เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 40พ่อค้าของสุ่ม กับร้านขายของชำ

        พอถึงบ้านของลูกหมี

        เสือน้อยก็เคาะประตูเรียกตามความเคยชิน“ลูกหมีจ๋ามีของมาฝาก…”

        ไม่นานนักลูกหมีก็เปิดประตูออกมาสาวสวยจึงพูดขึ้น “มีอะไรเหรอเสือน้อย?” เธอถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

        “ซื้อนิยายมาฝาก วันก่อนได้ยินลูกหมีคุยกับเพื่อนว่าอยากได้ เราเลยเอามาฝากน่ะ…” เสือน้อยฉีกยิ้มกว้าง

        เขานึกถึงเหตุการณ์วันก่อน“นี่ถ้ามีใครกล้ามาเกาะแกะกับลูกหมีอีก โทรบอกเสือได้เลยนะเดี๋ยวไปจัดการมันให้!” วันก่อนเสือผ่านไปเจอพวกเด็กต่างถิ่นเข้ามาแซวจีบลูกหมี

        จึงไม่วายโดนเขากระโดดถีบขาคู่จนอีกฝ่ายปลิวล้มลงไป "เสือน้อยไล่เตะไล่ต่อย จนอีกฝ่ายน่วมไปทั้งตัวพร้อมยังขู่ห้ามมายุ่งกับลูกหมีอีก!"

        สำหรับเสือน้อยแล้วคิดว่ามันเป็นหน้าที่และความเคยชิน ที่จะปกป้องคนในครอบครัวดังนั้นถ้ามีใครกล้าเหิมเกริมมายุ่มย่ามกับคนของเขา ไม่มีทางจบลงด้วยดีแน่และก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ทุกคนรู้ดีว่า “ห้ามแกล้งลูกหมีในตอนเรียนประถม…”

        “ขอบใจจ้ะพ่อคนเก่ง”ลูกหมียิ้มรับของจากอีกฝ่ายเป็นหนังสือนิยายที่เธออยากได้มานานแต่ไม่มีเวลาว่างเสียที

        ถ้าไม่เรียนหรือทำการบ้านก็ต้องไปอยู่ที่ร้านป้าชบาคอยช่วยกำกับดูแลลูกน้องทุกวันเงินเดือนเธอก็ได้มากนักแหละ พอที่จะซื้อของที่อยากได้สบาย ๆ

        “ตอนแรกจะซื้อเสื้อมาฝากด้วยแต่ไม่รู้ไซซ์กลัวซื้อมาผิดเสียดายตังค์ ก็เลยซื้อปลอกหมอนลายลูกหมีตัวน้อยมาให้!”

        เสือน้อยยื่นไปให้…ส่วนเจ้าตัวก็ยิ้มรับไว้ด้วยความดีใจ

        จากนั้นเสือน้อย…ก็เข้าไปนั่งคุยเรื่องงานกับลูกหมีสองสามเรื่องเพราะโรงงานถมที่ดินเสร็จแล้วใกล้เป็นรูปเป็นร่าง ทั้งยังมีแผนในอนาคตอีก

        จึงมาถามความเห็นของลูกหมีว่า“อยากจะได้อะไรเพิ่มหรือ อยากได้คนมาช่วยมั้ย ถ้าลูกหมีต้องการบอกเสือเลยเดี๋ยวไปจัดการให้!”

        ทุกวันนี้นอกจากเสือน้อยที่ตามตัวยากลูกหมีก็คือหัวหน้าที่เห็นหน้าเห็นตาเป็นคนจ่ายเงินและดูแลบัญชี

        ด้วยการฝึกฝนของแม่ชบาทั้งยังใช้พวกโปรแกรม Excel ในโน้ตบุ๊ก จึงช่วยลดเวลาในการการคำนวณไปได้เยอะเลย

        “วันนี้มากินข้าวเย็นที่บ้านด้วยนะ”เสือน้อยเชิญชวนตามปกติ ส่วนลูกหมีก็ยิ้มกว้างไม่รู้ว่าภายในใจคิดอะไรอยู่...

        นกแก้วโทรไปรายงานแม่ชบาว่า“พี่เสือของเธอซื้อของมาฝากเธอกับพี่ลูกหมี…”

        แม่ชบาก็อดชมในใจไม่ได้ที่ลูกชายตัวดีเริ่มมีสมองขึ้นมาบ้างแล้ว...

