ยมทูตก๊องแก๊ง

ยมทูตก๊องแก๊ง

   ตอน จีบหมอ

    หลังจากสงบศึกชั่วคราว จีวอนและนัมจุนก็ตัดสินใจมาเช่าห้องพักในโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนัก อย่างน้อยก็สะดวกต่อการสืบเ๱ื่๵๹ราวของคุณหมอสาวสวยปริศนาคนนั้น และแน่นอนสะดวกต่อการดำเนินกลยุทธ์พิชิตใจเธอด้วย

รุ่งเช้าตรู่ แสงแดดยังไม่ทันจะลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเต็มที่ จีวอนก็ลืมตาโพลง เด็กหญิงค่อยๆ ย่องลงจากเตียงอย่างเงียบกริบ เหลือบมองนัมจุนที่ยังคงนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงข้างๆ แล้วแสยะยิ้มเ๽้าเล่ห์ "ช้าหมดอดนะจ๊ะ ไอ้ตี๋"

จีวอนจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ ก่อนจะแอบออกจากห้องพัก แล่นแปล๊บไปยังร้านดอกไม้ที่เปิดแต่เช้า เธอเลือกช่อดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนช่อใหญ่ที่สุดในร้าน จากนั้นก็ตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลทันที

"คุณหมอจีอันคนสวย!" จีวอนในคราบเด็กหญิงน่ารักวิ่งเข้าไปหาหมอสาวที่กำลังเดินตรวจเอกสารอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้ "สำหรับคุณหมอคนเก่งที่สุดในโลกค่ะ"

หมอจีอัน หรือ แพทย์หญิงจีอัน อิม หันมามองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็กเ๽้าของเสียงเจื้อยแจ้ว 

   "โอ้โห ขอบใจมากจ้ะหนูน้อย ดอกไม้สวยจังเลย" เธอรับช่อดอกไม้มาถือไว้ "ว่าแต่เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าจ๊ะ หน้าคุ้นๆ นะ"

"เมื่อวานไงคะ ที่คุณหมอช่วยคุณยายเก่งมากๆ เลย หนูประทับใจสุดๆ!" จีวอนฉีกยิ้มกว้าง

"อ๋อ จำได้แล้วจ้ะ" หมอจีอันหัวเราะเบาๆ 

"หนูน่ารักจริงๆ เลยนะเนี่ย เอานี่ไปกินนะจ๊ะ เป็๲รางวัลสำหรับเด็กดี" ว่าแล้วเธอก็หยิบขนมปังไส้ครีมชิ้นเล็กๆ จากในกระเป๋าของเธอส่งให้จีวอน

จีวอนรับขนมมาด้วยท่าทางดีใจสุดขีดแม้ในใจจะอยากได้เบอร์โทรศัพท์มากกว่าก็ตาม "ขอบคุณค่ะ คุณหมอใจดีที่สุดเลย"

   "ขอตัวไปทำงานก่อนนะจ๊ะสาวน้อย" คุณหมอคนสวยเอ่ยและก้มหยิกแก้มเด็กหญิงจีวอน

   "อ้าว! ไปแล้วเหรอคะ หอมแก้มหนูไหมคะ แลกกันหอมก็ได้นะ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนค่ะคุณหมอ"

   "หมอมีคนไข้ค่ะ ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะจ๊ะ" หมอสาวโบกมือบ๊ายบาย

   ฝ่ายนัมจุน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบจะเที่ยงวันเสียแล้ว เมื่อไม่เห็นจีวอนอยู่ในห้อง เขาก็เดาได้ทันทีว่ายัยเด็กแสบนั่นคงจะชิงลงมือก่อนแน่ๆ "หนอยแน่ะ! คิดจะตัดหน้ากันเรอะ!"

