ตอน 9 พี่น้องพบพาน
วันรุ่งเช้า พวกเขานำของป่าไปขายที่ตลาดเช่นเดิม
วันนี้กลับไม่เป็อย่างที่คิด เพราะสาวๆ ในตลาดเห็นแล้วว่า อาชวี่มีหลีเอ้อหลันในใจแล้ว อีกทั้งพวกนางยังเกลียดท่าทีผยองตนของเอ้อหลัน
"เ้าดูสิ นางผู้รูปชั่วตัวดำ เนื้อตัวน่ารังเกียจยังไม่พอ ยังชักสีหน้าไม่เป็มิตรใส่พวกเราอีก ต่อให้หล่อเหลาปานใดข้าก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย "
"ใช่ เราไปกันเถอะ" เสียงสาวน้อยใหญ่ในตลาดพูดคุยเสียดสี ตั้งใจออกเสียงพูดให้เอ้อหลันได้ยิน
"ทำไม!! ข้าอ้วนดำ แล้วมันไปหนักหัวใคร " เอ้อหลันได้ยินแบบนั้นยอมไม่ได้ เข้าปะทะกับนางพวกนั้นทันที
"ดูสิ นางยังมีนิสัยอันธพาลด้วย ช่างน่าสงสารพ่อหนุ่มคนนั้นจริงๆ เขาต้องโดนสะกดจิต หรือโดนยาสั่งใจให้รักเป็แน่ "
"บุรุษรูปงามขนาดนี้ ไม่มีทางจะตาบอดหลงรักคนอย่างนางหรอก ช่างน่าสงสารจริงๆ" เมื่อได้ยินคนประณาม และตัดสินพวกเขาจากภายนอกแบบนั้น
อาชวี่ผู้ใจเย็น อยู่นิ่งเฉยไม่ได้ ออกตัวปกป้องเอ้อหลันทันที
"เอ้อหลัน พอได้แล้ว เ้าไม่จำเป็ต้องมีเื่กับคนพวกนี้... เพราะเ้าไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พวกเขากล่าวหา" อาชวี่คว้าแขนของนางให้ออกจากวงสตรีกลางตลาด พร้อมยืนกำบังนางไว้ รับเศษไข่เศษผักที่คนปามาแทนนางทั้งหมด
"พวกท่านไม่มีวันมีความสุขในชีวิตหรอก เพราะพวกท่านรู้จักแต่ติเตียนผู้อื่น ตัดสินผู้อื่นจากภายนอก นางเป็ภรรยาของข้าแล้วอย่างไร คนอย่างนางไม่คู่ควรกับข้าอย่างนั้นเหรอ ข้าอาชวี่ไม่ได้สูงส่งมาจากที่ใด หากไม่มีนางช่วยเหลือข้าไว้ มีหรือจะมีข้าที่ยืนตรงนี้ให้พวกท่านได้เชยชมโฉม"
ที่อาชวี่พูดไปก็มีเหตุผล เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดุดัน มันดูน่าเกรงขามมากพอที่สามารถทำให้ทุกคนหยุดปาสิ่งของใส่เขาได้
อาชวี่ผู้อบอุ่น หันไปโอบประคองสตรีที่รักขึ้นยืน พร้อมทำตาขวางมองทุกคนที่ใจร้ายกับนางด้วยหางตา พูดด้วยน้ำเสียงแสนโกรธว่า
"ของป่าวันนี้ที่ข้าหามา ข้าไม่ขอขายแลกเงินสักบาทเดียว พวกเ้าเอาไปแจกจ่ายกันเถอะ ถือว่าข้าทำทานให้ !!!"
