ณ สถานีตำรวจ
รชาสวมหมวกและสวมแว่นเพื่อปิดบังตัวตนในระหว่างที่อรรณพพาเธอไปพบเ้าหน้าที่ตำรวจ
“ขอบคุณมากที่คุณรีบมาแจ้งพวกผมครับ ผมคงต้องติดต่อคุณแม่ของรชาเพื่อนำศพหญิงปริศนาไปชันสูตรให้ละเอียด” สารวัตรกล่าว
“มันเป็ไปได้มั้ยคะว่า ผู้หญิงคนนั้นอาจถูกฆาตกรรม” รชาสงสัย
“ก็อาจจะมีส่วนนะครับ แต่ต้องสืบให้แน่ชัดก่อน ถึงฟันธงได้ แต่ผมอยากขอความร่วมมือจากพวกคุณด้วยครับ” สารวัตรขอร้อง
“เื่อะไรหรอคะ” รชารีบถาม
“เื่ที่คุณยังไม่ตายนั้น ผมอยากให้ปิดเป็ลับไปก่อนครับ” สารวัตรกล่าว
“อ้าว ทำไมล่ะคะ”
“ถ้ามันเป็คดีฆาตกรรม แสดงว่าฆาตกรต้องรู้ว่าคนตายนั้นไม่ใช่คุณ มันต้องตามตัวคุณอยู่แน่ ตอนนี้คุณอาจตกอยู่ในอันตรายนะครับ” สารวัตรคาดการณ์
“ผมจะปกป้องแฟนเองครับ” อรรณพโอบไหล่หญิงสาว
“ผมเข้าใจครับ แต่มันจะไม่ดีกว่าหรอ ถ้าคุณกับแฟนคุณจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับภัยอันตราย” สารวัตรอธิบาย
“ฉันเองก็ห่วงคุณนะคะ ฉันไม่อยากให้คุณเดือดร้อนค่ะ” รชากล่าว
“ผมเต็มใจครับ ถ้าอย่างนั้นให้รชาอยู่กับผมนะครับ”
“ไม่ได้ ยังไงรชาก็เป็ผู้หญิงนะ อรรณพ” พรรณเดินเข้ามาพร้อมกับรีบคัดค้าน
“อ้าวพรรณ ทำไมมาอยู่ที่นี่” รชารีบถามเพื่อน
“ฉันมาแจ้งเบาะแสเื่วัตถุโบราณที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์น่ะสิ” พรรณกล่าว
“ทำไมหรอ มันน่าจะถูกเผาไปพร้อมกับพิพิธภัณฑ์นั่นไม่ใช่หรอ” รชาสงสัย
“ตอนที่ฉันไปทำข่าวที่ต่างจังหวัด ตำรวจสุรินทร์สามารถจับตัวคนร้ายพร้อมกับของกลางเป็วัตถุโบราณ ซึ่งฉันเห็นว่าวัตถุโบราณเ่าั้มันเหมือนกับโบราณวัตถุที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เลย เพราะเธอชอบพาฉันเข้าไปชมพิพิธภัณฑ์อยู่บ่อยๆ ฉันเลยมาแจ้งเบาะแสให้สารวัตรลองสืบสวนดูน่ะ” พรรณเล่า
“แสดงว่ามีขโมย ว่าแต่ทำไมถึงไม่สามารถตรวจพบได้ว่ามีวัตถุในพิพิธภัณฑ์หายไป” รชาสงสัย
“มันอาจจะเป็การสับเปลี่ยนก็ได้นะ ตำรวจสุรินทร์นำวัตถุดังกล่าวไปตรวจสอบแล้วพบว่ามันเป็ของจริง และคนร้ายก็รับสารภาพว่ารับซื้อของโจรเพื่อไปขายให้กับชาวต่างชาติ” พรรณเล่า
“มันเป็การขายทรัพย์สมบัติของชาติชัดๆ ว่าแต่ใครมันช่างเลวถึงขั้นขโมยสับเปลี่ยนวัตถุในพิพิธภัณฑ์ได้นะ” รชาสงสัย
“ผมเดาว่าต้องเป็คนในครับ ดังนั้นผู้ที่ทำงานที่นั่นเป็ผู้ต้องสงสัยทั้งหมด” สารวัตรคาดการณ์
“แต่ฉันเปล่าทำนะคะ” รชารีบบอก
“ผมไม่ตัดใครทั้งนั้นครับ ผมขอสืบให้แน่ชัดเสียก่อน ขอเพียงให้คุณให้ความร่วมมือกับเราทุกอย่างเท่านั้น” สารวัตรกล่าว
พรรณเดินเข้าไปกอดเพื่อนรัก “ฉันขอโทษนะรชา เพราะฉันนึกว่าเธอตายไปแล้ว เลยทำท่าทางหวาดกลัวเธอไปแบบนั้น”
“ไม่เป็ไรหรอก ตอนนี้เธอเชื่อว่าฉันยังไม่ตายก็ดีแล้ว” รชากอดตอบ
“ว่าแต่ แหม ทำไมพวกเธอตกลงเป็แฟนกันได้อย่างรวดเร็วปานนี้” พรรณแซว
