พ่อเลี้ยงขา... รักหนูได้ไหมคะ

เมื่อ๻้๪๫๷า๹ แม้จะเสี่ยงก็ต้องคว้ามา

เธอตัดสินใจลองใจเขาดู หากเขาไม่เล่นด้วย เธอจะตัดใจ แต่ถ้าเขามีท่าทีลังเล... แม้เพียงแค่เสี้ยวเดียวเธอก็จะทำทุกอย่างเพื่อคว้าในสิ่งที่๻้๪๫๷า๹มาให้ได้

หลังเครื่องบินเทคออฟไปได้ระยะหนึ่งใบหลิวก็กระซิบบอกเรวัตว่าจะหยิบหนังสือที่อยู่ในกระเป๋ามาอ่านแก้เบื่อ เมื่อเขาพยักหน้าเธอก็ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลุกขึ้นยืน เธอจงใจก้าวขึ้นไปเหยียบบนที่นั่งของเขาเพื่อเปิดช่องเก็บสัมภาระเหนือศีรษะด้วยตัวเองโดยไม่รอความช่วยเหลือจากพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน

ก็ถ้ารอเธอจะได้พิสูจน์อะไรกันล่ะจริงมั้ย

ในท่านั้น... ต้นขาของเธออยู่ห่างจากเขาแค่หนึ่งไม้บรรทัด กระโปรงที่ยาวแค่กลางขาอ่อนก็ยิ่งร่นขึ้นถึงไหนต่อไหน เอาเป็๞ว่าแค่เงยหน้าขึ้นมาเขาก็จะมองเห็นใต้กระโปรงของเธอได้อย่างชัดเจนทันทีขึ้นอยู่กับว่าเขาจะทำหรือไม่ก็เท่านั้น

ให้ทาย เธอคิดว่าเขาน่าจะ...

หญิงสาวแสร้งทำเป็๞ควานหาหนังสือเพื่อแอบมองปฏิกิริยาของพ่อเลี้ยงก่อนพบว่าสายตาของเขาจ้องอยู่ที่ขาของเธอจริง

ง่า เห็นไปถึงไหนกันนะ

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วก็ทำให้เขาเห็นแบบเต็ม ๆ ไปเลยดีกว่า คิดจบเธอก็แยกต้นขาออกจากกันเล็กน้อยราวกับ๻้๪๫๷า๹ทรงตัวให้ดีขึ้นจากนั้นก็เขย่งปลายเท้า...

‘ตึกตัก ตึกตัก’

ดวงตาของเรวัตเบิกกว้างขึ้น และใบหลิวก็มั่นใจได้ในทันทีว่าเขาเห็น ทุกอย่าง ที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงของเธอแล้ว ร่างเล็กพลันรู้สึกถึงอำนาจในมือของตัวเองขึ้นมา ตอนนี้เธอมั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าสามารถแย่งความรักพ่อเลี้ยงมาได้แน่นอนขึ้นอยู่กับว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น

‘ปัง’ ใบหลิวปิดช่องเก็บสัมภาระแล้วเริ่มก้าวลง

แต่ทันใดนั้นเครื่องบินก็สั่นเล็กน้อย เธอจึงอาศัยจังหวะนั้นแกล้งทำเป็๞เสียหลักและล้มลงบนตักของเขาทันที

“ว้ายยย”

“ระวัง!” มือข้างหนึ่งของเขาวางลงบนต้นขา ส่วนอีกข้างประคองเอวของเธอเอาไว้

“ขอบคุณนะคะป๊า” ระหว่างที่พูดเธอก็เลื่อนตัวลงจากตักของเขาอย่างรวดเร็ว “หลิวไปห้องน้ำก่อนนะคะ” จากนั้นก็เดินไปตามทางเดินโดยไม่รอฟังคำตอบ

ในห้องน้ำ ใบหลิวส่องกระจกดูหน้าตัวเอง... แก้มของเธอแดงเรื่อและดวงตาก็เป็๞ประกาย น่าทึ่งจริง ๆ ที่สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

...

เมื่อถึงปลายทางเราก็ได้รับข่าวร้าย หลังจากรออยู่ที่จุดรับกระเป๋าอยู่ราวครึ่งชั่วโมงพนักงานคนหนึ่งก็เดินเข้ามาบอกว่ากระเป๋าเดินทางของเราทั้งคู่หล่นหายไประหว่างการขนส่งและเขาก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก

“มันจะเป็๞ไปได้ยังไง!”

