บทที่6 งาน
"ขอโทษทีครับคิน วันเกิดผมพรุ่งนี้คงไม่ได้จัดจริงๆ"เทพินกรอกเสียงใส่โทรศัพท์อย่างสำนึกผิด แม้ใบหน้าจะไม่ค่อยแสดงอารมณ์ร่วมออกมาเท่าไหร่ก็ตามที
[แย่จังแฮะ พวกเราอุตส่าห์เตรียมของขวัญรอ]
ปลายสายกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าและผิดหวังอย่างชัดเจน เด็กหนุ่มตาสีม่วงอ่อนกลอกตาไปมาก่อนจะเลื่อนไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะ
"เอาไว้ผมกลับมาจากการไปเยี่ยมญาติก็แล้วกันนะครับถึงตอนนั้นแล้วค่อยไปฉลองกันก็ได้ แค่วันเกิดเอง" เทพินไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่กับอะไรที่ถูกเรียกว่าวันเกิดจริงๆ ถ้าอยู่คนเดียวเขาก็ไม่อยากจะฉลองด้วยซ้ำไป
[แล้วนายจะกลับมาเมื่อไหร่]
"ก็น่าจะก่อนวันประกาศผลสอบล่ะมั้งนะ" เทพินตอบกลับไปอย่างเฉยชาดูจากระยะเวลาแล้วงานในครั้งนี้ก็คงไม่ได้ใช้เวลานานเป็เดือน อย่างมากน่าจะหนึ่งอาทิตย์โดยประมาณทั้งนี้ขึ้นอยู่กับไกราด้วยว่าจะทำงานเสร็จเร็วแค่ไหน
[งั้นเหรอ... ถ้างั้นกลับมาถึงแล้วโทรหากันด้วยล่ะ! แล้วก็อย่าลืมโทรไปบอกฟรีนด้วยนะยัยนั่นตั้งตารอจัดงานวันเกิดให้นายมากกก] มุคินพูดพลางหัวเราะ
"นายก็ไปฉลองกับฟรีนแทนผมก็แล้วกันครับ"
[จะให้ไปฉลองกันยังไงในเมื่อเ้าของงานไม่ไปเนี่ย]
"ก็ไปฉลองแทนไง ทางผมก็จะไปฉลองกับญาติไม่เสียเที่ยวดี"เทพินพูดหว่านล้อมไปเรื่อยแล้วก็เปิดโอกาสให้เพื่อนสาวของเขาบ้าง นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็เพื่อนล่ะก็ป่านนี้เขาจับทั้งคู่ขังห้องมืดไปนานแล้วจะได้จัดการให้เป็แฟนกันไปซะไม่ต้องลำบากคนกลางอย่างเขา
มุคินถือเป็หนุ่มฮอตหล่อเลิศในโรงเรียนที่เรียนดีกีฬาเด่นและฟรีนเองก็เป็สาวน้อยคนสวยที่เรียนจัดว่าดีและร่วมกิจกรรมงานแสดงของโรงเรียนบ่อยๆทั้งสองคนเป็คนดังนะ แฟนคลับก็มีเยอะแยะ แถมเวลาไปไหนมาไหนก็ชอบไปด้วยกันตลอด...อ้อ นับเขาด้วยก็ได้ แต่ถึงจะไปด้วยกันสามคนยังไงคนที่เด่นๆก็มีแค่สองเท่านั้นแหละนะ เพราะฉะนั้นทั้งคู่เลยถูกมองว่าเหมาะสมกันมาก และฟรีนเองก็ชอบมุคินอยู่แล้วด้วยเหล่าแฟนคลับก็มีหลายคนที่สนับสนุนให้เ้าคู่นี้มันตกลงเป็แฟนกันสักที
แต่ที่แย่กว่านั้นคือบางคนคิดว่าเป็เพราะเทพินคอยเป็ก้างของทั้งสองคนความสัมพันธ์เลยไปไม่ถึงไหนสักทีทั้งๆ ที่เขาเองก็ช่วยส่งเสริมนะ!
แล้วเขาก็กลายเป็ตัวร้ายที่ใครหลายๆ คนอยากตบตี... รู้สึกคิดผิดที่เป็เพื่อนกับคนหน้าตาดีก็งานนี้แหละ
[แต่ว่า...]
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละครับ นายไปฉลองกับฟรีนแล้วกันจากนั้นก็ถ่ายรูปมาให้ดูด้วยเข้าใจไหม อ้อ!ที่ซื้อเค้กเตรียมไว้ก็ถ่ายส่งมาด้วยนะ อยากเห็นสุดๆ" เทพินพูดอย่างร่าเริงแต่เพราะเสียงดังมากไปหน่อยจิ้งจอกอสูรในร่างชายหนุ่มสุดหล่อที่อยู่ใกล้ๆเลยหันมามองตาขวางใส่ซะงั้น
"อย่ามาเสียงดังตอนกำลังดูละครได้ไหมเทน!"
