เช้านี้แชมป์ตามมาสมทบที่บ้านอุ๋มหลังจากร่วมทานอาหารเช้าด้วยกันแล้วก็มาพูดคุยกับผู้าุโต่ออีกพักใหญ่ จากนั้นพวกเด็กๆถึงได้ลากลับไปทำงานตามหน้าที่ของแต่ละคน
“ไอ้แชมป์! ทำไมมึงไม่เอารถมาวะ”ภูผาพูดขึ้นอย่างหัวเสียทันทีที่ก้าวขึ้นมานั่งบนรถ ซึ่งแชมป์เป็คนขับและรถคันนี้ก็คือรถของแพท
“แล้วทำไมมึงไม่เอารถมาล่ะ”แชมป์สวนกลับ
จิ๊! ภูผาส่งเสียงขัดใจแล้วหันไปมองวิวข้างทางแทนด้วยนึกหงุดหงิดที่เขาไม่ได้ขับรถกลับกับแพทสองต่อสองเหมือนตอนขามา
แชมป์ปรายตามองแวบหนึ่งแล้วหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง...ก็รู้แหละว่ามันคิดอะไรอยู่ แต่มันไม่ง่ายหรอกไอ้ภูเมื่อวานที่ปล่อยให้มันมากับแพทได้เพราะเขาไม่ว่างจริงๆเช้านี้เลยรีบตามมาขัดขวางไม่ให้มันสมใจ ‘หึ! บอกแล้ว ถ้าจะจีบไอ้แพทน่ะ มึงต้องเลี้ยวมาเจอกูก่อน ฮ่าๆๆ’
“มึงจะคืนรถให้แพทยังไง” ภูผาถามโดยไม่ได้หันมามองหน้าแชมป์เพราะนึกหมั่นไส้ในความอารมณ์ดีของมัน
“รถกูจอดอยู่ที่คอนโดไอ้แพทเมื่อเช้ากูมาจอดไว้แล้วก็ให้คนที่บ้านขับรถมาส่ง...” แชมป์อยากพูดต่อแต่คนฟังกลับแทรกขึ้นมาคล้ายจะประชดประชัน
“โหแลดูลำบากเนอะ แค่จะมาขัดคอกูเนี่ย มึงถึงกับต้องเดือดร้อนคนอื่นไปทั่ว”
“เดี๋ยวกูไปส่งมึงก่อนค่อยเอารถไปคืนให้แพทแล้วขับรถกลับบ้าน” แชมป์พูดต่อโดยไม่สนใจท่าทีของคนข้างๆ
“กูจะไปคอนโดแพท”ภูผาบอกอย่างเอาแต่ใจ
“ไอ้ภู...โรงแรมมึงอ่ะ เป็ทางผ่าน มึงจะเลยไปทำไมวะ... ทีนี้กูต้องย้อนมาส่งมึงอีกเสียเวลา”
“กูนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้”
“ไอ้ภู!”
“อะไร!”
