เหมยซูและหวนเจินช่วยกันยกกล่องหมายเลข 9 อย่างระมัดระวัง พอเปิดกล่องออกมาก็พบว่าเป็ไหเหล้าจำนวนสามไห ข้างไหติดฉลากว่า เหล้าหมักร้อยปี ส่วนข้างกล่องที่บรรจุของเก่าบอกว่าให้ขายไหละ 1000 ตำลึง
“ถึงว่า ทำไมถึงหนัก” เหมยซูกล่าว
“เหล้านี้พิเศษยังไงเ้าคะ” หวนเจินสงสัยว่ามันต่างจากเหล้าอื่นๆ ยังไง
“ไม่รู้เหมือนกัน ลองชิมก็ไม่ได้ซะด้วย ของซื้อของขายนี่” เหมยซูกลัวสินค้าเสียหาย
“ข้าวางตรงนี้ดีมั้ยเ้าคะ” หวนเจินยกไปตั้งตรงชั้นด้านข้างของร้าน
“ก็ดีนะ” เหมยซูเห็นด้วย
ผ่านไปไม่นานคู่สามีภรรยาวัยประมาณสามสิบปีก็เดินเข้ามาในร้าน
“สนใจสินค้าตัวไหนเ้าคะ” หวนเจินเดินออกไปต้อนรับลูกค้า
“เหล้าของเ้าหมักร้อยปีจริงๆ งั้นหรือ” ฝ่ายหญิงไม่เชื่อ
“เป็ของจริงเ้าค่ะ” เหมยซูกล่าวไปเช่นนั้นเอง ความจริงนางก็ไม่รู้ แต่เพราะเชื่อใจท่านป้าเหวยลู่และคิดว่าท่านป้าคงไม่ขายของปลอมแน่นอน
“ขอข้าดมหน่อยนะ” ฝ่ายชายสูดกลิ่นและกล่าวว่า “หอมจริงๆ”
“ชอบมั้ยเ้าคะท่านพี่” ฝ่ายหญิงสอบถามสามี
“ก็ดีนะ เอาไว้ต้อนรับแขกชนชั้นสูงไง” ฝ่ายชายติดใจในกลิ่นเหล้า
“งั้นข้าขอซื้อไหนึงก็แล้วกัน” ฝ่ายหญิงกล่าว
ฝ่ายหญิงก็เลยชำระค่าสินค้า ส่วนฝ่ายชายก็ยกไหเหล้าออกไปจากร้านอย่างอารมณ์ดี
พอสองสามีภรรยาเดินออกไปแล้ว ผ่านไปไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน
“ยินดีต้อนรับเ้าค่ะ สนใจสินค้าตัวไหนเ้าคะ” หวนเจินต้อนรับลูกค้าเช่นเคย
“ข้าจะซื้อเหล้าทั้งสองไห แต่มีข้อแม้ว่าพวกเ้าจะต้องทดสอบว่าเหล้าไม่มีพิษ” หญิงสาววัยประมาณ 25 ปี กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พวกเราไม่มีทางวางยาในเหล้าหรอกเ้าคะ” หวนเจินกล่าว
“ข้าไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น” หญิงสาวกล่าว
“ก็ได้เ้าค่ะ ข้าจะทดสอบเหล้าให้เอง” เหมยซูกล่าวเพราะเข้าใจลูกค้า
“เอ่อให้ข้าทดสอบดีกว่าเ้าค่ะ” หวนเจินเป็ห่วงความปลอดภัยของเ้านาย
“ไม่เป็ไร ข้าจะทดสอบให้เอง” ซานชุยที่แอบฟังอยู่ เขาก็เลยรีบปรากฏตัวและอาสาทดสอบเหล้าให้เอง
“ซานชุย! ท่านมาได้อย่างไรเ้าคะ” หวนเจินใ
“ใครทดสอบก็ได้ ขอเพียงให้ข้าได้รับรู้เท่านั้นว่าเหล้าไม่มีพิษจริงๆ” ลูกค้าไม่สนใจว่าใครจะเป็ผู้ทดสอบ
ดังนั้นตกเย็น เหมยซูก็เลยนั่งรินเหล้าให้ซานชุยดื่ม ในขณะที่หวนเจินและลูกค้าก็ยืนเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ
