เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

          พ่อบ้านจวน ห้าวเต๋อพลันต้องขมวดคิ้วมุ่น เมื่อดึงปราณดาบจากกลางหว่างคิ้ว ออก สำแดงไม้ตายออกมาใช้ อย่างไม่เก็บออม เป้าหมายคือการลบเฉินหนาน ไม่ให้เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก 

          เมื่อแสงพร่างพราวปรากฏ ดั่งเสาแสงทรงพลัง ก่อกวนเมฆหมุนตลบปั่นป่วน แม้แต่ฝนโปรยปราย ยังหยุดตกไปเสี้ยวขณะ ครั้นพ่อบ้านจวน ห้าวเต๋อ กล่าวออก “จงกวาดล้างเบื้องหน้าให้ข้า” 

ปราณดาบแผ่ขยายกว้างจนเปล่งแสง พลันปลดปล่อยแสงปราณดาบลงมาผ่าฟาด ดั่งคมดาบฟาดฟัน ตู้ม! เมฆฝนแตกกระเจิง 

           เฉินหนาน ถึงกลับขบกรามแน่น รับรู้ความตาย จากกระบวนท่านี้อย่างเด่นชัด ชนิดพลังอีกฝ่ายลึกล้ำ เกินการหยั่งรู้เขาไปหลายเท่า “ซวยแล้วไง!” 

เมื่อป่าเขาก้อนหินด้านหลัง ถูกกวาดล้าง แผ่นหินแตก ระแหงออกเป็นทางยาว ส่งเสียงสั่นทลายของหินแผ่นใหญ่ออกมาชัด แกรก!

            เฉินหนานสายตาล่อกแล่ก ครุ่นคิดจวนหัวหมุน ก่อนยอมกระโดดลงไปใต้แสงคมดาบฟาดลงมา เมื่อกางม่านพลังคุ้มกันกาย เผาผลาญหยดเลือด 

วูม! อาศัยช่วงจังหวะแผ่นหินเผยรอยแตก พลันหลบ เข้าไปด้านใต้โพรงซอกหินทันที 

            เปรี้ยง! อัก! ทว่าเฉินหนานด้านหลัง โดนการโจมตีเข้าไปเต็มๆ ถึงกับเลือดไหลอาบ ม่านพลังคุ้มกันกาย แทบไม่ได้ช่วยอะไร แตกกระจายในเสี้ยวพริบตา

            ป่าเนินหินราบเป็นหน้ากลอง พ่อบ้านจวน ห้าวเต๋อแค่นเสียง หึ! รีบกวาดสายตามองหาร่างเฉินหนาน ทว่าเห็นเพียงรอยเลือด ผ้าผืนเล็กๆ ขาดใกล้รอยแยก เขาอดไม่ได้หางตากระตุกขึ้นมาถี่ยิบ 

พร้อมเสียงเอ่ยสั่งดังขึ้น “รีบหาไอ้เด็กเวรนั้นเร็วเข้า มันคงยังหนีไปได้ไม่ไกล อย่างไรก็ต้องปิดปากมันให้ได้” 

            คล้ายว่าตอนนี้หลายอย่าง เริ่มผิดแผนไปเสียหมด ตามจริงพวกเขา คิดจะลักพาตัวองค์หญิงไปส่งยังแคว้นต้าโจ ไปๆ มาๆ กลับมาฆ่าสังหารองค์หญิงเหยาหนิงเสียเอง 

หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ตระกูลอำนาจหนุนหลังพวกเขาอยู่ ได้เดือดร้อนครั้งใหญ่ก็คราวนี้แน่ 

            ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ยังอยู่แค่ขั้นกายละเอียด ยังบินทะยานบนฟ้าไม่ได้เหมือนพวกเขา ชายหนุ่มมั่วเต้ากล่าวพยักหน้ารับคำ “มันคงยังหนีไปได้ไม่ไกล ปิดล้อมบริเวณนี้ไว้ อย่าให้คาดสายตาเชียว” 

เจียงเยว่ สตรีเผยร่างหุ่นเชิดด้านหลัง มาพร้อมกลิ่นอายขมุกขมัว ยังพยักหน้ารับคำ ตรงไปปิดล้อมอีกทิศทางหนึ่ง

            อีกด้าน…เฉินหนานหนีตายเข้าไปภายในถ้ำเล็กแคบ เปิดแขนเสื้อเหยาหนิง ออกดูหัวไหล่ ร่างขาวราวหงส์ บัดนี้ตรงที่เจอพิษกลายเป็นสีดำม่วง 

เฉินหนานเร่งควบคุมพลังงานโกลาหล กัดกินพิษ ยังไม่แพร่กระจายของนางทันใด เมื่อกระดกน้ำเต้าหล่อเลี้ยงไปหลาย อึก! อึก!

