“เช้านี้ช่างอากาศดียิ่งนัก ข้าอยากออกไปดูม้วนผ้าสักสองสามลายมาตัดชุดใหม่เสียหน่อย” หลิวซิ่วอิงหันไปเอ่ยกับสาวใช้คนสนิท “เจียวจูเ้าไปบอกพ่อบ้านให้เตรียมรถม้าให้ข้าเดี๋ยวนี้”
“ได้เลยเ้าค่ะคุณหนู” เพราะอยากหาโอกาสออกไปเที่ยวเล่นนอกจวนเป็ทุนอยู่แล้ว ครั้นพอนายสาวสั่งก็เลยรีบวิ่งแจ้นไปหาพ่อบ้าน
“ช่างเป็เด็กดีเสียจริงนะเจียวจู” หลิวซิ่วอิงอมยิ้มให้กับท่าทางของหญิงรับใช้คนสนิท ก่อนจะหันไปมองหน้าประตูห้องนอนเมื่อได้ยินเสียงเรียกของพี่ชาย
“จะออกไปไหนงั้นหรือซิ่วอิง” หลิวซินอี้เอ่ยถามผู้เป็น้องสาว
“ข้าจะออกไปซื้อผ้ามาตัดชุดใหม่เ้าค่ะ ว่าแต่ท่านพี่มีเื่อะไร เหตุใดจึงทำหน้าตื่นใเช่นนี้” เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“เมื่อคืนก่อนมีผู้บุกรุกเข้ามาในจวนของเรา”
“ตายจริง! แล้วจับคนร้ายได้หรือไม่เ้าคะ”
หลิวซินอี้ส่ายหน้า “ยิ่งคิดข้าก็ยิ่งสงสัยเพราะจวนราชครูไม่เคยมีศัตรูที่ใด”
“แล้วมีของชิ้นใดหายไปบ้างหรือไม่เ้าคะ”
“ไม่มี” ทั้งยังแสดงสีหน้าเคร่งครึมเพิ่มขึ้น “เพราะยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ ข้าเป็ห่วงเ้าเพราะแยกมาอยู่ท้ายจวน หากเป็ไปได้ ข้าอยากให้เ้าย้ายเข้าไปอยู่ในจวนหลัก”
เนื่องจากน้องสาวชอบความสงบจึงขอแยกตัวออกมาอยู่เรือนท้ายจวนั้แ่พ้นวัยปักปิ่น
“ท่านพี่ก็รู้ว่าข้าไม่ชอบความวุ่นวาย จึงได้ขอท่านพ่อกับท่านแม่ออกมาอยู่ที่นี่” นางยิ้มกว้างให้ผู้เป็พี่ “ข้าชอบเรือนเล็กแห่งนี้ยิ่งนัก”
“เ้าช่างดื้อรั้นต่างจากใบหน้าของเ้าเหลือเกินน้องข้า” ซินอี้รู้สึกหมั่นไส้ผู้เป็น้องสาวจึงบีบปลายจมูกเล็กเข้าให้
“พี่ซินอี้ ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ โทษฐานที่ท่านรังแกข้า” นางแสร้งทำตัวเป็คนขี้ฟ้อง
“ข้ารู้ว่าเ้าไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่”
พี่ชายอย่างเขารู้ดีว่าน้องสาวตนเองไม่ใช่สตรีปากมาก เพราะนางช่างอ่อนหวาน อ่อนโยน ทั้งยังไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ใด ไฉนเลยจะกล้าทำตัวเกเร
“เชอะ! ท่านทำตัวรู้ดียิ่งนัก”
“ข้าช่วยท่านแม่เลี้ยงเ้ามาั้แ่แบเบาะ ย่อมรู้นิสัยของน้องสาวเป็อย่างดี”
“เ้าค่ะ” ทั้งยังทำปากยู่น่ารักใส่พี่ชาย
“ข้าขอถามเ้าอีกครั้ง เ้าไม่เปลี่ยนใจแน่นะ” ซินอี้ถามย้ำอีกรอบ
“ไม่เปลี่ยนใจแน่นอนเ้าค่ะ” ยอดพรูหญิงงามของฉางซาทำหน้าครุ่นคิด “หากข้าพบเจอเหตุการณ์ชวนน่าสงสัยเข้าล่ะก็ ข้าจะรีบให้สาวใช้ไปแจ้งพวกท่านทันที”
“เอาเช่นนั้นก็ได้”
ก่อนที่ซินอี้จะพยายามโน้มน้าวใจของน้องสาวอีกรอบ เสียงของเจียวจูก็มาถึงก่อนที่เ้าตัวจะเข้ามาในห้องเสียอีก
“รถม้าจอดหน้าจวนแล้วเ้าค่ะคุณหนู”
“เ้าจะไปซื้อผ้าที่ไหนล่ะซิ่วอิง”
“ข้าจะไปดูผ้าที่ร้านเถ้าแก่หวังเ้าค่ะ” นางยิ้มอย่างสดใสให้ “ข้าขอตัวก่อนนะเ้าคะ” เมื่อเอ่ยลาเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องทันที
ถึงแม้ว่าหลิวซิ่วอิงจะไม่ชอบความวุ่นวายจากการพบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา หากแต่ความมีชีวิตชีวาของร้านค้าในตลาดกลับทำให้เบิกบานใจจนต้องออกไปเที่ยวเล่นอยู่บ่อยครั้ง
**
คิดว่ายัยหนูหลิวจะเจออะไรไหมคะ >..<
7K
