เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพวกเราไปอธิบายกับทางธนาคารเพื่อการเกษตรให้เขาอนุมัติเป็นกรณีพิเศษได้ หลังจากเซ็นสัญญากู้เงินแล้ว ให้พวกเขารีบโอนเงินเข้าบัญชีของคุณทันทีก็แล้วกัน”

        สือเจียงหย่วนคิดไม่เหมือนกัน

        ด้วยคำพูดของสือเจียงหย่วน คังอิงก็รู้สึกวางใจ เธอคิดว่าสิ่งที่เธอทำถูกต้องที่สุดหลังจากมาอยู่ในยุคสมัยนี้ ก็คือการช่วยเหลือสือเจียงหย่วน เขานี่แหละคือขุมทรัพย์อันล้ำค่าที่ไม่มีวันหมดของเธอจริงๆ

        แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอจะไม่มีทางทำให้สือเจียงหย่วนต้องเสียเปรียบแน่ บางทีสุดท้ายแล้วเธอกับเขาต่างก็เป็นคนที่เกื้อหนุนให้ต่างฝ่ายต่างฝ่ายประสบความสำเร็จ

        สือเจียงหย่วนขับรถพาคังอิงไปยังธนาคารเพื่อการเกษตรสาขาต้าเฉียว พอพวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถงของธนาคารก็เห็นเสี่ยวจาง พนักงานธนาคารคนนั้นกำลังทำงานยุ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ 

        คังอิงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทักทายเขา เสี่ยวจางจับมือทักทายพวกเขาสองคน พูดคุยสั้นๆ จากนั้นเขาก็หยิบสัญญากู้ยืมเงินออกมาขอให้คังอิงเซ็นชื่อ

        คังอิงอ่านสัญญาอย่างรวดเร็ว พบว่าเป็นสัญญากู้ยืมเงินดอกเบี้ยต่ำ น้อยกว่าอัตราดอกเบี้ยปกติของธนาคารตอนนี้ถึงครึ่งหนึ่ง 

        คังอิงเก็บความพอใจเอาไว้ในใจ ต่อให้เธอยืมด้วยการคิดอัตราดอกเบี้ยปกติ เธอก็พอใจมากแล้ว แต่แน่นอนว่าเธอจะไม่โง่พูดอะไรออกไปแน่

        สิ่งที่สำคัญที่สุดขององค์กรธุรกิจก็คือเงินทุน พอมีเงินทุนแล้ว ใครบ้างจะไปสนใจเรื่องดอกเบี้ยเล็กน้อยของธนาคารกัน?

        เมื่อพูดถึงธนาคาร นี่ถือว่าเป็นหน่วยงานที่ปล่อยกู้ได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายมากที่สุด อัตราดอกเบี้ยก็ถูกกำหนดโดยรัฐบาล ไม่สามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้ ส่วนองค์กรปล่อยกู้นอกระบบนั้น อย่าได้ไปยุ่งด้วยจะดีที่สุด

        คังอิงเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เธอมีหนี้สินก้อนโตถึงสี่แสนหยวน เธอเปลี่ยนสถานะเป็นลูกหนี้ไปแล้ว

        ตอนที่คังอิงกำลังเซ็นสัญญา สือเจียงหย่วนไม่ได้อยู่ด้วยกันกับเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่กังวลเรื่องสัญญากู้ยืมเงินนี้แม้แต่น้อย เขาเดินออกไปด้านนอกธนาคาร ไม่รู้ว่าไปทำอะไร

        ขณะที่คังอิงกำลังเซ็นชื่อ เธอเผลอเหลือบมองไปด้านนอกผ่านประตูกระจกของธนาคาร เห็นสือเจียงหย่วนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ริมถนนฝั่งตรงข้าม 

        คังอิงรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เขามีธุระด่วนอะไรขนาดนั้น?

        ไม่อย่างนั้น อีกเดี๋ยวเธอเดินกลับไปเองดีไหมนะ จะได้ไม่ทำให้สือเจียงหย่วนต้องลำบากใจถ้าต้องไปทำธุระอย่างอื่น 

        แล้วคังอิงก็นึกขึ้นมาได้อีกอย่าง เธอไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้าหรือเสียงสั่นวิทยุติดตามตัวของเขาเลย ดูเหมือนว่าไม่ใช่เพราะมีคนส่งข้อความหาเขา ทว่าเป็นเขาเองต่างหากที่มีธุระมากมายต้องจัดการ

        ตอนนี้สือเจียงหย่วนวางสายแล้ว เขากลับมาถึงห้องโถงของธนาคาร เขาทักทายคังอิงกับเสี่ยวจาง จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ คังอิง

