00
หม่าม๊าช่วยปลาวาฬโด้ย
-Planil part-
ผมเชื่อว่าทุกคนต้องรู้จักความสัมพันธ์ในรูปแบบวันไนท์สแตนด์ และผมก็คือหนึ่งในนั้น ที่รู้จักเป็อย่างดี
มันเป็ความสัมพันธ์ที่คนสองคนพึงจอใจกันและกัน และตกลงที่จะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งทางร่างกาย ถูกใจ เสียบ เสร็จ แยกย้าย ไม่มีความรู้สึกใดๆเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่มีสะถานะ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น
และเพราะความสัมพันธ์ในรูปแบบนี้ มันก็ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป ั้แ่วันที่ผมตัดสินใจมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้า เพียงเพราะความอยากรู้อยากลอง และอารมณ์ที่พาไป
มันก็เป็เพียงครั้งแรก และครั้งเดียวในชีวิตของผม
แต่เื่ราวมันไม่ได้จบลงที่ตรงนั้นอย่างที่สมควรจะเป็
เพราะหลังจากวันนั้น ชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปจากเดิม
โดยเริ่มจากที่ผมกลายเป็แม่คนโดยที่ไม่ทันตั้งตัว.....
แต่เื่มันก็ผ่านมานานแล้วครับ จนตอนนี้ผมก็ใช้ชีวิตในรูปแบบซิงเกิ้ลมัมมาได้สี่ปีแล้ว และผมก็มีความสุขมากๆกับชีวิตปัจจุบันตอนนี้....
“ย้ากกกกกกกกกก....หม่าม๊าช่วยโด้ยๆ”
เสียงใสแจ๋วดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กน้อยตัวกลมในชุดนอนกำลังวิ่งถลาเข้ามาในห้องนอน ทั้งที่ในอ้อมแขนนั้นมีตุ๊กตาหมีตัวโปรดขนาดเกือบเท่าเ้าของที่กำลังหอบหิ้วปิดบังใบหน้าอยู่จนแทบจะมองไม่เห็นทาง
“อย่าหนีนะเ้าเด็กอ้วน มาให้จับซะดีๆ”
ตามมาด้วยเสียงโวยวายของผู้เป็น้าที่ดังไล่หลังมาติดๆ
“เล่นอะไรกันครับ ถือพี่หมีวิ่งแบบนี้เดี๋ยวก็หกล้มกันพอดี” ผมที่นั่งคิดอะไรเพลินอยู่ที่เตียงหันมามองด้วยความใ ที่เห็นร่างเล็กของลูกชายสุดที่รักพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่วิ่งพรุ่งตรงมาที่ผมพร้อมร้องบอกให้ช่วย
“หม่าม๊าค้าบ น้าวินจะตีปลาวาฬ”
“ไม่ต้องไปฟ้องแม่เอ็งเลยไอ้ตัวดี มานี่ มาให้น้าตีซะดีๆ”
“เห้ยๆ เล่นอะไรกันทั้งน้าทั้งหลานเลย แล้วมึงทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆว่ะไอ้วิน วิ่งแก้ผ้าไล่จับกับหลานยังกับเด็กสามขวบ”
ผมร้องถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทที่เนื้อตัวล่อนจ้อนวิ่งไล่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผมไปทั่วห้อง