นัมจุนรีบอาบน้ำแต่งตัว คว้ากระเป๋าสตางค์แล้ววิ่งออกจากโรงแรม เขารีบไปหาซื้ออาหารกลางวันดีๆ สักชุด และสายตาก็ไปสะดุดกับร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่ง เขาตัดสินใจซื้อชุดซูชิพรีเมียมกล่องใหญ่ ตั้งใจจะเอาไปให้หมอจีอันเป็๲การสร้างความประทับใจ

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล นัมจุนก็ตรงไปยังแผนกฉุกเฉินทันที เขาเห็นหมอจีอันกำลังนั่งพักดื่มกาแฟอยู่ที่มุมหนึ่ง จึงรีบเดินเข้าไปหา

"คุณหมอจีอันครับ!" นัมจุนเรียกเสียงดังฟังชัด จนหมอสาวสะดุ้งเล็กน้อยและหันมา

   "เอ่อ! คือ ผมเอาซูชิมาฝากครับ สำหรับมื้อกลางวัน" เขายื่นกล่องซูชิให้เธอด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ "แล้วก็ คือ ผมชอบคุณหมอนะครับ!"

หมอจีอันมองนัมจุนสลับกับกล่องซูชิ ก่อนจะหัวเราะพรืดออกมา "โอ๊ยตายจริง! พวกคุณนี่ตลกกันจริงๆ เลยนะคะ" เธอรับกล่องซูชิมาถือไว้ "ฉันจำได้แล้ว เมื่อวานคุณก็มากับหนูน้อยคนนั้นใช่ไหมคะ ที่เอาดอกไม้มาให้ฉันเมื่อเช้าน่ะ"

"เอ่อ! ใช่ครับ" นัมจุนเกาหัวตอบ รับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ออกมาจากด้านหลัง จีวอนนั่นเอง เด็กหญิงยืนกอดอกมองเขาตาเขม็ง ปากเคี้ยวขนมปังตุ้ยๆ

"ลูกสาวน่ารักมากเลยนะคะ ขยันขันแข็งแต่เช้าเลย" หมอจีอันพูดพลางยิ้มให้จีวอน "ส่วนคุณพ่อก็ดูใส่ใจลูกสาวดีจังเลยค่ะ หาข้าวกลางวันมาให้ถึงที่ทำงานเลย"

"ลูกสาว" นัมจุนทวนคำเสียงหลง "ผมเป็๲พ่อรึ"

"ไม่ใช่ลูกนะ! นี่มันเด็กเหลือขอต่างหาก!" นัมจุนชี้ไปที่จีวอน

"หนอย! ปากเสียเรอะตาแก่!" จีวอน๠๱ะโ๪๪ถีบขานัมจุน

"โอ๊ย! ยัยเด็กเปรต!"

"อะไรกันคะเนี่ย" หมอจีอันมองพ่อลูกในความเข้าใจของเธอ ทั้งสองทะเลาะกันเสียงดังด้วยความงุนงงปนขบขัน

"นี่โรงพยาบาลนะคะ อย่าส่งเสียงดังรบกวนคนไข้อื่นสิ" เธอส่ายหัวเบาๆ "เอาเป็๲ว่าขอบคุณสำหรับดอกไม้แล้วก็ซูชินะคะ น่ารักกันทั้งพ่อทั้งลูกเลย ไว้ค่อยคุยกันวันหลังนะคะ ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วกลับบ้านกันได้แล้วค่ะ"

พูดจบหมอจีอันก็ลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้ยมทูตหนุ่มกับยมทูตเด็กหญิงยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก กลายเป็๲พ่อลูกกันไปซะอย่างนั้น!

"เห็นไหมล่ะ! เพราะแกเลย!" จีวอนชี้หน้านัมจุน "ทำเสียแผนหมด!"

"เพราะเธอต่างหากเล่า! ใครใช้ให้ทำตัวเป็๲เด็กดีได้ขนมล่ะ!" นัมจุนเถียงกลับ

ดูเหมือนว่าเส้นทางการพิชิตใจคุณหมอจีอันของยมทูตทั้งสอง จะเริ่มต้นด้วยความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ซะแล้วสิ!