ราวกับว่าห้วงเวลาในแดนหิมะของสัตว์เทพจะบิดเบือนไปมากพอควร ลั่วิเฟยจึงตระหนักได้ว่าเวลาในแดนมนุษย์นั้นผ่านมานานมากแล้ว
เวลานี้มีของวิเศษเพียงสามอย่าง เขาจึงรู้ได้ในทันทีว่าองค์หญิงลู่เหลียนไม่มีทางหลีกหนีจากงานแต่งกับเ้าหุบเขาไปได้
“ลู่เหลียน เยี่ยนฟาง พวกเ้าถอยไปก่อน” น้ำเสียงของลั่วิเฟยจริงจัง แววตาของเขาจ้องมองร่างจำแลงอีกาดำไม่วางตา
“เฮอะ เ้าคงไม่โง่งมถึงขนาดคิดจะต่อกรกับเ้าหุบเขากระมัง” ร่างจำแลงดูถูกเหยียดหยามพลังเซียนที่ลั่วิเฟยปกปิดเอาไว้
“ในเมื่อนางไม่เต็มใจแต่งงาน ข้าก็ไม่อาจปล่อยนางเผชิญชะตาเช่นนั้นได้” น้ำเสียงของเขาไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นและพร้อมจะสู้กลับทันที
“ิเฟย อย่าทำเช่นนั้นเลย” องค์หญิงลู่เหลียนห้ามเขาเอาไว้เพราะความรู้สึกเป็ห่วง ตำราโบราณบันทึกไว้ว่าคนที่ต่อต้านเ้าหุบเขาไม่อาจรอดชีวิต อีกทั้งยังจะเพิ่มความขุ่นเคืองให้เขาคิดทำลายชาวเมืองจนราบเป็หน้ากลอง
ทว่าในใจของลั่วิเฟยเองก็รู้สึกว่าไม่อาจปล่อยให้นางไปแต่งงานกับผู้ใดได้เช่นกัน เขาจึงไม่ยอมถอยให้ร่างจำแลงแต่ยืนหยัดมั่นคง พลางหันหน้ามองเยี่ยนฟางอีกครั้งหนึ่ง
สีหน้านั้นบ่งบอกว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรบางอย่างที่ดูเสี่ยงอันตรายสุด ๆ และหากเกิดสิ่งใดขึ้นให้เยี่ยนฟางใช้พลังเวทย์เรียกหลินเซินมาช่วยทันที
“เ้าซื่อบื้อ อย่าบอกนะว่า...” เยี่ยนฟางไม่ทันได้พูดจบดี ลั่วิเฟยก็สละหางจิ้งจอกอีกหนึ่งเพื่อหลอมรวมกับเสี้ยวความทรงจำและิญญาของถังลี่ฮวาในกล่องไม้
แสงสว่างเรืองรองอยู่พักหนึ่งก่อนที่แสงนั้นปรากฏเป็เส้นด้ายสีทองผูกข้อมือของลั่วิเฟยกับองค์หญิงลู่เหลียนในทันใด
รอยยิ้มของลั่วิเฟยผุดขึ้นบนใบหน้า เขาหันไปสบตากับองค์หญิงด้วยความคิดถึง ไม่ว่านางจะหน้าตาแบบใดแต่ิญญาคนตรงหน้าคือสตรีหนึ่งเดียวในใจของเขา
“ในที่สุดเราก็ได้พบกัน ลี่ฮวา”
ครั้นสละพลังไปส่วนหนึ่งจึงทำให้ลั่วิเฟยอ่อนแอลงหนึ่งส่วน ไม่เพียงต้องต่อกรกับร่างจำแลงอีกาเท่านั้น จู่ ๆ เสือดำจากแดนหิมะก็ปรากฏตัวขึ้นในเมืองหลวงอวิ๋นเจียง ไม่นับรวมความเกรี้ยวกราดของเ้าหุบเขาจันทร์เสี้ยวที่กำลังจะตามมาในไม่ช้า
ทว่า สายตาของเสือดำยังคงจ้องมองเยี่ยนฟางไม่เปลี่ยนจนเ้าตัวเผลอร้องะโเสียงดัง “ท่านพี่หลินเซิน!!!”