“ก็เพราะฉันนึกว่าฉันตายไปแล้ว เลยไปหาเขาและสารภาพรักกับเขาน่ะ” รชาพูดไปก็เขินไป
“เอาเป็ว่าผมจะส่งลูกน้องผมไปติดต่อแม่คุณก่อนนะครับ ประมาณเที่ยงคืน ผมจะรีบไปขนศพเพื่อส่งชันสูตร” สารวัตรกล่าว
“ทำไมต้องไปดึกสงัดแบบนั้นด้วยคะ และอีกอย่างทำไมไม่เปิดเผยว่ารชายังไม่ตาย เธอจะได้เผยตัวตนเสียที ไม่ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้” พรรณห่วงเพื่อน
“ขอผมตรวจสอบก่อนว่า ศพนั้นตายเพราะอะไร หากตายเพราะอุบัติเหตุผมก็จะเปิดเผยข้อมูลของรชาทันที แต่ถ้าตายเพราะถูกฆาตกรรม นั่นเท่ากับว่าคนร้ายรู้ว่าศพนั่นไม่ใช่รชา และบางทีมันอาจออกตามหารชาอยู่ก็เป็ได้” สารวัตรเป็ห่วงความปลอดภัยของรชา
“อย่างนั้นเพื่อนฉันก็ตกอยู่ในอันตรายสิคะ” พรรณเริ่มกลัวเพื่อนจะมีภัย
“ผมจะส่งลูกน้องคุ้มกันให้ครับ และขอให้พวกคุณร่วมมือกับทางเราด้วย” สารวัตรกล่าว
“ก็ได้ค่ะ” รชารับคำ
กลายเป็ว่ารชาต้องกลับไปอยู่กับเมดร่วมห้องตามเดิม มันสะดวกมากกว่าเนื่องจากข้าวของรชาก็อยู่ที่นั่นอยู่แล้ว แต่รชาจะต้องอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ ชั่วคราว
อรรณพขับรถมาส่งรชาที่อพาร์ทเม้นท์ เพราะพรรณจะต้องไปเป็เพื่อนตำรวจเพื่อแจ้งข่าวกับแม่ของรชา และขอให้แม่รชาให้ความร่วมมือโดยให้ทำเป็จัดงานศพของรชาไปก่อน และตอนเที่ยงคืน ก็ปล่อยให้เ้าหน้าที่มาขนย้ายศพไปชันสูตร
“คุณไม่ต้องมาส่งฉันแบบนี้ก็ได้ค่ะ อรรณพ คุณยังมีงานต้องทำไม่ใช่หรอคะ” รชาเกรงใจแฟน
“ผมเป็โปรแกรมเมอร์นะครับ ผมสามารถทำงานที่บ้านก็ได้ พอทำงานเสร็จก็ส่งหัวหน้าเท่านั้น และถ้าทางบริษัท้าตัวผม ก็สามารถโทรเรียกผมได้ทุกเมื่อ” อรรณพกล่าวยิ้มๆ
“ขอบคุณนะคะอรรณพ” รชายิ้มให้แฟน
รชากำลังจะลงจากรถ แต่เขารีบดึงเธอเข้าไปจูบลา
รชาพยายามผลักเขาออก แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้เขาเป็ฝ่ายยอมปล่อยเธอเอง “ทำไมทำแบบนี้คะ พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน” รชาแย้งแม้จะมีอาการหน้าแดงจัด
“ผมอยากได้กำลังใจครับ ระวังตัวด้วยนะ” อรรณพพูดยิ้มๆ
รชาเห็นอรรณพทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เธอก็เลยปล่อยวางไม่เอาเื่เขา แล้วเดินเข้าไปที่อพาร์ทเม้นท์ของตัวเอง
********************************************************
แม่ของรชายอมให้ความร่วมมือกับตำรวจทุกอย่าง ในตอนนี้เธอดีใจมากที่ลูกสาวยังไม่ตาย นั่นแสดงว่ารชาที่มางานศพเมื่อคืนนั้น เธอมาในสภาพที่เป็คนจริงๆ หาใช่ดวงิญญาไม่
พรรณจึงรีบพาแม่รชาไปที่อพาร์ทเม้นท์
สองแม่ลูกกอดกันด้วยความคิดถึงและปลื้มใจ
“แม่รู้สึกโล่งอกจริงๆ ที่ลูกสาวยังมีชีวิตอยู่” แม่กล่าวและยิ้มอย่างปิติยินดี
พรรณยืนยิ้มที่เห็นทั้งคู่พ้นเคราะห์โพยภัย แล้วรีบเดินเข้าไปในครัวเพื่อเสิร์ฟน้ำให้กับแม่ของเพื่อน
“ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ลูก แล้วลูกอยู่ที่ไหนในคืนนั้นล่ะ” แม่เริ่มเค้นความจริง
