ก้งเยว่ใช้เวลาหลายวันเพื่อเดินทางออกจากแคว้นเหยียนที่พรรคชิวหลิงลู่ใช้เขาทั้งเขาเป็สำนักฝึกเหล่าสมาชิกแม้จะดูเป็การเดินทางแบบเหนื่อยเปล่าแต่ในใจเขามีเป้าหมายชัดเจนอยู่แล้วเพราะตลอดชีวิตยี่สิบปีในชาตินี้และสามสิบสองปีในชาติก่อนเฝ้าคอยที่จะไปเจอและอยู่ข้างคน ๆ เดียว
พรรคมารของหลิวเหว่ยอยู่แคว้นฉู่ทางตอนเหนือห่างออกไปไกลมากนักแต่ระยะทางไม่ถือว่าเป็อุปสรรคในการเดินทางหากจะมีก็คงเป็การแต่งกายของเขาที่ดูจะเป็ผู้มีคุณธรรมมากไปเสียหน่อยทำให้เป็ที่จับตามองของชาวบ้าน
ยกเว้นเสียแต่ในเมืองใหญ่ที่มีผู้คนหลากหลายพรรครวมตัวกันทั้งธรรมะและอธรรม การแต่งกายคล้ายนักพรตเช่นนี้กลายเป็เป้าหมายมากกว่าเดิมโดยเฉพาะการไปไหนมาไหนคนเดียว เนื่องจากเขาออกจากพรรคชิวหลิงลู่ชั่วคราวทำให้ไม่มีตราไม่มีสัญลักษณ์อะไรตามตัวที่บ่งบอกสังกัด
แม้ใจจริงจะอยากรีบไปให้ถึงที่ที่คน ๆ นั้นอยู่เร็ว ๆ แม้ร่างกายจะฟื้นก็ตามแต่เขาก็ยังคำนึงถึงม้าร่วมทางที่ต้องมารองรับความเอาแต่ใจทำให้คืนนี้คงต้องหยุดลงในป่า
หากคืนไหนเขาได้หยุดพักในพื้นที่หมู่บ้านหรือเมืองก็พอจะมีโรงเตี้ยมหรือกองฟางให้หลับนอนแต่หากหยุดในป่าเขานอกจากต้องมาระวังโจรแล้วการจะหาที่หลับนอนยังยากเกินกว่าคุณชายตระกูลหูจะข่มตาหลับลง
“...” หลังจากรีบขอโทษขอโพยเพื่อนร่วมทางสี่ขาที่วิ่งมาทั้งวัน ก้งเยว่นั่งผิงต้นไม้ใกล้ ๆ กับมันเงยหน้ามองท้องฟ้าสลัวเพราะแสงของดวงดาว อดีตประมุขพรรคชิวหลิงลู่ผู้แข็งแกร่งในชาติก่อนกลับไม่สามารถต้านทานความหนาวในใจได้
มือเย็นเฉียบหยิบกระบี่ข้างตัวขึ้นมาลูบปลายนิ้วไล่ตัวอักษรที่สลักอยู่ “ซินหวง” แปลว่าดวงดาวสว่างไสวคล้องกับชื่อดวงดาวของเขาแต่ยามนี้เขากลับหมองเพราะความทรงจำในใจ
เห็นทีความเหนื่อยล้าจะจากการอดนอนหลายวันติดทำให้ดวงตาของเขาหนักอึ้งและปิดสนิทลง
“หลิวเหว่ย คงมีเพียงการตายของเ้าเท่านั้นที่จะจบเื่นี้ได้” ก้งเยว่ขบฟันกรามแน่นเสียงทุ้มหนักชี้ปลายกระบี่ไปทางชื่อที่เขาปรารถนาจะจบชีวิต
“...” ไร้คำพูดตอบโต้มีเพียงใบหน้าบึ้งตึงของหลิวเหว่ยที่กระตุกมุมปากเร็วเกินกว่าที่ใครจะสังเกตเห็น
“...” ก้งเยว่ที่พูดเองกับปากแต่กระบี่ในมือที่เคยถือแน่นเริ่มสั่น ปลายกระบี่แสนคมค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ลำตัวชายตรงหน้าแต่ไม่แรงมากพอที่จะทะลุผ่านผิวของผ้าชั้นนอกด้วยซ้ำ
ความเงียบของทั้งคู่ขัดกับบรรยากาศโดยรอบที่กำลังอลม่านไปด้วยเสียงกระบี่รวมถึงเสียงกรีดร้องของผู้คนที่ได้รับาเ็จากการต่อสู้ระหว่างพรรคที่แบ่งขั้วชัดเจน
สายตาที่เคยแข็งกร้าวของก้งเยว่เริ่มอ่อนลงพร้อมกับดวงตาััเข้ากับน้ำที่เข้ามาบังจนภาพเบื้องหน้าเลือนราง มือข้างที่ถือกระบี่ผ่อนแรงจนเกือบทำมันหล่น
