6 ชั่วโมงผ่านไป การรับสมัครได้จบลงไปนานสักพักนึงแล้ว โดยตอนนี้จะเป็การจับฉลากผู้เข้าแข่งขันโดยจะใช้ระบบสุ่มจากอุปกรณ์เวทย์มนต์แทน
ตัวผมที่นั่งเล่นอยู่ในสวนสาธารณะได้ใช้แอเรียลบินมายังหน้าลานประกาศรอบโคลอสเซียมแห่งนี้ ซึ่งดูเหมือนจะมาทันแบบเฉียวเฉียด ทำรอบตัวผมตอนนี้นั้นแน่นเบียดเสียดมากมายด้วยผู้สมัครที่อายุพอๆกันกับผม
“ระบบการจับคู่เริ่มได้..” เสียงเ้าหน้าที่คนหนึ่งประกาศผ่านอุปกรณ์เวทย์ขยายเสียงดังก้องไปทั่ว
ปรากฎหน้าต่างขนาดใหญ่ขึ้นฉายแสดงคู่การแข่งั้แ่คู่แรกสุดยันคู่สุดท้าย โดยเรียงจากซ้ายไปขวา
ผมมองไปยังตารางจับคู่นั่นทันที…ดูเหมือนผู้สมัครครั้งนี้จะมีเกือบ5000คนเลยแหะ และหมายเลขการแข่งผมคือ 1024 ส่วนหมายเลขคู่แข่งของผม คือ 3056 งั้นหรอ
“อย่างที่พวกเธอทุกคนรู้กันว่าการแข่งในวันพรุ่งนี้ จะมีเพียงแค่250คนเท่านั้นที่จะผ่านเข้ารอบและเป็นักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ได้ ฉะนั้นในวันพรุ่งนี้ขอให้พยายามกันให้เต็มที่ด้วยล่ะ” เสียงเ้าหน้าที่ยังคงประกาศผ่านไมค์เหมือนเดิม แต่นั่นได้ทำให้ผมสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือจำนวนคนมากมายตั้งเกือบ5000คน มันจะสามารถแข่งกันได้ภายในวันเดียวจบจริงๆอย่างงั้นหรอ? แล้วทำไมหลังคัดเหลือแค่250คนแล้ว ตอนสอบคัดห้องถึงได้ใช้เวลานานกว่า1วันอีกล่ะ ทั้งที่จำนวนคนมันน้อยกว่ามาก? สิ่งที่ผมคิดนั้นทำให้ผมรู้สึกว่า บางทีอุปกรณ์ลงทะเบียนกับระบบสุ่ม มันอาจจะไม่ใช่การสุ่มแบบปกติอย่างที่พวกผมคิดแน่ๆ หลังจากนั้นผมได้มองไปยังคู่ผมอีกครั้ง ตรงจุดนั้นมีอยู่2หมายเลข และ้าของหมายเลขทั้ง2 มีเส้นเชื่อมไปยังจุดเดียวคือหมายเลขสนามแข่ง
“หมายเลขสนามแข่ง 904A อย่างงั้นหรอ"
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Note(จากคนเขียน): ตรงจุดนี้ถ้าคนอ่านงงว่าระบบการแข่งมันเป็ยังไงกันแน่ ให้นึกถึงการแข่งบอลโลก หรือการแข่งแบตมินตันเลยครับ คือจะมีการจับคู่แข่งกัน โดยผู้ชนะในคู่นี้ ก็จะเจอกับผู้ชนะในคู่อื่น แข่งกันแล้วไต่อันดับกันขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงคู่สุดท้าย โดยผู้ที่ชนะในคู่สุดท้ายก็จะได้ที่1 นั่นเอง ส่วนสำหรับการแข่งในเื่นี้(รอบแรก) คัดคนเข้า รร.อัศวินเวทย์มนต์ จะเอาผู้ชนะในคู่สุดท้ายของวันนี้ จำนวน 250คนเท่านั้น ซึ่งระบบแข่งแบบนี้เราเรียกว่า single elimination (ระบบแพ้แล้วคัดออก) ตามรูปนี้เลยครับ
ส่วนเศษเกินที่ไม่มีคู่ ก็จะถูกเก็บไว้ไปสุ่มแข่งอีกทีกับคู่ใดคู่หนึ่งในรอบชิงเข้ารอบ 250 คน (ซึ่งถ้าชนะครั้งเดียวก็เข้ารอบชิงเป็หนึ่งใน250คนทันทีเลย ส่วนคนที่ผ่านมาถึงรอบนี้แต่ถ้าถูกจับคู่กับคนเศษเกินแล้วแพ้ก็จะตกรอบไป นับว่าซวยอยู่เหมือนกัน )
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากทุกคนรู้หมายเลขและสายการแข่งรวมทั้งสนามแข่งแล้ว..ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับไปยังที่พักของตน และเมื่อผมมาถึงที่พักก็พบกับรูอันซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“ไงรูอัน..เป็ไงบ้าง” ผมกล่าวทักทายรูอันเมื่อเจอหน้าทันที
“อืม..วันนี้เ้าหน้าที่เรียกไปอบรมนิดหน่อย พร้อมกับบอกสถานที่ตัวเองต้องไปประจำการในวันพรุ่งนี้น่ะ รวมทั้งบอกสนามแข่งและคู่แข่งตอนสอบคัดห้องในวันถัดไปด้วย..”
