพี่! พี่บาสทำให้อรต้องกลับบ้านคนเดียวกับคนแปลกหน้าซึ่งไม่รู้ว่าใคร ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะทำอะไรอรมั้ย...” น้องอรทำเสียงฮึดฮัดขึ้นจมูก เธอทำตัวเหมือนแฟนสาวตัวเล็กๆ บาสถึงกับใจหายวาบ มองไปรอบๆเพื่อหาเอิง พอไม่เห็นก็จับหน้าอกตัวเองด้วยใบหน้าซีดเผือด เขาไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเอิงมาเห็นตนอยู่กับน้องอรที่กำลังงอนแบบนี้ เธอคงคิดไปไกล“พี่ก็อยากนั่งไปกับน้องอรนะ แต่พี่ยังต้องเปิดร้านเนี่ยสิ” บาสปฏิเสธน้องอร และอีกอย่างคำพูดของเขายังมีเหตุผลมากอีกด้วย“ชิ!” น้องอรมองบาสด้วยหางตา ก่อนจะยิ้มแปลกๆ “ก็ได้ ในระหว่างที่รอคนเต็มรถออก อรขอเข้าไปนั่งในร้านพี่ก่อนได้มั้ย”บาสเอามือกุมขมับ แต่เมื่อเห็นว่าพี่ดาวมาพอดีจึงพยักหน้าตกลง จากนั้นคนทั้งสามจึงเข้าไปในร้าน บาสหยิบเป๊ปซี่ออกมาจากตู้เย็นส่งให้น้องอรดื่มฟรีๆ เขาไม่เก็บตังค์จากเธอ เพราะตอนนี้ขอแค่น้องอรกลับไปขึ้นรถก็พอแล้วมองจากตรงนี้จะเห็นรถสองแถวที่มารับนักเรียน มันจอดฝั่งตรงข้ามถนน เป็นคันเดียวกับที่พี่เมย์พี่น้ำขึ้นเมื่อก่อน “เปิดให้ด้วยสิ มือของอรเป็นแผลอ่ะ ไม่มีแรงเปิดเลย” เมื่อเห็นว่าบาสตามใจน้องอรก็อ้อนเหมือนเด็กๆ ใบหน้าบาสเหเก ก็เห็นๆอยู่ว่ามือน้องอรไม่เป็นไร แต่เธอกลับโกหกหน้าด้านๆว่าเจ็บมือ ให้ตายสิเด็กคนนี้ แม้น้องอรจะงอแงเหมือนเด็กๆแต่บาสไม่ได้ปฏิเสธ เขาเปิดน้ำและยังยื่นให้ถึงปาก....“น่ารักที่สุด ตามใจอรแบบนี้รักตายเลย” น้องอรยังไม่ลืมพูดแซว และนี่ถึงกับทำให้บาสหน้าแดงปี๊ด โชคดีที่ตอนนี้มีเพียงพี่ดาวอยู่ในร้าน เธอกำลังเตรียมหมูและผักสำหรับเปิดร้านวันนี้ ส่วนพี่น้ำพี่เมย์ยังอยู่ที่โรงเรียน จึงมีเพียงพี่ดาวเท่านั้นที่ได้ยินว่าน้องอรพูดว่าอะไร “เจ้าของร้านนี่เสน่ห์แรงจริงๆ เห็นๆอยู่ว่าตัวติดกับยายเอิงเป็นตังเม แต่ยังไม่พอใจมาป้อกับเด็กน่ารักนี่อีก อีกอย่างนี่มันเด็กม.ต้นไม่ใช่เหรอ...” พี่ดาวที่แอบฟังอยู่ถึงกับยิ้มหยี สีหน้าเธอแปลกๆเมื่อเห็นว่าบาสกำลังหลอกเด็กมัธยมต้น “รสนิยมจริงๆของบาสเป็นแบบนี้เองเหรอ ถึงว่าอ่อยยังไงเขาก็ไม่สนใจ ทั้งๆที่หน้าอกพี่ใหญ่ตั้งขนาดนี้ เฮ้อ...”บาสนั่งมองน้องอร ไม่ได้รู้เลยว่าทำให้ใครคนหนี่งคิดไปไกล แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย “คนใกล้จะเต็มรถแล้ว รีบๆไปขึ้นสิ เดี๋ยวจะไม่มีที่ว่างนั่งนะ ถึงตอนนั้นต้องโหนหลังรถแย่เลย” บาสเตือนน้องอรเมื่อเห็นว่ารถสองแถวใกล้จะเต็ม น้องอรหันหน้าไปมองรถสองแถว ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย เธอมองขวดน้ำในมือก่อนจะคิดอะไรแปลกๆ เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “รู้แล้วน่า แต่น้ำยังเหลือเยอะเลย แต่อรอิ่มแล้ว ถ้ายังไงพี่บาสช่วยกินต่อได้มั้ย...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่57 กินน้ำต่อให้หน่อยสิพี่

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่57 กินน้ำต่อให้หน่อยสิพี่

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้