"จำเอาไว้ ผู้หญิงของข้า ไม่ว่านางจะมีรูปร่างอย่างไร พวกเ้าไม่มีสิทธิ์วิจารณ์!!!" ทันทีที่พูดจบ อาชวี่โอบอุ้มนางขึ้นแนบอก พาออกไปจากกลางตลาดป่า ไม่ให้นางต้องรู้สึกน้อยหน้าใคร
ส่วนพวกคนในตลาดนั้น ทันทีที่พวกเขาหันหลังจากไป ตบตีกันแย่งของป่าที่อาชวี่แจกฟรีปานนกแร้ง เห็นแล้วช่างน่าเวทนา
"ตรงนั้นมีเหตุเอะอะโวยวายอะไรกัน" โจวเหวินกับผู้ติดตามปลอมตัวออกจากรั้ววังมาตามหาอวี๋ชวี่ไกลถึงนี่.... เพราะในตลาดมีเื่ชุลมุนเกิดขึ้น เป็จุดสนใจของทุกสายตา
โจวเหวินที่ไม่ชอบความวุ่นวาย ได้แต่สั่งให้ผู้ติดตามเบียดเสียดคนเข้าไปดู
ไม่นานนัก หลังจากทุกอย่างเริ่มสงบลง ผู้ติดตามของเขาวิ่งหน้าตาตื่นพร้อมรายงานไวว่อง ทั้งทียังไม่ทันหายหอบ
"อะ อะ องค์ชายของรับ ผู้นั้นที่ตกเป็เป้าสายตาผู้อื่น มีใบหน้าละม้ายคล้ายไท่จื่อนัก ทว่าข้าไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ เพราะเนื้อตัวของเขามอมแมมเปื้อนปอนเกินไป"
"ห่ะ !!! เพียงแค่นั้น เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว จ้าวอวี๋ชวี่ หรือว่าจะเป็เ้า" เขาพึมพำออกมา โจวเหวินที่ใช้เวลาตามหาอวี๋ชวี่ยาวนานโดยไม่มีความย่อท้อ เมื่อได้เบาะแสเพียงเล็กน้อย มันก็มากพอที่จะให้เขาใจชื้นขึ้นมา
โจวเหวินไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว... เขารีบวิ่งตามไปปรากฏตัวต่อหน้าอาชวี่ทันที
"อวี๋ชวี่... ใช่เ้าจริงๆด้วย ในที่สุดข้าก็พบเ้า " โจวเหวินทักท้วงจนเขาใ อาชวี่รีบวางเอ้อหลันลงจากอ้อมอก
"อวี๋ชวี่ ไปเถอะ กลับวังกับข้า" โจวเหวินหลวมตัวกอดอาชวี่กะทันหัน พร้อมลากจูงแขนเขาไป แบบไม่สนใคร
"ปล่อยนะ !!! ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น แล้วข้าก็ไม่ใช่อวี๋ชวี่อะไรนั่น" อาชวี่ตะคอกเสียงแข็ง สะบัดมือโจวเหวินออกอย่างแรง
"อวี๋ชวี่น้องพี่... จะไม่ใช่เ้าได้อย่างไร " พูดดีก็แล้ว กระชากลากดึงก็แล้ว อวี๋ชวี่ไม่มีท่าทีว่าจะรู้ตัวตนตัวเอง โจวเหวินเริ่มสงสัยแล้วว่านี่ใช่อวี๋ชวี่ตัวจริงหรือไม่
โจวเหวินทำใจแข็งๆ ดึงมีดสั้นกรีดแขนอาชวี่ตอนทีเผลอ จนเขาได้รับาเ็
"นี่เ้าทำอะไรของเ้า!!! " หลีเอ้อหลันใมาก ลืมไปชั่วขณะว่าอาชวี่รักษาาแตัวเองได้ เอ้อหลันนั้นยอมไม่ได้เด็ดขาด เห็นท่าทีไม่ดีของโจวเหวิน นางไม่เลือกว่าใครเป็ใคร อยู่ในฐานะไหนทั้งนั้น นางโผเข้าตบโจวเหวินจนหน้าสั่น
"บังอาจ!!" ทันทีที่นางลงมือ ผู้ติดตามรู้สึกไม่พอใจ ชักดาบจ่อคอนางไว้
"อย่าเปิดเผยตัวตนของข้า" โจวเหวินออกเสียงห้าม ให้ผู้ติดตามลดดาบลง เพราะเขาสังเกตเห็นปิ่นหยกลายัของอวี๋ชวี่ที่ปักอยู่บนมวยผมของนาง ความเฉลียวฉลาดของเขาทำให้พอจะเดาได้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องสำคัญกับอวี๋ชวี่มากแน่ ถึงขั้นยอมยกปิ่นหยกัให้