        “แต่ว่าวันนี้มันไปเดทกับยัยหนูที่ชื่อเหมือนฝันนั่นนี่นา”เธอแอบได้ยินมาจากสองพ่อลูก

        ที่ไปแอบคุยกันวันก่อน“ดูท่าต้องให้ไอ้เสือโง่…มันพามาดูตัวเสียหน่อยแล้ว” แม่ชบาคิดในใจ

        ……

        ช่วงเวลาก่อนปิดเทอมคือฤกษ์งามยามดี ในการเปิดตัวเกมออนไลน์ใหม่ ๆ

        เพื่อดึงเด็กที่ปิดเทอมอยู่กับบ้านมาใช้เวลาเล่นเกมและเสือน้อยย่อมไม่พลาด โอกาสทำเงินแบบนี้แน่ ๆเพราะเวลาเกมไหนเปิดใหม่ คนก็มักจะแห่แหนกันไปเล่นเกมนั้นกันอย่างถล่มทลาย

        ธุรกิจปั๊มเงินในเกมของเสือน้อยก็จับจังหวะจากจุดนี้ชั้นสามกับชั้นสี่ของร้านเต็มไปด้วย ‘ลูกจ้าง’ ที่เขียนสัญญาเป็นรายลักษณ์อักษรกำลังตั้งอกตั้งใจเล่นอยู่

        เสือน้อยเองช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรทำมากนอกจากซ้อมมวยเป็นงานหลัก ฟันดาบกับยางรถ เลี้ยงควายเป็นงานเสริม

        เหลือก็แค่เล่นเกมเป็นเวลาว่างส่วนงานอื่น ๆ เขาก็จ้างลูกน้อง หรือฝากรองประธานลูกหมีให้ช่วยดูแล

        วันหนึ่งขณะเขาเล่นเกมอยู่บ้าน

        เกมใหม่ที่เปิดมาได้สองอาทิตย์กว่าๆ ธุรกิจของเขาก็ดำเนินการอย่างเต็มที่เสือน้อยเองก็เป็นส่วนหนึ่งในการปั๊มตังค์ไอดีประจำตัวของเขาคือผู้เล่นอันดับต้น ๆของเกม

        และในวันนี้เองขณะที่เสือน้อยนั่งเล่นเกม เติมเงินในเกมเพื่อสุ่มและเตรียมตัวที่จะไปล่าบอสก็ปรากฏว่าได้ของแรร์มาชิ้นหนึ่ง…

        พอได้ยินว่าเสือน้อยได้ของแรร์มาก็มีคนติดต่อขอซื้อเข้ามาในแช็ตมากมายจนเสือน้อยให้เมลไปคุยกันใน MSN แน่นอนคนให้ราคาดีย่อมได้ไปด้วยเป็นเพราะว่าของสุ่ม ซึ่งเปิดกล่องโอกาสได้น้อยนิดจนแทบใจหาย

        แน่นอนว่าบริษัทเกมก็มีวิธีการทำเงิน…ในแบบของธุรกิจของพวกเขาเอง

        และของที่เขาได้มาเป็นชุดแรร์หายากที่เปิดสุ่มโอกาสต่ำเตี้ยเรี่ยดิน พวกผู้ใหญ่ที่สนใจติดต่อเสือน้อยเข้ามามากมาย เสือน้อยก็เลือกคนที่ให้ราคาเยอะสุดบอกให้มาคุยกันที่ร้านเกมย่านเมืองปทุมหลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ขับรถหรูเปิดประทุนมาหาถึงที่

        ทั้งคู่ก็ดูของที่ตกลงกันไว้และก็ของอื่น ๆ ในไอดีของเสือน้อยด้วย จึงทำให้เขาเหมาของเสือน้อยแทบหมดไอดีเสือน้อยขายได้เงินทำลายสถิติเป็นประวัติการณ์สำหรับเขา

        ซึ่งขายไปเจ็ดหลักจวนเจียนจะถึงแปดหลักอยู่รอมร่อพี่ชายคนนี้ขับรถหรูกลับบ้านไปทั้งอย่างงั้น

        จนรู้ว่าภายหลังจากนั้นหลายอาทิตย์พี่คนที่ซื้อชุดแรร์และเหมาของเขาไปหมดก็ได้นำไปปล่อยขายให้คนอื่นต่อทั้งยังบวกกำไรไปอีกหลายล้าน!

        นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะในโลกออนไลน์มีผู้คนทุกเพศทุกวัย ฐานะทางบ้านแต่ละคนก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้วที่จะซื้อของพวกนี้ได้ในราคาระดับนี้

        คนรวยย่อมต้องการของไว้อวดเพื่อนในชีวิตจริงหรือว่าเพื่อนในเกม ขนหน้าแข้งของพวกเขาก็ไม่ร่วงเลยสักนิด ต้องเข้าใจก่อนว่าเกมออนไลน์คนเล่นทั้งประเทศ

        ไม่ใช่แค่ในจังหวัดเท่านั้นมีตั้งแต่เด็กเล็กไปจนถึงคนวัยทำงาน มีตั้งแต่เด็กยากจน ไปถึงลูกของเศรษฐี

        เสือน้อยที่ได้เงินมาก้อนใหญ่เขาจัดฉลองกับทางครอบครัวแต่ไม่ได้บอกว่าฉลองเนื่องในโอกาสอะไร เขาใส่เงินเข้าบัญชีไปแล้ว

         มีคนรู้อยู่ไม่กี่คนนอกจากไอ้ยักษ์ใหญ่สมุนซ้ายขวาของเขาแล้วที่พอลูกพี่อารมณ์ดีก็แจกจ่ายเงินโบนัส ให้ลูกน้องไปเก็บเข้าบัญชี

        เงินลงทุนซื้อที่ดินและสร้างโรงงานก็กำลังไปได้สวย ใช้บริษัทมืออาชีพแก้ปัญหารวดเร็วทันใจเสือน้อยจึงขอพ่อให้พาไปดูเครื่องจักรเสียหน่อยเพราะเขาเห็นว่ามีงานอยู่ที่บูทเมืองทองอยู่ใกล้แค่ไม่กี่นาทีนี้เอง

        ในงานเสือน้อยก็เดินดูเครื่องจักรใหม่ๆ ด้วยความสนอกสนใจ โดยเฉพาะพวกเครื่องผลิตลูกชิ้น ผลิตฮอตดอก ผลิตเกี๊ยวเสือน้อยให้ความสนใจมาก

        ……

        เขาเองก็ยังฝันว่าถ้าสักวันหนึ่งมีสินค้าก็จะเอาไปลงร้านสะดวกซื้อชื่อดังเช่น เซเว่น โลตัส 108Shop พอมีเงินเขาก็อยากขยายการลงทุน

        แต่ว่าผลิตของมามันก็ต้องขายได้ด้วยหากผลิตมา ‘ไม่มีที่ขาย’ หรือว่า ‘ขายไม่ได้’ มันก็เท่านั้น!

        พวกลูกชิ้นอยู่ในหมวดหมู่ที่ง่ายต่อการผลิตส่วนโรงงานที่จะเปิดใหม่ก็มีขนาดใหญ่เสียปานนั้น พ่อบอกว่าเผื่อเอาไว้ทำธุรกิจอื่นๆ ได้

        และเมื่อเสือน้อยได้เห็นเครื่องจักรใหม่ๆ ตัวเขาก็ตาลุกวาวเหมือนเปิดโลกทัศน์ คล้ายกบในกะลาที่ลืมตาออกมามองโลกกว้าง

        พอกลับถึงบ้านเขาก็นั่งเล่นเกมไปพลางครุ่นคิดอะไรไปเรื่อยเสือน้อยก็คิดแผลง ๆ ถ้าเราเปิดร้านขายของขึ้นมาด้วยตัวเองล่ะ?

        โดยเริ่มจากละแวกบ้านก่อนเลยซึ่งตอนนี้ไม่มีคู่แข่งเจ้าไหนมาเปิดสู้ “ยกเว้นก็แต่ร้านของแม่ค้าปากปลาร้า”

        ด้วยเป็นคนคิดเร็วทำเร็วจึงวิ่งปรู๊ดไปเคาะห้องพ่อกับแม่

        ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่พอเขาได้ยินเสียงกระเส่าของแม่ชบา เสือน้อยก็หยุดเคาะประตูอย่างรู้หน้าที่ลูกที่ดีต้องมีเวลาให้พ่อแม่ได้พักผ่อน

        เขาจึงวิ่งไปในห้องร่างแบบบนกระดาษเขาลอกแบบร้านสะดวกซื้อรายใหญ่มาทั้งดุ้นแต่แค่มาออกแบบให้มันเป็นสัญลักษณ์ของตัวเองทั้งโทนสี

        ที่ต้องแตกต่างคิดไปคิดมาร้านกาแฟก็เกิดขึ้นตามมา ทว่ากลับก่อนจะหยุดความคิดไว้ทันเอาไว้มีเงินก่อนดีกว่า พอมีเงินคิดอะไรก็จะได้ดั่งใจหวังแต่จะประสบความสำเร็จหรือเปล่าอีกเรื่องหนึ่ง!

