รองประธานของฉันเป็นสายลับ

อีกทางด้านหนึ่ง บริเวณคาบสมุทรอินเดียภายในเรือลักลอบขนคนที่ผิดกฎหมายข้ามชาติ เรือลำนี้เพิ่งจะออกจากประเทศไทยเมื่อเช้าวานนี้ และกำลังมุ่งตรงไปยังประเทศอินเดีย ภายในเรือ ดาวที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของเรือมีสีหน้าที่เศร้าหมองเป็นอย่างมากที่เธอต้องเดินทางมาจนถึงจุดนี้ เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะพลิกผันให้เธอต้องลำบากอย่างนี้ ตอนนั้นที่ตัดสินใจทำอย่างนี้ลงไปมันเป็นเพราะความแค้นส่วนตัว แต่มันกลับไม่ใช่ทุกอย่างตามที่คาดหวังเอาไว้ ตอนนี้เลยมานั่งนึกเสียใจ แต่มันก็ไม่ทันแล้ว เพราะเธอเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับไปเสียแล้ว“ดาว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ..” ถ้าเจษคาดเดาไม่ผิดการเดินทางครั้งนี้ใกล้จะถึงที่หมายแล้วจึงจะหันไปเอ่ยกับดาวให้เตรียมตัวให้พร้อม แต่เขาเห็นดาวซึมๆไปก็เอ่ยถามออกไป ดาวหันมามองทางรอดเดียวของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆ“พี่เจษ.. มันจะไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหมคะ เราจะรอดกันใช่ไหมคะ.. ดาวแค่รู้สึกกลัว..” ดาวกล่าวพร้อมกับเข้าไปกอดผู้ชายที่เธอยอมทุ่มไปหมดหน้าตักจนเธอไม่เหลืออะไรอย่างนี้ ถ้าเขาคนนี้หายไปในแดนไกลขนาดนี้ ชีวิตของเธอคงจะไม่มีทางให้เดินต่อ แล้วยิ่งถ้าพี่เจษรู้ว่าร่างกายของเธอเปื้อนไปกับคนจีนคนนั้นแล้ว พี่เจษจะทิ้งเธอไปหรือไม่ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอคงยอมรับไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงกลัว กลัวที่จะสูญเสียทุกอย่างไป“..ไม่เป็นไรนะดาว พี่อยู่ตรงนี้แล้ว .. ในวันที่พี่เดือดร้อนที่สุดก็มีแต่เราที่ช่วยเหลือพี่ พี่จะไม่ทิ้งดาวแน่นอน พี่สัญญา .. แล้วเราจะต้องช่วยกันคิดที่จะแก้แค้นพวกมันที่ทำให้เราเป็นอย่างนี้ ไอ้รองประธานน่าโง่นั่น แอมเจ้านางแพศยาก็อีกคน เราจะแก้แค้น และทำให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติที่ต้องหนีตายมาต่างแดนอย่างนี้บ้าง.. ดาว เราต้องร่วมมือกันนะ...” พวกเขาทั้งสองกอดกันกลมในโลกที่โหดร้ายเช่นนี้ ก่อนจะพากันเตรียมตัวที่จะลงไปยังประเทศโลกที่สาม ดินแดนที่ค่อนข้างเสรี พร้อมกับเงินสดในกระเป๋าหลายล้านเหรียญ ‘ใช่แล้ว เราจะต้องรอด และไปแก้แค้นให้ได้ ..พ่อคะแม่คะ หนูขอโทษที่ทำอะไรไม่คิด หนูจะโอนเงินไปให้ทุกเดือนเหมือนเดิมนะคะ ..’ ดาวกล่าวกับตัวเอง ก่อนจะจูงมือของชายผู้เป็นที่รักเดินออกจากเรือลำนี้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งหนึ่ง อีกทางด้านหนึ่ง หน้าทางเข้าบริษัทไลท์ตอนนี้ผู้คนต่างก็เดินออกจากบริษัทเพื่อที่จะได้กลับบ้านหลังเลิกงาน อาร์ท ปาร์ค แอม และน้ำทิพย์ก็ได้นัดกัน เพื่อที่จะได้ไปฉลองกับธุรกิจใหม่ที่พวกเขากำลังทำ มูลค่าของธุรกิจนี้มีจำนวนเงินนับสิบๆล้านบาทต่อเดือน มันเป็นอะไรที่คุ้มค่ามากจริงๆ ดังนั้นพวกเขาจึงนัดรวมตัวกันทานอาหาร แน่นอนว่าอาร์ทก็ต้องชวนพวกลูกทีมของตัวเองมาด้วย เพราะพวกเขาเองก็มีส่วนร่วม“ว่าแต่เราจะไปทานอะไรดีล่ะ .. อื้ม..ที่รัก ที่รักอยากทานอะไรอย่างนั้นเหรอคะ..” อาร์ทพูดเหมือนกับใช้ความคิด เพราะเขาอยู่ที่นี่ยังไม่นานเท่าไร จะนึกได้ก็นึกได้แต่ร้านเดิมๆที่เคยไปทานเท่านั้น ดังนั้นให้คนที่อยู่มานานอย่างแฟนเขาเป็นคนเลือกให้จะดีกว่าเขาเลือก“อื้ม.. ไปร้านกวินก็ได้นี่นา ไม่เห็นต้องเลือกอะไรเลย..