เช้าวันต่อมา ครามตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากเดิม ร่างกายยังคงอ่อนล้าจากการต่อสู้เมื่อคืน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน ภาพของรินที่ถูกผีตายโหงทำร้ายยังคงติดตา และััอันเร่าร้อนจากจูบเมื่อคืนยังคงตราตรึง เขารู้สึกว่าต้องแข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องรินและหมู่บ้านแห่งนี้
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องระหว่างไม้ไผ่ที่ทำผนังเรือน สาดแสงทองอ่อนลงมาบนใบหน้าของคราม เขาลุกขึ้นนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ พลางยืดเส้นยืดสายอย่างช้าๆ กล้ามเนื้อที่แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ ส่งสัญญาณความเมื่อยล้าจากการใช้พลังอาคมเมื่อคืน แต่เขารู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเอง พลังที่เคยดูเหมือนจะไม่เชื่อฟัง บัดนี้ดูเหมือนจะเริ่มตอบสนองต่อความ้าของเขามากขึ้น
เขาเดินไปที่หน้าต่างไม้ไผ่ มองออกไปยังหมู่บ้านผาหมอกที่เริ่มตื่นขึ้นจากการหลับใหล เสียงไก่ขันแจ้วแจ้ว เสียงเด็กๆ วิ่งเล่นกัน และเสียงผู้ใหญ่คุยกันเื่งานประจำวัน ทั้งหมดนี้เป็เสียงแห่งความสงบสุขที่เขา้าปกป้อง แต่เขาก็รู้ดีว่าความสงบนี้เปราะบางเพียงใด หากผนึกใหญ่แตกลง สิ่งเหล่านี้จะหายไปในพริบตา
ครามเดินลงจากเรือนไปยังบริเวณใต้ถุน ที่ซึ่งพ่อใหญ่คำมักจะนั่งทำงานหัตถกรรมต่างๆ ในยามเช้า เขาเห็นปู่กำลังนั่งเหลาไม้ไผ่อย่างตั้งใจ มือที่เต็มไปด้วยรอยย่นและแผลเป็จากการต่อสู้มากมายในอดีต ยังคงแข็งแรงและแม่นยำในการใช้มีดเหลา ผมหงอกขาวโพลนของปู่ส่ายไหวเบาๆ ตามสายลม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นแห่งประสบการณ์ดูสงบและเข้มข้น
"ตื่นแล้วรึไอ้หนุ่ม" เสียงของพ่อใหญ่คำดังขึ้น โดยไม่ได้เงยหน้ามองคราม มือยังคงเหลาไม้ไผ่อย่างต่อเนื่อง "มานี่สิ มีเื่จะคุยด้วย"
ครามเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ปู่บนเสื่อกกเก่าที่ทอด้วยมือ กลิ่นของไม้ไผ่สดและขี้เลื่อยลอยอบอวลในอากาศ ผสมกับกลิ่นหอมของดอกมะลิที่ปลิวมาจากสวนหลังบ้าน พ่อใหญ่คำยื่นไม้ไผ่ที่เหลาเสร็จแล้วให้คราม ไม้เท้าอาคมที่มีลวดลายแกะสลักอันประณีต และมีพลังงานลึกลับแผ่ซ่านออกมาเบาๆ
"นี่คือไม้เท้าอาคมที่ปู่ใช้มาั้แ่หนุ่มๆ" พ่อใหญ่คำกล่าว พลางมองไม้เท้าด้วยความทรงจำ "มันจะช่วยให้เอ็งควบคุมพลังธาตุได้ดีขึ้น แต่จำไว้ว่า ไม้เท้าเป็เพียงเครื่องมือ พลังที่แท้จริงมาจากใจของเอ็งเอง"
ครามรับไม้เท้ามาถือ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากไม้ เหมือนมีชีวิตชีวาอยู่ในนั้น "พลังธาตุ?" ครามทวนคำ พลางลูบไล้ไปตามลวดลายบนไม้เท้า
"ใช่แล้ว พลังธาตุ" พ่อใหญ่คำพยักหน้า ดวงตาเฉลียวฉลาดมองครามอย่างจริงจัง "ผู้ผนึกอาคมชายอย่างพวกเรา จะมีพลังธาตุแข็งอยู่ในตัว คือธาตุดินและธาตุไฟ ธาตุดินให้ความมั่นคง ความแข็งแกร่ง และความอดทน ส่วนธาตุไฟให้พลังในการทำลาย ความร้อนแรง และความกล้าหาญ"
