"ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะคุณชื่ออะไรเหรอแล้วมาทำอะไรที่นี่คนเดียว"
เซนเอ่ยถาม
"ก่อนจะถามชื่อคนอื่นก็ต้องบอกชื่อตัวเองก่อนไม่ใช่เหรอ แต่ชั่งเถอะฉันชื่อลิลลี่"
"เอ่อขอโทษที ผมชื่อเซน กัน_"
ฉึก!!!
เซนแนะนำตัวยังไม่ทันจบก็ถูกผีดิบลิลลี่ใชมือขวาทิ่มหน้าอก
"ก็บอกแล้วไงว่าชั่งเถอะน่ะ บางทีอาจไม่จำเป็ที่นายจะต้องบอกชื่อ อ้อแล้วก็ฉันมาล่ากระต่ายน่ะเพราะกลิ่นเืมันหอม แต่ฉันได้กลิ่นที่น่ากินกว่านั้น นายไง!!"
"นี่เธอ...ทำอะไรแล้วทำแบบนี้ได้ไงติดมีดไว้ที่มือเหรอ"
เซนพูดด้วยน้ำเสียงกระอักกระอวมแรงดันเืที่ลดลงวูบเดียวทำเอาเขาเกือบหมดสติ แต่ร่างกายของเซนอ่อนแรงเกินกว่าจะต้านทานแรงโน้มถ่วงได้เสียแล้ว เขาทรุดตัวและเอาคางไปซบลงไหล่ซ้ายของลิลลี่มือเย็นๆยังคงปักอยู่ตรงอกซ้ายและกุมหัวใจอุ่นๆของเซนอยู่
"พูดอะไรของนาย เนื้อที่อ่อนนุ่ม ทั้งกลิ่นที่หอมน่ากินนี่อีก หรือนายจะเป็เผ่าผู้กล้าในนิทานที่แม่ฉันเคยเล่าให้ฟัง ต้องใช่แน่! ดีล่ะหัวใจของนายฉันขอนะมันต้องเติมเต็มพลังให้ฉันได้แน่"
"ถ้าอยากได้ก็เอาไปสิ...ถึงชั้นไม่ให้แต่เธอก็กุมมันไว้ในมือแล้วนิ่.."
"ใจดีจังเลยนะ นายไม่เหมือนกระต่ายที่ฉันเคยฆ่า นายไม่กลัวตายหรือว่านายเตรียมใจไว้แล้ว กันนะ"
"กลัวสิชั้นก็กลัวตายนะ..แต่ถ้าถูกผู้หญิงน่ารักๆฆ่า มันก็คง...ไม่เลวนักหรอก"
เซนพูดพลางยิ้มอย่างเป็สุขถึงจะเจ็บแทบครวญคราง
ด้วยสัญชาตญาณผีดิบ ลิลลี่ก็ไม่ได้ปราณีเซนเลย
ตึด!!!
เธอดึงหัวใจเซนออกจากร่างด้วยการกระชากเบาๆ ทำเอาเซนหยุดหายใจไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่เซนจะหมดสติ ก็มีศรธนูที่หอบเอาความเ็ประลอกสุดท้ายมาทิ่มที่ร่างไร้หัวใจ ศรธนูนั้นทะลุผ่านร่างของลิลลี่ก่อนที่จะปักเข้ากับร่างของเซนลิลลี่เองก็มีท่าทางเ็ป เธอทำหัวใจหลุดมือและหยุดนิ่งไปชั่วขณะจากนั้นเธอพยายามดึงลูกศรธนูออก
"พวกหมาบ้า"
เมื่อเอาลูกศรออกจากร่างได้ลิลลี่พูดพึมพำและรีบวิ่งหนีเ้าของศรธนูที่กำลังมุ่งตรงมา เธอรีบหนีออกจากทุ่งหญ้าและหายเข้าไปในป่าโดยลืมที่จะหยิบเอาหัวใจของเซนไปด้วย ส่วนเซนก็ได้แต่นอนหมดสติอยู่ที่เดิม
1K