เอ๊ะ อะไรเหรอยัยทิพย์..” แอมที่กำลังเสนอร้านให้กับการฉลองในครั้งนี้ ก็ถูกยัยน้ำทิพย์เพื่อนรักลากตัวออกไป ก่อนจะเริ่มทำเสียงเบาๆเหมือนกลัวว่าใครจะได้ยิน“นี่แกจะบ้าหรือยังไงยัยแอม ไปร้านกวินเพื่ออะไร แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ากวินชอบแกอยู่ นอกจากนี้ฉันยังเคยชอบเขาอีกด้วย แล้วถ้าไปเปิดตัวแฟนของพวกเรา มีหวังได้ล้มกันพอดีนะซิ..” น้ำทิพย์กล่าว แอมที่ได้ยินอย่างนั้นก็เหมือนกับเหงื่อจะเริ่มตกมาเหมือนกัน เธอลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน“จริงด้วยซิ แล้วทำยังไงดีล่ะ ฉันดันเผลอพูดชื่อร้านไปแล้วด้วย.. เอาไงดี เอาไงดี..” แอมบ่นออกมาพึมพำไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี อาร์ทและปาร์คที่ประสาทหูดีกว่าชาวบ้านชาวช่องก็ได้ยินทั้งหมดที่พวกเธอคุยกัน ตอนนี้ใบหน้าของพวกเขาบึ้งตึงเหมือนหมอที่กำลังเรียนหนัก ก่อนที่อาร์ทจะกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเย็นชา“งั้นเราไปร้านของเชฟกวินก็ได้เนอะ ปาร์คนายจำได้ใช่ไหมว่าอาหารที่นั่นอร่อยมากเลย..” อาร์ทกล่าวอย่างนั้นมันเล่นเอาแอมถึงกับทำอะไรไม่ถูก ไปไม่เป็น น้ำทิพย์ที่มีสติดีกว่าใครเธอก็พูดออกมาขึ้นมาแก้ขัดให้เพื่อนของเธอก่อน“อ่อ วันนี้คงจะไปร้านของกวินไม่ได้ล่ะ เห็นว่ากวินเขาท้องเสีย อึกลางร้านเลยล่ะ...” น้ำทิพย์กล่าวออกมาพร้อมกับพยักหน้ามั่นใจสไตล์น้ำทิพย์จอมไม่เนียน“ใช่แล้วๆ เขาท้องเสียน่ะ เลยอึกลางร้านเลย... จะบ้าหรือยังไงยัยทิพย์ บอกท้องเสียร้านเลยปิดก็พอแล้วไหมล่ะ..แกคิดว่ากวินเป็นเด็กอนุบาลหรือยังไง เหนื่อยใจกับแกจริงๆ..” แอมกล่าวเสริมแต่สิ่งที่เพื่อนของเธอกล่าวออกมานั้นมันไร้เหตุผลสิ้นดี แม้แต่เธอก็ยังทนไม่ไหวเลยจึงหันมาด่าน้ำทิพย์ทันที จากนั้นพวกเธอทั้งสองก็รู้สึกได้ถึงแรงอาฆาตจากทางด้านหน้า มันเป็นของอาร์ทกับปาร์คที่เปล่งมันออกมา“..ถ้าจำไม่ผิด ของฉันมีกระสุนอยู่ประมาณสองแม็กล่ะมั่ง .. ว่าแต่นายต้องเตรียมไปเยอะหน่อยนะปาร์ค ของฉันยังแค่ ‘มัน’ มาชอบแฟนฉัน แต่ของนายนี่ซิ..” อาร์ทกล่าวพร้อมกับแตะไปที่ไหล่ของปาร์ค“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงครับหัวหน้า ผมจำได้ว่าในโกดังมีจรวด RPG อยู่หลายร้อยชิ้น ถ้าจะฆ่า ‘มัน’ ให้ตายอย่างเดียวมันก็คงจะไม่สะใจเท่าไร ผมว่าผมจะต้องถล่มร้าน และบ้านของ ‘มัน’ ให้ไม่เหลือชิ้นดี ถึง ‘มัน’ จะตายไป แต่สถานที่ของ ‘มัน’ ยังอยู่ ไม่แน่แฟนผมก็คงจะจำ และยังชอบ ‘มัน’ อยู่ดี..” ปาร์คกล่าว พร้อมกับหันหลังเตรียมตัวเดินจากไป ตอนนี้สีหน้าของเขาพร้อมที่จะฆ่าใครสักคนจริงๆ“งั้นเราไปกันเถอะ ..” อาร์ทกล่าวออกมาพร้อมกับเดินกอดคอของปาร์คเดินจากไป“เห็นไหมล่ะ ปากของเธอนี่นะยัยทิพย์ แต่งเรื่องอะไรไม่แต่ง ดันแต่งเรื่องกวินอึเนี้ยนะ..เห้อ ฉันหมดปัญญากับเธอแล้วจริงๆ.. ทำอะไรสักอย่างซิเร็วเข้า..” แอมกล่าวขึ้นมา ตอนนี้มันหมดหนทางที่แก้ต่างอะไรให้กับตัวเองแล้ว เธอจึงให้เพื่อนสาวพูดหรือทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นร้านอาหารของกวินได้ระเบิดเป็นโกโก้คั้นอย่างแน่นอน“เดี๋ยวก่อนซิ ไปร้านเรือนแพคราวก่อนดีกว่านะ ฉันจำได้ว่าที่ร้านนั้นอาหารอร่อย.. บรรยากาศ..ก็..ดี..ด้วย” น้ำทิพย์กล่าวห้าม และต้องการจะเปลี่ยนร้าน จู่ๆเธอก็นึกถึงร้านอาหารเรือนแพคราวก่อน แต่พอจะพูดถึงบรรยากาศ เธอก็ดันไปนึกถึงคืนนั้นขึ้นมาสะอย่างนั้น แน่นอนว่าเธอเสียอาการไปแล้ว...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 66

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 66

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้