บรรดาแม่นางน้อยก็พากันนั่งยืดอก แสดงตนออกมาถึงความเหนือกว่าพวกท่านพี่ชายทันทีเลย เพราะทุกๆคนต่างรู้ดีว่าเพียงแค่แม่นางน้อยตระกูลซุน ซุนยวี่ยวี่ ซุนเจินจู เอ่ยปากออกมาเพียงเท่านั้นไม่มีผู้ใหญ่ที่คิดจะปฎิเสธเลยจริงๆ..!!! ถึงจะมีบ้างแต่น้อยครั้งนับได้กันเลยทีเดียว
โดยเฉพาะยวี่ยวี่น้อยนั้น อย่าได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมาเชียวทั้งท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า และพวกท่านพ่อทั้งหลายต่างพากันตามใจ และแย่งกันเอาอกเอาใจเ้าตัวน้อยยวี่ยวี่กันทั้งนั้น อาจจะเป็เพราะว่าร่างกายอ่อนแอตอนแรกเกิด และเกือบจะเสียชีวิตลงช่วยวัย 1 หนาวทุกๆคนเลยรักและสงสารนางมากกว่าใครๆ
และด้วยหน้าตาน่ารักแก้มเป็พวงสีชมพู ตัวอ้วนกลมเหมือนลูกหมู ปากหวานรู้จักประจบเอาใจพวกผู้ใหญ่เก่งอีกด้วย ยิ่งทำให้มีแต่คนรักและหลงกันหมดทั้งสามหมู่บ้าน…!!!
“เื่ขอออกนอกหมู่บ้านพวกข้าจะรับอาสากันเองเ้าค่ะ พวกท่านพี่ไม่ต้องกังวลแต่อย่างใดเลย แค่รอไปพร้อมกับพวกข้าก็พอ”ยวี่ยวี่น้อย
“ใช่แล้ว…เหอะ..”พี่สาวเจินจู
“ได้ๆๆน้องสาว….”พวกท่านพี่
พวกเด็กๆเองก็สนุกกับอาหารมื้อนี้มาก เพราะมีเพื่อนๆจากสามหมู่บ้านมาครบกันเลย ทั้งกินอิ่ม มีเพื่อนเล่น เพื่อนคุย
แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ทั้งสามตระกูลจะต้องสอบถามเพื่อหาคำตอบให้ได้ก่อน ไม่อย่างนั้นแล้วพวกท่านคงจะกังวลใจกันเป็อย่างมากเกี่ยวกับเื่ของยวี่ยวี่น้อยนี่แหละ
แน่นอนว่าหลังกินอาหารกันอิ่มพอสมควรแล้ว บรรดาพวกผู้ใหญ่ต่างก็เริ่มส่งสัญญาณกันหาที่คุยกันค่อยๆหลบออกมาทีละกลุ่ม เพื่อสอบถามเื่ราวจากเ้าตัวน้อยยวี่ยวี่นั่นเอง เพราะเป็สิ่งที่พวกท่านค้างคาใจกันมากเหลือเกินว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เริ่มที่จากกลุ่มพวกผู้หญิงก่อนเลยที่มารวมตัวกัน เพื่อสอบถามเ้าตัวน้อยยวี่ยวี่กัน และน่าจะได้ข้อมูลที่ดีมากกว่าให้พวกผู้ชายเป็ฝ่ายสอบถามกัน
ท่านแม่ทำทีว่าจะพาพวกเด็กๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวนอนหลับกันนั่นเอง
ตอนนี้ในบ้านตระกูลซุนก็มีท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า ท่านป้าสะใภ้ซุน ท่านป้าสะใภ้หม่า ท่านอาสะใภ้ไป่ทั้งสองคน ท่านแม่ ท่านป้าหวังลี่ และกลุ่มพวกเด็กๆทั้งหมดของทั้งสามตระกูลมารวมตัวกัน