หลังจากนั้นรูอันได้อธิบายให้ผมฟังเพิ่มเติมทำให้ทราบว่า ผู้ใช้เวทย์รักษาจะประจำการอยู่ที่เต้นพยาบาลรวม เมื่อมีสนามแข่งของคู่ไหนที่าเ็มาก ก็จะถูกเ้าหน้าที่บริเวณสนามแข่งเรียกตัวผ่านอุปกรณ์สื่อสารระยะไกลให้เข้าไปช่วยเหลือในทันที และถ้าหากไม่ได้รับาเ็หนักมากจนขนาดอันตรายถึงชีวิต หรือแข่งต่อไม่ได้ ก็จะไม่ถูกเ้าหน้าที่ประจำสนามเรียกตัว พูดง่ายๆคือถ้าหากผมสู้ กับศัตรูแล้วาเ็เล็กน้อยแค่แผลถลอก ก็ต้องแข่งต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะเข้ารอบ 250คน หรือก็คือสู้แบบมาราธอนเลยทีเดียว ส่วนเหตุผลในการจัดการแข่งแบบนี้น่ะหรอ ในเอกสารระบุไว้ว่า เนื่องจากในสถานการณ์สู้รบจริง บางสถานการณ์อาจไม่มีผู้ใช้เวทย์รักษาอยู่ใกล้ตัว ฉะนั้นอัศวินเวทย์มนต์ที่แท้จริงจะต้องต่อสู้ได้ตลอด แม้ว่าตัวเองจะอยู่ในสภาวะที่าเ็
“หินเหมือกันนะเนี่ย!!” ผมก้มมองเอกสารของรูอันพลางคิดว่าคนที่ไม่ได้รู้ข้อมูลตรงนี้ แต่ไปรู้ข้อมูลเอาวันแข่งจริงคงจะช็อกน่าดู เมื่อตัวเองาเ็แล้วรักษาไม่ได้น่ะ
“นั่นสินะครับ”
หลังจากนั้นผมออกไปกินมื้อค่ำกับรูอัน ซึ่งในตอนนี้คนเริ่มไม่เยอะแล้ว ทำให้ไม่ต้องรอคิวเท่าไร ส่วนมื้อเช้าที่ผมซื้อมาเผื่อให้รูอันน่ะหรอ ผมกินไปหมดั้แ่กลางวันแล้วล่ะ 5555
ผมเดินมายังร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็ร้านสเต็กชื่อดังในเมืองหลวง
“ร้านนี้คิดว่าไง?”
