ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 61 — ข้อตกลงแห่งชิงหลิน

ยามค่ำ ศาลากลางหมู่บ้านชิงหลินสว่างด้วยตะเกียงน้ำมันเก่า ๆ ชาวบ้านทั้งชายหญิง เด็กเล็กและคนเฒ่าต่างมารวมตัวกัน เสียงพูดคุยดังอื้ออึงไปทั่ว

หัวหน้าหมู่บ้านนั่งอยู่ด้านหน้า สีหน้าครุ่นคิด ข้างเขามีหลิวหาน อาเหมย และซูไป๋ที่ยืนเป็นเงาสงบ

ความลังเล

ชายวัยกลางคนลุกขึ้นโวยวาย

“เราจะเชื่อคนแปลกหน้าได้อย่างไร! หากเขาหลอกเอาแรงเราไปฟรี ๆ แล้วทิ้งหมู่บ้านไว้เช่นเดิมเล่า?”

หญิงชราส่ายหน้า ถอนหายใจ

“พวกเรายากจนก็จริง แต่ขายแรงให้เขาเพียงผู้เดียว ไม่ต่างจากการถูกผูกมัด”

เสียงซุบซิบดังขึ้นสนั่น บ้างเห็นด้วย บ้างส่ายหน้า

อาเหมยก้าวออกมา ตะโกนเสียงใส

“ท่านทั้งหลาย! พี่หลิวหานมิได้มาขอ施舍 ท่านมอบโอกาสต่างหาก! หากพวกท่านยังลังเล ชีวิตก็ไม่ต่างจากวันนี้ที่ต้องเผาฟืนจนควันรมตา!”

คำประกาศของหลิวหาน

หลิวหานก้าวออกมาช้า ๆ สบตาทุกคน ก่อนเอ่ยด้วยเสียงมั่นคง

“ข้าไม่บังคับผู้ใด แต่ข้าขอเสนอสิ่งหนึ่ง—ถ่านที่ข้าเรียกว่า ‘ถ่านชิงหลินไร้ควัน’ มันติดไฟนาน ให้ความร้อนสูง และเมื่อใช้กับ เตาไฟไร้ควัน ที่ข้าประดิษฐ์ขึ้น มันจะกลายเป็นเชื้อเพลิงสมบูรณ์แบบ ไม่มีควันรม ไม่มีของสิ้นเปลือง”

เขาหยุดเล็กน้อย มองรอบห้องที่เงียบลง

“แต่ข้ามีเงื่อนไขเดียว…ทุกก้อนที่พวกท่านผลิต จะต้องขายให้หอธาราเท่านั้น ข้าจะเป็นผู้รับประกันคุณภาพ และจะจ่ายในราคายุติธรรม”

การตัดสินใจ

เสียงเงียบงันครู่ใหญ่ ก่อนหัวหน้าหมู่บ้านลุกขึ้นช้า ๆ มองไปรอบตัว แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ข้าอยู่ชิงหลินมาทั้งชีวิต เห็นชาวบ้านเราลำบากมานัก หากนี่คือทางที่จะทำให้พวกเรามีปากมีท้อง ข้ายินดีลองเสี่ยง…!”

เสียงชาวบ้านดังขึ้นระงม

“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะทำด้วย!”

“ตราบใดที่ได้เงินอย่างที่ว่า ข้าก็ยอม!”

ข้อตกลงใหม่

หลิวหานยกมือขึ้นประนมเล็กน้อย

“ตั้งแต่นี้ไป—หมู่บ้านแห่งนี้ จะเป็นบ้านเกิดของ ‘ถ่านชิงหลินไร้ควัน’ ติดไฟนาน ให้ไฟแรง เมื่อใช้คู่กับเตาไร้ควันของหอธารา…ข้าขอสัญญา ว่าทั้งชื่อเสียงและรายได้ จะมาถึงพวกท่านไม่ช้าก็เร็ว”

เสียงโห่ร้องดังลั่นศาลา แววตาที่เคยสิ้นหวังกลับสว่างสดใสอีกครั้ง

ซูไป๋ยืนกอดอก แค่นยิ้ม “เจ้ากำลังสร้างกองทัพเชื้อเพลิงทีละก้าว…ข้าจะคอยดู”

อาเหมยยิ้มตาหยี ตะโกนลั่น “ตั้งแต่นี้ไป พวกเรามีทั้งเตาไร้ควัน และถ่านไร้ควันแล้ว!”