โธ่! เ้าอสูรติดละครเอ๊ย!!
[เอ่อ... เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ?]
ดูเหมือนเสียงของเคไนน์จะดังเข้าโทรศัพท์ด้วย เทพินถอนหายใจเฮือกแล้วพูดแก้ตัว
"ญาติน่ะ ไม่มีอะไรหรอก สรุปว่าเอาตามที่ผมบอกแล้วกันครับ"
[อืม ก็ได้อยู่หรอก...]
"โอเค เมื่อนายรับปากแล้วผมก็สบายใจถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะ"
[อืมๆ เที่ยวให้สนุกล่ะเทน]
"ครับๆ" พูดแค่นั้นแล้วเทพินก็กดวางสายไปเลย เด็กหนุ่มก้มหน้าลงต่ำแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาราวกับการคุยโทรศัพท์เมื่อครู่กินพลังงานไปมากมายมหาศาลเหลือเกินเขาเดินโซซัดโซเซไปนั่งแหมะลงข้างๆ จิ้งจอกอสูรในร่างมนุษย์เพศชายแล้วเอนหัวผิงไหล่ของเขาอย่างหมดแรงดวงตาหลับพริ้มราวกับจะหลับไปทั้งอย่างนั้น
"เป็อะไรของเ้าน่ะทำอย่างกับเพิ่งผ่านามาอย่างนั้นแหละ" เคไนน์ถามก่อนจะผลักหัวทุยๆ ของเด็กหนุ่มออกไปห่างๆอย่างรู้สึกเกะกะ อย่ามาขัดคนกำลังดูละครมันๆ จะได้ไหมเนี่ย
"เหนื่อยกับากองอวยน่ะ" เทพินพูดก่อนจะเอียงหัวไปซบขอบโซฟาแทนแต่คนฟังนี่สิไม่เข้าใจที่พูดมาเลยสักนิดเดียว "ช่างเถอะนายคงไม่เข้าใจหรอก"
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรงแรมระดับสี่ดาวที่อยู่เขตใกล้เคียงเป็ที่เรียบร้อยแล้วที่จริงก็เดินทางมาถึงเมื่อไม่นานมานี้แหละหลังจากที่เคไนน์ได้เอกสารลงทะเบียนและบัตรยืนยันตัวตนของจิ้งจอกอสูรมาไว้ในมือเขาก็เดินทางกันทันทีโดยที่ไม่ได้วางแผนอะไรกันสักอย่างนอกจากเื่ที่พักเพราะงานขอเขาจะเริ่มวางแผนได้ต่อเมื่อเห็นสภาพงานแล้วเท่านั้น
ภายในห้องโรงแรมที่พวกเขานั้นเป็ห้องโทนสีขาวและน้ำตาลที่ประกอบไปด้วยวอลเปเปอร์ลายไม้ผ้าม่านสีครีมลายลูกไม้ยาวปิดหน้าต่างและประตูกระจกห้องติดริมระเบียงเอาไว้แสงไฟในห้องเป็สีส้มอ่อนๆ สลัวๆ ดูโรแมนติกนิดๆ เตียงนอนเป็เตียงขนาดใหญ่มีหมอนสองใบและผ้าห่มหนึ่งผืนที่ดูหนานุ่มการตกแต่งนี้จัดว่าเรียบแต่ก็ดูหรูอยู่ในที เป็ห้องพักที่สมกับราคาที่แพงหลายพันอยู่ล่ะนะ
เสียดายตอนที่เทพินมาติดต่อห้องพักเหลือแต่ห้องกับห้องใหญ่แล้วเพราะ่นี้ใกล้เทศกาลเลยไม่ค่อยมีห้องว่างเขาเลยเื่ห้องสวีตรูมแทนโดยไม่สนว่าห้องที่เขาเลือกนั้นจะทำให้ได้รับสายตาร้อนแรงจากบรรดาสาวน้อยใหญ่ทั้งหลายที่หน้าล็อบบี้ทั้งหลายมากขนาดไหนเมื่อได้รู้ว่าเขามาพักห้องเดียวกับพ่อจิ้งจอกหน้าตาดีเลิศและเสน่ห์แรงคนนี้
ไม่รู้ว่าจินตนาการไปถึงไหนแต่เขาขนลุกกับสายตาพวกเขามาก
"แล้วทำไมห้องที่ได้ถึงไม่เป็เตียงคู่ล่ะเนี่ยไหนตอนแรกเขาบอกว่าจะเอาห้องเตียงคู่ไง จัดมาไม่ตรงตามที่บอกเลยนะ"เคไนน์หันมาถามหลังจากละครที่เขากำลังติดพักโฆษณา
"ไม่รู้สิ" เทพินตอบเขาก็ไม่ได้อยากได้ห้องแบบนี้เหมือนกันล่ะน่า
