17 | ช่วยเหลือสาวผมชมพู
[ระดับความสัมพันธ์ผู้เล่นเกด > 100%]
จากการได้ขยี้สวาทประตูหลังของแม่คนสวยนั้น มันทำให้ค่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผมขึ้นไปอยู่ที่ 100% เป็ที่เรียบร้อยแล้ว เพราะอย่างนั้นภารกิจรายวันของผมมันถึงสำเร็จได้ง่ายมากขึ้นตามไปด้วย เพราะในทันทีที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมา ผมก็จะได้รับบัตรภารกิจจากการล็อกอินรายวัน และเมื่อมอบภารกิจโดยตรงให้กับครูเมย์และแม่คนสวยที่มีชื่ออยู่ในผู้เล่นใน ภารกิจรายวันทั้งสองของผมก็จะสำเร็จได้อย่างง่ายดาย
[ภารกิจที่ 1 มอบภารกิจให้ผู้เล่นอื่น 1 ครั้ง (สำเร็จ) ]
[ได้รับรางวัล : บัตรภารกิจแบบสุ่มX1, เงิน 2,500 บาท]
[ภารกิจที่ 2 มอบภารกิจให้ผู้เล่นอื่น 2 ครั้ง (สำเร็จ) ]
[ได้รับรางวัล : บัตรภารกิจแบบสุ่มX1, เงิน 2,500 บาท]
"ฮ่า ฮ่า ฮ่าาาาา" และก็เหมือนกับทุกเช้าที่ผมจะตื่นมาออกกำลังกาย ที่่นี้ผมนั้นสามารถออกกำลังกายได้อย่างหนักหน่วงเป็พิเศษเลย ไม่ว่าจะออกไปวิ่งที่สวนด้วยระยะทาง 8 กิโลเมตรภายในเวลา 1 ชั่วโมง แล้วกลับมาเล่นเวทเทรนนิ่งที่ห้องต่อ พร้อมด้วยฝึกการต่อยและเตะกับกระสอบทราย ที่มันนั้นยังไม่สามารถเรียกว่าศิลปะการต่อสู้ได้ เพราะมันเป็เพียงฝึกเตะต่อยที่เรียนมาจากยูทูปและจำมาจากพวกไอ้โซนที่มันรุมกระทืบผมอยู่ทุกวันเท่านั้น
"ครบเวลาแล้วสินะ" ผมพึมพำกับตัวเองหลังจากที่สมาร์ทวอทช์ส่งเสียงเตือนขึ้นมา เพราะว่าผมออกกำลังกายครบตามเวลาที่ตั้งไว้แล้ว อันที่จริงผมอยากจะทำมันนานกว่าด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องทำตามโปรแกรมที่วางไว้ ไม่อย่างนั้นมันจะส่งผลเสียแทนที่จะส่งผลดีต่อร่างกายแทน จากนั้นผมก็ไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว ก่อนจะลงไปกินข้าวที่แม่คนสวยทำรอไว้ให้แล้ว และก็เหมือนทุกครั้งที่คนอื่นในบ้านร่วมโต๊ะกินข้าวกันไปก่อนตั้งนานแล้ว
วันนี้ยังคงเป็วันอาทิตย์สุดสัปดาห์ หลังจากเมื่อวานที่ไปแสดงให้ไอ้ดินได้รู้ซึ้งถึงระดับของผมกับตัวมันว่าแตกต่างกันขนาดไหน ผมก็วางแผนว่าจะค่อยๆ จัดการกับพวกมันทั้งสี่คนทีละตัว โดยมีไอ้รุจเป็เป้าหมายต่อไป ส่วนเื่ที่ว่าจะไปจัดการมันเมื่อไหร่นั้น ก็ต้องรอเวลาว่าตัวผมจะแข็งแกร่งจนสามารถที่จะล้มมันได้ในตอนไหน ซึ่งมันก็ต้องเป็ตอนที่ผมแข็งแกร่งเทียบกับไอ้โซนได้ด้วย เพราะถ้าผมไปเล่นงานไอ้รุจเข้า มันคงไม่อยู่เฉยๆ เหมือนอย่างไอ้ดินแน่นอน
เพราะอย่างนั้นมันก็เลยทำให้ตัวผมต้องเริ่มเรียนศิลปะการต่อสู้อย่างจริงจัง หลังจากที่กินข้าวเช้าฝีมือแม่เสร็จแล้ว ผมจึงกลับขึ้นห้องไปแต่งตัว แล้วเดินทางจากออกจากบ้านไป ซึ่งสถานที่อันเป็เป้าหมายนั้นก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านผมมากเท่าไหร่นัก ส่วนศิลปะการต่อสู้ที่ผมจะเรียนก็คือมวยไทยนั่นเอง