พ่อใหญ่คำหยุดพูดชั่วครู่ มองไปยังทิศทางที่รินมักจะไป "ส่วนผู้ผนึกอาคมหญิงอย่างริน จะมีพลังธาตุอ่อน คือธาตุน้ำและธาตุลม ธาตุน้ำให้ความยืดหยุ่น ความบริสุทธิ์ และความเยียวยา ส่วนธาตุลมให้ความเร็ว ความอิสระ และความสามารถในการเปลี่ยนแปลง"
ครามตั้งใจฟังทุกคำพูด เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมเขาและรินถึงต้องทำงานร่วมกัน ไม่ใช่เพียงเพราะประเพณี แต่เพราะธรรมชาติของพลังที่แตกต่างกันแต่เสริมกัน
"การรวมพลังธาตุทั้งสองเข้าด้วยกัน จะทำให้เกิดพลังที่เหนือกว่าสิ่งใดๆ" พ่อใหญ่คำอธิบายต่อ "ธาตุแข็งและธาตุอ่อนเมื่อรวมกัน จะสร้างสมดุลที่สมบูรณ์แบบ เหมือนหยินกับหยาง เหมือนกลางวันกับกลางคืน เหมือนชายกับหญิง"
พ่อใหญ่คำลุกขึ้นเดินไปมา พลางอธิบายถึงหลักการของพลังธาตุอย่างละเอียด เขาเล่าถึงวิธีการรวมพลัง การควบคุมอารมณ์ และการใช้จิตใจในการนำพลัง ครามตั้งใจฟังทุกคำพูด เขารู้สึกตื่นเต้นกับพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวและในตัวริน แต่ก็รู้สึกถึงความรับผิดชอบอันหนักหน่วงที่ตามมา
"แต่จำไว้ให้ดี" พ่อใหญ่คำหยุดเดิน หันมามองครามด้วยสายตาที่เคร่งขรึม "พลังธาตุจะแข็งแกร่งได้ ก็ต่อเมื่อจิตใจของผู้ใช้บริสุทธิ์และมีความปรารถนาที่แท้จริง ความปรารถนาของมนุษย์นั้นมีทั้งดีและร้าย หากใช้มันไปในทางที่ผิด ก็จะนำมาซึ่งหายนะ"
คำพูดของปู่ทำให้ครามนึกถึงความปรารถนาที่เขารู้สึกต่อริน ความปรารถนาที่เร่าร้อนและรุนแรง เขาสงสัยว่าความรู้สึกเช่นนั้นจะส่งผลต่อพลังของเขาอย่างไร
ขณะที่ครามกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของปู่ รินก็เดินเข้ามาพร้อมกับแม่เฒ่าบัว รินในชุดผ้าซิ่นสีครามดูงดงามบริสุทธิ์ ผมยาวสลวยถูกเปียไว้เรียบร้อย ดวงตาคู่สวยทอประกายสดใส เมื่อเห็นคราม รินก็ยิ้มให้เล็กน้อย ทำให้หัวใจของครามเต้นระรัวอีกครั้ง
แม่เฒ่าบัว หญิงชราผู้เป็ที่เคารพของทั้งหมู่บ้าน เดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม แม้จะอายุมากแล้ว แต่ดวงตาของนางยังคงฉายแววเฉลียวฉลาดและเปี่ยมด้วยเมตตา ผมหงอกขาวถูกเกล้าไว้เป็มวยเรียบร้อย เสื้อผ้าเก่าแต่สะอาดและมีกลิ่นหอมของสมุนไพร
"มาแล้วรึแม่ริน" แม่เฒ่าบัวกล่าวทักทาย เสียงอ่อนโยนแต่มีพลัง "วันนี้เก็บสมุนไพรได้เยอะเลยนะ มีทั้งใบบัวบก รากไผ่ป่า และดอกคำฝอยที่หายากมาก"
"ค่ะแม่เฒ่าบัว" รินตอบ พลางวางตะกร้าสมุนไพรลงข้างๆ กลิ่นหอมของสมุนไพรสดลอยอบอวลในอากาศ "วันนี้ป่าดูสงบดีนะคะ ไม่มีพลังมืดรบกวนเลย"
แม่เฒ่าบัวพยักหน้า "นั่นเป็เพราะพลังของพวกเอ็งเริ่มแข็งแกร่งขึ้นแล้วล่ะ" นางหันมามองครามและรินสลับกัน "พวกเอ็งสองคนน่ะ เป็ความหวังของหมู่บ้านผาหมอกนะ"
"แต่พลังของครามยังไม่แข็งแกร่งพอ”
ครับแม่เฒ่าบัว" ครามกล่าวด้วยน้ำเสียงท้อแท้ พลางก้มหน้าลงมองไม้เท้าอาคมในมือ "เมื่อคืนผมแทบจะปกป้องรินไม่ได้เลย ถ้าไม่ใช่ความโกรธที่ทำให้พลังปะทุขึ้นมา คงจะ..."
"พลังไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวหรอกไอ้หนุ่ม" แม่เฒ่าบัวยิ้มอย่างอ่อนโยน เดินเข้ามานั่งบนเสื่อกกข้างๆ ครามและพ่อใหญ่คำ "มันอยู่ที่ความเข้าใจในจิตใจของตนเองและความปรารถนาที่แท้จริงต่างหาก"
รินเดินเข้ามานั่งข้างๆ คราม ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้พอที่จะััได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของกันและกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของรินที่ผสมกับกลิ่นสมุนไพรทำให้ครามรู้สึกผ่อนคลาย แต่ก็ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่เห็นรินอาบน้ำอีกด้วย
แม่เฒ่าบัวเริ่มเล่าเื่ราวด้วยเสียงที่นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยปัญญา "ในอดีต มีผู้ผนึกอาคมคนหนึ่งที่มีพลังแข็งแกร่งมาก เขาสามารถเรียกพายุฟ้าผ่า ทำให้แผ่นดินไหว และเผาป่าทั้งป่าได้ด้วยความโกรธเพียงครั้งเดียว"
ครามและรินตั้งใจฟัง สายตาของทั้งสองจับจ้องไปที่แม่เฒ่าบัวอย่างตั้งใจ
"แต่เขากลับใช้พลังนั้นเพื่อแก้แค้นส่วนตัว เพื่อความปรารถนาที่เห็นแก่ตัว ในที่สุดพลังนั้นก็กลับมาทำลายตัวเขาเอง และเกือบจะทำลายหมู่บ้านทั้งหมู่บ้าน" แม่เฒ่าบัวหยุดพูดชั่วครู่ มองไปยังยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหมอก "เขากลายเป็ิญญาร้ายที่แข็งแกร่งที่สุดตนหนึ่ง และถูกขังอยู่ในประตูแห่งความมืดนั่นแหละ"
ครามรู้สึกขนลุกเล็กน้อย เขานึกถึงความปรารถนาที่รุนแรงที่เขามีต่อริน และสงสัยว่าความรู้สึกเช่นนั้นจะนำเขาไปสู่ทางที่ผิดหรือไม่
"ความปรารถนาของมนุษย์เป็เหมือนดาบสองคม" แม่เฒ่าบัวกล่าวต่อ "มันสามารถเป็แรงผลักดันให้เราแข็งแกร่งขึ้น หรือเป็พิษที่ทำลายเราได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราใช้มันอย่างไร"
นางยกตัวอย่างผีและิญญาร้ายหลายตนที่เกิดจากความปรารถนาที่บิดเบี้ยวและไม่ได้รับการเติมเต็ม ผีตายโหงที่พวกเขาเจอเมื่อคืนก็เป็หนึ่งในนั้น เกิดจากความปรารถนาที่จะได้รับความรักและการยอมรับ แต่เมื่อไม่ได้รับ ความปรารถนานั้นก็กลายเป็ความแค้นและความอาฆาต
"ความปรารถนาในกามารมณ์ก็เช่นกัน" แม่เฒ่าบัวกล่าว พลางมองครามและรินอย่างมีความหมาย ทำให้ทั้งสองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า "มันเป็พลังที่ยิ่งใหญ่ เป็แรงขับเคลื่อนของชีวิต หากใช้มันด้วยความรักและความเข้าใจ ด้วยความบริสุทธิ์และความเสียสละ มันก็จะนำมาซึ่งความสุขและความสมบูรณ์ จะเป็พลังที่สร้างสรรค์และเยียวยา"
แม่เฒ่าบัวหยุดพูดชั่วครู่ มองดูปฏิกิริยาของทั้งสอง "แต่หากใช้มันด้วยความเห็นแก่ตัวหรือความมืดบอด ด้วยความ้าที่ไม่มีขอบเขต มันก็จะนำมาซึ่งความทุกข์ทรมาน จะกลายเป็พิษที่ทำลายทั้งตัวเองและคนรอบข้าง"
คำพูดของแม่เฒ่าบัวทำให้ครามรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เขานึกถึงภาพของรินที่อาบน้ำเมื่อเช้า ผิวขาวเนียนที่เปียกชุ่ม เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหว และสะโพกผายงามที่เย้ายวน เขานึกถึงจูบอันเร่าร้อนเมื่อคืน รสชาติหวานล้ำของริมฝีปากริน และความรู้สึกที่ปะทุขึ้นในตัวเขา เขารู้สึกว่าความปรารถนาในตัวเขากำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็ความปรารถนาที่บริสุทธิ์หรือเป็เพียงความ้าทางกาย
