เรื่องสั้นทรมานพันธนาการ BDSM (รวม)

ใบหน้าออกไปทางเอเชีย แต่กลับมีเส้นผมสีทองบ่งบอกว่าเธอเป็นลูกครึ่ง ทุกครั้งที่ก้าวเดินเส้นผมก็จะสยายส่งกลิ่นหอมของแชมพู เพราะเธอชอบสระผมทุกวัน ร่างกายได้สัดส่วนเนื่องจากชอบออกกำลังกาย

แต่น่าเสียดาย เธอไม่ค่อยได้อวดรูปร่างของตน เพราะเวลามาทำงานเธอก็มักจะใส่เสื้อเชื้ตพอดีตัว คลุมทับด้วยเสื้อสูทแบบผู้หญิง ทำให้เป็นการยากที่จะมองเห็นหน้าอกอวบอิ่มและเอวบางน่าสัมผัส เธอใส่กระโปรงทรงเอก็ทำให้บั้นท้ายของเธอเด่นชัดออกมา เป็นอาหารตาของนักเรียนและอาจารย์ผู้ชายหลายคน

แคลร์... เธอเป็นที่รักใคร่ของนักเรียนและอาจารย์ด้วยกัน เพราะเป็นพี่คนโตที่เป็นห่วงน้องตัวเองเสมอ จนติดนิสัยเป็นห่วงคนอื่นแม้ว่าจะเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันก็ตาม

หลายครั้งแคลร์จะเดินไปทักนักเรียนในชั้นของตัวเองว่ามีเรื่องเครียดอะไรรึเปล่า ปรึกษาอาจารย์ได้นะ ซึ่งนักเรียนก็จะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัย ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองมีเรื่องเครียดอย่างที่ว่าจริงๆ หรือก็คือแคลร์รับรู้ความเครียดของอีกฝ่ายได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะรู้สึกซะอีก

เพราะชอบเป็นห่วงคนอื่นอยู่เสมอ แคลร์จึงเป็นที่รักใคร่ของผู้อื่น แต่แล้ว ชีวิตของเธอก็ต้องเปลี่ยนพลัน เมื่อน้องชายของเธอเสียพนันแล้วต้องใช้หนี้อันมหาศาล ซึ่งมันมากเกินกว่าที่เธอสองพี่น้องจะจ่ายไหว

“พี่… ผมขอโทษ”

เสียงของน้องชายกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกผิด ถ้าเป็นคนปกติคงตบหน้าน้องชายตัวแสบสักที แต่แคลร์รู้ว่าทำแบบนั้นก็เปลี่ยนอะไร น้องชายเธอรู้สึกผิดอยู่แล้ว จะไปต่อว่าให้เขารู้สึกแย่อีกไปทำไมกันล่ะ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จัดการเอง ขอเบอร์คนที่เธอติดพนันเขาไว้หน่อย แล้วก็ไปนอนได้แล้ว ไม่ต้องห่วง พี่สาวคนนี้จะจัดการเอง”

แคลร์ยิ้มร่า ทั้งที่ในหัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร แต่อย่างน้อยก็ต้องเริ่มจากเจรจาล่ะนะ

“สวัสดีค่ะ ฉันแคลร์ เป็นพี่สาวของคนที่ติดเงินคุณเอาไว้ จะมาขอคุยด้วยหน่อยน่ะค่ะ ถ้าไม่เป็นเป็นการรบกวนนะคะ”

“แคลร์? ”

“เสียงนี้ หรือว่าผู้อำนวยการ!? ”

แคลร์ต้องแปลกใจ คนที่น้องชายเธอไปติดหนี้การพนัน กลับเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนของเธอ เรื่องการแจ้งตำรวจหรืออะไรแบบนั้นต้องละไว้ก่อน เธอเคยได้ยินว่าผู้อำนวยการคนนี้มีอิทธิพลมาก บางทีถ้าเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจ เธอกับน้องชายอาจจะถูกเก็บก็ได้

“อย่างงี้เอง เจ้านั่นเป็นน้องของเธอเหรอ ฉันก็เตือนมันแล้วนะว่าถ้าขาดทุนก็ควรพอ แต่พอมันยิ่งขาดทุน มันก็อยากจะได้ทุนคืน ยิ่งเล่นก็ยิ่งเสีย จนตอนนี้หนี้ก็พาเข้าไปหกหลักแล้ว”

“ห… หกหลักเลยเหรอคะ”

“ใช่ แต่โชคดีของเด็กคนนั้นนะ ที่มีพี่สาวแสนดีอย่างคุณ ตอนนี้น้องชายคุณคงปลอดภัยแล้วล่ะ”

“ฉันอยากจะช่วยน้องชายฉัน… แต่ว่า ฉันไม่มีเงินเก็บมากขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“ไม่ ผมไม่ได้พูดเรื่องเงิน”

เสียงของผู้อำนวยการเหมือนแฝงไปด้วยความสนุกสนาน คล้ายเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่