“เป็ไง รสชาติดีมั้ย” เหมยซูสงสัย
“เป็เหล้าชั้นเยี่ยมจริงๆ” ซานชุยจิบนิดๆ เพื่อลองชิม
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
“รินอีกสิ ซวงเหมย” ซานชุยนั่งดื่มไม่หยุด
“เ้าดื่มเยอะไปแล้วนะ ตอนนี้เ้าก็เมามากแล้วด้วย” เหมยซูเตือน
สักพักหวนเจินและลูกค้าสาวก็เดินเข้ามา แต่พวกนางแต่งกายสลับชุดกัน
“พวกเ้าทำ….” เหมยซูกำลังจะทัก แต่ลูกค้าห้ามไม่ให้นางพูด
ลูกค้าใช้นิ้วจุ๊ปาก “ชู่” และนางก็ส่ายหน้าเพื่อไม่ให้เหมยซูพูดอะไร จากนั้นก็กล่าวว่า “ข้าปิดร้านแล้วนะเ้าคะ”
“หวนเจิน เอ๊ย จือิ เ้าเปลี่ยนชุดทำไมกัน” ถึงกระนั้นซานชุยก็ยังจดจำได้อยู่ดี
“เ้าตาลายน่ะสิ ข้าคือ ไป่ิ ต่างหาก” หวนเจินแกล้งพูดตามที่ลูกค้าสั่ง
“ข้าไม่ได้เมาขนาดนั้นเสียหน่อย เ้าคือ จือิ ส่วนเ้าคือใครก็ไม่รู้” ซานชุยเมาแล้วก็จริง แต่เขาก็บอกถูกว่าใครคือจือิ
“เอาล่ะ ข้าเชื่อแล้วว่าเหล้าของเ้าไม่ได้เป็อันตรายจริงๆ” ไป่ิยอมเชื่อ
“มีอะไรหรือเปล่าเ้าคะ บอกพวกเราได้มั้ย” เหมยซูอยากรู้ความเป็มา
“ข้ายังบอกไม่ได้ ขอโทษด้วย สรุปว่าข้าตกลงซื้อเหล้าทั้งสองไหก็แล้วกัน ข้าไปล่ะ” ไป่ิกล่าว
ไป่ิได้ให้เด็กรับใช้ยกไหเหล้าขวดที่สามกลับไป ส่วนเหล้าขวดที่สองที่ซานชุยดื่มจนเกือบหมดไหให้ซานชุยไป โดยที่ไป่ิจะรับผิดชอบซื้อเหล้าทั้งสองไห
“พวกเราขายของเก่าหมายเลข 9 หมดในเวลาอันสั้นนะเ้าคะ” หวนเจินกล่าว
“แต่ข้ามีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่า มันไม่จบเพียงเท่านี้แน่” เหมยซูใช้ความรู้สึก
“ตอนนี้พวกเรารีบพาซานชุยไปนอนดีๆ ก่อนเถิดเ้าค่ะ” หวนเจินเห็นซานชุยเมามากจนเดินไม่ไหว
“ก็ดีเหมือนกัน” เหมยซูเห็นด้วย
สองสาวจึงช่วยกันประคองคนเมา แต่ทว่าอยู่ดีๆ เหลียงกังก็ปรากฏตัว
“นี่มันอะไรกันน่ะ” เหลียงกังกล่าวอย่างเอาเื่
“เอ่อ ซานชุยแค่ทดสอบเหล้าให้ร้านพวกเรา แต่ตอนนี้เขาเมามาก พวกข้าก็เลยจะพาเขาไปนอนดีๆ เ้าค่ะ” เหมยซูอธิบาย
“หวนเจิน! ฮูหยินของข้าไปนอนด้วยกันเถิดนะ” คราวนี้ซานชุยนั้นลืมตาไม่ขึ้น เขาก็เลยคว้าแขนเหมยซูเพื่อจูงไปที่ห้องด้วยกัน
ทำให้เหลียงกังควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาก็เลยรีบต่อยหน้าคนเมา
“เ้าต่อยข้าทำไม ข้าไปทำอะไรให้” ซานชุยปิดตาข้างซ้ายและกล่าวอย่างเอาเื่