        คังอิงบอกกับเขาว่า “ฉันเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว พวกเรากลับกันเถอะค่ะ”

        “คุณรีบใช้เงินกู้ไม่ใช่เหรอ รออีกสักพักก่อน” สือเจียงหย่วนกล่าวอย่างมั่นใจ

        คังอิงกำลังสงสัย จู่ๆ เสี่ยวจาง พนักงานธนาคารคนนั้นก็รีบวิ่งออกมาจากเคาน์เตอร์แล้วบอกกับคังอิงว่า 

        “สหาย [1] เสี่ยวคัง โชคดีที่คุณยังไม่ไป ประธานธนาคารเราโทรมาบอกว่า เรื่องกู้เงินของคุณเป็นกรณีพิเศษ ให้ผมรีบโอนเงินเข้าบัญชีคุณได้ทันที”

        คังอิงเหลือบมองสือเจียงหย่วน เขาไม่ได้มีท่าทางแปลกใจอะไร เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสือเจียงหย่วนอย่างแน่นอน

        “ได้ค่ะ แล้วฉันต้องจัดการยังไงบ้างคะ?” กำลังง่วงนอนมีคนส่งหมอนมาให้ คังอิงไม่มีทางปฏิเสธเด็ดขาด

        “เซ็นชื่อตรงนี้เลยครับ ทางเราจะรีบโอนเงินเข้าบัญชีของคุณทันที อ้อ ใช่แล้ว คุณควรเปิดบัญชีกับทางธนาคารเพื่อการเกษตรของพวกเราจะดีกว่านะครับ จะได้สะดวกในการโอนเงิน” เสี่ยวจางกล่าว

        โชคดีที่คังอิงเอาสมุดทะเบียนบ้านและเอกสารต่างๆ ติดตัวมาด้วย เพราะวันนี้เธอต้องมากู้เงิน ดังนั้นคังอิงจึงรีบเปิดบัญชีกับธนาคารเพื่อการเกษตร…

        หลังจากดำเนินการทุกอย่างเสร็จสิ้น พวกเขาก็เดินออกจากธนาคาร คังอิงหยิบสมุดบัญชีธนาคารเพื่อการเกษตรสีเขียวขึ้นมาดูตัวเลขที่มีเลขศูนย์อยู่หลายตัวด้วยความสนใจ สือเจียงหย่วนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอบอกว่า

        “ตอนนี้มีเงินแล้ว คุณรีบไปเซ็นสัญญากับผู้อำนวยการหลี่เถอะ เพราะไม่ว่าเรื่องใด มันก็เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

        ข่าวเรื่องปฏิรูปห้างสรรพสินค้ามิตรภาพถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว บางทีอาจมีคนอื่นสนใจเรื่องนี้ก็เป็นได้

        ห้างสรรพสินค้ามิตรภาพน่ะเป็นเนื้อติดมันก้อนโต ฉะนั้นอย่าได้ชักช้า รีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้น ก่อนที่คนอื่นจะมาแย่งมันไป”

        พอคังอิงได้ฟังเช่นนั้น เธอพลันกังวลใจขึ้นมา เธอเป็นเถ้าแก่แค่เปลือกกลวงๆ ต้องเปิดร้านค้าโดยที่ไม่มีเงินสักหยวน

        อย่าบอกว่าอำเภอหลี่ว์เป็นเพียงอำเภอเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงหรือได้รับความนิยมอะไร แต่ว่าทุกเมืองเล็กๆ ย่อมมีมหาเศรษฐีซ่อนตัวอยู่ จะต้องมีเศรษฐีหลายคนที่ไม่เปิดเผยตัวตน

        คนที่สามารถหาเงินได้ในยุคสมัยนี้ล้วนแต่เป็นคนฉลาดและกล้าได้กล้าเสีย หากไม่รีบเซ็นสัญญาเช่าร้านที่ห้างสรรพสินค้ามิตรภาพให้เรียบร้อย บางทีอาจเป็นเหมือนกับที่สือเจียงหย่วนกล่าว จัดการเรื่องต่างๆ มานาน สุดท้ายก็เสียแรงเปล่า

        คังอิงจึงบอกสือเจียงหย่วนว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบไปหาผู้อำนวยการหลี่กันเถอะ ฉันคิดว่าเขาน่าจะเตรียมสัญญาต่างๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อวานเขาก็บอกว่าจะเซ็นสัญญากับฉันในวันนี้”

        สือเจียงหย่วนยิ้มอย่างพอใจกับท่าทีที่ฉับไวของคังอิง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่กลัวคนอื่นมาแย่งชิงไป แต่หากมีคนมาแอบอ้างสิทธิ์ เขาก็ต้องเสียเวลาจัดการอีก ดังนั้นจึงควรรีบจัดการเรื่องดีๆ แบบนี้ให้เสร็จสิ้นดีกว่า 