“มึงก็ถามลูกมึงดูสิ ว่าทำไมกูถึงได้แก้ผ้าวิ่งโทงๆออกมาแบบนี้”ฝ่ายคนวิ่งไล่มาหยุดยืนหอบแห่กๆอยู่ตรงหน้าผม
เพราะตอนนี้น้องปลาวาฬที่เพื่อนรักผมวิ่งไล่นั้นก็มาหลบอยู่ด้านหลังของผมเช่นกัน
“หม่าม๊าช่วยปลาวาฬโด้ย น้าวินจาตีปลาวาฬ” เด็กน้อยเขย่าแขนของผมเบาๆเป็เชิงร้องขอให้ช่วย
“อ้าว....ไอ้เด็กอ้วน ไม่ต้องไปฟ้องแม่เอ็งเลย เพราะเอ็งมาแกล้งน้าก่อนนะ”คนถูกกล่าวหารีบโวยวาย
“ปลาวาฬเป่าแกล้งน๊ะ ก๊ะน้าวินทิ้งม่ะรู้เื่เอง”
เด็กน้อยที่ยังหลบอยู่หลังผู้เป็แม่เถียงออกมาเสียงอ่อย
“ใครบอกว่าน้าทิ้ง น้าแค่วางไว้อาบน้ำเสร็จก็จะเอามาใส่”
“โอ้ยยย สรุปเื่มันเป็มายังไง” ผมว่าผมเริ่มปวดหัวตุบๆกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้แล้วล่ะ
“มึงไม่ต้องมาตีหน้าั์ใส่กูเลยนะไอ้ปลานิล เพราะลูกมึงนั่นแหละ เอาเสื้อผ้ากูไปซ่อน กูเลยวิ่งออกมาทั้งที่ใส่แค่กางเกงในตัวเดียวแบบนี้ไง เย็นไข่ชิบหาย”
ผมหันไปมองทั้งลูกชายทีมองเพื่อนสนิททีสลับกันไปมา เพราะไม่รู้จะฟังใครดี และที่สำคัญ ตาผมจะเป็กุ้งยิงก่อนไหมเนี่ย ทำอะไรอุบาทว์ชะมัดเลย
“จริงหรอครับ ปลาวาฬ” ผมหันไปถามหาความจริงจากปากลูกชายสุดที่รักขอผม
“กะ ก็น้าวินวางเสื้อผ้าทิ้ง น้องแค่ช่วยเก็บ”
เด็กน้อยพูดแก้ตัวเสียงอ่อย
“เก็บไว้ไหนล่ะ บอกแม่เอ็งไปสิ”วินพูดขึ้นมาบ้าง
“ถังขยะค้าบ”เด็กน้อยยิ้มแป้นตอบผม
อื้อหือ ยิ้มทีนี่ใจผมละลายเป็น้ำเลยครับ แล้วแบบนี้ใครจะไปดุลง ต่อให้ลูกผมเอาไปเผาไฟผมก็จะยกโทษให้ฮ่าๆ
“งั้นก็สมควร มึงก็รู้ว่าหลานมึงแสบแค่ไหน ทำอะไรไม่รู้จักระวัง ไปครับ ปลาวาฬไปนอนกันดีกว่า ปล่อยให้คนบ้ายืนแก้ผ้าอยู่ตรงนี้แหละ” ว่าจบผมก็จูงมือลูกชายเดินตรงไปที่เตียงนอน โดยปล่อยให้เพื่อนสนิทยื่นล่อนจ้อนอยู่ที่เดิม
เพราะผมชินกับสองน้าหลานที่หาเื่แกล้งกันไม่เว้นแต่ละวันแล้วล่ะครับ
เพราะลูกผมก็แสบใช่เล่น ส่วนเพื่อนสนิทผมก็ไม่เคยตามหลานทัน
แล้วถ้าถามว่าผมเข้าข้างใครละก็...
ก็ต้องเป็ลูกชายสุดที่รักของผมอยู่แล้วสิ แต่ถ้าเป็เื่ใหญ่หรือเื่ที่มันไม่ควรปล่อยผ่านก็มีตักเตือนลงโทษกันบ้าง แต่เื่แค่นี้เขาจะถือว่าเป็เื่ขำๆ ไม่มีใครเสียหายหรือาเ็ร้ายแรงอะไร
“อะไรวะ สรุปนี่กูผิดหรอ เห้ย!!! ไอ้นิล ให้ลูกมึงเอาเสื้อผ้ามาคืนกูก๊อนนน แล้วกูจะนอนยังไง ไข่กูแข็งหมดแล้วเนี่ย เห้ย!!ไอ้นิล!”
