ตอน 7 วู่วาม
ณ ห้องเรียน ม.6/1
"เทาหานตั้ว... นายมีท่าทีแปลกๆนะั้แ่ก่อนหน้านี้แล้ว... ตกลงนายเป็อะไรกันแน่ "เพื่อนกลุ่มเดิมถามพร้อมกระชากตัวหานตั้วเรียกสติ
"เขาไม่ตอบก็ช่างเหอะ... เป็อะไรของเขานะ"เพื่อนชายเริ่มจะเอือมความอินดี้ของหานตั้วละ ปล่อยให้เขานั่งเหม่ออยู่แบบนั้นเดินไปจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าชั้นเรียน
"ฉันคิดว่า... ฉันจะจีบยัยนั่นไม่คิดว่า...ผอมแล้วจะน่ารักเป็บ้า !! เมื่อเช้าเนี่ยนะ ฉันเกือบจะใจสั่นตาย...พวกแกรู้ไหม!!!" เพื่อนสนิทของหานตั้วพูดไปเขินไปเพื่อนๆที่ตั้งใจฟังต่างร้องเฮเชียร์หนักมาก
ปึก!!!
"ไม่ได้นะ นายจะจีบเธอไม่ได้!!!"
"ถ้านายจีบเธอ...ความเป็เพื่อนของเราถือว่าจบกัน!!!" หานตั้วดันสนใจคำพูดของเพื่อนสนิทขึ้นมามันเรียกสติของเขาได้ดีทีเดียว หานตั้วตบโต๊ะเสียงดังเพื่อแสดงออกให้คนอื่นเห็นว่าเขาเริ่มให้ความสนใจกับผิงหว่านและไม่ยอมให้ใครจีบทั้งนั้น
"เฮ้... หานตั้วนายจะผิดคำพูดเหรออย่าบอกนะว่านายก็สนใจเธอเหมือนกัน" เพื่อนทั้งกลุ่มหันมาแซวพร้อมกัน
"คนเรามันเปลี่ยนกันได้น่าใครจะไปคิดว่าผอมแล้วเธอจะสวยขนาดนี้ "
"รู้ไวซะ สาวฮอตต้องคู่กับหนุ่มฮอตเท่านั้นอย่างพวกนายน่ะนะ จีบเธอไปก็เสียเวลาเปล่า" หานตั้วมั่นใจในตัวเองสูงม๊าก
"โอเคได้ๆ ตามนั้นฉันจะเปิดทางให้นายลองจีบเธอก็แล้วกัน แต่ถ้านายแห้วจากเธอเมื่อไหร่ฉันไม่ขอเกรงใจนายก็แล้วกัน"กลุ่มเพื่อนที่กำลังพูดกันสนุกปากถึงขั้นหมดสนุก
หานตั้วคิดได้คิดดีกลัวคนอื่นจะแย่งจีบเธอปาดหน้าไปซะก่อน เพราะตอนนี้ผิงหว่านฮอตเกินต้านหานตั้ววิ่งตึกๆออกนอกห้องเรียน ไปที่หน้าชั้นเรียนของเด็กม.5/2
"อ๊ากกก รุ่นพี่เทาหานตั้ว แกดูนั่นสิ เห็นไหมเขามาหาใครน่ะ" สาวๆในห้องเรียนกรี้ดกร๊าดกันใหญ่
หานตั้วช่ำชองเื่การทำให้ผู้หญิงหลงรักเขารู้ว่าต้องทำยังไงผู้หญิงถึงจะพอใจ หานตั้วไม่รอช้าเดินผ่านหน้าห้องใช้ตัวกระแทกหัวไหล่หนุ่มเนิร์ดหัวเห็ดอย่างแจ้หลีจนเขาล้มลงราวกับว่าเขาไร้ตัวตนไม่พอแค่นั้นหานตั้วเลือกสารภาพรักซึ่งๆหน้าโดยไม่เขินอาย
"ผิงหว่าน... ฉันมาหาเธอ ครั้งนี้ฉันตั้งใจจะมาบอกว่า... "
"ฉันชอบเธอนะ"
"เป็แฟนกับฉันนะ"หานตั้วคุกเข่าลงยกมือหนึ่งข้างขึ้นเหนือหัวให้เธอเตะ
"พี่แน่ใจหรอ "ผิงหว่านถามเพื่อความแน่ใจเพราะเธอกลัวจะผิดหวังอีก
"ฉันทำขนาดนี้ยังมีอะไรที่ฉันยังไม่แน่ใจอีก" หานตั้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ก็ได้ ฉันยอมเป็แฟนพี่ค่ะ"ผิงหว่านดีใจจนตัวสั่น ในที่สุดก็ทำสำเร็จ นี่เป็ครั้งแรกที่เธอมีความรัก
แจ้หลีเห็นผิงหว่านมีความสุขเขาก็มีความสุขไปด้วยแต่ยิ่งเขามองเห็นสองคนนี้พลอดรักกันทีไรหัวใจลึกๆมันเจ็บแสบเหมือนโลกทั้งใบพังทลายแจ้หลีได้แต่คิดจินตนาการในหัวว่าหากคนที่อยู่ข้างกายเธอเป็เขาเองมันจะดีขนาดไหนแต่เขาก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น แจ้หลีสำเหนียกในฐานะตัวเองเสมอว่าเป็คนต่ำต้อยขี้ขลาด เพราะแบบนี้เขาเลยไม่กล้าที่จะรักใคร แม้กระทั่งตัวของเขาเอง