        สือเจียงหย่วนจึงขับรถไปยังสำนักงานใหญ่ห้างมิตรภาพกับคังอิง

        ครั้งนี้ คังอิงเดินมาถึงห้องทำงานที่ชั้นสองอย่างคุ้นเคย เธอเห็นว่าประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่ที่อยู่สุดทางเดินปิดสนิท เธอจึงเดินไปหาเซียวอิงเสียที่ห้องทำงานก่อน

        “สวัสดีค่ะพี่เซียว ฉันเสี่ยวคังค่ะ”

        เซียวอิงเสียเห็นคังอิงมาทักทาย แม้ว่าหล่อนจะเคยพบกับคังอิงเพียงแค่ครั้งเดียว แต่ก็ยังประทับใจในตัวคังอิงเป็นอย่างมาก เพราะเธอเปรียบเหมือนคนที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของพนักงานในห้างสรรพสินค้ามิตรภาพหลายสิบคน หล่อนจึงทักทายตอบอย่างกระตือรือร้น 

        “โอ้โห สวัสดีค่ะ สหายเสี่ยวคัง คุณทำให้ห้างสรรพสินค้าพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเลยนะเนี่ย”

        คังอิงยิ้มแล้วกล่าว “ฉันไม่กล้ารับคำชมไว้เลย นี่เป็นกระแสของประเทศด้วย ฉันก็แค่ทำตามกระแสไปเท่านั้นเอง อ้อ ใช่แล้ว ผู้อำนวยการหลี่อยู่ไหมคะ?”

        “อยู่ค่ะ แต่ตอนนี้เขากำลังยุ่งมากเลย” เซียวอิงเสียตอบ

        “ยุ่งอะไรหรือคะ?” คังอิงถามอย่างสงสัย

        “ก็ยุ่งเรื่องสัญญาเช่าห้างสรรพสินค้ามิตรภาพน่ะสิคะ ตอนเช้า เขามาถึงก็เรียกหัวหน้าฝ่ายธุรกิจของบริษัทเราเข้าไปในห้อง แล้วก็เรียกทนายความจากสำนักงานกฎหมายมาที่นี่ พวกเขากำลังปรึกษาหารือกันเรื่องสัญญาอยู่ คิดว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพักถึงจะเรียบร้อย” เซียวอิงเสียตอบ

        พอคังอิงได้ฟังเช่นนั้น ในใจก็เริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เธอมองดูนาฬิกา นี่ก็สิบโมงกว่าแล้ว

        สือเจียงหย่วนนั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร เซียวอิงเสียประเมินไม่ออกว่าสือเจียงหย่วนเป็นใคร แต่หล่อนรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา รองผู้อำนวยการสำนักงานใหญ่ที่อายุสามสิบกว่าๆ ย่อมต้องมีสายตาที่เฉียบคมอยู่บ้าง

        ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ ประตูห้องของผู้อำนวยการหลี่ก็เปิดออก คนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน เซียวอิงเสียบอก“พวกเขาออกมาแล้ว ดูเหมือนว่าสัญญาจะเรียบร้อยแล้วนะ คุณลองไปดูไหมคะ?”

        “ค่ะ” คังอิงตอบตกลงทันที

        เซียวอิงเสียพาคังอิงไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่

        พอเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปในห้อง เซียวอิงเสียก็เห็นว่าผู้อำนวยการหลี่กำลังพินิจพิจารณาเอกสารหลายแผ่นตรงหน้า ราวกับกำลังครุ่นคิดทบทวนบางอย่าง

        เซียวอิงเสียบอกว่า “ผู้อำนวยการคะ สหายเสี่ยวคังมาหาค่ะ”

        ผู้อำนวยการหลี่เงยหน้าขึ้นแล้วก็เห็นคังอิง ด้านหลังเธอยังมีชายร่างสูงใหญ่อีกคนหนึ่ง ผู้อำนวยการหลี่รีบลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวทักทายอย่างกระตือรือร้น “สหายเสี่ยวคัง โอ๊ะ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าประธานคังแล้ว คุณมาได้ถูกเวลาพอดีเลย ผมกำลังพิจารณาสัญญาเช่าอยู่ ตอนนี้เกือบจะเรียบร้อยแล้ว ผมกำลังตรวจดูอีกครั้ง คร่าวๆ น่ะ เดี๋ยวเราก็สามารถเซ็นสัญญากันได้แล้ว”

        เชิงอรรถ

        [1] สหาย เป็นสรรพนามที่คนจีนในยุค 90 บางส่วนหรือบางพื้นที่ในชนบทใช้เรียกคู่สนทนา