ไอ้วินยังยืนร้องโวยวายอยู่ที่เดิม ทั้งที่ตอนนี้ ผมกับลูกนั้นขึ้นไปนอนกอดกันกลมอยู่ที่เตียงเรียบร้อยแล้ว
“จะนอนก็ปิดไฟให้กูด้วยนะ” ผมหันไปสั่งมันเป็การปิดท้ายบทสนทนา
“ถ้ากูทุบหัวปลาสองแม่ลูกนี่แล้วโยนลงกระทะกูจะบาปไหมเนี่ย หื้ยยย กวนตีนพอกันทั้งแม่ทั้งลูก”
เช้า
ผมตื่นขึ้นมารับเช้าวันไหม่ด้วยความสดชื่น ต่างจากเพื่อนสนิทที่นั่งน่างออยู่ด้านตรงข้ามโต๊ะกินข้าว
“เป็ห่าไร นั่งหน้างอเป็ข้อศอกหมาแต่เช้า”
ผมเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรอ เมื่อคืนมึงปล่อยให้กูนอนแก้ผ้าตากแอร์ทั้งคืน ไข่แข็งหมดสัส”
ไอ้วินตอบกลับน้ำเสียงสะบัด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันกำลังงอนผมเื่เมื่อคืนอยู่
“เอ๊า ใครจะไปคิดว่ามึงจะโง่นอนแก้ผ้าจริงๆเล่า เสื้อผ้ากูในตู้ก็มีไม่รู้จักไปหยิบมาใส่” แล้วผมก็จะไม่ง้อมันด้วย ปล่อยให้งอนต่อไปแบบนั้นแหละครับ
ผมตอบกลับแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ใครจะไปคิดว่าเพื่อนรักจะบ้านอนแก้ผ้าทั้งคืนจริงๆ ไม่โง่จริงๆทำไม่ได้หรอกนะครับ ทั้งที่ตู้เสื้อผ้าก็ตั้งอยู่ในห้อง เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วแท้ๆ
“เออ กูผิดเองที่นอนแก้ผ้าทั้งคืน!!”
“เออ รู้ตัวก็ดี”
“กวนตีนดีจริงๆ งี้แหละ ชาตินี้ถึงไม่มีผัวเป็ตัวเป็ตนสักที”
“หุบปากไปเลยมึงอ่ะ” หนอยย เพื่อนเหี้ย ใครบอกว่าคนแบบกูไม่มีใครเอา กูต่างหากที่เป็คนไม่เอาใคร
“เออๆ กูไม่พูดก็ได้ แล้วนี่ลูกมึงไปไหนล่ะ ั้แ่ตื่นมากูยังไม่เห็นหน้าเลย” คงจะเห็หรอก แหกขี้ตาตื่นมานี่ก็เกือบจะสิบโมงล่ะ
“หม่าม๊าค้าบบบบบบ”
“นั่นไง กลับมาละ”
ผมบอกไอ้วินเพราะเห็นว่าลูกชายกำลังวิ่งตรงมาทางนี้พอดี
หมับบบ
“หม่าม๊าค้าบบบ ช่วยน้องโด้ย” ลูกชายสุดที่รักวิ่งเข้ามากอดขาผมด้วยท่าทีออดอ้อน
“ช่วยอะไรครับ”
ผมถามกลับพร้อมกับลูบหัวลูกเบาๆด้วยความเอ็นดู
“กูว่าไม่ใช่เื่ดีแน่ๆ” ไอ้วินพูดแทรกขึ้น
“หม่าม๊าค้าบบ ปลาวาฬยักได้พ่อ หม่าม๊าช่วยไปซื้อพ่อมาให้ปลาวาฬโหน่ยสิครับ”
Tbc.