่สัปดาห์แรกๆที่พวกเขาคบกันหานตั้วดูแลเธอดีมากชนิดที่ว่ายอมถวายหัวผิงหว่านเป็ผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในโรงเรียน แต่เพราะหานตั้วดีกับเธอมากมันทำให้ผิงหว่านคนซื่อที่เอาแต่มองโลกในแง่ดีนิ่งนอนใจ เธอกลายเป็คนโง่โง่ซะจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคนเ้าชู้อย่างเทาหานตั้วกำลังนอกใจ
ใครๆต่างก็ลือกันให้ทั่วว่าหานตั้วแอบคบกับเพื่อนอีกคนในห้องเรียนผิงหว่านเลือกที่จะไม่เชื่อคำพูดซุบซิบพวกนั้นเพราะหานตั้วยังปฏิบัติกับเธอได้ดีปกติ กระทั่งวันเกิดของหานตั้วผิงหว่านตั้งใจทำเค้กเพื่อเซอร์ไพร์เขาหลังเลิกเรียนผิงหว่านกลับไปเห็นภาพบาดตาบาดใจที่ไม่ควรเห็นคือแฟนหนุ่มของตัวเองกำลังแอบจูบกับรุ่นพี่อีกคนที่หลังอาคาร
"ไม่น่ะ ไม่จริงเื่แบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง" ผิงหว่านรับไม่ได้น้ำตากำลังค่อยๆคลอจากเบ้า คนไร้เดียงสาอย่างเธอค่อยๆก้าวถอยหลังอย่างเหม่อลอยเค้กก้อนนั้นที่เธอทุ่มเททำหลุดมือเละไม่มีชิ้นดี
"ห่ะ... ผิงหว่าน ผิงหว่านครับ ฟังพี่ก่อน"หานตั้วรู้สึกว่าจังหวะถูกขัด เขาชะงักดูจึงเห็นว่านั่นคือแฟนสาวของตัวเองหานตั้วะโเรียกเสียงดัง
"หานตั้ว อย่าตามเธอไปเลย เธอรู้ก็ดีว่าฉันไม่อยากอยู่แบบนี้อีกแล้วฉันอยากให้นายเปิดเผยว่ากำลังคบกับฉัน" แฟนสาวอีกคนของเขาดึงแขนไว้
"ไม่ได้หรอก เธอก็แค่คนคั่นเวลาเท่านั้นยังไงฉันก็เลือกผิงหว่าน จูบเมื่อก่อนหน้านี้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน"หานตั้วสลัดมือเธอออก วิ่งตามไปจับข้อมือผิงหว่าน กระชากอย่างแรงให้เธอหยุดเดิน
"ผิงหว่านพี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้วครั้งนี้ให้โอกาสพี่เถอะ พี่จะไม่ทำแบบนี้กับเธออีกเมื่อกิ่พี่ปฏิเสธเขาแล้ว แต่เธอพยายามจะเสนอตัวและเข้าจู่โจมพี่ตลอดเวลา"หานตั้วคารมคมคายปั้นน้ำเป็ตัว ทำสีหน้ารู้สึกผิด
"จริงหรอ " ผิงหว่านหยุดฟังทั้งหมดและใจเริ่มอ่อนลงเพราะหน้ามืดตามัว รักหานตั้วจนหลอกตัวเองว่าเขาไม่ได้ตั้งใจทำผิดต่อตัวเอง
"จริงสิ ผิงหว่านของพี่เป็เด็กดีขนาดนี้พี่จะชอบคนอื่นได้ยังไง" หานตั้วตั้งใจพูดเอาใจผิงหว่านเขารู้ว่าคำไหนผู้หญิงอยากได้ยิน ก็เลือกพูดคำนั้น จนเธอกลับมาให้อภัย
แต่สันดานคนเป็ยังไงก็เป็อย่างนั้นใจคนไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนกันได้ชั่วข้ามคืน เพียงแค่หลังจากนี้หานตั้วจะแอบคบใครก็ต้องทำให้แเีมากขึ้นเท่านั้น
**********
ถึงเวลาเลิกเรียนแล้วเวลา 16.30 น.
แจ้หลีต้องไปทำงานที่ร้านอาหารอีกตามเคยเขาเป็พนักงานคุมเตาอยู่ข้างซอยเล็กๆ
ทุกๆ วันก็ดำเนินไปแบบนี้ใครจะไปรู้ว่าอยู่ดีๆ จะมีคนมาให้ความสำคัญกับคนคุมเตาข้างซอย