“นั่นสิรชา คืนนั้นเธอก็ไม่ได้กลับอพาร์ทเม้นท์ ฉันเลยเชื่อสนิทว่าผู้หญิงคนนั้นเป็เธอ” พรรณเองก็อยากรู้
“คือว่า รชา ไป นอนที่ห้องของอรรณพค่ะ” รชาพูดตะกุกตะกัก
“อะไรนะ ลูกเป็สาวเป็นางนะ นี่แสดงว่าได้เสียกันแล้ว อย่างนี้อรรณพต้องรับผิดชอบรู้มั้ย” แม่เริ่มไม่พอใจ
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะคุณแม่ คือตอนนั้นหนูเมามาก อรรณพไปรับหนูจากผับแล้วพาไปที่อพาร์ทเม้นท์ของเขาค่ะ และเขาก็ให้หนูนอนโซฟา ส่วนเขาไปนอนที่เตียง พวกเราไม่ได้มีอะไรกันนะคะ ให้หนูสาบานก็ได้” รชารีบแก้ตัว
“แต่พวกเขาเป็แฟนกันแล้วค่ะคุณแม่” พรรณรีบฟ้อง
“ยัยพรรณน่ะ” รชาเอ็ดเพื่อน
“จะคบกันยังไงก็ต้องให้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่รู้มั้ย” แม่กล่าว
สองวันต่อมา สารวัตรยศติดต่อให้รชา พรรณ และอรรณพมาที่สถานีตำรวจเพื่อบอกความคืบหน้าของคดี
“ผมตรวจสอบแล้วครับสรุปว่าผู้หญิงคนนั้นคือนางโจรที่ชื่อ วิไล เธอเป็บุคคลที่ตำรวจ้าจับกุม และเธอก็ถูกฆาตกรรมครับ เพราะโดนตีด้วยของแข็ง และกรีดหน้าอย่างอำมหิต ไม่เพียงเท่านั้นยังถูกแทงก่อนถูกไฟครอก นั่นหมายความว่าเธอตายก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้ครับ” สารวัตรกล่าวอย่างสลด
“ทำไมคนร้ายมันช่างเืเย็นจริงๆ นะคะ” พรรณสงสารวิไล
“ผมคงต้องขอให้คุณอรรณพช่วยครับ” สารวัตรกล่าว
“ว่ามาสิครับ ผมยินดีให้ความร่วมมือ” อรรณพกล่าวอย่างเต็มใจ
“พวกเราตรวจสอบพิพิธภัณฑ์ พบว่าที่ห้องใต้ดินมีห้องลับครับ ที่นั่นมีคอมพิวเตอร์เก็บข้อมูลของพิพิธภัณฑ์ทั้งหมด ผมจึงอยากให้คุณช่วยไปตรวจสอบกับผมครับ” สารวัตรอธิบาย
“ได้สิครับ” อรรณพยินดีช่วย
“ขอฉันไปด้วยนะคะ” รชาอยากรู้เช่นกัน
“พวกเขาเป็แฟนกันค่ะ ก็เลยตัวติดกัน” พรรณแอบแซว
“พรรณน่ะ” รชาเขิน
และแล้วทั้งเ้าหน้าที่ตำรวจและอรรณพพร้อมสาวๆ จึงเดินทางไปตรวจสอบพิพิธภัณฑ์ที่ว่า
อรรณพเป็โปรแกรมเมอร์มืออาชีพ ดังนั้นเขาจึงสามารถตรวจสอบข้อมูลที่เก็บในคอมพิวเตอร์ที่ว่า ไม่เพียงเท่านั้นมันยังมีการบันทึกภาพภายในพิพิธภัณฑ์เก็บไว้ด้วย ทำให้ตำรวจสามารถรู้ได้ว่ามีเ้าหน้าที่สามคนแอบขโมยและสับเปลี่ยนวัตถุโบราณมีค่า นั่นก็คือ รวิทย์ พิชัย และอรนภา
“ไม่น่าเชื่อว่าพวกพี่ๆ ทั้งสามจะกล้าทำเื่แบบนี้” รชาอึ้ง
“ก็อย่างว่านะครับ ลำพังเงินเดือนอาจไม่พอใช้ก็ได้” สารวัตรคาดการณ์
“ผมคงต้องรีบจับกุมทั้งสามคนมาสอบปากคำ ว่าแต่ไม่มีภาพคืนก่อนเกิดเหตุไฟไหม้หรอครับ” สารวัตรสงสัย
“ผมก็สงสัยเหมือนกันครับ ผมพยายามตรวจสอบดูแล้วดูอีก ก็พบว่ามันถูกใครสักคนลบไปครับ” อรรณพรายงาน
“นั่นหมายความว่า ฆาตกรอาจเป็คนใน ถึงรู้ว่าที่นี่มีห้องลับ และสามารถเข้ามาดูบันทึกภาพกล้องวงจรปิดได้ที่นี่” พรรณกล่าว
“ขนาดฉันเป็พนักงานที่นี่ยังไม่รู้เลยค่ะ” รชากล่าว
