บทที่ 8 ขายเห็ดหลินจือ
ณ ย่านเสี่ยวหลงเหมิน
ย่านเสี่ยวหลงเหมินนั้นเต็มไปแสงไฟในยามค่ำคืน ทำให้ทั้งย่านนี้ดูไม่ต่างอะไรไปจากกลางวัน มีผู้คนมากมายอยู่เต็มถนน ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนมาหาซื้อของโบราณ ฉิงเทียนนั้นเดินไปตามย่านนี้เพื่อมองหาร้านขายยา เขานั้นกำลังมองหาร้านที่จะขายเห็ดหลินจือของเขา
ฉิงเทียนไปตามถนนเสี่ยวหลงแล้วก็พบกับร้านขายยาจีนโบราณขนาดใหญ่ เมื่อฉิงเทียนมองขึ้นไปก็พบป้ายเหนือประตูเขียนว่า "ร้านขายยาสมุนไพร"
ฉิงเทียนมองดูและเดินเข้าไปด้านใน การตกแต่งภายในร้านยานี้ดูโบราณมาก ฉิงเทียนได้กลิ่นของสมุนไพรจีนทันทีที่เขาเดินเข้ามา และสิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของฉิงเทียนคือรูปแบบการจัดเก็บยาจีนตามแบบโบราณทั้งด้านซ้ายและขวาของร้าน มีตู้เก็บยาจีนทุกชนิดเอาไว้ในกล่องไม้เล็กๆ และตรงกลางของร้านจะมีเคาน์เตอร์อยู่
เคาน์เตอร์ที่อยู่ตรงกลางร้านนั้นมีหญิงสาวผมยาวนั่งอยู่ ทั้งๆที่ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ร่วง แต่หญิงสาวคนนี้กำลังใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาว และกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ เขาไม่รู้ว่าเธอไม่รู้หรือเปล่าว่าฉิงเทียนนั้นเข้ามาในร้านแล้ว หรือว่าเธอไม่อยากที่จะสนใจฉิงเทียนกันแน่
ฉิงเทียนลูบจมูกของเขาแก้เขิน ก่อนที่จะก้าวเท้าเดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วถาม "ที่รับซื้อสมุนไพรจีนไหมครับ?"
หญิงสาวที่กำลังก้มหน้าอยู่ เมื่อได้ยินเสียงคนกำลังพูดอยู่กับเธอ เธอก็เดินเข้าไปข้างในโดยที่ไม่ได้ยกหัวขึ้นมาเลย แล้วก็มีเสียงที่ไพเราะดังขึ้นมา: "พ่อค่ะ มีคน้าจะขายสมุนไพรแน่ะ!"
ฉิงเทียนมองดูหญิงสาวที่ไม่ได้ยกหัวขึ้นมาเลย ทำให้เขายืนรอแบบเก้ๆกังๆ แล้วก็ได้ยินเสียงผู้ชายที่ฟังดูสุขุมออกมาจากด้านใน "ยัยหนู มีลูกค้ามา ทำไมถึงไม่ดูแลลูกค้า"
ชายวัยกลางคนเดินออกมาด้วยชุดลำลอง เมื่อเห็นฉิงเทียนเขาก็ถามเขาด้วยรอยยิ้ม "้าที่จะขายอะไรเหรอหนุ่มน้อย?"
ฉิงเทียนจึงได้รีบถามกลับไป "ที่นี่รับซื้อสมุนไพรทุกชนิดเลยรึเปล่าครับ?"
ชายวัยกลางคนจึงได้ตอบกลับไป: "หนุ่มน้อย วางใจได้เลยร้านของเราเป็ร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในเสี่ยวหลงเหมินแล้ว หากว่าเป็สมุนไพรจีนล่ะก็ พวกเรารับซื้อหมดแหละ!"
ฉิงเทียนจึงได้หยิบถุงกระดาษออกมาแล้วยื่นให้กับชายวัยกลางคน "งั้นเถ้าแก่ คุณช่วยดูให้หน่อยว่าสมุนไพรของผมนี่จะขายได้เท่าไรครับ?"