เื่นี้ แม่กับลูกมึนพอๆกัน เพราะฉะนั้น นักอ่านที่รักทุกคนกรุณาขึ้นยานก่อนอ่านทุกครั้ง และวางสติลงข้างๆตัว แล้วใส่ความบ้าลงไปแทน เพราะถ้าคุณไม่บ้าเหมือนไรท์คุณก็จะอ่าน00
หม่าม๊าช่วยปลาวาฬโด้ย
-Planil part-
ผมเชื่อว่าทุกคนต้องรู้จักความสัมพันธ์ในรูปแบบวันไนท์สแตนด์ และผมก็คือหนึ่งในนั้น ที่รู้จักเป็อย่างดี
มันเป็ความสัมพันธ์ที่คนสองคนพึงจอใจกันและกัน และตกลงที่จะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งทางร่างกาย ถูกใจ เสียบ เสร็จ แยกย้าย ไม่มีความรู้สึกใดๆเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่มีสะถานะ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น
และเพราะความสัมพันธ์ในรูปแบบนี้ มันก็ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป ั้แ่วันที่ผมตัดสินใจมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้า เพียงเพราะความอยากรู้อยากลอง และอารมณ์ที่พาไป
มันก็เป็เพียงครั้งแรก และครั้งเดียวในชีวิตของผม
แต่เื่ราวมันไม่ได้จบลงที่ตรงนั้นอย่างที่สมควรจะเป็
เพราะหลังจากวันนั้น ชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปจากเดิม
โดยเริ่มจากที่ผมกลายเป็แม่คนโดยที่ไม่ทันตั้งตัว.....
แต่เื่มันก็ผ่านมานานแล้วครับ จนตอนนี้ผมก็ใช้ชีวิตในรูปแบบซิงเกิ้ลมัมมาได้สี่ปีแล้ว และผมก็มีความสุขมากๆกับชีวิตปัจจุบันตอนนี้....
“ย้ากกกกกกกกกก....หม่าม๊าช่วยโด้ยๆ”
เสียงใสแจ๋วดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กน้อยตัวกลมในชุดนอนกำลังวิ่งถลาเข้ามาในห้องนอน ทั้งที่ในอ้อมแขนนั้นมีตุ๊กตาหมีตัวโปรดขนาดเกือบเท่าเ้าของที่กำลังหอบหิ้วปิดบังใบหน้าอยู่จนแทบจะมองไม่เห็นทาง
“อย่าหนีนะเ้าเด็กอ้วน มาให้จับซะดีๆ”
ตามมาด้วยเสียงโวยวายของผู้เป็น้าที่ดังไล่หลังมาติดๆ
“เล่นอะไรกันครับ ถือพี่หมีวิ่งแบบนี้เดี๋ยวก็หกล้มกันพอดี” ผมที่นั่งคิดอะไรเพลินอยู่ที่เตียงหันมามองด้วยความใ ที่เห็นร่างเล็กของลูกชายสุดที่รักพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่วิ่งพรุ่งตรงมาที่ผมพร้อมร้องบอกให้ช่วย
“หม่าม๊าค้าบ น้าวินจะตีปลาวาฬ”
“ไม่ต้องไปฟ้องแม่เอ็งเลยไอ้ตัวดี มานี่ มาให้น้าตีซะดีๆ”
“เห้ยๆ เล่นอะไรกันทั้งน้าทั้งหลานเลย แล้วมึงทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆว่ะไอ้วิน วิ่งแก้ผ้าไล่จับกับหลานยังกับเด็กสามขวบ”