บ้านตระกูลซุนเลยดูแคบไปถนัดตาเลยทีเดียว แต่ดีที่ว่าพวกเด็กๆสามารถนั่งที่พื้นกันได้อย่างสบายๆด้วยความที่ตัวยังเล็กๆกันอยู่
“ยวี่ยวี่มาหาแม่หน่อย..”ท่านแม่ เรียกลูกสาวคนเล็กของนาง
“เ้าค่ะท่านแม่…”ยวี่ยวี่น้อย
“วันนี้มีอะไรเกิดขึ้นกันบ้างคะไหนลองเล่าให้แม่ กับพวกท่านย่า ท่านยาย ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าสะใภ้ฟังหน่อยสิลูก ว่าพวกเ้าไปสนุกกันแค่ไหนด้านนอกน่ะ”ท่านแม่
“ได้สิเ้าคะท่านแม่ ที่หัวปูดเป่งแบบนี้ก็เพราะตกต้นไม้ลงมาเ้าะค่ะท่านแม่…”ยวี่ยวี่น้อย
“...................!!!!”พวกท่านพี่
“..................”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าสะใภ้
แค่แรกเริ่มเล่ามานี่ก็เปิดเื่ให้บรรดาพวกท่านพี่ชายทั้งหลายโดนเสียแล้วสิ….!!! เล่นเอาพวกพี่ๆสะดุ้งกันสุดตัวเลยทีเดียว
“แล้วก็พวกเราก็ไป……บลา…บลา….”ยวี่ยวี่น้อยเล่าเพลิดเพลินไปเลยสำหรับ่เวลาที่อยู่ที่ฐานลับของพวกเขากันตรงทางแยกของสามหมู่บ้านนั่นเอง นางยังคงฉลาดที่จะไม่พูดเื่เกี่ยวกับการเจอซากหมีดำ และเห็ดหลินจือ
ส่วนท่านแม่เองก็ไม่ได้ถามลูกสาวคนเล็กไปตรงๆ เพียงแค่ให้พวกเด็กๆ รู้สึกสบายใจเสียก่อนเลยให้เล่าเื่ทั่วๆไปแทน และจึงค่อยเริ่มถามเข้าประเด็นทันทีเลย
“จะพากันไปเล่นตรงที่ใดก็อย่าได้พากันเล่นซนกันมากจนเกินไปนัก เนี่ยตกลงมาจากต้นไม้อีก เห็นไหมว่าเ้ามันเจ็บตัวน่ะ..???”ท่านแม่
“เ้าค่ะท่านแม่ รอบหน้ายวี่ยวี่จะระวังตัวให้มากขึ้นเ้าค่ะ จะเลือกต้นไม้เตี้ยกว่านี้หน่อยเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“..................!!!!”พวกท่านพี่
“..................!!!”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าสะใภ้
“ยังจะมีรอบหน้าอีกหรือเ้าตัวแสบ…???”ท่านแม่
“โอ้….ยวี่ยวี่ใช้คำพูดผิดไปเ้าค่ะ หมายถึงว่าจะเล่นให้ปลอดภัยกว่านี้อย่างแน่นอนเ้าค่ะท่านแม่”ยวี่ยวี่น้อย
“จริงงั้นเหรอ..???”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าสะใภ้ พากันถามแบบประสานเสียงแบบไม่เชื่อเลยจริงๆ!!!
“อิ…อิ…อิ….”ยวี่ยวี่น้อย ทำเป็ยิ้มกลบเกลื่อนส่งสายตาวิ๊งๆออกมาเท่านั้นเอง เพียงเท่านี้พวกท่านแม่ก็รู้ว่าไม่มีทาง…!!!!
