วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

“งั้นกินเสร็จพวกเรากลับเลยดีกว่า ของค่อยมาซื้อวันหลัง” ญารินดาพูดกับสามี แม้โปรแกรมของวันนี้จริง ๆ จะเป็นการกินไอศกรีมเสร็จแล้วจะไปซื้อของกันต่อก็ตาม แต่เมื่อหนูน้อยของขวัญหลับแล้วจะให้เพื่อนกระเตงไปทั้งอย่างนี้คงลำบาก

             “ไม่ต้องหรอกแกซื้อไปเถอะ เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่เอง” มัตสยาบอกอย่างเกรงใจ แต่มีหรือญารินดาจะยอม “ได้ไง ฉันไปรับแกมาก็ต้องไปส่งสิ ของน่ะซื้อวันไหนก็ได้”

             “ผมไปส่งคุณมัทให้ไหมครับ คุณวายกับไอ้แดนก็จะได้ซื้อของต่อ” วาทีที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ เสนอตัวขึ้นมา ทำให้ทุกคนต่างหันไปมอง ก่อนแดนไทจะพยักหน้า “ก็ดีนะ”

             “แต่มัทกลับแท็กซี่เองได้นะคะ ไม่ลำบากอะไร” เมื่อบอสเสนอตัวมัตสยายิ่งเกรงใจหนักขึ้นไปอีก

             “ผมไปส่งคุณที่บ้านก็ไม่ได้ลำบากอะไร รู้ทางแล้วด้วย อีกอย่างเพื่อความสบายใจของคุณวายและไอ้แดนด้วย” วาทีให้เหตุผลเลขาฯ สาวที่แสนจะขี้เกรงใจไปเสียทุกเรื่อง แต่ดีที่พอเป็นเรื่องงานจะคนละเรื่องกับเรื่องส่วนตัวเลยทีเดียว

             “นั่นสิยัยมัทถ้าจะกลับแท็กซี่เองไม่ต้องเลยนะ แต่ถ้าให้คุณทีไปส่งฉันโอเค” ญารินดาเอ่ยเสริม นั่นทำให้มัตสยาที่มีแค่เสียงเดียวไม่สามารถต้านสามเสียงได้ “งั้นก็ได้ รบกวนด้วยนะคะ”

             “กลับกันเลยไหม” เมื่อตกลงกันได้วาทีก็ชวนกลับทันที เพราะรู้สึกว่ามัตสยาเอาลูกน้อยนอนไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ กลับไปนอนต่อที่บ้านน่าจะดีกว่า

             “ก็ได้ค่ะ”

             “จะเอาอะไรเพิ่มไหม เดี๋ยวจะเคลียร์บิลไว้ให้” วาทีถามขณะลุกขึ้นจะไปจ่ายเงินก่อนกลับตามที่ได้พูดเอาไว้ว่าวันนี้เขาจะเป็นคนเลี้ยงเอง

             “ไม่แล้ว มึงไปเคลียร์เลย กูก็จะไปแล้วเหมือนกัน” แดนไทพูดขณะที่ใช้ทิชชูเช็ดปากของลูกสาวให้เรียบร้อย

             “โอเค คุณมัทรอแป๊บหนึ่งนะครับ”

             “ค่ะ” มัตสยารับคำพร้อมกับเก็บของรอ แต่ด้วยความที่มือหนึ่งอุ้มลูกที่หลับจึงไม่ถนัดเท่าไหร่ ญารินดาจึงเข้ามาช่วยพร้อมกับขึ้นลอย ๆ “ตกลงเป็นเจ้านายหรืออะไรกันเนี่ย”

             “แม้มันจะเป็นคนบ้างานแต่โดยพื้นฐานก็เป็นผู้ชายที่ดีแหละ”

             “ใช่ค่ะมัทยืนยันได้” มัตสยาเอ่ยเสริมแดนไทด้วยสีหน้าและสายตาที่บ่งบอกว่าชื่นชมในตัวของเจ้านายหนุ่มมากขนาดไหน

             “จ้า ๆ” ญารินดารับคำยิ้ม ๆ ก่อนจะหันมาอุ้มลูกชายที่ยื่นมือมาหา ส่วนวาทีที่ไปจ่ายเงินก็กลับมาพอดี “จ่ายเงินแล้วกูไปแล้วนะ” วาทีบอกเพื่อนก่อนจะหันมาหามัตสยาที่มือหนึ่งก็อุ้มลูกส่วนอีกมือก็ถือกระเป๋าดูพะรุงพะรังไปหมด “มาผมช่วยถือของดีกว่านะ”

             “ขอบคุณค่ะ” มัตสยายื่นสัมภาระทุกอย่างให้วาที ก่อนจะหันมาบอกลาเพื่อนรัก “ฉันกลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันนะยัยวาย”

             “เคจ้า เอาไว้ว่าง ๆ จะพาหลานไปเล่นด้วย”

             “โอเค” พูดจบก็เดินตามวาทีไป ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปจนทันเขา “ขอโทษนะคะวันหยุดบอสทั้งที่ยังต้องมาให้ไปส่งที่บ้านอีก”

             วาทีหันมามองมัตสยาเล็กน้อยแล้วมองเลยผ่านไปที่เด็กน้อยที่ยังคงนอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุขแล้วเผลอเปิดยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร ถือว่าขับรถเล่น” ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถเอาของไปเก็บแล้วรีบมาเปิดให้มัตสยา