“ไอ้แพทมันต้องทำงานมึงเข้าใจไหม” แชมป์กลอกตาเอือมระอา “มึงจะไปกวนมันทำไมวะ”
“กูก็ไปช่วยมันทำงานไง”ภูผาพลันนึกขึ้นได้ “เออ มึงรู้ป่ะแพททำโครงการอะไรอยู่ได้ยินไอ้คุณต้นอะไรนั่นมันพูดว่า มันเป็ที่ปรึกษาให้แพทด้วย”
“อือน่าจะเป็โครงการของกูนี่แหละ เดือนที่แล้วกูเอางานออกแบบภายในอาคารชุดคอนโดไปให้แพทมันช่วยหน่อยบริษัทกูทำไม่ทันน่ะ แล้วคุณต้นเขาเลยถือโอกาสใช้โครงการนี้ทดสอบมันไปเลยถ้าทำผ่านก็ถือว่ามันสอบวิชาที่เขาสอนผ่านด้วย ไรงี้”
ภูผาครุ่นคิดครู่หนึ่ง“เดี๋ยวกูช่วยมันเอง ไม่ต้องไปรบกวนไอ้คุณต้นนั่นหรอก”
“มันก็เื่ของลูกศิษย์กับอาจารย์เขามึงจะไปยุ่งทำไมเนี่ย” แต่สุดท้ายแล้วคนที่ได้ประโยชน์ที่สุดก็คือแชมป์อยู่ดี
“เออไม่ต้องพูดมาก ไปส่งกูที่โรงแรมก็ได้ เดี๋ยวคืนนี้กูขับรถไปหาแพทเอง”
“มึงจะไปทำไมกลางค่ำกลางคืน”แชมป์มองอย่างไม่ไว้ใจ พร้อมขู่สำทับ “มึงอย่าเชียวนะไอ้ภู อย่าข้ามขั้นตอน ห้ามรวบรัดนะมึง”
ภูผาไม่กล้าสบตามีสีหน้าเลิ่กลั่ก“รู้น่า... ก็จะจีบมันไง กูจีบมันอยู่ มึงก็รู้นิ” แต่จะจีบด้วยวิธีไหนก็เื่ของเขาไม่ใช่หรือไง
คิดแล้วมันเจ็บใจฮึย! เมื่อคืนหลอกให้หลงแล้วทิ้งกันไปเฉย แบบนี้ต้องเอาคืนให้ครวญคราง เอ้ย! ให้สาสม
แชมป์เหล่มอง...จะไว้ใจมันได้ไหมเนี่ย? เมื่อเช้าเห็นสายตาที่มันจ้องแพทแล้วขนลุกแทน แม่งถ้ากินลงท้องไปได้มันคงทำแล้วล่ะ โลมเลียซะขนาดนั้น
ทางด้านสองสาวที่มาด้วยกันพอก้าวขึ้นรถได้ สาวอวบเ้าของรถก็พูดขึ้นทันที
“แพทเมื่อคืนไอ้ภูมันมาตามหามึงทำไมวะ” ว่าจะถามั้แ่เช้าแล้วแต่แชมป์มาดึงความสนใจไปเสียก่อน
“เหรอ?”แพทหลบตาใบหน้าร้อนผ่าว “ไม่รู้เหมือนกัน มึงไม่ถามมันล่ะ”
อุ๋มเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วอมยิ้ม
“ไม่รู้...และทำไมต้องหน้าแดง ปากแดงด้วยวะ”
แพทลืมตัวยกมือขึ้นแตะปากตัวเองโดยอัตโนมัติ
“นั่นแน่...”คนจับพิรุธส่งเสียงกระเซ้า “เมื่อคืนไม่ใช่แค่เอาผ้าห่มไปให้แขกอย่างเดียวละมั้งแขกถึงได้ติดใจตามมาถึงห้องเนี่ย”
“ไอ้อุ๋ม!”แพทยิ่งหน้าแดงยิ้มเขิน “ขับรถไปเลยไป๊”
อุ๋มหัวเราะร่วนอยู่พักใหญ่จนพอใจถึงได้พูดต่อ
“กูดีใจนะแพทที่เห็นมึงยิ้มได้ จากที่มึงไม่เคยยิ้มแบบนี้เลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา”เธอปรายตามองคนข้างๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองอยู่จึงพูดต่อ “มึงกำลังมีความสุข?”
แพทไม่ตอบอะไรเพียงแค่หันไปมองวิวข้างทางเงียบๆ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้น
“...กูกลัว”
อุ๋มยื่นมือมาจับมือแพทแล้วบีบเบาๆ
“กลัวจะใจอ่อนหรือกลัวมันจะทิ้งไปอีก”
แพทหันมาสบตา“ก็... ทั้งสองอย่างนั่นแหละ คือ มันกะทันหันเกินไป กูตั้งตัวไม่ทัน”
“กูเข้าใจมึงนะแพทและรู้ใจมึงด้วยว่ามึงไม่ใช่แค่ใจอ่อนกับมันเท่านั้น แต่มึงรักมันมากเลยล่ะแค่ตอนนี้มึงยังไม่มั่นใจในตัวมันเท่านั้น”
“อืม...ใช่” แพทยอมรับตามตรง
“พวกกูถึงได้ช่วยกันลองใจมันนี่ไง”
“...?”