“ขอบคุณทุกคนมากครับที่ให้ความร่วมมือ” สารวัตรกล่าว
และแล้วผู้ต้องหาคดีลักทรัพย์สมบัติของชาติทั้งสามคนก็ถูกจับ แต่พอสอบปากคำก็พบว่าพวกเขาไม่รู้เื่ฆาตกรรมวิไลเลยสักนิดเดียว ทำให้ตำรวจยังคงต้องสืบคดีต่อไป
“ตอนนี้คุณรชาและคุณพรรณจะต้องระมัดระวังตัวนะครับ ผมจะส่งลูกน้องคุ้มกันอย่างใกล้ชิด” สารวัตรกล่าว
“ขอบคุณค่ะสารวัตร” รชาและพรรณพูดพร้อมกัน
ตอนนี้สารวัตรทำได้เพียงส่งลูกน้องแอบลอบตามดูพฤติกรรมเ้าของพิพิธภัณฑ์และลูกสาวของเขา โดยตัวเ้าของพิพิธภัณฑ์นั้นมีพฤติกรรมปกติดีทุกอย่าง เขาพาภรรยาไปงานกุศลหลายๆ ที่
ส่วนลูกสาวนี่สิ สารวัตรเป็คนติดตามด้วยตัวเอง เขาขับรถติดตามเธอจนกระทั่งถึงที่หมาย เขารีบลงจากรถ แล้วเดินตามหญิงสาวในลุคมั่นใจในตัวเองสูงไปจนกระทั่ง เธอเคาะประตูห้องห้องหนึ่ง พอเปิดมาสารวัตรก็ต้องอึ้ง เพราะชายคนที่เดินออกมาแล้วกอดจูบกับหญิงสาวอยู่หน้าห้องนั้น ก็คือ อรรณพ ในใจคิดว่า “ไหนว่าเขาเป็แฟนกับรชาไง”
และสิ่งที่ทำให้สารวัตรต้องใหนักกว่าเดิมก็คือ เขาเห็นมีคนอีกคนแอบลอบมองคู่รักคู่นี้เช่นเดียวกัน นั่นก็คือ รชา ในตอนนี้หญิงสาวรู้สึกช็อคและเสียใจที่คนรักทรยศเธอ เธอมีน้ำตาไหลแต่ก็ไม่วายเก็บภาพฉากเลิฟซีนของคู่รักคู่นั้นไว้ หลังจากที่อรรณพอุ้มลูกสาวเ้าของพิพิธภัณฑ์เข้าไปในห้อง พออรรณพปิดประตูห้องเท่านั้น รชารีบวิ่งหนีทันที
สารวัตรที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจะตามรชาไปก็ไม่ทัน เขาจึงรีบโทรบอกพรรณและเล่าเื่ราวทุกอย่างให้เธอฟัง
พรรณใมาก เธอรีบคว้ากระเป๋าออกจากอพาร์ทเม้นท์แล้วรีบไปในสถานที่ที่รชาชอบไปในตอนที่เธอเสียใจหนักๆ นั่นก็คือ ร้านนมแห่งหนึ่ง
และแล้วพรรณก็เดาใจเพื่อนถูก เธอเห็นรชาสั่งนมและเค้กผลไม้มาทาน แต่ยังไม่ทาน เธอเอาแต่จ้องมองพวกมันอย่างเหม่อลอย
พรรณเข้าใจเพื่อนดีทุกอย่างเลยเดินเข้าไปกอดปลอบเพื่อน
รชาใเมื่อเห็นเพื่อน กำลังจะพูดอธิบาย แต่พอเพื่อนกอดเธอและบอกว่ารู้เื่ราวทุกอย่างแล้ว รชาก็ปล่อยโฮร้องไห้อย่างไม่อาย
“ไว้เป็ประสบการณ์นะรชา” พรรณกล่าว
“ฉันนึกไม่ถึงว่าเขาจะเป็คนแบบนี้ไปได้” รชาพูดทั้งๆ ที่ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ยังดีที่เธอเห็นธาตุแท้ของเขาเสียก่อนที่จะมีอะไรกับเขา” พรรณกล่าว
“คืนที่เกิดเหตุไฟไหม้ ฉันก็เกือบจะมีอะไรกับเขาแล้ว ยังดีที่ฉันเป็ประจำเดือนในวันนั้นพอดี” รชาสารภาพ
“นับว่า์ก็ยังเข้าข้างเธอนะรชา” พรรณพยายามปลอบ
ั้แ่นั้นมา รชาก็ไม่ยอมรับสายของอรรณพอีกเลย จนกระทั่งอรรณพรีบมาหาหญิงสาวถึงที่อพาร์ทเม้นท์ ในตอนนั้นพรรณไม่อยู่พอดี
พอรชาเปิดประตูห้องแล้วเห็นอรรณพ เธอพยายามปิดประตู แต่ด้วยแรงของผู้ชายทำให้อรรณพสามารถผลักประตูเข้าไปได้
“ผมทำผิดอะไร ทำไมคุณต้องหลบหน้าผม แถมไม่ยอมรับสายผมอีก” อรรณพรีบถาม
“ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรอคะ อรรณพ คุณมีคุณทิชาอยู่แล้ว คุณมายุ่งกับฉันทำไม” รชาพูดทั้งๆ ที่มีน้ำตาคลอ
“ใครบอกคุณครับ” อรรณพทำท่าไม่รู้ไม่ชี้
“ฉันเห็นกับตาค่ะ” รชาแสดงสีหน้าจริงจัง
“แต่ผมกับเขากำลังจะเลิกกันอยู่แล้ว ผมรักคุณนะรชา” อรรณพกล่าว
“เก็บคำหลอกลวงของคุณไว้เถอะค่ะ อรรณพ” รชาไม่ฟัง
แต่ทว่าอรรณพก็ไม่วายเดินเข้าไปหาหญิงสาว และรีบกระโจนเข้าไปจับตัวหญิงสาวจนเธอติดกำแพง
“คุณจะทำอะไรคะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันร้องจริงๆ ด้วย” รชารีบขู่
“ทีตอนนั้นคุณอยากจะเป็เมียผมจนตัวสั่น ทีอย่างนี้ทำไมเล่นตัว” อรรณพพูดเสียงเย็น
ท่าทีของอรรณพเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากที่ดูเป็สุภาพบุรษกลับกลายเป็ซาตานเสียได้
อรรณพกำลังจะปลุกปล้ำหญิงสาว จนรชาต้องเล่นบทแม่เสือสาว เพราะเธอทั้งข่วน ทั้งหยิกและตีเขาอย่างไม่ยั้ง จนกระทั่งพรรณพาสารวัตรเข้ามาในห้อง แล้วสารวัตรก็รีบดึงตัวซาตานออกไป เขาต่อยอรรณพทันที
“นายทำบ้าอะไรน่ะ อรรณพ ทำไมถึงไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลย” พรรณต่อว่า
“อีกอย่างคุณคบซ้อนแบบนี้ได้ยังไงครับ” สารวัตรกล่าว
“ผะ ผม เอ่อ” อรรณพพยายามแก้ตัวแต่พูดไม่ออก
“ออกไปจากห้องฉันได้แล้วค่ะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” รชาพูดด้วยอารมณ์โกรธ
อรรณพมองไปก็เห็นทั้งสามจ้องเขาเป็ตาเดียว เขาจึงยอมจากไปแต่โดยดี
“ไม่น่าเชื่อนะคะว่า อรรณพจะมีนิสัยแบบนี้” พรรณทึ่ง
“ถ้าผมไม่เห็นกับตา ผมเองก็ไม่เชื่อเหมือนกันครับ” สารวัตรเห็นด้วย
“แต่อย่างน้อย ฉันก็ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเขานะคะ” รชากล่าว
********************************************************
และแล้วคดีฆาตกรรมก็ยังไม่คืบหน้า ส่วนตัวรชาก็ยังต้องเก็บตัวต่อไป แต่เธอได้เปลี่ยนผันตัวเองมาขายของออนไลน์โดยมีพรรณร่วมหุ้นด้วย ซึ่งกิจการก็รุ่งเรืองดี
พรรณมีนัดสัมภาษณ์อดีตเ้าของพิพิธภัณฑ์ที่ถูกไฟไหม้ เธอพยายามถามเขาเพื่อคอยจับผิด แต่ทว่าเธอก็ไม่สามารถอ่านได้ว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม
ทางด้านอรรณพก็คบกับทิชาอย่างเปิดเผย พวกเขาเดินทางไปออกงานด้วยกันอยู่บ่อยๆ
พรรณเองก็ต้องรีบปิดโทรทัศน์หรือแอบซ่อนหนังสือพิมพ์เพื่อไม่ให้รชาเห็นภาพบาดตาบาดใจ แต่ทว่าในโลกโซเชียลนั้นมันลิงค์ถึงกันหมด รชาจ้องมองหน้าโน๊ตบุ๊คทีไรก็ต้องน้ำตาไหลทุกครั้ง จนพรรณแอบสงสาร ดังนั้นเธอก็เลยจับคู่รชากับสารวัตรเสียเลย
ณ ภัตตาคารแห่งหนึ่ง
“คุณมีธุระอะไรกับรชาหรอคะ สารวัตร”
“เปล่านี่ครับ คุณต่างหากที่เป็คนนัดผมมา นี่ไงครับข้อความของคุณ” สารวัตรโชว์ข้อความ
“ฉันเปล่าส่งนะคะ สงสัยจะเป็ฝีมือของยัยพรรณค่ะ” รชาเริ่มเข้าใจ
“เธอ้าอะไรหรอครับ ทำไมต้องหลอกให้พวกเรามาพบกันด้วย” สารวัตรสงสัย