“!” ในขณะที่ก้งเยว่กำลังจะถอดใจจากการกระทำของตัวเองตรงหน้า มือสองข้างที่แน่นิ่งของหลิวเหว่ยรีบยกขึ้นประกบปลายกระบี่ที่ใกล้จะตกพร้อมกลับดึงเข้าหาตัวและแทงผ่านเข้ามากลางอกตัวเองด้วยท่าทางนิ่งเงียบและไร้อารมณ์
ชั่วพริบตาที่ปลายกระบี่แทงเข้าไปไม่นานเืสีแดงสดค่อย ๆ ซึมผ่านผ้าที่แม้จะเป็สีดำแต่กลับชัดเจนจนน่ากลัว
“หลิวเหว่ย!” ก้งเยว่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำเช่นนี้ อาการนิ่งสงบที่เคยมีเริ่มลนลานพร้อมสติกลับมากำด้ามกระบี่แน่นอีกครั้งหวังจะดึงมันออกจากหน้าอกของเขา
“...” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้านิ่งของคนที่กำลังถูกกระบี่แทงค้านกับคนแทงที่กำลังกระวนกระวายจนคล้ายว่ากำลังไร้สติ
“ข้าไม่ทำแล้วพี่หลิว ปล่อย!” น้ำเสียงสั่นเครือของก้งเยว่ไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายใจอ่อนกับการตัดสินใจได้เลยแม้แต่นิดและเพื่อให้แน่ใจว่าก้งเยว่จะไม่ดึงปลายกระบี่ที่เขาแทงมันเข้ามาด้วยตัวเองออก เขาเลือกที่จะแทงมันเข้าไปลึกขึ้นภายใต้แรงต้านของเ้าของกระบี่เบื้องหน้า
ก่อนที่หลิวเหว่ยจะหมดสติสิ่งสุดท้ายที่ใจปรารถนาคือการได้กอดและซับน้ำตาที่คลอเบ้าของก้งเยว่ คนที่เขาหวังเพียงที่จะได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้านี้เท่านั้น แต่การจะทำได้คงมีเพียงดันร่างกายตัวเองผ่านกระบี่ให้ลึกจนถึงโคน
“ยิ้มให้ข้าได้หรือไม่” หลิวเหว่ยอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหวแต่กลับแสร้งฟุบหน้าลงบนไหล่บางของอีกฝ่ายพร้อมกระซิบแ่เบา
“...” ก้งเยว่กลืนน้ำลายลงคอพร้อมรอยยิ้มสว่างไสวเก็บน้ำตาและอาการสะอื้นไว้มั่น
“ได้เห็นเทวดาทั้งที่ยังไม่ตายเช่นนี้เป็บุญข้านัก” เสียงของผู้ที่กำลังจะสิ้นลมค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ
“จะตายแล้วยังแกล้งข้าอีกหรือ” ก้งเยว่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอพยุงร่างที่กำลังจะล้มเพราะไร้แรงจะยืน หูทั้งสองข้างของหลิวเหว่ยไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกของเหล่ายานุศิษย์มิตรสหายรอบข้างเลยแม้แต่น้อยแต่เ้าตัวกลับพยายามตั้งใจฟังเสียงของเ้าของกระบี่ที่แทงตนเท่านั้น
“ข้ารักเ้า” นอกจากจะเมินคำถามแล้วหลิวเหว่ยกลับพูดอะไรตามใจในสถานการณ์เช่นนี้อีก
“ข้าจะตามเ้าไปแน่ ข้าสัญญา” ก้งเยว่เสียงแน่นมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาจริงจัง
“ขอแค่เ้ามีสุข...” ยังไม่ทันพูดจบเสียงทุ้มค่อย ๆ หายไปจนแม้แต่คนที่แทบจะเอาหูแนบใบหน้าก็ไม่ได้ยินพร้อมกับมือหนักของอีกฝ่ายทิ้งลงข้างตัวทันที