สาม สอง หนึ่ง พรึ่บ
หลินเซินโผล่มาหาพวกเขาตามเสียงเรียกพร้อมกับเจียลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าง่วงเหงาหาวนอนเป็ที่สุด
“เื่แค่นี้ต้องเรียกข้ามาเลยหรือ” น้ำเสียงงัวเงียมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้า “โอ๊ะ ิเฟย เ้าสละหางอีกแล้วหรือ อ้าว แล้วทำไมเ้ากลายเป็แมวไปแล้วล่ะเยี่ยนฟาง”
“ท่านพี่อย่าเพิ่งพูดเยอะ ดูตรงนี้ก่อน เ้าเสือตัวใหญ่จะจับข้ากินแล้ว” เยี่ยนฟางได้ทีฟ้องพี่ชายคนโตหมายมั่นว่าเขาจะต้องช่วยนางกำราบนักล่าตัวนี้ได้อย่างแน่นอน
หลินเซินหรี่ตามองปราดเดียวแล้วหันไปมองเจียลี่ “เ้าว่าคุ้น ๆ หรือไม่”
เจียลี่จึงดีดนิ้วหนึ่งครั้งแล้วยิ้มแป้น “ไม่ได้เจอกันเพียงชั่วครู่ เ้าตัวโตถึงเพียงนี้เชียวหรือหลิ่งปิน”
เสือดำวิ่งมาหานางแล้วกลายร่างเป็แมวดำตัวน้อยมาคลอเคลียเจียลี่ราวกับเจอเ้าของ
“...” เยี่ยนฟางพูดไม่ออกที่เห็นเสือดำตัวใหญ่กลายร่างเป็แมวดำตัวเท่านาง พลันรีบวิ่งเข้ามาตบหัวเ้าแมวดำอย่างไม่สบอารมณ์ที่ไม่กี่ชั่วยามก่อนวิ่งไล่นางจนเหนื่อยหอบ
“เยี่ยนฟาง ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ” หลินเซินรีบจับตัวแมวขาวขึ้นมาแล้วอุ้มไว้ในอ้อมแขนพลางหันหน้าไปมองน้องชายคนรองบ้าง “เ้าอีกาตัวนั้นน่ะ จะถอยไปดี ๆ หรือว่าจะให้ข้าไล่”
“นายท่านล้อข้าเล่นอีกแล้วหรือ” ร่างจำแลงทำความเคารพคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม น้ำเสียงและท่าทีเปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน
“นายท่าน???” เยี่ยนฟางกับลั่วิเฟยมองหน้ากัน ความสงสัยเต็มสิบส่วนไม่มีหัก
“ดูเหมือนนายท่านจะได้พบเ้าสาวตัวจริงแล้วสินะขอรับ” ร่างจำแลงมองเจียลี่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข
“???” เยี่ยนฟางและลั่วิเฟยยังคงทำสีหน้างุนงงเช่นเดิม เหตุใดวันนี้จึงมีเื่ที่คาดไม่ถึงมากมายนัก
สุดท้ายจึงได้รู้ว่าครั้งหนึ่งหลินเซินเคยเกิดเป็เ้าหุบเขาจันทร์เสี้ยวที่รอเ้าสาวอย่างเจียลี่มาแต่งงานกับเขา เพียงแต่ว่าทุกชาติของทั้งคู่มักจะจบลงด้วยการสูญเสีย
ดวงจิตของเ้าหุบเขาจันทร์เสี้ยวจึงแตกสลายและยังคงรอคอยเ้าสาวของเขาตลอดมา
ครั้งนี้หลินเซินจึงได้มีโอกาสชำระล้างความอาลัยอาวรณ์ให้ดวงจิตที่หลงเหลืออยู่แล้วยกเลิกธรรมเนียมสังเวยเ้าสาวแก่เ้าหุบเขาจันทร์เสี้ยวเสียที
เขาเดินเข้ามาหาองค์หญิงลู่เหลียนพลางร่ายเวทย์ก่อนจะพึมพำว่า “ยินดีที่ได้พบเ้าอีกครั้ง ลี่ฮวา”
พลันหน้าตาขององค์หญิงลู่เหลียนแปรเปลี่ยนกลับมาเป็ใบหน้าของถังลี่ฮวา ความทรงจำที่นางได้หลงลืมไปเพราะถูกหลินเซินผนึก รวมถึงเส้นด้ายแดงแห่งโชคชะตาที่ผูกไว้กับลั่วิเฟยได้ปรากฏขึ้น