"ตอบอะไรที่มันไม่กวนประสาทบ้างจะได้ไหม"
"ก็ตอบตามจริง ผมกวนประสาทตรงไหน... เฮ้อ~ง่วงนอนจังครับ" เด็กหนุ่มพูดขณะเดินไปล้มตัวลงนอนที่เตียงเคไนน์ลุกตามจับแขนเอาไว้ซะก่อน ก่อนจะล้มตัวลง
"ก่อนจะไปนอนก็อาบน้ำก่อนเลยเดินทางมาก็นานถ้านอนทั้งๆ อย่างนี้ข้าถีบตกเตียงแน่"เขาหรี่ตามองแล้วทำหน้าดุใส่ นี่พูดจริงนะไม่ได้ขู่เขาเป็อสูรรักสะอาดจะไม่นอนกับคนไม่อาบน้ำแน่ๆ ล่ะไม่มีละเว้นว่าเป็ชายหรือหญิงด้วย
"ไม่อาบไม่ได้เหรอ ง่วงแล้วนะครับ"เทพินมองตาปรือ เขาขับรถมานี่ก็กินเวลาตั้งหลายชั่วโมงนะเหนื่อยและเมื่อยจนแทบไม่มีแรงจะขยับตัวทำอะไรนอกจากเดินไปนอนที่เตียงแล้ว
"ไม่ได้! ไปอาบน้ำซะดีๆ"
"ก็ได้ๆ ี้เีฟังนายบ่น"เทพินแยกเขี้ยวใส่จิ้งจอกขี้บ่นก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปโดยมีเคไนน์ยิ้มอย่างเหนือกว่ามาให้ คุมเด็กไปอาบน้ำเขาทำได้อยู่แล้ว
ไม่นานนักเด็กหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งจากสบู่ของโรงแรมใบหน้าของเด็กหนุ่มยังคงเต็มไปด้วยความง่วงงุนแม้จะผ่านน้ำอุ่นๆจากเครื่องทำน้ำอุ่นมาแล้วก็ตามทีบอกไว้ลงตรงนี้ว่าน้ำมันไม่ได้ช่วยอะไรให้คนง่วงนอนรู้สึกตาสว่างได้เลยสักนิดจริงๆ
"อาบแล้วนะ เคไนน์ก็ไปอาบด้วยถ้าไม่อาบล่ะก็จะดึงขนหางในกระจุยเลย!"เทพินสั่งแล้วซุกใบหน้าลงกับหมอน นอนแบบไม่ห่มผ้าเลยด้วย
"รู้แล้วน่า เ้าน่ะนอนไปเลย" เคไนน์ส่ายหน้าไปมาอย่างขบขัน
เทพินมองจิ้งจอกอสูรตาปรือๆ เล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับหลับตาลงทันทีเสียงกรนเบาๆอย่างคนหลับสนิทแล้วทำให้เคไนน์ที่มองดูอย่างต้องส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจเขาเดินเข้าไปอาบน้ำบ้าง และอาบค่อนข้างนานเพราะน้ำของโรงแรมอุ่นกำลังดีเขาค่อนข้างชอบน้ำอุ่น หากมีสาเกด้วยอาจจะดีกว่านี้
เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วออกมาจากห้องน้ำ สิ่งแรกที่จิ้งจอกอสูรรู้สึกได้คือกลิ่นหอมหวานชวนเคลิบเคลิ้มฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้องได้อย่างไม่น่าเชื่อซึ่งไม่ต้องหางทิศทางก็รู้ได้เลยว่ามันต้องออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มแน่ๆ
"เ้าเด็กนี่... วันเกิดทีไรเป็ปล่อยกลิ่นออกมาทุกที"เคไนน์ยกมือขึ้นปิดจมูกที่รับกลิ่นได้ดีเกินไปของตัวเองกลิ่นหอมชวนเคลิ้มนี้หากสูดดมเข้าไปมาจะทำให้สิ่งมีชีวิตในทุกสายพันธุ์ลุ่มหลงอยากจะเข้าไปซุกไซ้คลอเคลียเป็อันตรายอย่างมาก
ไม่ใช่อันตรายแต่คนปล่อยกลิ่นหอมแต่เป็อันตรายต่อสิ่งมีชีวิตที่เข้าไปซุกไซ้ต่างหาก ถ้าเทพินตื่นขึ้นมาเห็นใครมาคลอเคลียมีหวังถูกอัดเละเทะแน่ๆเหตุการณ์อย่างนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อปีก่อนๆ เคไนน์จึงจำได้ฝังใจ