“ถ้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็การจับคู่ค่ะ” รชายอมบอก
“แต่คุณยังลืมอรรณพไม่ได้ ไม่ใช่หรอครับ” สารวัตรกล่าวเพราะรู้เื่ราวของหญิงสาวดี
“ค่ะ ฉันลืมเขาไม่ได้จริงๆ ขอโทษนะคะสารวัตร ฉันไม่พร้อมจะมีใครค่ะ” รชายอมบอกตามตรง
“ผมเองก็มีคนที่ชอบอยู่แล้วครับ” สารวัตรกล่าว
“ฉันขอโทษแทนยัยพรรณด้วยนะคะ เธอเ้ากี้เ้าการอย่างนี้เสมอ” รชารู้สึกเก้อเขิน
“แต่เธอรักคุณมากนะครับ” สารวัตรกล่าวตามที่เห็น
“ค่ะ เพราะมีพรรณ ถึงทำให้ฉันทำใจได้ค่ะ” รชากล่าว
“คุณดีขึ้น ผมก็ดีใจแล้วครับ งั้นพวกเรามาทานอาหารกันเถอะครับ ยังไงพวกเราก็สามารถเป็เพื่อนกันได้”
พอรชากลับห้องพัก เธอก็รีบต่อว่าเพื่อนและเล่าเื่ราวทุกอย่างให้เพื่อนฟัง
“ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าสารวัตรไม่โสดแล้ว ฉันขอโทษนะรชา” พรรณรู้สึกผิด
“ฉันหายโกรธก็ได้ แต่ต่อไปเธอไม่ต้องจับคู่ฉันกับใครอีก เพราะเื่อกหักมันต้องอาศัยเวลาจริงๆ” รชากล่าว
“จ้า ฉันไม่กล้าแล้วล่ะ”
********************************************************
และแล้วก็มาถึงค่ำคืนหนึ่ง พรรณกลับบ้านดึกมาก เธอเดินเข้าไปในห้อง แต่ภายในห้องกลับมืดสนิท นั่นหมายความว่ารชาไม่อยู่
พรรณคิดในใจว่า “รชาไปไหนนะ”
แต่พอพรรณเปิดไฟห้อง เธอก็ต้องใที่ภายในห้องนั้นมีใครอีกคน
“คุณ ทิชา ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่” พรรณใ
“นังรชา นี่แกยังไม่ตายอีกงั้นหรอ” ทิชาถือมีดปลายแหลมและยืนจ้องมาที่พรรณ แต่เธอเข้าใจผิดคิดว่าพรรณเป็รชา
พรรณรีบตั้งสติ เพราะคิดว่าทิชาอาจเป็ฆาตกร ดังนั้นเธอจึงแอบเปิดเครื่องอัดเสียงที่ใช้ประจำ แล้วสวมรอยเป็ทิชา “ที่แท้คุณก็เป็ฆาตกรฆ่าผู้หญิงคนนั้น เพราะคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ฉันล่ะสิ”
“ใช่ ก็แกจะมาแย่งอรรณพไปจากฉันไง” ทิชากล่าวด้วยความโมโห
“ตอนนี้ฉันเลิกยุ่งกับเขาแล้วนะ” พรรณกล่าวตามตรง
“ไม่จริง อรรณพแอบหนีฉันไปหาเธอบ่อยๆ” ทิชาไม่เชื่อ
“ถ้าอย่างนั้นก็เป็ผู้หญิงคนอื่นแล้วล่ะ” พรรณคิดว่าเป็เช่นนั้น
“ตอนนี้แกรู้ความลับฉันหมดแล้ว งั้นแกก็ตายจริงๆ ซะเถอะ” ทิชากำลังจะพุ่งตัวเข้าไปหาเหยื่อ
พรรณพยายามวิ่งหลบมีดปลายแหลมสุดชีวิต และร้องขอความช่วยเหลือ แต่ทว่าเธอดันซุ่มซ่ามไปสะดุดเก้าอี้จนเสียหลักล้มไปกับพื้น ทำให้ทิชาได้โอกาสมาคร่อมตัวเธอ
“555 ตายไปจริงๆ ซะเถอะนะรชา แล้วฉันจะหมั่นทำบุญไปให้” ทิชาหัวเราะอย่างสะใจ
พรรณรู้ตัวว่าเธอคงไม่รอดแล้ว แต่เธอก็เก็บเครื่องอัดเสียงให้ดีที่สุดเพื่อจะได้ใช้เป็หลักฐานมัดตัวคุณทิชาได้ โชคดีที่เธอเป็เด็กกำพร้า จึงไม่มีห่วงอะไรทั้งนั้น พรรณจึงหลับตารอรับความตาย
สักพักสารวัตรและทีมตำรวจก็รีบเข้ามาช่วยเหลือ พวกเขารีบจับกุมตัวทิชาทันที ในตอนนี้คุณทิชาอาละวาดอย่างกับคนบ้า และแล้วเธอก็ถูกพาตัวไปขึ้นรถตำรวจ