เถ้าแก่จึงรับถุงกระดาษมาจากฉิงเทียนแล้วเปิดออกดู เมื่อเห็นเห็ดหลินจือที่อยู่ข้างในชายวัยกลางคนก็จ้องมองในถุงกระดาษโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่จากสีหน้าที่ดูยินดีและมือที่สั่นเทาของเขาแสดงให้เห็นถึงความตื่นเต้นของเถ้าแก่ดี
ฉิงเทียนมองดูอากัปกิริยาของชายวัยกลางคนแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าราคาของเห็นหลินจือนี้ต้องไม่น้อยแน่ๆ
ฉิงเทียนจึงได้แสร้งทำเป็กระแอมออกมา: "อะแฮ่ม เถ้าแก่ครับคิดว่าน่าจะขายได้สักเท่าไรครับ?"
เมื่อได้ยินฉิงเทียนกระแอม ชายวัยกลางคนจึงได้รู้สึกตัวและพูดกับฉิงเทียน "ขอโทษทีหนุ่มน้อย ฉันตื่นเต้นมากเกินไปหน่อย ฉันยังไม่สามารถให้ราคาที่ถูกต้องได้ ฉันคงต้องให้พ่อของฉันมาดูให้เสียแล้วล่ะ"
หญิงสาวที่ยังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่นั้นเมื่อได้ยินว่าชายกลางคน้าที่จะไปเรียกพ่อของเขา เธอจึงได้เงยหน้าขึ้นมาแล้วถามอย่างสงสัย "พ่อจะให้หนูไปตามคุณปู่มาดูให้ไหม?"
ชั่วขณะที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมานั้น ฉิงเทียนก็มองดูเธออย่างตกตะลึง ผมที่ยาวของเธอพลิ้วไสวอยู่ด้านหลังขณะที่เธอกำลังเงยหน้า ผิวของเธอก็ขาวยิ่งกว่าหิมะ แล้วแววตาของเธอที่ดุจดังน้ำใสในสระ หัวใจของฉิงเทียนนั้นดูเหมือนกำลังถูกดึงดูดโดยบางอย่าง และจ้องมองไปที่หญิงสาวคนนั้น
หญิงสาวเองก็หันมาดูของที่อยู่ในถุงกระดาษที่อยู่ในมือของชายวัยกลางคนอย่างสงสัย โดยไม่ได้รู้สึกถึงสีหน้าของฉิงเทียน
"ว้าว เห็ดหลินจือดอกนี้น่าจะอายุไม่น้อยกว่า 50 ปีเลยนะเนี่ย" หญิงสาวพูดขึ้นมาอย่างประหลาดใจ
ชายวัยกลางคนพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ยินดี "พ่อจะไปเรียกคุณปู่เอง ยัยหนูอยู่ดูแลหนุ่มน้อยคนนี้ละกัน" แล้วจากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าไปด้านใน
ในตอนนี้หญิงสาวถึงได้รู้สึกตัวถึงฉิงเทียนขึ้นมา เพราะเขานั้นมาเพื่อขายของ คืนนี้ฉิงเทียนจึงได้ใส่ชุดที่ดีที่สุดของเขาออกมา เหมือนดั่งที่มีคนว่าเอาไว้ ไก่งามเพราะขน เดิมที่ฉิงเทียนก็รูปร่างหน้าตาดีอยู่แล้วและรวมกับยาของไท่ซ่างเหล่าจวินอีก ทุกส่วนของร่างกายของเขาจึงดียิ่งขึ้นไปอีก หลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้กลายเป็ชายหนุ่มหล่อขึ้นมาจริงๆ
เมื่อหญิงสาวมองไปที่ใบหน้าของฉิงเทียนแล้วพูดออกมาพร้อมกับยิ้ม "คุณก็เป็หนุ่มหล่อดีนี่นา!"
เมื่อฉิงเทียนได้ยินคำชมจึงได้ตอบกลับไป "คุณก็สวยมากเช่นกันครับ"
หญิงสาวเมื่อได้ยินที่ฉิงเทียนพูดมาจึงได้พูดกลับไป: "นี่สุดหล่อ ท่าทางคุณจะยังไม่เคยมีความรักสินะ"
ฉิงเทียนสงสัยขึ้นมาว่าเธอรู้ได้อย่างไร จึงได้ตอบกลับอย่างเขินๆ "คุณรู้ได้อย่างไรครับ?"