เคไนน์เบนสายตาจากเด็กหนุ่มบนเตียงไปอีกที่หนึ่งชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมยาวก็ผงะกับเงาดำจำนวนมหาศาลที่ประตูและหน้าต่างกระจกติดระเบียงพวกมันคือสิ่งมีชีวิตหลายเป่าพันธุ์ที่ได้รับกลิ่นหอมจากภายในห้องนี้พยายามตะกุยกระจกหวังเข้ามาภายในห้องให้ได้แต่ก็ติดเขตเวทของเด็กหนุ่มทำให้ทะลุผ่านเข้ามาไม่ได้
ถึงเทพินจะหลับแต่ก็ยังรู้จักระวังตัวในวันเกิด... ยังคงขี้ระแวงได้อย่างเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ
เคไนน์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะห่มผ้าให้กับเทพิน แล้วเดินไปที่ประตูกระจกที่ยังมีพวกสิ่งมีชีวิตหลายเผ่าพันธุ์เกาะอยู่ไม่ไปไหนม่านสีครีมลายลูกไม้ถูกเปิดออกกว้าง ดวงตาสีทองเรียวเล็กหรี่มองเ้าจิ้งจอกอสูรเ่าั้ด้วยสายตาอำมหิตและทรงอำนาจอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า
"กลับไปเสีย เด็กคนนี้ไม่ใช่ผู้ที่เ้าจะเข้าใกล้ได้โดยง่ายหากยังอยากอยู่อีกพวกเ้าคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!" น้ำเสียงเย็นะเืที่ผ่านริมฝีปากออกมานั้นทำเอาสิ่งมีชีวิตหลายเผ่าพันธุ์นับสิบๆตัวเผ่นกันกระจาย และคงไม่มีตัวไหนที่คิดจะเข้ามาใกล้ที่แห่งนี้อีกในเร็วๆ นี้
เคไนน์มองพวกมันหนีอย่างพอใจก่อนจะปิดม่านลงแล้วเดินไปนอนที่เตียงร่างสูงมุดลงไปใต้ผ้าห่มอุ่นๆ เพื่อหนีลมแอร์ที่เย็นกว่าปกตินั่น
เช้าวันใหม่กับอารมณ์บูดๆของจิ้งจอกอสูรที่ทำหน้าทำตาแบบอยากจะะโถีบขาคู่ใส่ใครสักคนทำให้บรรยากาศตอนเช้าหาความแจ่มใสไม่เจอส่วนตัวต้นเหตุที่ทำให้จิ้งจอกหนุ่มอารมณ์บูดก็คงจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากเด็กหนุ่มเ้าของดวงตาสีม่วงอ่อนที่กำลังหัวเราะอย่างสุขุมอยู่ตรงหน้าขณะนั่งทานอาหารเช้าด้วยกันนี่ล่ะ
หัวเราะนิ่งๆ แต่นานๆ
"หึๆ ขอโทษ ผมไม่ได้คิดจะกัดหางนายจริงๆนะเคไนน์" เด็กหนุ่มตบบ่าปลอบใจจิ้งจอกอสูรที่นั่งซังกะตายมองเขามาได้พักใหญ่แล้ว
"เออ ใช่สิ ไม่ใช่แค่กัดนะยังทึ้งขนข้าอีก เกือบขนแหว่งแล้วไหมล่ะ"เคไนน์พูดใส่ เทพินชะงักกึกแล้วหันหน้าหนี
"เปล่าซะหน่อย ก็ใครใช้ให้นายกลับเป็ร่างจิ้งจอกแคระนั่นมานอนขดตัวอยู่ข้างๆกันล่ะ ยังถือว่าดีที่ผมแค่กัด ถ้าเกิดเผลอกลิ้งทับสงสัยจะตายคาเตียง"
"อย่าพูดเหมือนข้าอ่อนแอแบบนั้นสิเฟ้ย!"เคไนน์เบ้ปากอย่างแค้นเคืองก่อนจะเริ่มตักอาหารเข้าปาก"ทั้งที่เ้าเป็คนผิดแท้ๆ ยังมีหน้ามาโยนให้ข้าผิดอีก ไปหาวิธีทำให้เลิกนอนดิ้นเลยไป"
"จะลองหาวิธีดูแล้วกันครับ" เทพินตอบรับส่งๆ
"แล้วนี่เ้าจะไปสำรวจพื้นที่วันนี้ใช่ไหม?"เคไนน์ถามขึ้นมาใหม่ เทพินหันมามองเขาเล็กน้อยแล้วโคลงหัวไปมา