“มึงคิดว่าไอ้แชมป์จะแค่ถ่อมาหาข้าวเช้ากินเหรอ?มาเยี่ยมแม่พิมของกูนั่นก็เหตุผลรอง” แชมป์กับครอบครัวอุ๋มสนิทกันจะตายจะมาจะไปหรือแค่แวะมากินข้าวฟรีเฉยๆ ยังได้ แต่ทำไมต้องมาเช้านี้ล่ะ
“ห๊ะ?” แพทยังงุนงง
“เหตุผลหลักคือมันมาเป็ก้างขวางคอไอ้ภู”
“...!”
“อย่าว่าแต่ไอ้แชมป์เลยพ่อสิทก็ร่วมวงด้วย”
“ฮื้อ...”
อุ๋มเห็นสีหน้าตกตะลึงของแพทแล้วหัวเราะดังลั่นจากนั้นก็เล่าให้แพทฟัง... หลังจากที่ภูผาเปิดเผยทุกอย่างให้แชมป์รู้หมดแล้วแชมป์ก็ชวนอุ๋มมาที่บ้านแล้วร่วมวงคุยกันเื่ของภูผาจนหมดเปลือกตอนนั้นพ่อสิทแม่พิมก็อยู่ด้วย และยังวิดีโอคอลให้ทัตมาฟังอีกคนส่วนแพท่นั้นยุ่งมากเลยได้รู้เื่ราวจากแชมป์แค่บางส่วนเท่านั้น
พอฟังทุกอย่างจบแทบไม่อยากเชื่อว่าทุกคนยกมือโมทนาท่วมหัวที่ภูผาหมดเคราะห์หมดกรรมสักทีแม้แต่คุณพ่อคุณแม่ของภูผาเองยังดีใจด้วยซ้ำที่ไม่ได้น้ำหวานมาเป็สะใภ้จริงๆตกนรกทั้งเป็ชัดๆ
แพทฟังอุ๋มเล่าเื่ของภูผาอย่างละเอียดแล้วทอดถอนใจ...ขณะที่เธอสูญเสียผู้เป็แม่ไป แต่เธอก็ยังได้รับความรักความอบอุ่นจากคนรอบข้างจนไม่มีช่องว่างให้รู้สึกว่าชีวิตนี้ว้าเหว่เดียวดายเลยส่วนภูผากลับต้องต่อสู้กับอุปสรรคมากมายและเผชิญเื่ราวเลวร้ายพวกนี้เพียงลำพัง หากน้ำหวานไม่หนีไปเสียก่อนภูผาคงเหมือนตายทั้งเป็ไปแล้ว
“ไอ้แชมป์ก็โกรธหน่อยๆแหละที่ไอ้ภูมันไม่มาปรึกษากันั้แ่แรก ปล่อยให้เลยเถิดมาจนเกือบจะได้แต่งงาน”อุ๋มว่าพลางถอนใจเฮือกหนึ่ง
“มันก็คงคิดว่าปรึกษาไปก็เท่านั้นในเมื่อเื่ของเด็กๆ กลายเป็เื่ของผู้ใหญ่ไปซะแล้วและยังเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงด้วย” แพทพูดอย่างเข้าใจ
“อือนั่นแหละ... ได้ยินว่าไอ้ภูจะจีบมึง” อุ๋มปรายตามองแพทแวบหนึ่ง“ไอ้แชมป์กับพวกเราเลยขอปั่นหน่อย หมั่นไส้มันอ่ะ”
เงียบไปสักพักสองสาวก็หันมาสบตาแล้วหัวเราะให้กันด้วยความเข้าใจในกันและกันดี
....................
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
^_^
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)