“เอาร้านนี้ก็ได้”
ผมเดินเข้าไปในร้าน..นั่งลงแล้วมองใบเมนูที่พนักงานหยิบมาให้
“ผมเอาสเต็กไก่พริกดำอบชีสครับ”
“ผมเอาสเต็กปลาราดด้วยซอสเลม่อนครับ”
หลังผมสั่งสเต็กราคาจานละ 1เหรียญเงิน(ซึ่งถือว่าแพงพอควร) เสร็จเรียบร้อย ผมกับรูอันก็นั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย จนเรียกได้ว่าวันนี้คงเป็คืนวันสุดท้ายที่พวกผมจะเสพสุข เที่ยวเล่น กินของอร่อยกันก่อนที่ศึกหนักที่แท้จริงในวันพรุ่งนี้จะมาถึง
เมื่อกินเสร็จเรียบร้อยพวกผมได้กลับมายังที่พัก ทำกิจวัตรต่างๆ อาบน้ำ แล้วเตรียมตัวนอน แต่ว่าก่อนที่จะนอน ผมได้เดินออกไปยังระเบียงหน้าต่าง ััอาการเย็นในตอนกลางคืน ซึ่งตรงระเบียงหน้าต่างที่ผมยืนอยู่นี้สามารมองเห็นทิวทัศน์บ้านเล็กๆของที่พักอาศัยมากมายในเมืองหลวง รวมถึงมองเห็นโคลอสเซียมและสนามแข่งย่อยในวันพรุ่งนี้ด้วย
“มีอะไรหรอเรเวล?” รูอันถามเพราะเห็นผมเดินออกมายังระเบียงคนเดียว
“ป่าวหรอก..ฉันแค่คิดเื่ในวันพรุ่งนี้น่ะ”
“วันพรุ่งนี้?”
“อืม..สำหรับฉันมันเหมือนผ่านมานานมากเลยนะกว่าจะได้มายืนที่จุดนี้น่ะ”
ใช่แล้วล่ะ..หลังจากผมหนีออกมาจากที่แห่งนั้น ผมต้องฝึกฝนหนักแค่ไหน ผ่านทั้งความสิ้นหวังและสิ่งต่างๆมามากมาย แต่ว่าจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดของผม ก็คือการได้พบกับอาจารย์นั่นแหละ ่เวลา4เดือนที่ฝึกฝนนั้น ผมคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก จนถึงตอนนี้
“ฉันอยากรู้จริงๆ..ว่าตัวเองในตอนนี้จะแข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน” ผมก้มมองแล้วยกฝ่ามือตัวเองขึ้นมา จากนั้นกำหมัดแล้วปลดปล่อยกระแสพลังเวทย์ออกมา แสงสีแดงซึ่งเป็สีของพลังเวทย์ผมเปล่งแสงออกมาจากบริเวณหมัดนั้น พร้อมกับเกิดกระแสลมพัดยังรุนแรงบริเวณหน้าต่างและตัวห้อง เนื่องจากพลังเวทย์ถูกเร่งขึ้นสูงมากในชั่วพริบตา
รูอันมองภาพนั้นพร้อมเหงื่อตกเล็กน้อยและทำสีหน้าเตรียมใจที่ว่าตัวเองก็อาจจะต้องต้องเจอศึกหนักไม่แพ้กันแม้ว่าคู่ต่อสู้ของตัวเองจะมีจำนวนน้อยกว่าเรเวลที่เป็เพื่อนของเขามาก
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
#คุยกับคนเขียน#
เอาตรงๆใน่2ตอนหลังมานี้ ผมรู้สึกว่าตอนที่ผมเขียนนี่ ผมน่าจะใส่รายละเอียดที่ไม่จำเป็ในแต่ละฉากเยอะเกินไปรึป่าวนะ????
เช่น พวกระบบการแข่งที่อธิบายมากและเยิ่นเยื้อเกินไปจนรู้สึกเบื่อ หรือฉากเดินเล่นไปกินสเต็กอะไรพวกนี้ ที่มันไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับประเด็นในฉากหลักเลยแม้แต่น้อย จนบางทีผมอาจคิดว่าเราควรตัดฉากพวกนี้ออกไปให้หมดแล้ว แล้วใส่เป็ข้อความประมาณว่า ‘3วันผ่านไป การแข่งจริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้’ แล้วตัดมาฉากที่พวกพระเอกสู้เลยอะไรทำนองนั้น เื่มันอาจจะดูกระชับและน่าตื่นเต้นขึ้นมาหน่อยก็ได้ คนอ่านคิดเห็นยังไงกับประเด็นนี้กันบ้างครับ สามารถคอมเม้นต์บอกกันได้นะ เพราะผมเองก็อยากทำให้เื่ของผมมันออกมาสนุกที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้เหมือนกัน
#ส่วนการแข่งจริงตอนหน้าจะเริ่มแน่ๆแล้วครับ ใจเย็นๆนะครับอย่าเพิ่งเบื่อกันไปซะก่อน555 ยังไงก็ขอบคุณที่ตามอ่านเื่ของผมนะครับ
18K
![อภินิหาร ทายาทมังกรจอมราชันย์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726513_62701158.webp)