"ก็คงต้องไปสำรวจดูหน่อยน่ะจะได้เลือกสถานที่เหมาะๆ ในการสุ่มดูพวกไกราทำงานเวลาพวกนั้นส่งสัญญาณเรียกไปเก็บกวาดจะได้ทำได้ในทันที"
"งั้นเราก็จะได้ไปดูงานเทศกาลด้วยสินะ"จิ้งจอกหนุ่มยิ้มบางๆ อย่างคาดหวังว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะพาเขาเที่ยวบ้างซึ่งรอยยิ้มนั้นมีอานุภาพการทำลายล้างแรงสูงเกินไปหน่อยทำเอาเกิดเสียงกรี๊ดกร๊าดกันสนั่นห้องอาหารเลยทีเดียว
ต้องบอกก่อนว่าั้แ่มานั่งในห้องอาหารนี้ก็มีพนักงานหญิงและลูกค้าสาวๆทั้งหลายมานั่งด้วยกันอย่างแน่นขนัดจนแทบจะไม่มีที่ว่างมีหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาโต๊ะที่พวกเขาบ่อยๆแต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจเพราะมัวแต่สนใจกันเองอยู่ แถมสาวๆหลายคนยังพยายามเอามือถือขึ้นมาถ่ายรูปพ่อจิ้งจอกอสูรเก็บไว้ด้วย
เทพินยกมือขึ้นกุมขมับหลังจากมองรอยยิ้มนั่นของเคไนน์รู้กันอยู่ว่าจิ้งจอกอสูรหน้าตาดีเกินไปแต่มันก็ยังจะยิ้มพิมพ์ใจออกมาแบบไม่ระวังอีกถ้าไม่ติดว่ามีเขานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะก็ป่านนี้พ่อจิ้งจอกโดนฉุดหายไปห้องใดห้องหนึ่งในโรงแรมไปแล้ว
เฮ้อ... รู้สึกเห็นใจคนหน้าตาดีจริงๆแววโดนฉุดเยอะเหลือเกิน
"ผมว่า... เรารีบไปเถอะ ส่วนอื่นๆค่อยไปคุยต่อกันบนรถ"พูดจบเด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินละลิ่วออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว
เคไนน์เดินตามหลังของเด็กหนุ่มไปอย่างไม่เข้าใจแต่ก่อนออกจากโรงแรมไปเขาเหมือนจะเห็นพนักงานจับกลุ่มคุยกันสีหน้าที่หวาดกลัวและซีดเซียว ลิฟท์เปิดออกมาพร้อมกับห่อผ้าที่ขาวเข้าได้กลิ่นเืจางๆ จากมัน ดวงตาสีทองหรี่ลงเล็กน้อยอย่างจับผิด
"เคไนน์ทำอะไรอยู่ รีบมาสิครับ!"เสียงเรียกของเทพินดึงสติของเขากลับมา
"กำลังจะไปเนี่ย เร่งอยู่นั่นแหละ"เคไนน์ถอนหายใจเบาๆ มองห่อผ้านั่นอีกครั้งแล้วปล่อยผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
หลังจากขับรถออกมาจากโรงแรมได้สักพักเทพินก็ถอนหายใจเฮือกถึงแม้เขาจะไม่ค่อยสนใจใครก็เถอะเพราะปกติก็ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวและไม่สะดุดตาแต่พอมาอยู่กับเคไนน์ในร่างมนุษย์ที่หล่อเกินไปเทพินต้องทนรับสายตาเป็จำนวนมาก... มากกว่าตอนที่อยู่กับพวกฟรีนและมุคินเสียอีก
เขาอยากให้จิ้งจอกอสูรหายไปเดี๋ยวนี้ไม่ก็กลับไปเป็ร่างจิ้งจอกแคระเหมือนเดิม สายตาที่มองมาจะได้ลดลงใช่ว่าเขาทนถูกมองไม่ได้ แต่มองเหมือนจะเสียบทะลุร่างก็ชวนกระอักกระอ่วนใจอยู่
"ถามหน่อยสิ แถวนี้มีสาขาของสมาคมไกรารึเปล่า?"เคไนน์เอ่ยถามขึ้นหลังจากนั่งเงียบไปนาน
"มันก็มีทุกเขตเมืองนั่นแหละ ถามทำไมครับ?"