"แล้วมันต้องไปทางไหนต่อนะ" ั้แ่ก่อนหน้านี้ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับยิมที่อยู่ในละแวกบ้านมาสักพักแล้ว ซึ่งมันก็มีเพียงแค่โรงยิมนี้เพียงโรงยิมเดียวที่ฝึกสอนมวยไทย แต่จากข้อมูลที่ผมหาได้นั้นมันเป็ข้อมูลที่เก่ามาก ทั้งรูปของยิมก็เป็รูปั้แ่เมื่อ 10 ปีที่แล้ว ไหนจะโปสเตอร์รับฝึกสอนต่อยมวยที่เป็แบบแผนที่วาดมืออีก และที่สำคัญเลยก็คือมันไม่มีโลเคชั่นอยู่ใน GPS ผมก็เลยต้องเดินเท้าหาโรงยิมนั้นด้วยตัวเอง พลางดูแผนที่จากโปสเตอร์เก่าๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย
"ในนี้มันให้ตรงไป แต่ข้างหน้าดันเป็ทางแยก จะเลี้ยวซ้ายหรือเลี้ยวขวาดีวะเรา" หนำซ้ำแผนที่มันยังเก่าชนิดที่ว่าไม่เหมือนกับเส้นทางในปัจจุบันเลยสักนิดอีกด้วย และด้วยความที่ไปทางไหนก็เหมือนกัน ผมเลยเลือกที่จะไปเลี้ยวไปทางซ้ายมือแทน
'โรงยิมชบาแก้ว' นี่คือชื่อของโรงยิมแห่งนี้ ถ้าตามแผนที่เลยก็คือ มันอยู่ไกลจากบ้านของผมประมาณหนึ่ง เป็โรงยิมที่ต้องเข้าไปในซอยลึกพอสมควร แต่ตามแผนที่นั้นเป็ซอยตรงๆ ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก ต่างกับพื้นที่จริงที่นอกจากทางแยกเมื่อครู่แล้ว ซอยที่เลี้ยวเข้ามานี้ยังมีทั้งซอก ทั้งหลืบอีกหลายซอยเลย เล่นเอาซะผมเดินหาจนปวดหัวเลยทีเดียว
"อย่ามาเล่นตัวให้มันมากนัก แค่ยอมพวกเราง่ายๆ ก็จบเื่แล้วเข้าใจไหม!!!" และในตอนที่ผมเดินผ่านซอยเล็กๆ ซอยหนึ่งมา ผมก็ได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมา
"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!!!" ตามด้วยเสียงของผู้หญิง ที่ฟังดูแล้วน่าจะไม่ใช่เื่ที่ดีอย่างแน่นอน เพราะอย่างนั้นผมเลยเดินย้อนกลับไปทางซอยนั้นอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินตรงเข้าไป ถึงได้รู้ว่ามันเป็ซอยเล็กๆ ที่ด้านในนั้นเป็ซอยตัน
"....." และเบื้องหน้าของผมก็มีผู้ชายสี่คนกำลังยืนล้มผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ โดยที่หนึ่งในผู้ชายทั้งสี่คนได้รวบแขนของเธอเอาไว้จากด้านหลังด้วย
"!!" ที่เห็นแล้วรู้ได้ในทันทีเลยว่า ไอ้สี่ตัวนี้ต้องเป็พวกคนระยำอย่างแน่นอน และหนึ่งในพวกมันก็ได้หันมาเห็นเข้ากับผมแล้วด้วย
"พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนหรือไงว่ะ ว่าไม่ควรเดินไปไหนมาไหนมั่วๆ น่ะ ออกไปก่อนที่จะเจ็บตัวไปไอ้เด็กน้อย" สิ้นเสียงที่พูด พวกมันทั้งสี่คนก็พากันขำออกมาในทันที ที่มองดูแล้วพวกมันน่าจะมีอายุไม่ต่ำกว่าสาบสิบปีกันทุกคนอย่างแน่นอน ส่วนผู้หญิงที่ถูกพวกมันล้อมเอาไว้นั้น เธอน่าจะมีอายุอยู่ใน่วัยเดียวกันกับผม
"////" ที่ดูสวยไม่ใช่น้อยเลย
