“เ้ามิใช่เพียงแม่เล้า... สำหรับข้า เ้าคือภรรยา” รุ่ยอ๋องพลันรวบตัวนางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างหวงแหน ไม่สนใจสายตาของอีกสองคนที่อยากจะกอดนางบ้าง ทว่าคงไม่เหมาะสม ตามหลักแล้วนางควรเป็สตรีของรุ่ยอ๋อง
เยี่ยนเฉิงกุมปิ่นหยกขาวไว้แนบอกประหนึ่งของดูต่างหน้า พยายามซึมซับไออุ่นสุดท้ายจากนาง “เจี่ยเจีย... ท่านอย่าได้กล่าววาจาราวกับจะทิ้งพวกเราไปเช่นนี้ ข้าจะหาทางช่วยท่านให้ได้”
“หว่านหวาน เ้าอดทนสักหน่อยเถิด รักษาตัวให้ดี ข้าจะรีบไปลากคอองค์ชายชั่วนั่นมา เอายาถอนพิษให้เ้า”
ท่ามกลางกลิ่นอายความรักที่อบอวลไปด้วยความหวาดกลัว หว่านฉิงเพียงหลับตาลงซบหน้ากับแผงอกแกร่ง ปล่อยให้ความอบอุ่นสุดท้ายที่ได้รับชโลมจิตใจที่แสนเหนื่อยล้า... ก่อนที่กาลเวลาจะพรากทุกสิ่งไป
เมื่อบุรุษทั้งสามลับตาไป โลกที่เคยหมุนวนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายก็พลันกลับคืนสู่ความเงียบสงบ หว่านฉิงเอนกายพิงผนังรถม้าที่เคลื่อนตัวไป
ความรู้สึกอบอุ่นซาบซ่านที่ได้รับจากพวกเขาเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ ทว่ามันกลับมาพร้อมกับความหนักอึ้งในใจ
‘ถ้าฉันต้องตายไปจริง ๆ พวกเขาจะทำหน้ายังไงกันนะ...’ นางทอดถอนใจพลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ดูผู้คนที่เดินพลุกพล่านบนท้องถนน สามีภรรยาคู่หนึ่งดูมีความสุข จับมือเคียงข้างกัน นางเลื่อนมือขึ้นลูบคลำตำแหน่งหัวใจที่ยังคงเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
[ติ๊ด! ตรวจพบค่าความหวั่นไหวเกินเกณฑ์มาตรฐาน! โฮสต์กำลังอินกับบทบาทนางร้ายผู้อาภัพมากเกินไปแล้วนะขอรับ]
เสียงระบบที่ดังขัดจังหวะขึ้นมาดื้อ ๆ ทำเอาอารมณ์ดราม่าของหว่านฉิงพังทลายลงในพริบตา นางลืมตาโพล่งขึ้นมาทันทีอย่างหมดความอดทน
“ไอ้คุณระบบปากเสีย! นั่นสามีทั้งสามของฉันนะ จะไม่ให้เป็ห่วงได้ยังไง ถ้าหากวันหนึ่งฮาเร็มของฉันล่มสลายเพราะว่าฉันลาจากโลกนี้ไปแล้ว พวกเขาจะเสียใจขนาดไหนกัน”
[โฮสต์ก็วางแผนสำรองไว้หมดแล้วนี่ขอรับ? ทั้งการกินรวบทั้งสามคนเข้าฮาเร็ม จัดระบบสร้างความสามัคคี พร้อมแจกของที่ระลึกประหนึ่งจะจัดงานอำลาตำแหน่งเช่นนี้ โฮสต์ช่างเ้าเล่ห์ที่สุดในบรรดาโฮสต์ที่ระบบเคยเจอมาเลยนะขอรับ ระบบโชคดีจริง ๆ ที่ได้โฮสต์แบบท่าน!]
“เลิกพูดมากเถอะน่า! ตอนนี้ฉันมีคะแนนสะสมเท่าไรแล้ว”
[สี่หมื่นห้าพันคะแนนขอรับ รวมกับโบนัสบทรักเร่าร้อนแบบไม่ลำเอียงอีกสามพันคะแนน... สรุปยอดรวมเป็สองหมื่นคะแนนขอรับ!]
“เดี๋ยวนะ... แกใช้สมองคิดใหม่อีกทีซิ คิดเลขมั่วแบบนี้ได้ยังไง?”
[อ้อ... เอ่อ... ระบบประมวลผลผิดพลาดเล็กน้อย ทั้งหมดคือห้าหมื่นสองพันคะแนนขอรับโฮสต์!]
“อีกแปดพันคะแนนจะครบหกหมื่น... ฉันจะหาคะแนนให้เร็วที่สุดด้วยวิธีไหน?” หว่านฉิงถามหยั่งเชิง
[หน้าที่หลักของโฮสต์คือการเป็นายหญิงใหญ่ขอรับ แม้ภารกิจจีบหนุ่มจะเก็บแต้มได้ดีเพียงใด มิอาจเทียบเท่าการจัดการดูแลหอหงเหมย การปั้นนางคณิกาอันดับหนึ่ง สร้างดาวเด่นประจำหอ ดูแลทุกข์สุขของพวกนาง หรือแม้แต่การจัดเทศกาลใหญ่เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจเมืองหลวง อีเว้นต์เหล่านี้จะช่วยเก็บเกี่ยวคะแนนได้เป็กอบเป็กำที่สุดขอรับ]
เ้าระบบที่เพิ่งจะทำตัวเป็งานเป็การครั้งแรกส่งเสียงหัวเราะ ระหว่างทางรถม้ากระแทกเข้ากับโขดหินอย่างแรงจนร่างบางสะดุ้งโหยง นางเผลอกุมสะโพกที่ยังระบมจากศึกหนักเมื่อครู่เบา ๆ ระบบจึงถามต่ออย่างสงสัย
[แต่โฮสต์กำลังจะตายเพราะพิษเย็นอยู่แล้ว ท่านเหลือเวลาอีกแค่เดือนกว่า ๆ จะเร่งสะสมคะแนนไปทำไมขอรับ?]