"อ้อแล้วทำไมพวกงานนี่ถึงได้มีส่งข้ามเมืองด้วยล่ะให้คนในพื้นที่จัดการก็ได้นี่"
"สมาคมสาขาน่ะไม่ได้มีหน้าที่ปล่อยใบงานให้กับไกราแต่เป็รับเื่เพื่อส่งเข้าไปที่ศูนย์ใหญ่ต่างหากแล้วงานที่พวกสาขาจะปล่อยก็เป็งานเก็บกวาด หรือไม่ก็ขายของให้กับไกราเท่านั้นเองแล้วก็กระจายงานออกไปด้วย เพราะในบางเขตเมืองนักเก็บกวาดมีน้อยและงานพวกนี้ส่วนใหญ่ปล่อยไว้นานไม่ได้น่ะ เลยต้องกระจายงานไปหาคนรับงานเร็วขึ้นจะได้ปิดงานเร็วขึ้น" เทพินอธิบายให้ฟังอย่างคร่าวๆถึงวัตถุประสงค์ในการตั้งสาขาสมาคม
"อ้อ เข้าใจล่ะ" จิ้งจอกอสูรหนุ่มพยักหน้า แต่ดวงตาไม่ได้มองหน้าคนพูดเลยสักนิดเขามองไปรอบๆ ตัวด้วยความสนอกสนใจในงานรื่นเริงตรงหน้า มันช่างคึกคักเสียเหลือเกิน
"สนใจงานหน่อย" เทพินเคาะหัวจิ้งจอกตัวสูงเบาๆแต่เคไนน์ก็ไม่ได้หันหลับมาสนใจเลยสักนิดแถมยังทำท่าทางคล้ายจะดึงเขาเข้าไปในซุ้มอาหารต่างๆ อีกเทพินคิ้วกระตุกเล็กน้อยก่อนจะซักกำปั้นไปหลังหัวอีกฝ่ายเต็มแรง"ก็บอกให้สนใจงานยังไงเล่า!"
"โอ๊ย! ก็สนใจอยู่นี่ไงเล่าข้ามองสำรวจสองข้างทางละเอียดยิบเลยนะจะบอกให้!"
"เหรอ มีร้านอะไรน่าอร่อยบ้างล่ะ"
"ร้านสองร้านที่เพิ่งเดินผ่าน... เฮ้ย ไม่ใช่นะข้าสนใจสำรวจจริงๆ"
"หึๆ เอาเถอะ ดูไว้ก็ไม่ผิดอะไร ยังไงก็พอมีเวลาก่อนงานจะเริ่มล่ะนะ"เทพินตามใจปล่อยให้เคไนน์ออกไปเดินสำรวจร้านต่างๆ ส่วนเขาก็กดโทรศัพท์ดูข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่เทคโนโลยีสมัยนี้สะดวกสบายข้อมูลต่างๆสามารถเปิดหาได้ในระบบเครือข่ายที่ถูกเรียกว่าอินเตอร์เน็ตแม้จะสำรวจไม่ได้ทั่วถึงแต่ก็ยังมีแผนที่เส้นทางพร้อมระบุตำแหน่งให้ดูก็มีประโยชน์อีกระดับหนึ่ง
เทพินท่องและจดจำข้อมูลเ่าั้โดยนพยายามที่จะมองตามจิ้งจอกอสูรร่าเริงเดินเข้าๆออกๆ หลายร้านโดยมีสาวๆ เชื้อเชิญพร้อมแจกของแถมมากมาย เด็กหนุ่มหัวเราะหึๆในลำคออย่างขบขันให้เงินติดตัวเคไนน์ไปไม่ได้เท่าไหร่แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะได้ของติดมือกลับมาเยอะกว่าเงินที่เขาให้ไปเสียอีก
ความหน้าตาดีนี่มีประโยชน์แบบนี้ด้วยเหมือนกันคุ้มค่าเหลือเกิน
"ดูสิๆ ของกินเต็มเลยล่ะเทน"จิ้งจอกอสูรกลับมาหาเขาเมื่อเงินหมดแล้ว พร้อมกับหิ้วของกินและของแถมมาเติมมือรอยยิ้มสดใสไม่สมวัยนั่นทำเอาเด็กหนุ่มแสบตาไปชั่วขณะ
"ซื้อของกินมาเยอะแยะแบบนั้นกินคนเดียวหมดหรือไง"
"ไม่ได้ซื้อมากินคนเดียวสักหน่อย ข้าซื้อมาเผื่อเ้าด้วยต่างหาก!"
"ถามผมหรือยังว่าอยากกินไหม"
"เ้าไม่กินข้ากินคนเดียวก็ได้ เชอะ!"