        ‘ร้านขายของชำ’ เสือน้อยอาศัยประสบการณ์ที่พ่อสอนวาดรูป

        มาใช้ร่างแบบมาได้หลากหลายโดยคิดว่าสาขาแรกก็จะเปิดแถว ๆ บ้านนี่แหละเยื้อง ๆ ออกไปก็มีทำเลที่พอใช้ได้อยู่เป็นตึกเก่าสามชั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชุมชนแออัดและบ้านของเขา

        ‘ส่วนร้านแม่ค้าปากปลาร้า’ที่เข้าไปกี่ทีก็ฟังไม่ถูกหูเสียเลย ซึ่งเป็นอย่างนี่มาตั้งแต่เด็ก

        ก็คงถึงคราวที่จะต้องปรับตัวด้วยคิดว่าตัวเองเป็นร้านเดียวในละแวกนี้ จึงได้สำคัญตัวผิด และทุกวันนี้เสือน้อยก็ยังเจออยู่เลย ป้าปากปลาร้าชอบพูดจาไม่ดีใส่เขา

        หลังจากผ่านไปพักใหญ่ย่องไปหน้าห้องพ่อแม่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร จึงเริ่มเคาะประตูเรียกสักเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นว่า“พ่อจ๋าแม่จ๋า มีเรื่องปรึกษาเดี๋ยวไปรอที่ศาลาริมน้ำนะ”

        พ่อแม่ที่กำลังใส่ชุดวันเกิดกันอยู่ก็ทยอยใส่เสื้อผ้าอย่างไม่เร่งรีบ

        เพราะเจ้าเสือน้อยมันรู้งานอยู่แล้วไม่เช่นนั้นคงมายืนกดดันอยู่หน้าประตูส่วนเธอกับสามีก็ไม่ได้ทำอะไรน่าอายเสียหน่อย จึงไม่จำเป็นต้องขวยเขินอะไร…

        ……

        พ่อแม่เดินมาเห็นเสือน้อยกำลังวาดอะไรอยู่บนโต๊ะหลอดไฟก็เปิดสว่างจ้า ทั้งคู่ก็มานั่งข้าง ๆ ลูกชายตัวดี

        เสือเห็นดังนั้นจึงเล่าให้พ่อแม่ฟังอยากเปิด ‘ร้านสะดวกซื้อ’ เปลี่ยนคำก็ดูดีเสียอย่างงั้น จากร้านขายของชำ เป็นร้านสะดวกซื้อ

        เสือน้อยเล่าแรงบันดาลใจบอกได้ว่าพบอะไรมาและก็เห็นอะไรมาส่วนสำคัญก็คือเปิดไว้หาซื้อของกินเองจะได้ไม่ต้องเดินไปหาไกล ๆจึงอยากเปิดเป็นทางเลือกให้คนแถวนี้

        และก็สำหรับตัวเขาเองด้วยเพราะหิวเมื่อไหร่ก็ออกไปหยิบอะไรกินเสียหน่อย…

        จากนั้นไม่นานพ่อกับแม่ก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ทั้งสองปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง เสือน้อยที่เดินไปเดินมา จนนกแก้วตื่นขึ้นมา

        เธอเดินออกมาพร้อมตุ๊กตาตัวโปรดมานั่งงัวเงียฟังพี่ชาย พูดเพ้อเจ้ออะไรสักอย่างเธอจำได้ราง ๆ

        จากนั้นก็วานให้พ่อกับแม่ช่วยหาเช่าหรือซื้อตึกด้านหน้าชุมชนให้หน่อย

        และช่วยหาคนที่เชี่ยวชาญพวกร้านสะดวกซื้อด้วย“ท่าจะให้ดีพวกร้านขายของชำเป็นอย่างไง ก็สืบมาให้หน่อยประเดี๋ยวเสือน้อยจะออกเงินเอง”

        นกแก้วพ่นเสียงผ่านโพรงจมูก“พี่เสือเนี่ยนะจะออกเอง ขอเงินลุงกับป้าเสียมากกว่ามั้ง”

        เธอยังไม่อดบ่นพี่ชายจอมก่อเรื่องร้านหมูปิ้งก็ไม่ไปช่วยดู ร้านกับข้าวก็ด้วย ก็เอาแต่หมูไปขายหน้าโรงเรียนอย่างเดียวจะเอาเงินที่ไหนมาออก?

        ซึ่งความจริงแล้วทั้งเสือน้อยและก็พ่อแม่ไม่ค่อยได้เล่าอะไรให้นกแก้วฟัง เพราะว่าเจ้าหล่อนพึ่งจิตตกกับเรื่อง ที่พ่อกับแม่ของเธอแยกกันไปอยู่หยกๆ

        ส่วนนิสัยของเสือน้อยก็ยิ่งไม่ใช่พวกขี้คุยเป็นพวก ‘เสือซุ่ม’ เหมือนที่เพื่อน ๆ เรียกเสียมากกว่า

        ถ้าจะทำใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้คงต้องจดทะเบียนห้างหุ้นส่วน หรือไม่ก็บริษัทแล้วแหละมั้งแม่พูดเปรย ๆ