พรรณดีใจมาก เธอจึงรีบยื่นเครื่องอัดเสียงให้กับสารวัตร
แต่ทว่าสารวัตรไม่เพียงไม่รับ กลับดึงตัวหญิงสาวเข้าไปกอดอย่างทะนุถนอม “ทำไมเสี่ยงอันตรายแบบนี้ครับพรรณ รู้มั้ยผมเป็ห่วงคุณมากเลยนะครับ”
“ก็ฉันนึกไม่ถึงนี่คะว่าคุณทิชาจะแอบลอบเข้ามาที่ห้องฉันแบบนี้” พรรณกล่าว
“คุณไม่เป็อะไรก็ดีแล้วครับ” สารวัตรทั้งกอดและหอมแก้มพรรณอย่างลืมตัว จนลูกน้องในห้องมองเป็ตาเดียว
พรรณอึ้งกับการกระทำของสารวัตร แต่ด้วยความอาย เธอจึงรีบผลักเขาทันที “คุณทำอะไรคะ สารวัตร พวกเราไม่ได้เป็อะไรกันนะคะ”
“ผมรักคุณครับพรรณ” สารวัตรสารภาพรักต่อหน้าลูกน้องของตนเอง
ลูกน้องพากันส่งเสียงโห่แซว
พรรณทำตัวไม่ถูก “คุณน่ะ ทำไมบอกรักท่ามกลางเหตุการณ์วุ่นวายแบบนี้คะ เห็นมั้ยว่าคนอื่นมองกันเต็มไปหมด”
สารวัตรกลับไม่สนใจ เขาเดินเข้าไปกอดหญิงสาวอีกครั้ง พร้อมกับกล่าวว่า “คุณไม่รักผมบ้างเลยหรอครับพรรณ”
“ไอ้รักก็รักค่ะ แต่ตอนนี้อายมากกว่า” พรรณเองก็เผลอหลุดปาก
พอทุกคนได้ยินถ้อยคำนั้น ก็พากันเฮพร้อมกับยินดีกับสารวัตรกันยกใหญ่
สารวัตรซึ่งดีใจมาก รีบจูบหน้าผากและหอมแก้มหญิงสาวอย่างไม่อายใคร เป็การประกาศว่าพรรณกำลังจะเป็คุณนายเร็วๆ นี้
สารวัตรออกคำสั่งให้ลูกน้องพากันรีบกลับ เขา้าอยู่กับแฟนป้ายแดงสองต่อสอง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังให้เกียรติพรรณทุกอย่าง
กว่าสารวัตรจะกลับก็ปาไปเที่ยงคืน เพราะเขา้าให้รชาตัวจริงกลับมาที่ห้องเสียก่อน แต่ทว่าก็ไม่เห็นวี่แววว่ารชาจะกลับมา สารวัตรจึงยอมกลับไปแต่โดยดี
“ปิดห้องดีๆ นะครับพรรณ” สารวัตรกำชับแฟน
“ค่ะ ขับรถกลับดีๆ นะคะ” พรรณกล่าวยิ้มๆ
พรรณเดินไปส่งแฟนที่หน้าประตู เธอกำลังงงว่าวันนี้มันเป็เคราะห์กรรมของเธอที่ต้องมาเจอเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัว หรือมันเป็โชคของเธอที่อยู่ดีๆ ก็ได้แฟนเป็ตัวเป็ตนกันแน่ แต่ทว่ามันเป็เหมือนคืนนั้นอีกแล้วที่จะต้องมีคนมารับเคราะห์แทนรชา
ดังนั้นพรรณจึงรีบโทรไปหารชา กว่าจะติดก็ใช้เวลานานพอสมควร
“ไปอยู่ไหนมาน่ะรชา ทำไมไม่กลับห้องล่ะ” พอติดพรรณก็รีบถามเพื่อน
“ผมเป็สามีของรชาครับ รชานอนหลับแล้ว”
“อะไรนะคะ รชาไปอยู่กับคุณได้ยังไงน่ะ” พรรณรีบถามอีก
“แล้วคุณเป็ใคร มายุ่งอะไรกับเมียผมครับ”
“เอ่อ ฉันเป็เพื่อนร่วมแชร์ที่พักกับรชาค่ะ” พรรณแนะนำตัวเองอย่างงงๆ
“อย่างนี้นี่เอง งั้นวันพรุ่งนี้ผมจะไปขนของของรชามาอยู่กับผมนะครับ”
“แล้วคุณเป็ใคร คุณขอแม่รชาแล้วหรอคะ”
“ผมชื่อสิงหนาช เป็นายหัวที่อยู่กระบี่ มีอาชีพค้ารังนกส่งออก อีกสองวันผมจะพาพ่อแม่ไปสู่ขอรชาอย่างเป็ทางการครับ”
“พวกคุณเจอกันได้ยังไงคะ และทำไมรชาถึงตกลงปลงใจกับคุณ” พรรณยังคงถาม
“ผมเข้าใจว่ารชาเป็ผู้หญิงที่ลูกน้องผมจัดมาให้ครับ ผมก็เลยบังคับมีอะไรกับเธอเพราะความเข้าใจผิด แต่ผมยินดีจะรับผิดชอบเธอทุกอย่างเพราะผมเป็คนแรกของเธอ”