“เ้ายุ่งกับผู้หญิงของข้า” เหลียงกังกล่าวด้วยความโมโห
“หวนเจินเป็ฮูหยินของข้า แม้ตอนนี้นางจะจำอะไรไม่ได้ก็ตาม” ซานชุยกล่าว
“เหลียงกัง! ตอนนี้ซานชุยเขาเมามาก เขาไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินใครทั้งนั้น อีกอย่างข้าไม่ใช่ผู้หญิงของเ้าเสียหน่อย” เหมยซูพยายามเตือนสติ
“ข้าจะพาเขาไปนอนเอง พวกเ้ากลับไปที่ห้องและปิดประตูดีๆ เถิด” เหลียงกังก็เลยอาสาประคองซานชุยให้ไปนอนดีๆ แต่ทว่าซานชุยกลับอาเจียนใส่เขา เหลียงกังก็เลยต่อว่า “นี่เ้าแกล้งข้าอย่างนั้นหรือ”
“ท่านพาซานชุยไปนอนดีๆ ก่อน และถอดเสื้อมาให้ข้า ข้าจะไปซักให้ วันนี้ท่านก็ค้างที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน” เหมยซูกล่าว
เหลียงกังจำต้องทำตาม พอเขาพาซานชุยไปนอนดีๆ แล้ว เขาก็เลยถอดเสื้อทั้งของเขาและของซานชุยให้ฝ่ายหญิง
“อะนี่ ขอบคุณนะ เ้านี่เหมือนฮูหยินของข้าไม่มีผิด” เหลียงกังกล่าวยิ้มๆ
เหมยซูที่หันหลังให้พอหยิบเสื้อผ้าได้นางเตรียมที่จะวิ่งออกไปจากห้อง แต่เหลียงกังกลับดึงตัวนางเข้ามากอดโดยกอดจากทางด้านหลัง
“นี่ท่านจะทำอะไรน่ะ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ” เหมยซูใ
“เ้าต้องรับผิดชอบที่ทำให้ข้าไม่สามารถเอาเ้าออกไปจากหัวของข้าได้” เหลียงกังกล่าวทั้งๆ ที่ยังคงกอดฝ่ายหญิงอยู่
“ท่านไม่ได้เมาเสียหน่อย โปรดสงวนท่าทีด้วย” เหมยซูพยายามเตือน ทั้งๆ ที่ใจยังคงเต้นแรง
“อย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนอีก สัญญามาก่อนสิ” เหลียงกังกล่าว
“ข้าสัญญาก็ได้ แต่ในเมื่อเ้าเองก็เป็ผู้ชาย ดังนั้นเ้าก็ควรออกห่างจากข้าด้วย” เหมยซูกล่าวอ้าง
“ไว้ข้าจัดการขบวนการล้างสมองให้หมดสิ้นเมื่อไหร่ ข้าจะสู่ขอเ้ากับท่านป้าเหวยลู่นะ” เหลียงกังกล่าว
“ข้าไม่หลงกลท่านหรอก และเลิกยุ่งเกี่ยวกับข้าได้แล้ว” เหมยซูคิดว่าฝ่ายชายเป็คนเ้าชู้ เขาพัวพันกับผู้หญิงไปทั่ว ดังนั้นนางจึงไม่ยอมเชื่อใจเขา
“ว๊าย! ข้าขอโทษ ข้าก็แค่จะเอาอ่างน้ำและผ้ามาให้ท่านเหลียงกัง เพื่อให้เหลียงกังคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวซานชุยเ้าค่ะ” หวนเจินรีบหลังให้
“ไม่มีอะไรหรอก อย่าเข้าใจผิด ข้ากำลังจะลื่นล้ม แต่ท่านเหลียงกังเข้ามาช่วยประคองข้าไว้ก็เท่านั้นเอง” เหมยซูพูดแก้ตัว
“ในเมื่อเ้าคือหวนเจิน หรือฮูหยินของซานชุย เ้าก็เป็ฝ่ายเช็ดตัวให้เขาสิ” เหลียงกังกล่าวอ้าง