"ฮึ! เ้าจิ้งจอกตะกละ"
"ไอ้ไอ๊อะอะอ่ะ!"
"ตะกละก็ยอมรับเถอะ แล้วก็กินให้หมดก่อนพูดด้วย"
"ง่ำๆ"จิ้งจอกหนุ่มกัดของกินในมือไปอย่างขุ่นเคือง ไม่ได้อ้าปากเถียงเทพินอีก เด็กหนุ่มเดินหนีไปอีกทางเพื่อสำรวจริมฝั่งแม่น้ำเขาจับกลิ่นอายของปีศาจได้อย่างชัดเจน แต่ก็แยกไม่ออกว่าตัวไหนมิตรหรือศัตรูเขากวาดตามองไปรอบๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ
สถานที่ไม่ได้กว้างขวางอย่างที่คิดเพราะจำนวนนักท่องเที่ยวเยอะมาก ในบรรดานักท่องเที่ยวเ่าั้ส่วนใหญ่แล้วเป็คนธรรมดาการที่ไกราสายนักล่าจะทำงานได้อย่างเต็มที่คงต้องพึ่งไกราที่เป็สายสร้างอาณาเขตด้วยเช็คดูจากการจับััพลังแล้ว เขาพบไกราสายอาณาเขตมากถึงสิบคนด้วยกัน
ท่าทางงานครั้งนี้จะใหญ่ไม่ใช่เล่น
เทพินคิดในใจก่อนจะหัวเราะกับตัวเองอย่างสมเพชเล็กน้อยนึกไม่ถึงว่าจะจับได้งานชิ้นโตเสี่ยงอันตรายขนาดนี้ไม่น่าเห็นแก่เงินกับเชื่อคำพูดของเ้าจิ้งจอกอสูรนั่นเลยจริงๆ
"คิดอะไรอยู่น่ะเทน" เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบที่ข้างหูทำให้เทพินสะดุ้งแล้วหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว
"เคไนน์!!"
"ก็ข้าน่ะสิ" คนที่เข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มได้อย่างหน้าซื่อตาใสเอียงคอมองดวงตาสีทองที่จับจ้องอย่างไม่ได้ซื่อตามหน้าตานั้นทำให้คนถูกจ้องรู้สึกตงิดๆ
"เข้ามาไม่ให้สุ่มให้เสียงเลยนะ เกิดผมมือเท้ากระตุกถีบลงแม่น้ำไปนี่ไม่ตามไปเก็บขึ้นมาหรอกนะจะบอกให้"
"ไม่ตามเก็บข้าก็ขึ้นจากแม่น้ำเองได้เฟ้ย" จิ้งจอกอสูรหน้าหล่อแยกเขี้ยวใส่"แล้วนี่เหม่ออะไรของเ้า เข้าประชิดตัวแค่นี้ถึงกับสะดุ้ง"
"ก็คิดอะไรนิดหน่อยครับ แต่ดูเหมือนงานนี้จะเหนื่อยกว่าที่คิดไว้ล่ะนะ"เทพินยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองแม่น้ำที่ทอประกายล้อแสงอาทิตย์เที่ยงวันแล้วแดดแรงเป็พิเศษทีเดียว แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกร้อนเท่าไหร่นัก เคไนน์พิงรั้วเอียงคอมองลงไปบนผิวน้ำ
"เห... งั้นเหรอ"
"แต่ก็ช่างเถอะไม่ใช่หน้าที่เราต้องเข้าไปยุ่งในงานของไกรานี่นะแค่ป้องกันตัวพอเป็พิธีก็คงใช้ได้แล้วล่ะ"
"ถ้าเ้าจะเอาอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจพวกไกราให้มากนักสิ"เคไนน์ไม่เข้าใจว่าเทพินจะสำรวจรายละเอียดเยอะไปทำไมเขาสนใจแม้กระทั่งจำนวนคนและตำแหน่งของไกราด้วยนี่ถ้าอีกฝ่ายรู้ไปถึงภารกิจของไกราเลยก็ไม่น่าแปลกใจ
คนอะไรขี้ระแวงขนาดนี้
"ไม่สนใจไม่ได้หรอก ฉันต้องรอบคอบไว้หน่อยความประมาทเป็หนทางสู่ความตายน่ะ"
"ไอ้พูดน่ะมันก็พูดได้ แต่ถึงเวลาจริงๆจะเป็ยังไงก็ไม่รู้"