ผมร้องถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทที่เนื้อตัวล่อนจ้อนวิ่งไล่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผมไปทั่วห้อง
“มึงก็ถามลูกมึงดูสิ ว่าทำไมกูถึงได้แก้ผ้าวิ่งโทงๆออกมาแบบนี้”ฝ่ายคนวิ่งไล่มาหยุดยืนหอบแห่กๆอยู่ตรงหน้าผม
เพราะตอนนี้น้องปลาวาฬที่เพื่อนรักผมวิ่งไล่นั้นก็มาหลบอยู่ด้านหลังของผมเช่นกัน
“หม่าม๊าช่วยปลาวาฬโด้ย น้าวินจาตีปลาวาฬ” เด็กน้อยเขย่าแขนของผมเบาๆเป็เชิงร้องขอให้ช่วย
“อ้าว....ไอ้เด็กอ้วน ไม่ต้องไปฟ้องแม่เอ็งเลย เพราะเอ็งมาแกล้งน้าก่อนนะ”คนถูกกล่าวหารีบโวยวาย
“ปลาวาฬเป่าแกล้งน๊ะ ก๊ะน้าวินทิ้งม่ะรู้เื่เอง”
เด็กน้อยที่ยังหลบอยู่หลังผู้เป็แม่เถียงออกมาเสียงอ่อย
“ใครบอกว่าน้าทิ้ง น้าแค่วางไว้อาบน้ำเสร็จก็จะเอามาใส่”
“โอ้ยยย สรุปเื่มันเป็มายังไง” ผมว่าผมเริ่มปวดหัวตุบๆกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้แล้วล่ะ
“มึงไม่ต้องมาตีหน้าั์ใส่กูเลยนะไอ้ปลานิล เพราะลูกมึงนั่นแหละ เอาเสื้อผ้ากูไปซ่อน กูเลยวิ่งออกมาทั้งที่ใส่แค่กางเกงในตัวเดียวแบบนี้ไง เย็นไข่ชิบหาย”
ผมหันไปมองทั้งลูกชายทีมองเพื่อนสนิททีสลับกันไปมา เพราะไม่รู้จะฟังใครดี และที่สำคัญ ตาผมจะเป็กุ้งยิงก่อนไหมเนี่ย ทำอะไรอุบาทว์ชะมัดเลย
“จริงหรอครับ ปลาวาฬ” ผมหันไปถามหาความจริงจากปากลูกชายสุดที่รักขอผม
“กะ ก็น้าวินวางเสื้อผ้าทิ้ง น้องแค่ช่วยเก็บ”
เด็กน้อยพูดแก้ตัวเสียงอ่อย
“เก็บไว้ไหนล่ะ บอกแม่เอ็งไปสิ”วินพูดขึ้นมาบ้าง
“ถังขยะค้าบ”เด็กน้อยยิ้มแป้นตอบผม
อื้อหือ ยิ้มทีนี่ใจผมละลายเป็น้ำเลยครับ แล้วแบบนี้ใครจะไปดุลง ต่อให้ลูกผมเอาไปเผาไฟผมก็จะยกโทษให้ฮ่าๆ
“งั้นก็สมควร มึงก็รู้ว่าหลานมึงแสบแค่ไหน ทำอะไรไม่รู้จักระวัง ไปครับ ปลาวาฬไปนอนกันดีกว่า ปล่อยให้คนบ้ายืนแก้ผ้าอยู่ตรงนี้แหละ” ว่าจบผมก็จูงมือลูกชายเดินตรงไปที่เตียงนอน โดยปล่อยให้เพื่อนสนิทยื่นล่อนจ้อนอยู่ที่เดิม
เพราะผมชินกับสองน้าหลานที่หาเื่แกล้งกันไม่เว้นแต่ละวันแล้วล่ะครับ
เพราะลูกผมก็แสบใช่เล่น ส่วนเพื่อนสนิทผมก็ไม่เคยตามหลานทัน
แล้วถ้าถามว่าผมเข้าข้างใครละก็...
ก็ต้องเป็ลูกชายสุดที่รักของผมอยู่แล้วสิ แต่ถ้าเป็เื่ใหญ่หรือเื่ที่มันไม่ควรปล่อยผ่านก็มีตักเตือนลงโทษกันบ้าง แต่เื่แค่นี้เขาจะถือว่าเป็เื่ขำๆ ไม่มีใครเสียหายหรือาเ็ร้ายแรงอะไร
“อะไรวะ สรุปนี่กูผิดหรอ เห้ย!!! ไอ้นิล ให้ลูกมึงเอาเสื้อผ้ามาคืนกูก๊อนนน แล้วกูจะนอนยังไง ไข่กูแข็งหมดแล้วเนี่ย เห้ย!!ไอ้นิล!”