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว จือิเป็น้องสาวฝาแฝดของภรรยาซานชุย ท่านให้นางจัดการมันคงไม่เหมาะ” เหมยซูอธิบาย
“ก็ได้ ข้าจะดูแลซานชุยให้เอง” เหลียงกังกล่าว
“งั้นพวกข้าไปล่ะ” เหมยซูรีบจูงมือหวนเจินเพื่อเดินออกไปจากห้องนอนของแขกทันที
“จะดีหรือเ้าคะ ที่ทิ้งสองคนไว้แบบนี้” หวนเจินเป็ห่วง
“มันคงดีกว่าปล่อยให้เ้าได้อยู่กับซานชุยสองต่อสอง ดีไม่ดีพวกเ้าได้สานสัมพันธ์และอยู่ด้วยกันฉันสามีภรรยา มันจะยุ่งนะ” เหมยซูคิดว่ายังไม่ถึงเวลาเปิดเผยตัวตน เพราะศัตรูกำลังจับตาดูพวกนางอยู่
“ซานชุยเป็สุภาพบุรุษ เขาไม่ทำอะไรข้าหรอกเ้าค่ะ” หวนเจินเชื่อใจสามี
“เ้าผิดแล้ว เขาพยายามข่มใจไม่ให้แตะต้องตัวเ้า เพราะเ้าได้ขอเขาไว้ใช่มั้ยล่ะ แต่ความเป็จริงนั้นเขาอยากอยู่กับเ้ามาก ยิ่งดื่มเหล้าหนักซะขนาดนั้น เขาก็ยิ่งควบคุมสติไว้ไม่อยู่” เหมยซูกล่าว
“หวังว่าทั้งสองคงไม่ต่อยตีกันอีกนะเ้าคะ” หวนเจินก็ยังคงเป็ห่วงทั้งคู่อยู่ดี
********************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น
“นี่มันอะไรกัน! พวกเราอยู่บนเตียงเดียวกันได้อย่างไร และ ทะ ทำไมพวกเราถึงถอดเสื้อแบบนี้ หรือเมื่อคืนพวกเรา เอ่อ มีความสัมพั…”
“ตื่นแล้วหรอซานชุย ข้าแค่นอนเฝ้าเ้าก็เท่านั้นเอง เมื่อคืนเ้าเมามาก ข้าก็เลยกลัวว่าเ้าจะทำมิดีมิร้ายผู้หญิง” เหลียงกังงัวเงียตื่นและค่อยๆ อธิบาย
“และทำไมพวกเราต้องถอดเสื้อด้วยล่ะ” ซานชุยระแวง
“ก็เ้าอาเจียนใส่ท่านเหลียงกัง จนอาเจียนของเ้าเลอะเทอะเปรอะเปื้อนทั้งตัวเขาและตัวเ้าด้วยน่ะสิ” เหมยซูเดินเข้ามาในห้องพอดี พอกล่าวจบก็เลยยื่นเสื้อให้ทั้งคู่และกล่าวอีกว่า “ข้าซักเสื้อพวกท่านและผิงไฟให้แล้ว เสื้อแห่งสนิทแล้วเ้าค่ะ”
“ขอบคุณมาก” ทั้งคู่กล่าว
“พวกท่านทำธุระส่วนตัวก่อนเถิด ข้าขอตัวก่อน” เหมยซูกล่าว
“แล้วจือิล่ะ นางไม่ห่วงข้าบ้างเลยงั้นหรือ” ซานชุยรู้สึกน้อยใจ
“จือิเป็น้องภรรยาท่านนะ ท่านอย่าลืมสิ” เหมยซูย้ำเตือน
“ยังไงพวกเราก็ถือว่าเป็ญาติกัน” ซานชุยกล่าวอ้าง
“ข้าให้นางต้มน้ำสมุนไพรในท่านดื่มแก้อาการเมาค้างแล้ว เดี๋ยวนางก็คงจะยกถ้วยน้ำสมุนไพรมาให้” เหมยซูกล่าว
“ก็ยังดี” ซานชุยกล่าว
“ข้าไปนะ” เหมยซูไม่อยากอยู่นาน เพราะทั้งคู่กำลังเปลือยท่อนบน