“แล้วทำไมถึงพวกเ้าถึงจะต้องตามพวกท่านปู่ ท่านตา ไปเดินป่าตั้งไกลหลายสิบลี้ด้วยเล่า รู้หรือไม่ว่ามันอันตรายมากๆด้วย??? อายุของเ้าและพี่สาวยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องเดินทางเข้าป่าไกลขนาดนี้นะรู้ใช่ไหม???”ท่านแม่ ถามเนิบๆช้าๆด้วยน้ำเสียงเป็ปรกติเพื่อจะสอบถามเข้าประเด็นมาเรื่อยๆ
“รู้เ้าค่ะ….”แม่นางน้องตระกูลซุนทั้งสองตอบพร้อมๆกัน
“ทั้งๆที่รู้ แต่ทำไมพวกเ้าถึงได้มั่นใจได้ออกเดินป่าไปด้วย???”ท่านแม่
“น้องเล็ก…???”พี่สาวเจินจู หันมาหาน้องเล็กของนางให้คำตอบนี้น้องเล็กเป็คนจัดการเอง
“อือ….ได้พี่สาว” “หงึก…หงึก….”ยวี่ยวี่น้อยพยักหน้าให้พี่สาวเจินจูของนาง และหันไปมองทางพวกผู้ใหญ่ และเริ่มพูดความจริงทั้งหมด รวมถึงความสามารถพิเศษที่ติดตัวของนางมาด้วย เพราะตัวของนางเองสามารถไว้ใจคนทั้งสามตระกูลนี้ได้โดยไม่มีเงื่อนไขแต่อย่างใด ความทรงจำต่างๆมากมายเกี่ยวกับพวกท่านมันทำให้ยวี่ยวี่น้อยวางใจได้
และที่สำคัญตัวของนางเองอยากจะมีคนใกล้ชิดคอยช่วยเหลืออีกทางหนึ่งด้วย ลำพังตัวของนางเองมีความสามารถในประสาทััที่ดีเยี่ยมอยู่ก็จริง แต่ตัวเล็กจิ๊ดเดียวแค่นี้นางจะไปทำอะไรเองได้เล่า…??? อย่างไรเสียนางเองก็ต้องอาศัยและพึ่งพาคนที่โตกว่านางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย ดังนั้นคนในครอบครัวที่ใกล้ชิดนี่แหละคือตัวเลือกที่ดีที่สุดเลย และจากความสัมพันธุ์อันยาวนานของทั้งสามตระกูลนี้ยิ่งทำให้นางยิ่งมั่นใจยิ่งขึ้น เลยเริ่มพูดความจริงอย่างช้าๆว่า…..
“ที่ยวี่ยวี่มั่นใจที่จะออกเดินทางไกลเข้าป่ากับกลุ่มท่านปู่ ท่านตา ก็เป็เพราะว่ายวี่ยวี่เห็นเ้าค่ะ และได้ยินด้วยเ้าค่ะ โอ้….ได้กลิ่นด้วยเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“......?????”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ พวกท่านพี่ ฟังแล้วก็งงแต่ก็ตั้งใจฟังและยังไม่เอ่ยขัดยวี่ยวี่น้อยพูดต่อ
“ยวี่ยวี่จะบอกว่าที่บอกได้เห็น ได้ยิน ได้กลิ่น เป็เพราะว่าจู่ๆ ก็มองไปรอบๆแบบนี้น่ะเ้าค่ะ แต่เห็นไกลออกไปถึงทั้งสามหมู่บ้านเลยเ้าค่ะ เหมือนกับยวี่ยวี่เห็นอยู่ตรงหน้าเลย”ยวี่ยวี่น้อย
“ห๊าาาาาาา…!!!”พวกท่านพี่
“.............!!!!””ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้
“หมายถึงว่าเ้าเห็นที่ไกลมากๆเหรอลูก…???”ท่านแม่
“ใช่เ้าค่ะท่านแม่…”ยวี่ยวี่น้อย
“เห็นจากที่ไกลๆ…!!!”ทุกๆคนพึมพำ แบบใกันหมดที่ได้ยินยวี่ยวี่น้อยพูดอธิบายออกมาแบบนี้
“แล้วที่ได้ยิน ได้กลิ่น ก็เหมือนกับที่ยวี่ยวี่เห็นแบบไกลๆ…???”ท่านแม่
“ใช่แล้วเ้าค่ะ….”ยวี่ยวี่น้อย
“.............!!!!”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ พวกท่านพี่
“ได้ยินเสียงจากที่ไกลๆ แบบรู้ว่าคือเสียงอะไรแบบเนี่ยน่ะเ้าค่ะ แล้วได้กลิ่นก็รู้ว่ากลิ่นอะไรโดยที่ยังไม่เห็นสิ่งนั้นด้วยเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“...........!!!!”ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ พวกท่านพี่