เธอนั้นสวมกางเกงขาสั้นสีดำแถบขาว และสวมเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ทับร่างบางเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถคาดคะเนเรือนร่างใต้ร่มผ้าได้ ผมสั้นที่ถูกตัดให้ยาวประมาณต้นคอนั้น ถูกย้อมด้วยสีชมพูอ่อน ที่มันช่างเข้ากับผิวกายอันขาวใสเนียนนุ่มของเธอเป็อย่างมาก และก็อย่างบอกว่าเธอนั้นสวยไม่ใช่น้อย ด้วยใบหน้าที่เรียวสวยรับกับดวงตาอันกลมโต และริมฝีปากบางเป็อย่างดี เล่นเอาซะในตอนที่ผมหันหน้าไปสบสายตาเข้ากับดวงตาคู่สวยของเธอนั้น ไม่อาจละสายตาออกมาจากเธอได้เลย
"นี่!! ไอ้หนู ไม่ได้ยินที่พูดหรือยังไงวะ หรือจะต้องเจ็บตัวซะก่อน" เพราะว่าผมเอาแต่ยืนนิ่งไม่เดินหนีหรือไม่ตอบอะไรมันกลับไป มันก็เลยพูดกับผมอีกครั้ง พร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม
หมับ!!! ตามด้วยขยับมือขึ้นมาจับบ่าผมเอาไว้อย่างแแ่ ก่อนที่จะออกแรงบีบลงมา
"....." และถ้าถามว่าผมกลัวพวกมันไหม ก็ตอบได้อย่างเต็มปากเลยว่าไม่
พลั่บ!! ผมเลยสะบัดมือมันออกไป
"แล้วพ่อแม่พวกมึงไม่เคยสั่งสอนหรือยังไง ว่าไม่ควรรังแกผู้หญิงน่ะ" ก่อนที่จะเปล่งเสียงตอบตามด้วย
ตับ!!!!!!! ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมา แล้วถีบสูงเข้าไปที่ปลายคางของมันอย่างเต็มแรง ด้วยท่าของลูกถีบแบบเทควันโดที่ผมเลียนแบบมาจากลูกถีบของไอ้เชน ที่เคยโดนมาสองสามครั้ง ทำเอาชายคนนั้นลอยขึ้นไปกลางอากาศตามแรงของลูกถีบที่ส่งออกไปในทันที
"อั่ก!!!!!" และก็แน่นอนว่า ลูกถีบนั้นทำให้มันหมดสติไปในทันทีที่โดนเข้าไป ก่อนที่จะตกกลับมานอนกองบนพื้นอย่างหมดสภาพ
"......." ทำเอาพวกมันอีกสามคนที่เหลือต่างมองมาที่ผมเป็สายตาเดียวกัน
"ไอ้เด็กเวรนี่!!!!" ก่อนที่จะพากันพุ่งตรงเข้ามาใส่ผมกันทั้งหมด พร้อมกันทั้งสามคน
หมับ!! ผมก็เลยต้องตั้งท่าเตรียมต่อสู้บ้าง และถ้าถามว่าทำไมผมถึงกล้าขนาดนี้ นั่นก็เพราะว่าผมใช้ระบบสแกนดูพลังของพวกมันทั้งหมดแล้ว ปรากฏว่าไม่มีใครคนไหนเลยที่มีค่าสเตตัสสูงกว่าผม แปลว่าไอ้สี่ตัวนี่มันกากยิ่งกว่าไอ้ดินเสียอีก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้มารุมรังแกเด็กผู้หญิง เพราะถ้าอยู่ตัวคนเดียวพวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับขยะ เป็ไอ้พวกเวรโดยแท้จริงที่เห็นแล้วหัวเสียเป็บ้า
ซึ่งนี่ก็จะเป็การฝึกฝนการต่อสู้จริงของผมไปในตัวด้วย แถมยังเป็การฝึกฝนในสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังโดนรุมอีกต่างหาก
ตับ!!!!! ที่ข้างตัวของผมมันมีถังขยะเก่าๆ ใบหนึ่งตั้งอยู่ ซึ่งถังใบนั้นมันถูกเอามาทำเป็ที่เขี่ยบุหรี่ ผมได้เตะเข้าไปที่ถังไปนั้นอย่างจัง จนถังใบนั้นลอยขึ้นไปในอากาศสวนทางพวกมันทั้งสามคนที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา ทำให้เศษขี้บุหรี่ที่มันอัดแน่นอยู่เต็มถังนั้นฟุ้งขึ้นมาในอากาศ ปลิวเข้าตาของพวกมันทั้งสามคนเต็มๆ
"ย๊า!!!" จากนั้นผมก็พุ่งตรงเข้าไปหาพวกมันบ้างในทันที พร้อมกับปล่อยหมัดฮุคซ้ายเข้าไปที่หน้าของชายคนแรกอย่างจัง
ตับ!!!
