หนุ่มมาเฟียกับเมียโคตรแมน

..ผมชื่อกีต้าร์ กันต์รพี อายุ 25 มีอาชีพเป็๲ฟรีแลนซ์ ออกแบบและดูแลสื่อโฆษณาออนไลน์ให้บริษัทต่างๆ ผมมีเพื่อนสนิทมากๆอยู่หนึ่งคนชื่อโทนี่ เราโตมาด้วยกันจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่อยู่มาวันหนึ่งเพื่อนผมก็ดันมาตายห่าเพราะถูกผู้หญิงโรคจิตยิง

เ๱ื่๵๹มันคงจะจบถ้าเพื่อนผมตายแล้วฆาตกรติดคุก แต่นี่มันไม่ใช่ เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็๲คนรวย เป็๲สาวไฮโซลูกหลานของผู้ดีมีสกุล มีหน้ามีตาในสังคม ผมไม่รู้หรอกว่าเธอบ้าจริงหรือแค่แกล้งบ้าเพื่อหลบหนีคดี ผมรู้เพียงแต่ว่าเพื่อนผมตายฟรีและเธอไม่ต้องรับโทษอะไร

และผมไม่มีวันยอม!

แต่จะทำยังไงได้ล่ะไม้ซีกหรือจะไปงัดไม้ซุงได้ ไม้ขีดไฟอย่างผมหรือจะไปสู้ไฟแช็ค zippo เมื่อผมมีแค่มือเปล่าไม่มีเงินถุงเงินถังเหมือนฝ่ายนั้น สิ่งเดียวที่ผมพอจะมีคือโทรศัพท์มือถือและอินเทอร์เน็ต ผมตีแผ่ความชั่วร้ายของพวกเขาให้สังคมได้รับรู้ ให้สังคมช่วยตัดสินคนผิดต้องไม่มีที่ยืน

และสุดท้าย ผลจากการเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง สุดท้ายผมก็ถูกสั่งเก็บ นี่หรือสังคมไทย

.....................

"อืม.. คนอะไรวะโคตรหล่อเลย"

ไม่ว่าจะเป็๲ท่าเสยผมหรือขยิบตาก็ดูเท่ไปหมด ผมดูหล่อ และหล่อมาก..

มองสำรวจตัวเองในกระจก อดชื่นชมตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเกิดมาหล่อได้ขนาดนี้ คิดแล้วก็อยากจะเห็นหน้าพ่อหน้าแม่แท้ๆจัง เบ้าหน้าแบบไหนกันนะ ถึงได้มีลูกหน้าตาดีขนาดนี้ ตอนเป็๲เด็กผมก็โคตรน่ารัก แต่ทำไมพวกเขาพวกเธอ ถึงได้ทิ้งเด็กตาดำๆหน้าตาน่ารักน่าชังได้ลงคอ... แต่ก็ช่างเถอะ ป่วยการมานั่งคิดอะไรอาวรณ์ เมื่อพ่อแม่เลือกที่จะทอดทิ้งผม ผมก็ไม่คิดจะตามหาให้มันวุ่นวาย 

ข้อดีของคนเป็๲กำพร้า คือเราหาเงินได้เท่าไหร่ก็ไม่ต้องหารสองหารสามแบ่งให้ใคร ปีใหม่ตรุษจีนเราไม่ไปไหว้ผู้ใหญ่ ก็ไม่มีใครมาด่ามาว่าเรา ว่าเป็๲ลูกอกตัญญู

ฉะนั้นชีวิตของผมจึง Happy สุดๆ อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ แต่บางทีความหล่อก็มีขีดจำกัด เพราะผู้หญิงบางคนเขาก็อยากมีผัวรวยไม่ใช่แค่ผัวหล่อแต่จนแบบผม

ความจริงผมพึ่งจะอกหักมาหมาดๆ เพราะสาวสวยที่หมายตาและตามจีบมานาน จู่ๆเธอก็ร่อนการ์ดแต่งงานมาให้ ทั้งที่ไม่เคยมีวี่แวว เธอชื่อพลอยใส เธอสวยและยิ้มสดใสสมชื่อ เป็๲น้องสาวที่มีพี่ชายตามหวงตลอด แม้แต่ผมยังหาโอกาสเข้าใกล้เธอได้ลำบากยากเย็น เราเคยเดทกันแค่ 3-4 ครั้ง นั่นก็เพราะเพื่อนสนิทของเธอช่วยเหลือ ถึงจะเป็๲อย่างนั้นผมก็ยังมีคติประจำใจ ว่าตื้อเท่านั้นที่ครองโลก ผมก็ยังเทียวไล้เทียวขื่อไปมาหาสู่อยู่เป็๲ประจำ เผื่อสักวันพี่ชายเธอจะเห็นความดี

ต่อมาผมก็ต้องงงเป็๲ไก่ตาแตก เธอแจกการ์ดวิวาห์มาเชิญผม เ๽้าบ่าวของเธอก็ไม่ใช่ใคร เพื่อนสนิทของพี่ชายเธอนั่นเอง

ไอ้ห่าเอ้ย ทำเป็๲ห่วงน้องนักหนาที่แท้ก็เก็บเอาไว้ให้เพื่อนกินนี่เอง เวร!

แต่ผู้ชายไม้เลื้อยอย่างผมเศร้าโศกเสียใจกับใครเขาไม่เป็๲หรอกครับ กล้าเชิญผมก็กล้าไป ผมไปร่วมงานแต่งเขาอย่างหน้าชื่นตาบาน..