ยิ่งฟังยวี่ยวี่น้อยพูดออกมายิ่งทำให้ทุกๆคนสติหลุดกันไปพักใหญ่เลยทีเดียว เพราะมันน่าเหลือเชื่อมากจริงๆ กับความสามารถที่ทำได้ขนาดนี้ของยวี่ยวี่น้อย
ท่านแม่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ พวกท่านอดที่จะมองหน้ากันไปมาไม่ได้ ต่างจับหน้าอกกันเพราะตอนนี้ใจเต้นรัวๆกันแล้ว
“นี่มันเป็ดั่งคำทำนายที่นักพรตผู้นั้นบอกเอาไว้เลยใช่หรือไม่กัน…???”ท่านย่าซุน
“ใช่…!!!” “หงึก…หงึก….”ท่านย่า ท่านยาย
“ต้องใช่อย่างแน่นอนเลย…!!! ข้าจำได้แม่นยำเลยทีเดียววันที่นักพรตผู้นั้นพูดถึงดวงชะตาชีวิตของยวี่ยวี่น่ะ!!”ท่านยายหม่า
“ข้าเองก็จำได้แม่นยำเช่นเดียวกัน ไม่คิดเลยว่าจะมาเกิดขึ้นแล้วจริงๆ…!!!”ท่านย่าซุน
“นี่ก็ผ่านมานานมากแล้วไม่คิดว่าคำทำนายดวงชะตาชีวิตของยวี่ยวี่น้อยจะเป็แบบนั้นจริงๆ ไม่น่าเชื่อเลย…!!”ท่านย่าไป่
แต่ละคนอยู่ในอาการตื่นใกันหมด และเริ่มกำชับเหล่าบรรดาพวกพี่ๆทั้งหลายไม่ให้พูดเื่ของยวี่ยวี่น้อยกับผู้ใดทั้งสิ้นให้รู้กันเพียงแค่สามตระกูล ตระกูลซุน ตระกูลหม่า ตระกูลไป่เท่านั้น
“พวกเ้าต้องจำไว้ให้ดี จะต้องไม่เปิดเผยเื่นี้กับผู้ใดเป็เด็ดขาดเข้าใจหรือไม่…???”ท่านย่าซุน
“เ้าค่ะ..!!!” “ขอรับ…!!!”พวกพี่ๆ
“และจะต้องคอยดูแลน้องเล็กของพวกเ้าเป็อย่างดี อย่าได้ให้นางพูดเผลอพูดอะไรที่เปิดเผยถึงความสามารถนี้ให้ผู้อื่นได้ยินด้วย”ท่านย่าไป่
“เ้าค่ะ..!!!” “ขอรับ…!!!”พวกพี่ๆ
“หงึก….หงึก…..”
“เื่นี้สำคัญมากนัก พวกเ้าทุกๆคนจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้นกว่าเดิมนะ”ท่านยายหม่า
“เ้าค่ะ..!!!” “ขอรับ…!!!”พวกพี่ๆ และท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้เอง พวกท่านก็โดนกำชับด้วยเช่นกัน
เมื่อสอบถามให้แน่ใจแล้ว และกำชับทุกๆคนให้ปิดเื่ความสามารถของยวี่ยวี่น้อยแล้ว ทีนี้ก็เรียกกลุ่มท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ ท่านตาหม่า ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอากันมาฟังเื่ราวต่างๆด้วย
และพวกท่านเองก็มีอาการเหมือนกับกลุ่มเหล่าบรรดาฮูหยินและลูกๆหลานๆที่ได้ฟังเป็ครั้งแรก ต่างพากันใเป็อย่างมาก!!!!
ต่างพากันหาวิธีและป้องกันสำหรับตัวยวี่ยวี่น้อย เพราะเื่แบบนี้คนภายนอกรู้เข้าคงไม่เป็ผลดีเสียเท่าไหร่ เพราะความสามารถแบบนี้ส่วนมากจะเป็เหล่านักพรต นักบวชไม่ใช่หรือไงกัน…????
ต้องบอกได้เลยว่าตอนนี้ไม่รู้ว่าพวกท่านนั้น จะมีความรู้สึกกันอย่างไรดีที่ยวี่ยวี่น้อยพิเศษกว่าเด็กคนอื่นๆแบบนี้…!!!
แต่จะให้คืนความสามารถนี้กลับไปอย่างไรเสียก็คงเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอน เพียงแค่ต้องคอยดูแลยวี่ยวี่น้อยอย่างใกล้ชิดให้มากขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว…!!!!
*****************
ในที่สุดทั้งสามตระกูลก็ได้รับรู้ความจริงจากยวี่ยวี่น้อยกันแล้วว่าเป็เพราะเหตุใดกัน ที่ยวี่ยวี่น้อยสามารถพาทุกๆคนไปเจอซากหมีดำ และเห็ดหลินจือได้…!!!
198