หลังจากสองหนุ่มทำธุระส่วนตัวเสร็จ พวกเขาก็เลยแยกย้ายกันเดินทางกลับบ้านของตน แต่ทว่านั่นกลับเป็จุดเริ่มต้นของคำนินทา เพราะมีคนเห็นท่านเหลียงกังได้ค้างที่ร้านขายของเก่าทั้งคืน จึงมีการเล่าลือกันว่าท่านเหลียงกังได้มีความสัมพันธ์ในเชิงชู้สาวกับคนดูแลร้านแห่งนี้
ท่านป้าเหวยลู่ที่ได้ยินข่าวลือนั้น พอถึงเวลาโพล้เพล้ นางก็รีบเดินทางมาต่อว่าซวงเหมยทันที
“ข้าบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่ายุ่งเกี่ยวกับผู้ชาย ทำไมเ้าไม่รักษากฎบ้างเลยล่ะ” เหวยลู่กล่าวอย่างเอาเื่
“พวกเราบริสุทธิ์ใจนะเ้าคะ ท่านเหลียงกังก็แค่ช่วยดูแลซานชุยตอนเมาให้ก็เท่านั้นเอง” หวนเจินกล่าว
“อะไรนะ! มีผู้ชายอีกคนอยู่ในร้านด้วยอย่างนั้นหรือ” เหวยลู่คาดไม่ถึง
“เมื่อคืนลูกค้า้าทดสอบว่าเหล้าที่อยู่ในกล่องของเก่าหมายเลข 9 นั้นมีพิษหรือเปล่า ซานชุยก็เลยอาสาทดสอบเหล้าให้เ้าค่ะ” เหมยซูอธิบาย
“ข้าจะเพิ่มสินค้าให้เ้าขายอีก” เหวยลู่้าลงโทษ
“เชื่อพวกข้าเถอะนะเ้าคะ พวกเรายังคงรักษากฎจริงๆ” เหมยซูยืนยัน
สักพักท่านมือปราบก็เดินเข้ามา “ใครชื่อซวงเหมย”
“ข้าเองเ้าค่ะ” เหมยซูขานรับ
“กุมตัวนาง นางเป็ผู้ต้องสงสัยขายเหล้ามีพิษให้ลูกค้า” มือปราบกล่าว
“ไม่เป็ความจริงนะเ้าคะ เหล้านั้นปกติดีทุกอย่าง และพวกเราก็ทดสอบแล้วด้วย” เหมยซูกล่าวยืนยัน
“แต่เมื่อกลางวัน ไป่ซู่ได้ดื่มเหล้าของร้านเ้า เขาถึงขั้นมองเห็นภาพหลอน โดยมองเห็นเหล่าแมลงบินเข้ามารุมกัดเขา ทำให้เขาต้องคอยปัดแมลงออก พอเห็นว่ามันเริ่มชอนไชเข้าไปในตัวของเขา เขาก็เลยใช้มีดสั้นกรีดตามตัวเพื่อให้เหล่าแมลงออกจากตัว เื่นี้ฮูหยินของเขานามว่า จินเหลียง เป็พยานได้” มือปราบกล่าว
“โปรดให้ความเป็ธรรมกับข้าด้วยเถิดเ้าค่ะ” เหมยซูไม่เคยคิดทำร้ายใคร
“ให้ใต้เท้าสอบสวนก่อน เดี๋ยวก็รู้ข้อเท็จจริงเอง” มือปราบกล่าว
เหมยซูจึงถูกทหารกุมตัวไป
“นี่มันอะไรกันน่ะ เหล้าของข้าไม่มีพิษเสียหน่อย” เหวยลู่กล่าว
“ท่านไปเป็พยานให้เหมยซูก่อนนะเ้าคะ ข้าจะไปขอร้องให้สามีไปเป็พยานให้เหมยซูอีกคน” หวนเจินกล่าวแผน
“อย่าลืมว่าเ้าแสดงละครว่าความจำเสื่อม อย่าเผลอตัวล่ะ ข้าจะรีบไปที่ศาลก็แล้วกัน” เหวยลู่เตือนจอมยุทธ์สาว
“เ้าค่ะ” หวนเจินรับคำ จากนั้นนางก็เลยเป่านกหวีดเรียกสามีทันที
“มีอะไรหรือเปล่าที่รัก เอ๊ย น้องรัก” ซานชุยลืมตัว
“ท่านมีอาการอะไรหรือเปล่าเ้าคะ” หวนเจินเป็ห่วง