ทันทีที่หญิงสาวได้ยินที่ฉิงเทียนถามเธอก็หัวเราะออกมาพร้อมร่างกายที่สั่นไหว และกระต่ายขาวตัวใหญ่สองตัวก็ได้สั่นไหวไปตามร่างกายของเธอ(กระต่ายขาวตัวใหญ่大白兔คือชื่อของลูกอมรสนม น่าจะเข้าใจนะว่าผู้แต่งหมายถึงอะไร) ทำให้ฉิงเทียนมองเห็นส่วนที่พองออกมาโดยไม่ตั้งใจ
"ก็เดาเอา" หญิงสาวพูดขึ้นมาพร้อมกับยิ้ม
ฉิงเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะกรอกสายตาไปมาหลังจากที่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะมองหญิงสาวโดยที่พูดอะไรไม่ออกได้แต่คิดในใจ: คนที่ยังไม่เคยมีความรักมันดูออกง่ายอย่างงั้นเลยเหรอ?
"คุณเป็คนที่หล่อเหลาแท้ๆ คุณน่าจะเก่งเื่ตามจีบคนนะ! คุณน่ะทั้งรูปร่างและหน้าตาก็ดี ทำไมถึงยังไม่มีแฟนล่ะ" หญิงสาวพูดถึงเขาอีกครั้ง
ฉิงเทียนนั้นจะปล่อยให้หญิงสาวเป็ฝ่ายคุมบทสนทนาอย่างเดียวไม่ได้ เขาจึงได้คิดที่จะคุยกับหญิงสาวบ้าง: "เพราะไม่ค่อยมีคนคุยกับผมเท่าไรน่ะ แล้วคนสวยล่ะมีแฟนรึยัง!"
หญิงสาวพูดพร้อมกับยิ้ม "คุณอยากที่จะจีบฉันรึไง! เราเพิ่งจะเจอกันได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยนะ!"
ฉิงเทียนทำหน้าแบบทีเล่นทีจริง: "ผมจะตกหลุมรักสาวสวยที่พบกันครั้งแรกบ้างไม่ได้เลยเหรอ พวกเราคุยกันมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร?"
หลังจากที่หยอกล้อกัน ฉิงเทียนก็ได้ทราบว่าหญิงสาวคนนี้ชื่อว่าซูเสวี่ย และเขากับเธอก็ได้แลกเบอร์โทรกัน เพื่อที่จะได้แชทกันในภายหลัง
ชายวัยกลางคนและชายชราเดินออกมาจากด้านใน ชายชรานั้นมีผมหงอกหมดหัวแล้วน่าจะอายุราวๆ 70 ได้ แต่เขายังเดินเหินมั่นคงมากอยู่ เมื่อเห็นฉิงเทียนเขาจึงได้ถาม "หนุ่มน้อย เ้ายังมีเห็ดหลินจือนี้อีกไหม?"
ฉิงเทียนจึงโกหกหน้าตายกลับไป: "ไม่ครับ มีดอกนี้ดอกเดียวครับ!"
ชายชราส่ายหัวด้วยความผิดหวังและพูดพึมพำกับตัวเอง "ดูเหมือนว่าข้าจะมองโลกแง่ดีมากเกินไป จะไปมีเห็ดหลินจือศตวรรษที่ดีอย่างนี้เยอะแยะได้ยังไง?"
ชายวัยกลางคนจึงได้ปลอบเขา: "ท่านพ่อครับ อย่างน้อยเราก็ยังได้เจอดอกนี้นะครับ
ชายชราผงกหัวแล้วพูดกับฉิงเทียน "จากความเห็นของข้า เห็ดหลินจือนี้เป็เห็ดหลินจือศตวรรษที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมาเลย ข้ายินดีที่จะซื้อมัน 2 ล้านหยวน ถ้าเ้าตกลงข้าก็จะจ่ายให้เ้าทันที"
เมื่อฉิงเทียนได้ยินว่า 2 ล้านหยวนเขาก็ผงกหัวรับด้วยความพอใจ: "ตกลงครับ ผู้าุโ"
เมื่อชายชราเห็นฉิงเทียนตอบตกลงจึงได้พูดกลับมา: "เ้าจะเรียกข้าว่าผู้เฒ่าซูก็ได้นะ!" จากนั้นเขาก็เดินไปพร้อมด้วยถุงกระดาษในมือ
ชายวัยกลางคนจึงหันมาคุยกับเขาบ้าง: "หนุ่มน้อย นายจะเรียกฉันว่าลุงซูก็ได้นะ เลขบัญชีธนาคารนายคืออะไร?"