“...” ก้งเยว่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า เป็อีกครั้งที่เขาฝันถึงภาพเดิมซ้ำ ๆ บ่อยจนเขาไม่สะดุ้งตื่นอีกแล้ว
น่าแปลกที่การกลับชาติมาเกิดใหม่ของเขามีความทรงจำที่ชัดเจนเกินกว่าจะเป็คนใหม่ เพราะมันคอยตอกย้ำทุกคืนและแน่ใจแล้วว่ามันคงเป็สิ่งที่เขาคาใจแล้วยึดติดที่สุด
หลังจากน้ำตาบนหน้าซึมจนแห้งและแสงของดวงอาทิตย์ส่องกระทบจนเขาแสบตา ก้งเยว่พยุงร่างกายตัวเองไปหาม้าคู่ใจและให้กำลังใจมันสำหรับวันนี้อีกหนึ่งวันที่ต้องเหนื่อยเพื่อเขา
เขาไม่เสียเวลารายทางเลยแม้แต่น้อยรีบควบม้าผ่านป่าผ่านเขา เมืองแล้วเมืองเล่าหวังให้การพบเจอหลิวเหว่ยเร็วขึ้นสักวันก็ยังดี
การเดินทางคนเดียวของก้งเยว่ถูกเพ่งเล็งอยู่บ่อยครั้งเพราะง่ายต่อการปล้นและชิงทรัพย์แต่เขาก็รู้ตัวก่อนเสมอจึงเบี่ยงหลบไปทางอื่นเพื่อลดการปะทะเพราะเขาไม่อยากเสียเวลา
ถ้าไม่นับรวมโจรบ้าดีเดือดพุ่งเข้าใส่คุณชายท่าทางอ่อนแอแต่อย่างไรเสียกระบวนท่าและวิชาจากชาติก่อนก็ติดตัวมาด้วยบวกกับร่างกายที่เยาว์วัยหากไม่รุมกันเกินสมควรก็เรียกได้ว่าอดีตประมุขพรรคไร้พ่ายแน่
เห็นทีการให้ก้งเยว่ลงไปสู้กับโจรไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจะเป็การดีเพราะม้าของเขาได้พักอยู่ชั่วครู่รวมถึงตัวเขาเองก็ได้ยืดเส้นยืดสายจากท่าขี่ม้าแต่มีข้อเสียคือเสียเวลาเดินทาง
แต่ละวันของก้งเยว่ผ่านไปเหมือนดั่งพายุ ยิ่งคิดว่าใกล้แคว้นฉู่ยิ่งทำให้หัวใจอึกทึกคึกโครมเป็เท่าทวีคูณ ทั้งคาดหวังทั้งปรารถนาให้ได้เจอชายที่เขาปลิดลมหายใจเองกับมือเมื่อชาติที่แล้ว
รวมถึงข่าวลือนักพรตชุดขาวที่ออกปราบโจรตามป่าเขาที่แพร่ไปตามหมู่บ้านฟังแล้วชวนขำสำหรับเ้าตัวที่บังเอิญไล่เตะก้นคนขว้างทางเท่านั้น
“หยุด” ก้งเยว่กระชากบังเหียนม้าเมื่อเห็นว่าเส้นทางที่เขาผ่านเส้นนี้มันคือสถานที่ในความทรงจำของเขาและหลิวเหว่ยในชาติก่อนเวลาที่แอบมานัดพบกัน
เขากระตุกเชือกให้ม้าหันหัวไปตามเส้นทางลับในป่า ภาพมากมายในอดีตที่อาจจะเป็อนาคตของชาตินี้ไหลเวียนเข้ามาในหัวไม่ซ้ำ
“แอบลวงประมุขพรรคชิวหลิงลู่มาฆ่าหรือพี่หลิว” ก้งเยว่พูดหยอกเย้าพร้อมกับจับชายเสื้อคนข้างกายแน่นเพราะถูกฝ่ามือใหญ่ประกบปิดดวงตาทั้งสองข้างไว้
“น้องเยว่กลัวถูกลวงหรือนี่” เสียงทุ้มต่ำดังก้องอยู่ข้างหูของประมุขพรรคชิวหลิงลู่
“ฮ่า ๆ ข้าไม่กลัวหรอก ความลับประมุขพรรคมารข้ารู้มากโข เกิดอะไรขึ้นมาท่านจบสิ้นแน่” ก้งเยว่ปล่อยชายเสื้ออีกฝ่ายก่อนจะกอดอกอย่างภาคภูมิแม้จะยังอยู่สภาวะตาบอด
“ชีวิตข้าลวงประมุขเยว่เพียงเื่เดียว” ลมหายใจรดของผู้พูดเป่ารดหูชวนให้ผู้ฟังขนลุกซู่
“เื่อะไร” ก้งเยว่ขมวดคิ้วรีบยกมือขึ้นดึงมือสากออกจากตาก่อนจะหันไปทำหน้าถมึงทึงใส่อีกฝ่าย