"อั่ก" ทำเอาตัวมันเซไปตามแรงต่อย จากนั้นก็ปล่อยหมัดฮุคขวาสวนเข้าไปที่สีข้างของมันอย่างเต็มแรง ทำเอาตัวร่างของมันที่เซมาตามแรงต่อยของหมัดแรกนั้น ตัวงอเป็กุ้งไปตามแรงต่อยของหมัดที่สองในทันที
"อั่ก!!!!!!" และด้วยความที่มันเป็หมัดฮุคที่ต่อยเข้าไปยังสีข้างอย่างเต็มแรง ชายคนนั้นก็เลยทรุดลงไปนั่งงอตัวกุมท้องอยู่ที่พื้นในทันที
สวบ!!!!! จากนั้นผมก็รีบหมุนตัวไปหาชายคนที่สองต่อ ที่เขากำลังยืนตั้งการ์ดข้างเดียว แล้วเอามืออีกข้างขยี้ตาเอาเศษขี้บุหรี่ออกจากตาไปด้วย
ตับ!!! ผมที่เห็นถุงจุดอ่อนนั้นก็ได้ง้างขาเตะเข้าไปยังฝั่งที่เขาไม่ได้ยกการ์ดกัน ที่หน้าแข้งนั้นฟาดเข้าไปที่ก้านคออย่างเต็มแรง
"อั่ก!!!" และด้วยแรงเตะนั้น มันก็ทำให้เขาล้มคอพับตัวลงไปฟาดในทันทีด้วยลูกเตะเดียว
"มึงไม่ได้ตายดีแน่ไอ้เด็กเวร!!!" แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอาขาข้างนั้นกลับลงมาเหยียบพื้นดี เสียงของพวกมันคนสุดท้ายก็ดังขึ้นมา พร้อมกับตัวของมันที่พุ่งตรงเข้ามาสเปียร์ใส่ผมอย่างจัง
ตับ!!! ทำเอาตัวผมนั้นถอยหลังไปติดกับกำแพงในทันที
"อั่ก!!!" ซึ่งมันก็เจ็บไม่ใช่น้อยเลย จากนั้นมันก็วิ่งตามเข้ามา พร้อมด้วยง้างหมัดต่อยเข้ามาที่หน้าผมอย่างเต็มแรง
ตับ!!!! ที่ผมนั้นยังเร็วพอที่จะยกแขนขึ้นมารับหมดข้างนั้นของมันได้ทัน
สวบ!!!! แต่กลายเป็ว่ามันนั้นปล่อยหมัดฮุคออกมาจากแขนอีกข้างเข้าที่ชายโครงผมเต็มๆ
"อั่ก!!!" ที่มันนั้นก็จุกเอาเื่เลย "ก็ไม่เท่าไหร่นี่หว่า ไอ้พวกหน้าตัวเมียรังแกผู้หญิง" แต่ก็ไม่ได้จุกจนขนาดที่รับไม่ไหว
"!!!!!" และคำพูดนั้นของผมก็ทำเอามันหัวร้อนยิ่งกว่าเดิมจนกัดฟันกรอด
หมับ!!! มันก็เลยเปลี่ยนจากกำหมัดต่อย เป็ขยับมือทั้งสองมาบีบคอผมแทน ตามด้วยออกแรงยกจนตัวผมลอยขึ้นมาจากพื้น
"กูก็อยากรู้เหมือนกันว่ามึงจะปากเก่งได้อีกนานไหม"
"อั่ก อื้อ!!!!" ทำเอาตัวผมที่ถูกบีบคออย่างนั้นหายใจไม่ออกเลย แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังมีสติพอที่จะโจมตีมันสวนออกไป เพื่อพาตัวเองออกจากสถานการณ์นี้ ด้วยการขยับขาทั้งสองข้างถีบเข้าไปที่หน้าของมันอย่างเต็มแรง
ตับ!!! ทำเอาตัวมันกระเด็นไปตามลูกถีบนั้น ผมเลยหลุดออกมาจากพันธนาการของมันได้
"มึง!!!" ทำเอามันยิ่งหัวเสียเข้าไปกันใหญ่ที่ถูกถีบเข้าไปเต็มๆ หน้าอย่างนั้น มันที่ลุกขึ้นมาได้แล้วก็เลยะโออกมาเสียงดัง
"ย๊า!!"
ตับ!!!! ซึ่งนั่นก็เป็จังหวะเดียวกันกับที่ผมพุ่งเข้าไปหา แล้วเตะเสยเข้าไปที่ปลายคางของมันอย่างเต็มแรง ทำเอามันหมดสติไปเพราะลูกเตะเสยคางนั้นในทันที จากนั้นผมก็รีบวิ่งตรงเข้าไปหาเธอคนนั้น
หมับ!!!! ก่อนที่จะคว้าเขาไปที่ฝ่ามืออันอ่อนนุ่มของเธอ
"ไป! รีบหนีกัน" แล้วพาตัวเธอวิ่งออกจากซอยนี้ไป โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่า ตัวเธอที่วิ่งอยู่ข้างๆ นั้นกำลังอมยิ้มอยู่ และตัวเธอก็ไม่ได้รู้สึกกลัวหรือใกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เลย
#ระบบภารกิจขยี้สวาท