ไอ้วินยังยืนร้องโวยวายอยู่ที่เดิม ทั้งที่ตอนนี้ ผมกับลูกนั้นขึ้นไปนอนกอดกันกลมอยู่ที่เตียงเรียบร้อยแล้ว
“จะนอนก็ปิดไฟให้กูด้วยนะ” ผมหันไปสั่งมันเป็การปิดท้ายบทสนทนา
“ถ้ากูทุบหัวปลาสองแม่ลูกนี่แล้วโยนลงกระทะกูจะบาปไหมเนี่ย หื้ยยย กวนตีนพอกันทั้งแม่ทั้งลูก”
เช้า
ผมตื่นขึ้นมารับเช้าวันไหม่ด้วยความสดชื่น ต่างจากเพื่อนสนิทที่นั่งน่างออยู่ด้านตรงข้ามโต๊ะกินข้าว
“เป็ห่าไร นั่งหน้างอเป็ข้อศอกหมาแต่เช้า”
ผมเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรอ เมื่อคืนมึงปล่อยให้กูนอนแก้ผ้าตากแอร์ทั้งคืน ไข่แข็งหมดสัส”
ไอ้วินตอบกลับน้ำเสียงสะบัด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันกำลังงอนผมเื่เมื่อคืนอยู่
“เอ๊า ใครจะไปคิดว่ามึงจะโง่นอนแก้ผ้าจริงๆเล่า เสื้อผ้ากูในตู้ก็มีไม่รู้จักไปหยิบมาใส่” แล้วผมก็จะไม่ง้อมันด้วย ปล่อยให้งอนต่อไปแบบนั้นแหละครับ
ผมตอบกลับแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ใครจะไปคิดว่าเพื่อนรักจะบ้านอนแก้ผ้าทั้งคืนจริงๆ ไม่โง่จริงๆทำไม่ได้หรอกนะครับ ทั้งที่ตู้เสื้อผ้าก็ตั้งอยู่ในห้อง เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วแท้ๆ
“เออ กูผิดเองที่นอนแก้ผ้าทั้งคืน!!”
“เออ รู้ตัวก็ดี”
“กวนตีนดีจริงๆ งี้แหละ ชาตินี้ถึงไม่มีผัวเป็ตัวเป็ตนสักที”
“หุบปากไปเลยมึงอ่ะ” หนอยย เพื่อนเหี้ย ใครบอกว่าคนแบบกูไม่มีใครเอา กูต่างหากที่เป็คนไม่เอาใคร
“เออๆ กูไม่พูดก็ได้ แล้วนี่ลูกมึงไปไหนล่ะ ั้แ่ตื่นมากูยังไม่เห็นหน้าเลย” คงจะเห็หรอก แหกขี้ตาตื่นมานี่ก็เกือบจะสิบโมงล่ะ
“หม่าม๊าค้าบบบบบบ”
“นั่นไง กลับมาละ”
ผมบอกไอ้วินเพราะเห็นว่าลูกชายกำลังวิ่งตรงมาทางนี้พอดี
หมับบบ
“หม่าม๊าค้าบบบ ช่วยน้องโด้ย” ลูกชายสุดที่รักวิ่งเข้ามากอดขาผมด้วยท่าทีออดอ้อน
“ช่วยอะไรครับ”
ผมถามกลับพร้อมกับลูบหัวลูกเบาๆด้วยความเอ็นดู
“กูว่าไม่ใช่เื่ดีแน่ๆ” ไอ้วินพูดแทรกขึ้น
“หม่าม๊าค้าบบ ปลาวาฬยักได้พ่อ หม่าม๊าช่วยไปซื้อพ่อมาให้ปลาวาฬโหน่ยสิครับ”
Tbc.
เื่นี้ แม่กับลูกมึนพอๆกัน เพราะฉะนั้น นักอ่านที่รักทุกคนกรุณาขึ้นยานก่อนอ่านทุกครั้ง และวางสติลงข้างๆตัว แล้วใส่ความบ้าลงไปแทน เพราะถ้าคุณไม่บ้าเหมือนไรท์คุณก็จะอ่านเื่นี้ไม่รู้เื่.....เราเตือนแล้วนะ
เื่นี้ไม่รู้เื่.....เราเตือนแล้วนะ
281
![[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574870095_63974173.webp)