“ไม่นี่! ข้าปกติดีทุกอย่าง” ซานชุยกล่าว
“ดังนั้นท่านจงไปที่ศาลและไปเป็พยานให้ซวงเหมยเพื่อยืนยันว่าเหล้าในร้านพวกเราไม่มีพิษจะได้มั้ยเ้าคะ ส่วนข้าจะไปตามหาแม่นางไป่ิเพื่อช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ให้ซวงเหมยอีกคนเ้าค่ะ” หวนเจินกล่าวแผน
“ในเมื่อเ้าไม่รู้จักนาง เ้าจะไปตามหานางได้จากที่ไหน” ซานชุยสงสัย
“ข้า เอ่อ…” หวนเจินไม่รู้จริงๆ
“เ้าจงบอกเื่นี้ให้ท่านเหลียงกังรู้เถิด ยังไงเขาก็ต้องช่วยซวงเหมยอยู่แล้ว อีกอย่างเขาเป็คนกว้างขวาง ดีไม่ดีเขาอาจเป็ฝ่ายพาเ้าไปหาไป่ิเองก็เป็ได้” ซานชุยวางแผนให้
“เ้าค่ะ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้” หวนเจินยอมทำตาม
ดังนั้นหวนเจินจึงรีบไปหาท่านเหลียงกัง และบุกเข้าไปในห้องประชุมการค้าเพราะนางร้อนใจมาก นางอยากให้ท่านเหลียงกังไปช่วยเ้านายอย่างเร่งด่วน
“นี่เ้าทำอะไรน่ะ คนนอกไม่ควรเข้ามายุ่มย่ามให้ห้องนี้นะ” ท่านเหลียงกังดุ เพราะพวกเขากำลังคุยเื่งานสำคัญ
“เกิดเื่กับซวงเหมยเ้าค่ะ” หวนเจินกล่าวอย่างร้อนรน
“ท่านยังไม่บอกพวกนางอีกหรือเ้าคะ ว่าวันนี้พวกเรากำลังจะหมั้นกัน” เหรินซวงหรือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเหรินพูดอวด
“อะไรนะเ้าคะ!” หวนเจินใ
“ฝากบอกเ้านายของเ้าด้วย ว่าอย่ายุ่งเกี่ยวกับคู่หมั้นของข้าอีก” เหรินซวงกล่าว
“เ้าค่ะ ข้าจะบอกซวงเหมยเอง แต่ข้าขอถามสักหน่อยว่าท่านรู้จักแม่นางไป่ิหรือไม่” หวนเจินพยายามตั้งสติและถามฝ่ายชายดีๆ
“ข้ารู้จักนาง นางเป็น้องสาวของไป่ซู่ คนที่ดื่มเหล้าพิษของร้านเ้าและมีอาการจิตหลอนทำร้ายตัวเองไงล่ะ” เหลียงกังกล่าวเพราะรู้ข่าวมาก่อน
“อะไรนะเ้าคะ” หวนเจินนึกไม่ถึงว่าคนที่ซื้อเหล้าจากร้านนางจะเป็คนครอบครัวเดียวกัน
“เ้าลองไปสอบถามคนที่อยู่แถวที่เกิดเหตุก็ได้ ใครๆ ก็รู้จักแม่นางไป่ิ” เหลียงกังแนะนำ
“ขอบคุณมากเ้าค่ะ ข้าไปล่ะ” หวนเจินคิดในใจว่า “ข้าก็อุตส่าห์คอยสนับสนุนให้ท่านจีบท่านหมอเหมยซู แต่แล้วข้าก็มองท่านผิดไปจริงๆ คำเล่าลือนั้นเป็ความจริง นั่นก็คือ ท่านเป็คนเ้าชู้ที่คอยจีบคนไปทั่ว”
2K
![เทพสงครามหวนคืน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576680_14591552.webp)
![[Curse of Brave] คำสาปของผู้กล้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679507164_34264842.webp)