“ข้ารู้ว่าต้องเป็เ้า ลี่ฮวา” ลั่วิเฟยยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยนแล้ววิ่งเข้ามากอดนางด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ
“ข้าคิดถึงเ้า ิเฟย” ถังลี่ฮวาไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ นางกอดคนตรงหน้าอย่างโหยหา “นานเหลือเกิน ข้าคิดถึงเ้า”
หลินเซินโอบเอวเจียลี่แล้วพาเดินเล่นรอบเมืองอย่างสบายอารมณ์ปล่อยให้น้องชายและคนรักได้ใช้เวลาอันแสนมีค่าอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง
“ท่านพี่ เ้าแมวดำนี่จะตามข้าไปถึงไหนกัน” เยี่ยนฟางมองหน้าพี่ชายถามหาคำอธิบาย
“ข้าไม่รู้หรอก แต่หลิ่งปินก็ตามเ้ามาั้แ่ถ้ำหยาดหิมะแล้วไม่ใช่หรือ ดูท่าแล้วคงจะชอบเ้ามากทีเดียว” หลินเซินลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน
“เอ๋ ตอนนั้นตามมาจับข้ากินต่างหาก” นางคัดค้านหัวชนฝา
“ชอบ” น้ำเสียงนุ่มลึกเอ่ยพึมพำ
“???” ทั้งหลินเซิน เจียลี่และเยี่ยนฟางนึกว่าตัวเองหูแว่วแต่พอมองแมวดำตัวน้อยทำตาโตใสแจ๋วมองเยี่ยนฟางแล้วจึงเข้าใจ “ใช่ไหมล่ะ เ้าชอบน้องสาวข้า” หลินเซินถามขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะยื่นอุ้งเท้าเล็ก ๆ เข้ามาหาเยี่ยนฟาง
ตุ๊บ!
ทว่า นางชิงยื่นอุ้งเท้าน้อย ๆ ตะปบหลิ่งปินก่อน “ข้าไม่ชอบ!!!”
“เยี่ยนฟาง เ้าอย่าโหดร้ายกับเขานักเลย อีกไม่นานพวกเ้าต้องเดินทางไปที่สายธาราทอแสงด้วยกันนี่นา” เจียลี่เอ่ยปากห้ามไม่ให้นางลงไม้ลงมือไล่หลิ่งปินอีกรอบ
“ทำไมข้าต้องไปที่นั่นด้วยเล่า” นางไม่เข้าใจ เดิมทีคิดจะไปกับลั่วิเฟยเพียงแค่สองคนเท่านั้น
หลินเซินจึงกระแอมไอก่อนพูดให้นางฟังว่า “เป็เพราะข้าจะไม่ยุ่งเื่ทางโลก หากเ้าอยากกลับร่างเป็มนุษย์อีกครั้งก็มีแต่ต้องเดินทางไปที่นั่นพร้อมกับหลิ่งปินอย่างไรเล่า”
“...”
“เดิมทีการเดินทางไปที่นั่นเป็โชคชะตาของเ้าต่างหาก เยี่ยนฟาง” หลินเซินยิ้มมุมปากมีเลศนัย
ชิ้ง
สายตาของเยี่ยนฟางหันกลับมามองพี่ชาย ขนฟูหางตั้ง เพิ่งจะเข้าใจอะไรบางอย่างแจ่มชัด “ท่านพี่อย่าบอกนะว่าเื่เล่าลือเกี่ยวกับของวิเศษพวกนั้นน่ะ ท่านเป็คนปล่อยข่าว แล้วที่ให้พวกข้าตามหาของพวกนั้นก็เพราะต้องเอาไปใช้ในกิจการงานเทพของท่านใช่หรือไม่”
“ไม่ใช่เสียหน่อย งานการของเทพอย่างข้าเยอะแยะมากมาย ไม่มีเวลามายุ่งกับโชคชะตาด้ายแดงของพวกเ้าหรอก ถ้าไม่ถูกไหว้วานมีหรือจะสละเวลาอยู่กับเจียลี่ออกมาตะลอนไปทั่วแดนมนุษย์เช่นนี้” หลินเซินแก้ตัวพลางทำหน้าตาน่าเชื่อถือ
“ทำหน้าอย่างนั้นยิ่งดูเ้าเล่ห์ไปใหญ่” เยี่ยนฟางถอนหายใจเชื่อไปแล้วว่าหลินเซินนี่แหละเป็ตัวการใหญ่ “แล้วเื่ยืดอายุขัยมนุษย์เล่า จริงหรือไม่”
“แน่นอนว่าโกหกทั้งเพ” หลินเซินยิ้มแป้นไม่รู้สึกรู้สา