“ผมพูดถึงร่างกายของคุณต่างหาก”

“ม… หมายความว่าไงคะ”

“เอาไว้ เราเจอกันพรุ่งนี้ที่ห้องของผมแล้วกันนะ แคลร์…”

และผู้อำนวยการก็ตัดสายทิ้งไป แคลร์เอนตัวพิงกับโซาฟาและถอนหายใจ ร่างกายของเธองั้นเหรอ? แคลร์อาจจะอ่อนโยน แต่ไม่ใช่คนใสซื่อที่ไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้หมายถึงอะไร เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอก็หลุบตาลง

“แค่ยอมเปรอะเปื้อนนิดหน่อยเพื่อช่วยน้องชายเอาไว้ พี่สาวคนนี้ทำได้อยู่แล้ว”

แคลร์กำหมัดให้กำลังใจตัวเอง และในวันถัดมา เธอก็ไปโรงเรียนแต่เช้า ตรงไปยังห้องผู้อำนวยการและเคาะประตูตามมารยาท ผู้อำนวยการอนุญาตให้เธอเข้ามา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

ผู้อำนวยการเป็นชายวัยกลางคน ใบหน้าของเขามีริ้วร่องแห่งอายุอยู่บ้าง ดูจากเค้าโครงหน้าบ่งบอกว่าชายคนนี้เจ้าเล่ห์พอสมควร เหมือนมีแผนการในหัวตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่แคลร์มาพูดคุยกับผู้อำนวยการของเธอ ไม่ว่าเรื่องอะไร สายตาของเขาจ้องมองหน้าอกของเธอ มากกว่าดวงตาของเธอซะอีก

“คุณจะให้ฉันเอาตัวเองแลกกับหนี้น้องชายใช่ไหมคะ”

“หือ… เข้าประเด็นไวดีนี้ ถ้างั้นฉันก็ขอเข้าเรื่องเลยละกัน มาเป็นทาสของฉันซะ”

“ทาส? ” แคลร์ขมวดคิ้ว

“ใช่ ต่อไปนี้ เธอต้องเป็นทาสของฉัน ทำทุกอย่างตามที่ฉันสั่ง อ๋อ ไม่ต้องกลัวกระทบเรื่องงานนะ ฉันจะจัดการให้เอง ถ้าเกิดเธอตกลงเป็นทาสฉันหนึ่งเดือน หนี้ของน้องชายเธอ ฉันก็จะยกให้ แต่ว่าถ้าไม่ เธอก็เตรียมบอกลาน้องชายเธอได้เลย”

“ค… คุณจะทำอะไร!? ”

“ผมเหรอ เปล่า ผมไม่ได้ทำหรอก ขึ้นอยู่กับคนของผมมากกว่า บางทีเขาอาจจะหายสาปสูญไปเลย หรือผ่านไปสักสองสามปีก็ลอยขึ้นจากก้นแม่น้ำ ผมไม่เข้าใจรายละเอียดหรอก แต่รู้แค่ว่า คุณจะไม่ได้พบน้องชายในสภาพเป็นๆ อีก”

แคลร์กัดฟันแน่น ชายคนนี้เลวทรามว่าที่เธอคิดเอาไว้อีก

“ถ้าเธอตกลง ก็เอาปลอกคอนี้ไปใส่ซะ มันเป็นหนังทำพิเศษ ใช้พวกกรรไกรหรือมีดตัดไม่ออก ส่วนแม่กุญแจก็อยู่ฉัน หมายความว่า ต่อไปนี้ ฉันเป็นเจ้าชีวิตของเธอ”

ชายคนนั้นถามราวกับว่าเธอมีทางเลือก แคลร์สูดหายใจเข้า เดินตรงไปยังโต๊ะที่วางปลอกคอเอาไว้ ทำไมเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเข้าไปในโลกที่แสนดำมืดซึ่งไม่มีทางได้กลับมาอีก แต่ว่าเพื่อช่วยน้องชายเธอ นี่เป็นวิธีเดียว

แคลร์หยิบปลอกคอขึ้นมา ความกว้างของมันยาวประมาณครึ่งนิ้ว เพราะงั้นตอนใส่เธอน่าจะใช้ปกเสื้อ ไม่ก็หาผ้าพันคอปิดได้

แกร๊ก!