“แล้วคุณรักเธอหรอคะ” พรรณสงสัย
“ตอนนี้ผมหลงเสน่ห์ของเธอครับ ยังบอกไม่ได้ว่ารักหรือเปล่า แต่รชาคงทำให้ผมรักได้ไม่ยากหรอก จริงมั้ยครับ”
“ก็หวังเช่นนั้นนะคะ เอ่อ ยังไงก็ฝากดูแลและปกป้องเธอด้วยนะคะ” พรรณคงต้องปล่อยเลยตามเลยในเมื่อฝ่ายชายยอมรับผิดชอบ
“ครับ คุณไม่ต้องเป็ห่วง”
พอวางสาย สิงหนาชก็นอนกอดรชาแล้วหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น รชารีบขับรถกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ พอไปถึงที่ห้องเธอก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการรีบไปนอนที่เตียง แต่ทว่า
“ทำไมห้องมันเป็แบบนี้ล่ะพรรณ” รชาเห็นร่องรอยการขนย้าย
“คุณสิงหนาช ส่งลูกน้องมาย้ายของของเธอไปอยู่บ้านเขาน่ะสิ” พรรณกล่าว
“นี่เธอรู้เื่ราวทุกอย่างแล้วงั้นหรอ” รชาใ
“จ้ะ และเธอควรรีบกลับไปหาเขานะ ไม่งั้นเขาจะบุกไปที่บ้านของแม่เธอ” พรรณกล่าวเพราะสิงหนาชโทรมาหาเธอแต่เช้า
“ทำไมเขาสืบประวัติฉันได้เร็วขนาดนี้ล่ะ” รชาสงสัย
“เอ่อ ฉันขอโทษ ฉันบอกเขาเองนั่นแหละ” พรรณแอบรู้สึกผิด
“ทำไมล่ะพรรณ เธอไม่รักฉันเลยหรอ” รชาแอบน้อยใจเพื่อน
“ก็เพราะรักมากเลยทำแบบนี้ คือว่า เมื่อคืนคุณทิชาบุกเข้ามาที่ห้องนี้เพื่อหวังจะฆ่าเธอ แต่คุณทิชานึกว่าฉันเป็เธอ ฉันก็เลยรับเคราะห์แทน” พรรณเล่า
“แล้วเธอเจ็บตัวตรงไหนหรือเปล่า” รชาเป็ห่วง
“เปล่า โชคดีที่สารวัตรมาช่วยฉันทัน” พรรณกล่าว
“แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่น่าบอกเขานี่” รชายังคงต่อว่า
“มันจำเป็ต้องบอก เพราะฉันกลัวอรรณพจะกลับมาหาเธออีก” พรรณแอบกังวล
“ความจริงเขาก็พยายามง้อฉัน แต่ฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังเล่นละครให้คุณทิชาดู เพื่อปกป้องผู้หญิงอีกคน” รชาแอบสงสัย
“อย่างนี้นี่เอง แสดงว่าอรรณพก็มีผู้หญิงอีกคน แต่หลอกทิชาว่ายังแอบไปพบเธออยู่” พรรณคาดการณ์ตามความคิดเพื่อน
“ไม่น่าเชื่อว่าอรรณพจะแผนสูงขนาดนี้” พรรณแอบทึ่ง
“งั้นฉันคงต้องกลับไปบ้านคุณสิงหนาชแล้วล่ะ” รชาอ่านข้อความที่เพิ่งส่งมา
“เธอใจอ่อนแล้วล่ะสิ เห็นมั้ยแฟนใหม่เธอสามารถปกป้องเธอได้อยู่แล้ว” พรรณกล่าว
“เปล่า เขามาโน่นแล้วต่างหาก” รชากล่าวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู
พรรณเดินไปเปิดให้ สิงหนาชผู้มีร่างใหญ่มากรีบเดินเข้าโอบไหล่รชาเพื่อแสดงความเป็เ้าของ และสั่งให้ลูกน้องเก็บของของรชาในห้องนี้แบบไม่ให้หลงเหลืออยู่สักชิ้น
และแล้วห้องของสองสาวก็กลายเป็ห้องว่าง เพราะพรรณเองก็ต้องรีบแต่งงานกับสารวัตรเช่นกัน
นับว่าเคราะห์กรรมครั้งนี้ก็ยังมีโชคดีอยู่บ้าง เพราะสองสาวได้ลาภเป็สัตว์สองเท้า
จบบริบูรณ์
8K
![WHO ARE YOU กันเกรา… [YAOI+MPREG]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635045237_36728829.webp)