ฉิงเทียนพยายามสะกดความตื่นเต้นเอาไว้ในใจและบอกเลขบัญชีของเขาไป
ไม่นานนัก โทรศัพท์มือถือของฉิงเทียนก็ดังขึ้นมา เมื่อฉิงเทียนเข้าไปดูก็พบว่าทางธนาคารส่งข้อความมาว่า เขานั้นมีเงินเข้าในบัญชี 2 ล้านหยวน
2 ล้านหยวน ฉิงเทียนนั้นไม่เคยที่จะคิดฝันมาก่อนว่าเขาจะมีเงินขนาดนี้ได้ แต่ตอนนี้เขากลับสามารถหาได้อย่างง่ายดายฉิงเทียนไม่คิดว่าแค่เขาซื้อสมุนไพรราคาที่ถูกมาจากถาวเป่า์มาจะสามารถทำเงินได้มากขนาดนี้ หลังจากนี้การหาเงินก็ไม่ใช่เื่ยากอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ต้องใช้ชีวิตที่ยากลำบากกับน้องชายอีกต่อไปแล้ว
ซูเสวี่ยจึงได้พูดขึ้นข้างๆเขา: "ฉิงเทียน คุณมีสองล้านแล้ว สนใจที่จะเลี้ยงอาหารค่ำฉันบ้างไหม?"
ฉิงเทียนที่รู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้นมาก็ได้ยิ้มตอบกลับไป "ช่างเป็เกียรติมากที่ผมมีโอกาสได้ชวนสาวงามอย่างคุณไปทานมื้อค่ำด้วยกัน คุณอยากให้ผมชวนคุณไปทานมื้อค่ำเมื่อไรดีครับ?"
ซูเสวี่ยตอบกลับมา "ถ้าอย่างนั้นมะรืนนี้ว่ายังไงคะ คุณโอเครึเปล่า?"
ฉิงเทียนจึงตอบตกลง แล้วจากนั้นเขาก็คุยกันต่ออยู่อีกสักพัก เมื่อพบว่าเป็เวลา 3 ทุ่มกว่าแล้ว ฉิงเทียนจึงได้กลับบ้าน
ซูเสวี่ยมองดูฉิงเทียนที่เดินจากไปและคิดในใจของเธอ: ฉันน่ะไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายที่จะยอมไปทานข้าวกับใครก็ได้หรอกนะ อืม ฉันจะทำความรู้จักฉิงเทียนคนนี้อย่างไรดีนะ
มีบางอย่างที่ฉิงเทียนยังไม่รู้คือั้แ่ที่เขาได้ทานยาของไท่ซ่างเหล่าจวินเข้าไป ทำให้ทั้งร่างกายของเขาเป็เหมือนดั่งเซียน แน่นอนว่าเขานั้นได้กลายเป็ที่ดึงดูดอย่างมากของหญิงสาวทั้งโลกไปแล้ว
เมื่อฉิงเทียนกลับมาถึงห้อง เขาก็รีบปิดประตูและะโอย่างตื่นเต้น: "สองล้านหยวนหาง่ายจังโว้ย ถาวเป่า์ผมรักคุณ"
เมื่อกลับมาถึงบ้าน ฉิงเทียนก็ได้ทำการโอนเงิน 100000 หยวนไปเข้าบัญชีฉิงหยูน้องชายของเขา ไม่นานนักฉิงหยูก็ได้รีบโทรกลับมาถามเขา "พี่ครับ ทำไมคุณถึงมีเงินมากมายขนาดนี้ได้?"
ฉิงเทียนจึงพูดพร้อมกับยิ้ม "เสี่ยวหยู นายสามารถใช้เงินนั้นได้อย่างสบายใจเลยนะ พี่ชายหาเงินนี้มาได้เอง ไม่ได้ไปแย่งชิงหรือขโมยใครเขามา! ถ้าไม่พอมาบอกพี่ได้"
หลังจากที่อธิบายไป ฉิงหยูก็รู้สึกโล่งอก เมื่อคิดถึงความยากลำบากของเขากับน้องชายแต่ก่อนนี้ จมูกของฉิงเทียนก็รู้สึกปวดเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมา
1K