"เพราะงั้นก็ถึงได้ต้องรอบคอบไงครับ"เด็กหนุ่มมองตาขุ่น เขาก็บอกอยู่บ่อยๆ ว่าไม่ชอบปัญหาถ้าไม่เก็บรายละเอียดขนาดนั้นถึงยามคับขันขึ้นมาไม่มีข้อมูลที่ใช้ประโยชน์ในการแก้ปัญหาได้จะทำยังไง
"นี่ อย่ามัวแต่คิดมากสิเราไปเดินเที่ยวซื้อของกันดีกว่าเ้าไม่อยากได้ของที่ระลึกไปฝากเพื่อนๆ สักหน่อยหรือไง" จิ้งจอกอสูรเปลี่ยนเื่ไปในเื่นี้เทพินดูจะสนใจขึ้นมานิดหน่อย
"อืม... สักหน่อยก็ได้ล่ะมั้ง"ซื้อไปฝากสักชิ้นสองชิ้นเพื่อนเขาจะได้ไม่โกรธที่ไม่ได้ไปจัดฉลองงานวันเกิดร่วมกัน ถึงแม้จะเป็งานวันเกิดเขาเองก็ตาม
เคไนน์ยิ้มกริ่มลากเด็กหนุ่มเดินไปทันที "ทางนั้นมีร้านขายของที่ระลึกด้วยไปดูกันเถอะเทน"
"นี่ไม่ต้องลาก ผมเดินเองได้น่า" เทพินมองดุๆแต่ก็เดินตามไปดีๆ
ร้านขายของที่ระลึกมีของอยู่มากมายและจำนวนคนที่เดินเข้ามาก็ไม่น้อยเช่นกัน เทพินถอนหายใจเบาๆมองหน้าเคไนน์ที่กำลังมองหาช่องว่างแทรกตัวเข้าไปดูสินค้าภายในร้านซึ่งช่องอันน้อยนิดนั่น ขืนเขาเบียดเข้าไปคงได้ตัวลีบตัวแบนออกมาแน่ๆ เลย
"เอาไว้มาดูก่อนกลับก็แล้วกันเนอะ นี่ก็เที่ยงแล้วไปหาอะไรกินกันไหม?" เคไนน์เอ่ยชวนไปที่อื่นแทน ยืนรออยู่ตรงนี้จนกว่าจะมีที่ให้เดินเข้าไปก็คงอีกนาน
"เพิ่งกินไปนี่นายยังจะกินอีกหรือ" เทพินมองอสูรตะกละตรงหน้าอย่างเหยียดหยาม
"ข้าก็ไม่ได้จะกินสักหน่อยแค่คิดว่าเ้าอาจจะหิวต่างหาก มื้อเช้าที่โรงแรมก็กินไปไม่เยอะด้วยถ้าตอนเที่ยงยังกินน้อยอีกจะมีแรงไปทำงานไหมล่ะ เป็มนุษย์ต้องกินอาหารให้ครบห้าหมู่นะถึงจะแข็งแรง"
"มันก็จริง แต่ฟังจากปากอสูรอย่างนายแล้วผมรู้สึกแปลกๆ"
"เพราะข้าเป็อสูรที่มีหลักการไงล่ะ!"
"เปล่า ให้ความรู้สึกขนลุกและเอือมระอาสุดๆ"
"นี่เ้า!"
"งั้นไปร้านนั้นกันเถอะ คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ติดริมแม่น้ำน่านั่งดีนะ"เด็กหนุ่มเดินไปทางร้านอาหารทันทีไม่ได้สนใจสีหน้าจะกินเืกินเนื้อของจิ้งจอกอสูรเลยสักนิด
"อย่ามาทำเมินกันนะ... ฟะ..." เคไนน์ชะงักกึกแล้วหันไปมองที่ผิวน้ำดวงตาสีม่วงหรี่ลงมองตำแหน่งที่เกิดการกระเพื่อมอย่างผิดธรรมชาตินั่นจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า ลูกพลังสีประหลาดกำลังร่วงลงมา
ตูม!!
เสียงะเิดังขึ้น น้ำสาดกระเซ็นเป็วงกว้าง เสียงหวีดร้องอย่างใของมนุษย์ทั่วไปดังตามมาติดๆฝูงชนรีบวิ่งออกห่างจากริมแม่น้ำอย่างสับสนวุ่นวาย เทพินยังยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ ดวงตาสีม่วงที่สะท้อนแสงแดดเป็ประกายนั้นสะท้อนภาพของสิ่งที่อยู่กลางอากาศนั้นอย่างชัดเจนสิ่งที่กระทบกับพลังนั้นไม่ใช่นกหรืออะไรแต่เป็...
มนุษย์กำลังบินมา... ด้วยความเร็วสูง!?
4K
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)