“แล้วจะให้พวกข้าไปหาของวิเศษพวกนั้นมาทำไมกันเล่า” นางกางอุ้งเล็บพร้อมขูดใบหน้าของพี่ชาย
“ก็เทพข้างบนไหว้วานข้ามาว่างานตามหาดวงิญญาของเหล่าเทพเซียนที่แตกกระจายไปครั้งก่อนน่ะวุ่นวายเหลือเกินเลยอยากได้ของวิเศษมาช่วยเหลือ แล้วเ้าจะให้ข้าบุกเข้าไปในดงแมงมุมแม่ม่ายหรือ เจียลี่ได้หึงข้าอาละวาดบ้านแตกพอดี” สายตาของเขามองไปยังคนรัก
เจียลี่หัวเราะลั่น ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง “ข้าน่ะหรือ”
“เฮอะ ข้าล่ะเหนื่อยใจ” เยี่ยนฟางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แล้วถังลี่ฮวาจะมีอายุขัยยืนยาวได้อย่างไร”
“ง่ายนิดเดียว” เจียลี่เอ่ยปากใบหน้าแจ่มใส “เพียงแค่ิเฟยสละหางทั้งเก้าให้นาง แค่นี้ก็เพียงพอให้นางได้มีเวลาฝึกบำเพ็ญเพียรเพื่อหลุดพ้นจากการวนเวียนกลายเป็เซียนได้แล้ว”
“ง่ายจริง ๆ ด้วย” เยี่ยนฟางพยักหน้าแล้วถอนหายใจอีกรอบ “ข้าไม่นึกเลยว่าพี่สะใภ้จะร่วมมือกับหมาป่าเ้าเล่ห์นี่ด้วย” เยี่ยนฟางอดไม่สุดท้ายจึงกางอุ้งเล็บข่วนหน้าหลินเซินไปหนึ่งที “โอ๊ะ ข้าแค่อยากลูบหน้าของท่านพี่เฉย ๆ แต่ลืมตัวไปว่าตอนนี้อยู่ร่างแมว”
“เฮอะ ไม่เป็ไรเลย น้องสาวข้า” หลินเซินวางแมวขาวไว้กับพื้นแล้วหันไปหาหลิ่งปิน “เอ้า อยากจะเล่นกับนางก็ตามใจเ้า ข้าไม่ห้าม” แล้วก็กอดเจียลี่เอาไว้พลางร่ายเวทย์หายไปในพริบตาปล่อยให้เยี่ยนฟางวิ่งหนีเ้าแมวดำรอบเมืองอยู่คนเดียว
เจ็ดวันต่อมา
พิธีอภิเษกสมรสระหว่างองค์หญิงและลั่วิเฟยถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะของธิดาเ้าเมืองอวิ๋นเจียง ผู้คนต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดี บรรยากาศใน่เวลานั้นจึงเต็มไปด้วยความสุขสนุกสนาน
เ้าสาวชุดแดงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าลั่วิเฟย สีหน้าของเขายิ้มแย้มราวกับรอ่เวลานี้มานานเหลือเกิน
แม้ในใจเคยนึกกลัวว่าถังลี่ฮวาอาจจะจำเื่ราวของเขาไม่ได้เลย หรือกระทั่งกลัวว่านางอาจจะมีใจให้ชายอื่น แต่วันนี้กลับแน่ใจแล้วว่าถังลี่ฮวายังคงรักษาสัญญา
ความทรงจำของนางในชาตินั้นยังอยู่ครบถ้วน ความรักของนางยังมีให้เขาเต็มเปี่ยมเช่นเดิม
“ิเฟย เรามาแต่งงานกันอีกครั้งเถอะนะ” เสียงหวานของนางทำให้เขาน้ำตารื้น จนผู้เป็เ้าสาวต้องรีบเข้ามาโอบกอดพลางเช็ดน้ำตาลูกผู้ชาย
“เ้าชิงร้องไห้ไปแล้ว ข้าก็ร้องไม่ได้สิ ิเฟย”
ลั่วิเฟยยิ้มกว้าง “ลี่ฮวา อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ นะ” เขาลูบแก้มแดงระเรื่อของเข้าสาวแล้วจุมพิตตรงหน้าผากอย่างนุ่มนวล
หนึ่งคำนับฟ้าดิน
สองคำนับบิดามารดา
สามีภรรยาคำนับกันและกัน
ขอบคุณ์ที่ดลบันดาลให้ข้าและเ้าได้กลับมาพบกันอีกครา ข้ารักเ้า ลี่ฮวา...
จบบริบูรณ์
629
