ยามเช้าที่มีหมอกปกคลุมเล็กน้อย ณเรือนเก่าๆ หลังหนึ่ง ที่ชายคาชุ่มไปด้วยน้ำค้างในยามเช้าตรู่
ชายร่างเล็กที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียง ได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
"ิิเ้าตื่นแล้วหรือ เมื่อคืนเ้าหลับสบายไหม เมื่อคืนข้าเห็นเ้านอนกระสับกระส่ายอยู่ทั้งคืน พูดจาก็ไม่เป็ศัพท์ เ้าฝันร้ายงั้นหรือ "
ดวงตาที่พร่ามัวจากการตื่นนอน ทำให้เฟยิพบใบหน้า ของคนที่อยู่ตรงหน้า เป็อี้หารเพื่อนสนิทที่เฟยิแอบชอบสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาคือคนเดียวที่ทำให้เฟยิตั้งมั่นที่จะเป็ดารา แค่เพียงเพราะอี้หารบอกว่าชอบดารา
เขาพยายามผลักดันตัวเองทุกอย่าง แม้ไม่มีต้นทุน แต่น่าเสียดายที่แม้เฟยิจะชอบเขามากเพียงใด แต่ด้วยบริบททางสังคม ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะสารภาพรักออกไปด้วยซ้ำ และสุดท้ายรักข้างเดียวของเขาก็ได้จบลง เมื่ออี้หารได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารัก เฟยิได้พ่ายแพ้ั้แ่ยังไม่ทันได้เริ่มด้วยซ้ำ
" อี้หาร " เฟยิได้ลุกขึ้นนั่งโน้มตัวเข้าไปกอดร่างของซูลี่ ดวงตากลมโตของเขาชุ่มด้วยหยาดน้ำตา ซูลี่เมื่อเห็นเช่นนั้นก็เกิดอาการสับสน ที่จู่ๆ เฟยิได้เข้ามากอดเขาแล้วร่ำไห้ แต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีจะปฏิเสธแต่อย่างใด ซ้ำในใจของเขายังมีความรู้สึกเ็ปเข้าไปในส่วนลึก เมื่อได้เห็นน้ำตาของเฟยิ
"ิิน้อยเหตุใดเ้าถึงได้ร่ำไห้เช่นนี้ เ้าเ็ปส่วนไหนบอกพี่ได้หรือไม่"
ทันทีที่เฟยิได้ยินเสียงพูดของซูลี่ก็ทำให้เขามีสติขึ้นมาทันที แต่ถึงแม้จะเป็อย่างนั้น แต่ความเ็ปของเขานั้นก็ยังคงชัดเจนอยู่เช่นเคย แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงปาดน้ำตา แล้วส่งยิ้มอย่างสดใสให้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าของเขา
" นี่ท่านนั่งเฝ้าข้าทั้งคืนเลยหรือ ข้านึกว่าท่านจะกลับไปที่ตำหนักของท่านเสียอีก แค๊กๆ แค๊กๆ แค๊กๆ "
ซูลี่ได้ยื่นน้ำให้เฟยิดื่ม ด้วยความเป็ห่วง หลังจากที่เห็นเฟยิไออย่างหนัก พร้อมแต่ไปที่หน้าผากของเฟยิที่มีความร้อนฉ่า
"ิิน้อยเด็กดี ตัวเ้ามีไข้ เ้ารอพี่หน่อยนะ พี่จะรีบพาหมอหนิงมารักษาเ้า"
น้ำเสียงที่อ่อนโยนแฝงความห่วงใยของซูลี่ ทำให้หัวใจที่เ็ปของเฟยิค่อยๆ อบอุ่น... เฟยิยังไม่ทันจะได้ตอบกลับอะไร เซียนซูลี่ได้รีบออกไปโดยทันที
สักพักหนึ่ง ก็ได้มีเสียงประตูถูกเปิดออกมา พร้อมเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่กำลังเดินเข้ามา เฟยิคิดว่าเป็ซูลี่ที่พาหมอหนิงมา จึงไม่ทันได้มองดีๆ
"ท่านพี่ซูท่านพาหมอหนิงมาแล้วหรือ"
"ท่านพี่ซูงั้นหรอ "
เสียงพูดที่พร้อมจะแช่แข็งผู้ที่อยู่ตรงหน้าของหญิงสาวผู้หนึ่ง เธอได้เดินตรงเข้ามาหาเฟยิ พร้อมสีหน้าที่โกรธเกรี้ยวคล้ายะเิที่พร้อมจะปะทุใส่เฟยิได้ตลอดเวลา มือของเธอได้ดึงผมของเฟยิอย่างแรง จนเฟยิรู้สึกเ็ป จากผมที่ถูกดึงรั้ง เขาอยากจะสู้กลับ แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ เพียงจะลุกขึ้นยืนถึงกับต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด
เ้าจำที่ข้าสั่งไม่ได้หรือ ข้าเคยบอกเ้าว่าอย่ามายุ่งกับท่านเซียน แต่เ้าก็ยังออดอ้อนทำตัวให้เขาสงสาร เ้ายังเรียกร้องความสนใจเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ในเมื่อเ้าอยากจะออดอ้อนอยากจะแย่งทุกอย่างของข้า ข้าจะส่งเจ้
าไปอยู่กับพี่สาวของเ้าเป็ไง
898