เรวัตโกรธมาก และไม่เข้าใจว่าการเดินทางข้ามจังหวัดแค่สองชั่วโมงทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้ สุดท้ายหลังจากขอคุยกับผู้จัดการเราก็ได้รับคำยืนยันว่าทางสนามบินจะจัดส่งกระเป๋าไปให้ถึงที่พักโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น

“ขอโทษจริง ๆ ครับ ขอโทษในความไม่สะดวกด้วยนะครับ”

เมื่อไม่มีทางไหนดีกว่านั้นอีกแล้วเราจึงต้องพอใจกับข้อเสนอนั้นอย่างไม่มีทางเลือก และออกไปเช่ารถเพื่อล่วงหน้าไปก่อนโดยไม่มีเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว ซึ่งกว่าจะซื้ออาหารและเสบียงต่าง ๆ สำหรับหนึ่งเดือนและขนมันขึ้นรถเสร็จ ร้านขายเสื้อผ้าก็ปิดหมดแล้ว

“แล้วเราจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่กันคะ” ใบหน้าเล็กงอง้ำอย่างคนไม่สบอารมณ์

เรวัตเกาหัวอย่างจนปัญญาแล้วเร่งนึกหาทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้า “ที่บ้านน่าจะมีเสื้อผ้าเหลืออยู่บ้าง ป๊าคิดว่าป๊าน่าจะลืมทิ้งเอาไว้บ้างนะ...”

“หนูละคะ” ใบหลิวชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วถามเขาเสียงสะบัด

“เถอะน่า หนูอย่าเพิ่งงอแง เราไปดูที่บ้านก่อน ไม่มีของหนูก็ต้องมีของป๊า หรือไม่ก็ใส่ของพี่เขาไปก่อนก็ได้”

ใบหลิวพยักหน้ารับคำอย่างไม่เต็มใจนัก

เมื่อลูกเลี้ยงสงบลงก็ถึงเวลาออกเดินทางซึ่งครั้งนี้ใช้เวลาไปสามชั่วโมงเต็ม ระหว่างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เล็กใหญ่ อากาศสดชื่น รถยนต์แค่ลดกระจกลงไม่ต้องเปิดแอร์ด้วยซ้ำ

บ้านพักของเราตั้งอยู่ในบริเวณที่เงียบสงบของเนินเขาและถูกล้อมรอบด้วยป่าไม้รอบด้าน เพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปประมาณสิบกิโลเมตรเห็นจะได้ หลังจากแสงไฟจากบ้านหลังสุดท้ายลับตาไปทั้งเรวัตและใบหลิวก็รู้สึกถึงความโดดเดี่ยว ห่างไกลอย่างแท้จริง

ทั้งสองมาถึงบ้านตอนสามทุ่ม... นับรวมแล้วก็เกือบสิบชั่วโมง๻ั้๫แ๻่ตื่นนอนจนมาถึงที่หมาย แต่แม้จะเหนื่อยมากแค่ไหน ข้าวของที่ซื้อมาทั้งของสดของแห้งก็ต้องขนของเข้าบ้านและจัดเก็บให้เรียบร้อยก่อนอยู่ดี

หลังทำทุกอย่างเสร็จ เราทั้งคู่ก็เหงื่อท่วมและรู้สึกไม่สบายตัวเอามาก ๆ แต่เนื่องจากไม่มีกระเป๋าและคิดว่าคงไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนใบหลิวจึงออกไปเดินข้างนอกให้เหงื่อแห้ง ขณะที่เรวัตเดินเข้าไปค้นตู้เสื้อผ้าจนได้เสื้อยืดและกางเกงขาสั้นเก่า ๆ ติดมือมาสองสามตัว

“โชคดีนะคะเนี่ยที่ป๊าชอบลืมเสื้อผ้าเอาไว้” ใบหลิวกระเซ้า “งั้นเสื้อผ้าชุดนี้ก็ซักแล้วเอาไปตากดีกว่าค่ะ คืนเดียวก็น่าจะแห้งนะ”

ที่นี่มีเครื่องซักผ้าแต่ไม่มีเครื่องอบผ้า ดังนั้นจึงต้องอาศัยลมธรรมชาติเป่าไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะแห้งไปเองโน่นแหละ

--- บ้านหลังนี้มีหนึ่งห้องนอน จากบันไดขึ้นไปจะอยู่ทางขวามือ ชั้นล่างคือห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องกินข้าว ห้องน้ำมีสองห้อง หนึ่งคือห้องน้ำกลางแจ้ง และอีกห้องคือห้องที่อยู่ถัดจากห้องนอนมาทางซ้ายมือ ระเบียงด้านซ้ายที่หันไปยังวิว๥ูเ๠ามีโซฟาและเก้าอี้โยกวางเอาไว้หนึ่งสามสี่ตัว ส่วนโซนนอกบ้านมีอ่างน้ำร้อนที่ปกติแล้วไม่มีใครใช้งานมันเท่าไรหลบอยู่ใต้เงาไม้

เราแยกกันไปอาบน้ำ

ใบหลิวขึ้นไปใช้ห้องน้ำ๨้า๞๢๞ ส่วนเรวัตก็แยกไปห้องน้ำกลางแจ้งโดยไม่รั้งรอ