            เฉินหนานก็เผชิญตรงหน้ากับเหยาหนิง พลังโกลาหล ไหลตลบออกมาพรั่งพรู ฝ่ามือทั้งแขน กลายเป็นสีม่วง ดั่งเหล็กทมิฬคมกล้า จิ้ม! ลงไปเปิดบาดแผลหัวไหล่ของนาง 

ฉัวะ!

            ชนิดเหยาหนิงหน้าหลับตาพริ้มไม่ได้สติ ยังขมวดคิ้วกับความเจ็บปวด เลือดพิษของเสียถูกขับออกจากร่าง ช้าๆ ส่วนที่ฝังลึกภายในร่างนาง ถูกเฉินหนานดูดซับพลังพิษไป เนืองๆ จนริมฝีปากเฉินหนาน ค่อยๆ กลายเป็นสีม่วง 

            คล้ายกับตอนแรกที่เขาเผชิญกับพิษที่รุนแรง ทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบบ้า แต่ก็แลกมากับพลังด้านลบ วิปริตแผ่กระจายออกมาทั่วสารพางค์กายไม่น้อย 

            “หืม! ร่างกายข้า ค่อยๆ ถูกกระตุ้นงั้นหรือ?” แม้เฉินหนานรับรู้ประตูความตาย รอเปิดต้อนรับเขาอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ทว่ายิ่งดูดซับก็เหมือนกายาของเขา ยิ่งเพิ่มพัฒนาขึ้นมาทีละก้าวเล็กๆ 

            “เกรงว่าคงจะเป็นเรื่องจริงซินะ ยิ่งเฉียดใกล้ความตาย คนเราจะยิ่งข้ามขีดจำกัดตนเอง ขึ้นมาได้ ซ้ำๆ” พร้อมกันนั้นผ่านไปครึ่งชั่วยามใหญ่ ร่างองค์หญิงเหยาหนิงพลัน ค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมาเช่นกัน 

             เมื่อจู่ๆ เปลวเพลิงสีขาวที่แผ่กระจายไหลอาบออกจากร่างนาง ก่อรูปเป็นคงบงกช ดอกบัวล้อมร่างนางเอาไว้ เหมือนพยายาม ผลักเฉินหนานออกไป 

             “อย่างไรกัน! มันไม่ยอมให้ข้าดูดพลังพิษ ภายในกายของนางหรือ?” เฉินหนานกลอกตาด้วยความสงสัย พยายามจะดูดเอาพิษ จากร่างนางมาขัดเกลา กายาซ้ำ 

เสียงที่หลับตาพริ้ม พลันกล่าวออกมา “เฉินหนาน คนคุ้มกันประสาอะไร ยังไม่ถอยไปอีก พิษแค่นี้ ข้าจัดการได้น่า”

             เฉินหนานหน้าตาตื่นเล็กๆ จู่ๆ เขาก็รับรู้พลังที่ไหลเอ่อล้นของนาง สามารถคุกคาม เขาให้รับรู้ถึงอันตรายได้ “เจ้า! เจ้า! เหยาหนิงได้สติแล้วงั้นหรือ…แต่พิษนั้น?”

ยังไม่ทันขาดคำของเฉินหนานดี เขาก็ถึงกับเบิกตาออกกว้าง เมื่อพิษร้ายค่อยๆ ถูกไฟประหลาดสีขาว กัดกินสลาย เป็นควันดำออกไป ช้าๆ 

เหยาหนิงแอบลอบคลี่ยิ้มมุมปากเล็กๆ ไม่คิดในช่วงเวลาเลวร้าย พลังเพลิงสวรรค์บันดาลของนางจะลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นนี้ 

ครั้นนางเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ พร้อมใบหน้าซีดเซียว ไร้เลือดฝาดบนใบหน้า พลันถลึงตามองเฉินหนาน จ้องมองนางไม่กะพริบตา 

“เจ้ามองอะไรกัน!” พร้อมนางกระอักเลือดออกมาน้อยๆ

             เฉินหนานรีบเก็บสายตา กลับมามีสีหน้าเรียบนิ่งอีกครั้ง เมื่อเห็นสภาพของนางในยามนี้ จึงบอกสถานการณ์ คร่าวๆ ให้นางเข้าใจไปพลาง ระหว่างเฉินหนานกำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ 

ทว่าองค์หญิงเหยาหนิง จะเชื่อหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง 

             ด้านของเหยาหนิง สภาพยังไม่ฟื้นพลังดี อ่อนแออยู่ไม่น้อย ได้ยินคำพูดทิ้งท้าย ของเฉินหนาน “อีกไม่ช้าศัตรู ต้องหาที่ซ่อนตรงนี้ พวกเราเจอแน่ ถึงตอนนั้น ข้าคงต้องออกไปล่อศัตรูแล้ว” 

             เหยาหนิงจึงค่อยๆ เชื่ออีกฝ่ายอย่างสนิทใจ จากการกระทำของเฉินหนาน ที่ไม่ได้เป็นแค่คำพูด เมื่อร่างพุ่งปราด ฝ่าสายฝนโปรยปราย ดึงเรียกชายหนุ่มมั่วเต้าออกไปไกล