“ก็” รอยยิ้มแฝงเลศนัยผุดขึ้นบนใบหน้าของชายที่สูงกว่าเขา
“?” ก้งเยว่เงยหน้าจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทเพื่อหวังคำตอบ แม้มันจะใสและสะท้อนภาพเขาภายในแต่สายตายียวนกับมือคู่ตรงข้ามที่ค่อย ๆ เลื้อยมาโอบรอบเอวเขาทำให้ยิ่งหงุดหงิดกว่าเก่า
“ก็ลวงเ้าขึ้นเตียงอย่างไรเล่า”
“หลิวเหว่ย!” ก้งเยว่ตวาดเสียงดังแก้ขัดอาการเขินแต่ใบหูขึ้นสีแดงระเรื่อชัดเจนเกินกว่าจะสร้างความน่ากลัวได้ ยิ่งริมฝีปากร้อนของคนสูงกว่าก้มลงจุมพิตหน้าผากกลมเกลี้ยงยิ่งเพิ่มสีบนใบหน้าของก้งเยว่จนแดงจัด
“ฮ่า ๆ ๆ ไหน ๆ ก็ลวงเ้าไม่สำเร็จแล้วเ้าก็ดูเองเถอะ” หลิวเหว่ยผละริมฝีปากตัวเองออกอย่างเสียดายก่อนจะจับชายในอ้อมแขนหมุนตัวไปมองด้วยตัวเอง
เบื้องหน้าก้งเยว่คือสระบัวที่ยังไม่ถึงเวลาบานแต่ภาพในความทรงจำเก่ากลับซ้อนทับจนเห็นเป็สระที่เต็มไปด้วยดอกบัวรวมถึงเสียงทุ้มข้างหูที่ยังก้องอยู่ภายใน
เขาล่ามม้าไว้กับต้นไม้ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้สระบัวแห้งคอดเพราะยังอยู่ในฤดูที่ไม่เหมาะทำให้ดินรอบข้างเองก็แห้งแตก ก้งเยว่ยืนมองสระบัวที่ไม่มีแม้แต่บัวสักดอก
แต่แล้วสายตากลับมองเห็นดอกบัวสีอ่อนหุบสนิท ยังไม่บานแอบอยู่ใต้ตะไคร่น้ำ ก้งเยว่เดินเข้าไปให้ใกล้ที่สุดหวังจะเขี่ยวัชพืชรอบข้างออกเพราะกลัวว่ามันจะตาย
“เ้าอยากได้มันหรือ”
“เ้าอยากได้มันหรือ” จู่ ๆ เสียงที่คุ้นเคยคล้ายว่าเคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นข้างหลัง ดวงตาก้งเยว่เบิกกว้างตัวแข็งทื่อมองชายที่เขาไม่คิดว่าจะมาเจอในสถานที่แบบนี้หรือแม้แต่ในเวลานี้
“...” ก้งเยว่ใจนสติหลุด อ้าปากค้างมองหลิวเหว่ยในสภาพเยาว์วัยไม่ต่างจากตน
“ไม่ได้ยินที่ข้าถามหรือ” หลิวเหว่ยถามใหม่อีกครั้งเมื่อฝ่ายตรงข้ามยืนนิ่งไม่ตอบอะไร
“ขะ ข้าแค่อยากช่วยมัน” ก้งเยว่พยายามควบคุมสติและร่างกายรวมถึงหัวใจที่กำลังเต้นโครมครามให้เป็ปกติที่สุด เขาดึงปลอกกระบี่ยื่นออกไปปัดใบไม้ที่ทับถมมันอยู่หวังให้มันได้รับแสงเต็มที่
“...”
“...” ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ ก้งเยว่ทำภารกิจกอบกู้ดอกบัวน้อยสำเร็จแล้วจึงเก็บปลอกกระบี่ไว้ที่เดิมข้างตัวแม้มันจะเปื้อนคราบดินก็ตาม
เขายืนแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะสบตาอีกฝ่าย คงจะแปลกหากทำตัวสนิทด้วยทั้ง ๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เขารวบรวมความกล้าเดินไปเผชิญหน้าตรง ๆ
“ขะ ข้าชื่อหู ก้งเยว่ ท่านเดินผ่านมาหรือ” คำพูดคล้ายท่องบทสวดชวนให้ตีปากตัวเองไม่น้อยแต่ในเมื่อโอกาสมาถึงเร็วขนาดนี้ก็ต้องรีบตีสนิทหลิวเหว่ยให้ได้เพื่อที่จะทำให้เขากลับมาเป็คนรักอย่างที่้า
“...”
172