"แม่นาง...เ้าไม่ต้องใไป ความเ็ปจะอยู่กับเขาแค่ครู่เดียว ชั่วพริบตา าแน้อยใหญ่จะสมานตัวเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" โจวเหวินรู้ดีว่าอะไรเป็อะไร เขาเองก็ลุ้นอยู่ในใจขอให้ชายผู้นี้คืออวี๋ชวี่น้องรองของเขา
"มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้าเท่านั้นที่ทำเช่นนี้ได้" โจวเหวินบ่นมุมมิบมุมปาก และแล้วมันก็ไม่นานเกินรอ แผลบนตัวของเขาหายได้เองจริงๆ
โจวเหวินดีใจออกนอกหน้า ทันทีที่แน่ใจว่าเป็เขา โจวเหวินน้ำตาทะลักไหลนองอาบแก้ม กอดอวี๋ชวี่แน่น
"ห่ะ หรือว่าชายผู้นี้จะรู้เบื้องลึกเื้ัของอาชวี่ เขาดูรู้ดีว่าอาชวี่เป็ใครมาจากไหน อีกทั้งเื่ที่ข้ากับเขารู้กันเพียงสองคน ชายผู้นี้ดูเหมือนจะรู้แจ้ง" เอ้อหลันคิดในใจระหว่างที่ยืนมองอาชวี่โดนสวมกอดจากชายแปลกหน้า
อาชวี่ในตอนนั้น เขาเริ่มจะโอนอ่อนตามคำพูดของโจวเหวิน เขาเริ่มที่จะตั้งใจนึกคิดค้นหาเหตุการณ์ต่างๆมาประติดปะต่อกัน....
"ไม่!!! ออกไป!!! อย่าเข้าใกล้ข้า!!" อาชวี่ก็ยังคงเป็อาชวี่ ไม่สามารถเป็จ้าวอวี๋ชวี่ได้อีกแล้ว ไม่ว่าจะพยายามนึกย้อนหาตัวตนของตัวเองขนาดไหนก็นึกไม่ออก
แต่สิ่งที่เกิดภาพในหัวของเขา คือห้วงฝันร้ายที่เขาฝันถึงเมื่อครั้งจับไข้ได้ป่วยในถ้ำเล็กวันฝนตก ภาพหลอนที่จิตใต้สำนึกสร้าง ทำให้เขาเข้าใจผิดว่าโจวเหวินคือผู้ประสงค์ร้ายที่ไม่ยอมให้ความช่วยเหลือเขาระหว่างที่กำลังตกจากที่สูง
อาชวี่ผลักร่างพี่ใหญ่ออกอย่างแรง พร้ะเบงเสียงใส่เขาหลายครั้ง อาการของเขาตอนนี้ดูไม่สู้ดีนัก ราวกับคนบ้าคลุ้มคลั่ง ใช้มือสองข้างอังกดกุมหัว เขามีอาการปวดหัวขั้นรุนแรงกระทั่งหลีเอ้อหลันทนดูไม่ได้
นางไม่ยอมให้โจวเหวินอยู่ข้างกายคะยั้ยคะยออาชวี่อีกต่อไป เอ้อหลันผู้หญิงร่างใหญ่พร้อมปกป้องอาชวี่เสมอ แบกอาชวี่ขึ้นหลัง วิ่งหนีเข้าป่า
ผู้ติดตามเห็นเช่นนั้นก็ไม่ยินยอม รังแต่จะวิ่งตามไปอยู่เนื่องๆ
"หยุดเถอะ อาชวี่คงประสบกับความเ็ปหนักหนา ถึงกระทั่งทำให้เขาลืมเลือนตัวตนของตัวเองไปได้ ในเมื่อเขาไม่ยินยอมกลับวังกับข้า เราก็คงยากจะฝืนใจ มิสู้หาวิธีอื่นยังจะดีกว่า" โจวเหวินกางมือสั่งให้ผู้ติดตามหยุดตามไป
"ในเมื่อข้ารู้แล้ว ว่าอวี๋ชวี่อยู่ที่นี่ ยังไงซะ เขาก็หนีข้าไม่รอดหรอก ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาข้าก็จะทำ" โจวเหวินเดินหวนกลับวังไปพร้อมกับสีหน้าแห่งหวัง
3K
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