ส่วนความยาวของมัดก็พอดีกับคอของเธอ ราวกับชายคนนี้รู้ขนาดลำคอของเธออยู่แล้วงั้นล่ะ

“หืม? ไม่ลังเลเลยเหรอ ใจกล้ากว่าที่คิดอีก”

“น้องชายฉันเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ค่ะ”

“เหรอ ถ้างั้นตอนนี้คุณก็เป็นทาสของผมแล้ว เริ่มจากช่วยถอดเสื้อผ้าพวกนั้นออกก่อนได้ไหม”

แคลร์ถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันทีด้วยความตกใจ มือของเธอปกปิดร่างกายตัวเองราวกับว่าเธออยู่ในสภาพเปลือยเปล่า สายตาของชายคนนั้นโลมเลียร่างกายเธออยู่ แม้เสื้อผ้าจะปกปิดเอาไว้

“คุณเลือกแล้วนะ หรือว่าถ้าคุณอยากเสียน้องชายไปล่ะก็ เชิญเลย นี่กุญแจ”

ผู้อำนวยการวางกุญแจไว้บนโต๊ะ มอบทางเลือกที่เธอไม่สามารถเลือกได้ แคลร์เม้มปากแน่น ริมฝีปากอวบอิ่มแทบห้อเลือด

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอค่อยๆ ถอดเสื้อสูทของตัวเองออก เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเพียงเล็กน้อยก็ทำให้อารมณ์ของชายวัยกลางคนพุ่งขึ้นสูง และก็เป็นอย่างที่หลายคนคิด แคลร์เป็นผู้หญิงที่หุ่นดีเหลือเกิน ยิ่งเห็นเสื้อเชิญที่พอดีไซต์ของเธอ ก็ทำให้เห็นชัดว่าหน้าอกของเธออวบอิ่มแค่ไหน

มือเรียวค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ดจากเบื้องล่าง ราวกับเป็นการถ่วงเวลา แคลร์หวังให้สักคน สักอย่าง หรือบางสิ่งมาช่วยหยุดเธอสักที เอาชีวิตแสนสงบของเธอกลับคืนมา แต่นี่คือโลกความจริง ไม่มีอัศวินขี่ม้าขาว แต่จอมปีศาจกลับมีอยู่

แคลร์ปลดกระดุมมาจนถึงเม็ดบริเวณหน้าอกของเธอ ชุดชั้นในสีแดงลายลูกไม้ราวกับจะยั่วยวนให้ชายวัยกลางคนเข้าไปบบเค้นหน้าอกนั้นให้แตก แต่ความจริงไม่ใช่เลย เจตนาของแคลร์ไม่ใช่แบบนั้น เธอชอบชุดชั้นในน่ารักๆ แต่ว่า ด้วยขนาดหน้าอกของเธอ ทำให้มันมีแต่ชุดชั้นในแบบนี้ และเธอก็ต้องใส่อย่างจำทน

ซิบกระโปรงถูกดึงลง ขาเรียวยาวที่มีถุงน่องเป็นเหมือนผิวหนังอีกชั้นหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกจากกระโปรง ร่างกายของแคลร์แทบจะไม่มีไขมันส่วนเกินเลย เป็นร่างกายที่เห็นก็ชวนให้อารมณ์ขึ้น แต่แคลร์ออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ ไม่ได้เอามายั่วยวนผู้ชายสักหน่อย

และในที่สุด เธอก็เหลือเพียงแค่ชุดชั้นใน แต่การกระทำของเธอหยุดลง

“ต่อสิ”

แคลร์เม้มปากอีกครั้ง แต่ชายวัยกลางคนก็ยืนมือมาบีบปากเธอไว้

“ห้ามกัดปากอีก ฉันไม่อยากเห็นปากเธอเป็นแผล”

“ข… เข้าใจแล้วค่ะ”

มือหยาบบีบกรามเธอจนเจ็บไปหมด จนเมื่อเขาปล่อยมือ แคลร์หันไปถอดเสื้อผ้าตัวเองต่อ ทำการปลดตะขอบรา ก้อนเนื้อสองเต้าเต่งตึงเด้งออกมาจากบราเซีย กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของเธอ ยอดอกเป็นสีชมพูอ่อนอาจเป็นเพราะเธอมีเชื้อของชาวต่างชาติ

กางเกงในสีแดงถูกรูดลงจากบั้นท้าย ต้นขา ไปจนถึงน่อง ไล่ลงมาถึงข้อเท้า ราวกับเธอกำลังเล้าโลมร่างกายตัวเอง

ร่างกายเปลือยเปล่าแต่กลับงดงามเสียจนอยากย่ำยี่ คล้ายกับหมาป่าที่อยากขย้ำเนื้อกระต่าย ร่างกายนั้นอยู่ตรงหน้าผู้อำนวยการ

“ถ้างั้นมาเริ่มกันเลยไหม ทาสของฉัน”

“...”

“ฉันถามเธออยู่นะ ยัยทาส”

“ค... ค่ะ เริ่มกันเลยค่ะ”

แล้วชีวิตในฐานะมนุษย์ของเธอก็จบสิ้นลง

--------------------------------------------------

ตอนนี้ไรท์ลองเปลี่ยนบทบรรยายดูน้า เผื่อว่าจะสื่ออารมณ์ได้ดีขึ้น แต่ถ้าใครชอบแบบเก่าก็บอกได้นะ ตอนนี้บทบรรยายของไรท์ไม่ค่อยเสถียรเท่าไร