“หึ...” หว่านฉิงแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยเตือนสติเ้าระบบโง่ “แกเป็คนบอกฉันั้แ่วันแรกที่ฉันทะลุมิติมาไม่ใช่หรือไง... ว่าคะแนนพวกนี้มีค่ามหาศาลและไม่มีวันสูญหาย หากโฮสต์เดิมตาย โฮสต์รองจะมารับ่ต่อทันที ระบบจะคัดเลือกโฮสต์จากคนไร้ญาติขาดมิตร ไร้พี่น้องพ้องเพื่อน เพื่อที่จิติญญาจะสามารถเข้ากันได้ดีกับเ้าของร่างเดิม โฮสต์รองยังต้องเป็คนที่มีความสัมพันธ์กับฉันด้วยความบริสุทธิ์ใจ”
ในโลกก่อน อาจารย์เวยเวยตัวคนเดียวมาตลอด บิดามารดาเสียชีวิตไปั้แ่นางอายุเพียงสิบขวบ นางต้องอาศัยอยู่กับป้าใจร้าย สู้ชีวิตกัดฟันมาจนประสบความสำเร็จ ทรัพย์สินจากพินัยกรรมก็ไม่เคยได้แตะต้อง เพราะพวกญาติสารเลวรุมทึ้งเอาไปปรนเปรอตัวเองหมด จนกระทั่งนางไต่เต้าขึ้นเป็อาจารย์นั่นแหละ ถึงได้ตามไปไล่ฟ้องร้องเอามรดกคืนมาได้ทุกบาททุกสตางค์
ช่างน่าอนาถนัก... ชนะคดีศาลมรดกได้เงินคืนมาเพียงไม่กี่วัน ดันมาหัวใจวายตายเสียก่อนจะได้ใช้เงิน!
[ฮะ... โฮสต์หมายความว่าโฮสต์รอง... คงจะเป็... มะ ไม่นะ ๆ ว๊ากกก!]
ระบบกรีดร้องโหยหวนก่อนจะเงียบหายไปดื้อ ๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อลองพิจารณาเงื่อนไขดูแล้ว โฮสต์รองที่มีคุณสมบัติ ย่อมหนีไม่พ้นตัวละครเอกทั้งสาม! โดยเฉพาะรายที่ขึ้นชื่อเื่การฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา หากระบบต้องไปรับใช้นายท่านจอมโหดแบบนั้น ชีวิตมันคงมอดไหม้ยิ่งกว่าอยู่ในนรก
เื่องครักษ์ทั้งสองของนายหญิงใหญ่นั้นมีชีวิตที่ดี ถึงบ่าวรับใช้สตรีที่นางรับมาพร้อมกับส่งหนังสือตัดญาติให้ขายขาดมาทุกคน อย่างซูเจิน เหม่ยหลิง จงรักภักดีต่อนางมากที่สุด ทั้งสองเป็ญาติห่าง ๆ กัน มีแม่นมที่พวกนางรักใคร่และกตัญญูด้วยเป็อย่างมาก ก็คงจะไม่เข้าเงื่อนไข...
หว่านฉิงขยับยิ้มเย็นเมื่อนึกถึงท่านอ๋องผู้ไร้ญาติขาดมิตรและไม่เคยได้รับความรักจากใคร แม่ทัพหรงเยว่ผู้ถูกตระกูลไป๋เลี้ยงดูมาเป็อย่างดีในฐานะบุตรชายสายตรง ทั้งหมดนั้นก็เพื่อผลประโยชน์ เยี่ยนเฉิงหนุ่มเ้าเล่ห์ที่เติบโตมาในรังหมาป่าสกุลลู่ที่พร้อมจะแว้งกัดกันเองทุกเมื่อ
“เอาเป็ว่าฉันจะเขียนพินัยกรรมไว้ให้ดี เพื่อไม่ให้แกเบี้ยวคะแนนของฉัน ฉันจะแบ่งแต้มให้ทั้งสามคนเท่า ๆ กัน รับรองว่าฉันไม่ลำเอียงแน่”
คราวนี้ระบบไม่ยอมเจรจาด้วยแล้ว หว่านฉิงแน่ใจว่ามันคงกำลังหาทางปั้นน้ำเป็ตัวหลอกนางอีกแน่ ในเมื่อั้แ่นางมาที่นี่ ระบบผู้มอบคำมั่นสัญญาว่าถ้านางตายจะชุบชีวิตให้เป็ NPC ทว่าการที่นางถูกวาร์ปกลับมาทำหน้าที่นายหญิงใหญ่อยู่ทุกวี่ทุกวันเช่นนี้ มันต่างจาก NPC ตรงไหน? ทุกวันนี้นางก็เป็ NPC แม่เล้าที่เดินได้ไม่ใช่รึไง!
หว่านฉิงกัดฟันกรอดพยายามสะกดอารมณ์ รถม้าเริ่มชะลอตัวลงเมื่อถึงหน้าหอหงเหมย นางสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับเปลี่ยนท่าทีจากสตรีอ่อนแอให้กลายเป็นายหญิงใหญ่ผู้ทรงอำนาจอีกครา…
1K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