รินที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน นางนึกถึงััของมือครามที่ลูบไล้ร่างกายของนาง ความอบอุ่นและความแข็งแกร่งที่แผ่ซ่านออกมาจากเขา นางรู้สึกถึงความปรารถนาที่เร่าร้อนในใจ แต่ก็รู้สึกถึงความรักที่ลึกซึ้งและความ้าที่จะปกป้องเขาด้วย
"เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อน" พ่อใหญ่คำกล่าวขึ้น เมื่อสังเกตเห็นว่าทั้งสองเริ่มรู้สึกอึดอัด "ทฤษฎีมากเกินไปก็ไม่ดี วันนี้พวกเอ็งไปฝึกผนึกอาคมที่ลำธารท้ายหมู่บ้านนะ ปู่จะคอยดูอยู่ห่างๆ"
ครามและรินพยักหน้า รู้สึกโล่งใจที่ได้หลุดพ้นจากบรรยากาศที่หนักอึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังลำธารท้ายหมู่บ้านอีกครั้ง ครามรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้
ระหว่างทางไปลำธาร ทั้งสองเดินเคียงข้างกันอย่างเงียบๆ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงธรรมชาติ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว เสียงใบไม้แสลงใส และเสียงน้ำไหลเซาะ แสงแดดส่องผ่านใบไม้สร้างเงาลายแสงที่สวยงามบนพื้นดิน
"คราม" รินเรียกชื่อเขาเบาๆ "เมื่อคืน... ขอบใจนะที่ช่วยฉัน"
ครามหันไปมองริน "ไม่ต้องขอบใจหรอก ฉันทำแค่สิ่งที่ควรทำ" เขาหยุดเดิน หันไปเผชิญหน้าริน "แต่ฉันกลัวว่าจะปกป้องเธอไม่ได้ พลังของฉันยังไม่เสถียร"
รินยิ้มอย่างอ่อนโยน "พลังไม่ใช่ทุกอย่างหรอกคราม สิ่งที่สำคัญคือใจ" นางเอื้อมมือไปจับมือของคราม "ฉันรู้สึกได้ว่านายมีใจที่ดี และนั่นแหละคือพลังที่แท้จริง"
ััของมือรินทำให้ครามรู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาบีบมือของรินเบาๆ "ริน... ฉัน..."
"อะไรคะ" รินถาม ดวงตาคู่สวยมองครามด้วยความอยากรู้
ครามลังเล เขาอยากจะบอกความรู้สึกที่มีต่อริน ความปรารถนาที่เร่าร้อน และความรักที่ลึกซึ้ง แต่เขาก็กลัวว่าจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไป "ไม่... ไม่มีอะไร เราไปฝึกกันเถอะ"
เมื่อมาถึงลำธาร รินก็เริ่มฝึกผนึกอาคมทันที นางยืนอยู่ริมน้ำ ยกมือขึ้นร่ายอาคมสี่เหลี่ยมอย่างคล่องแคล่ว แสงสีฟ้าอ่อนเริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวนาง พลังธาตุน้ำและลมหมุนวนรอบตัวนางอย่างงดงาม น้ำในลำธารเริ่มลอยขึ้นมาเป็ลูกบอลใส หมุนวนอยู่ในอากาศ ขณะที่สายลมเบาๆ พัดผมยาวของนางให้ปลิวไสว
ครามมองรินด้วยความชื่นชมและปรารถนา การเคลื่อนไหวของนางช่างงดงามและเต็มไปด้วยพลัง เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อฝึกผนึกอาคมของตนเอง แต่สายตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองรินเป็ระยะๆ
เขายกไม้เท้าอาคมขึ้น พยายามรวบรวมพลังธาตุดินและไฟ แสงสีทองเริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวเขา แต่ไม่เสถียรเหมือนของริน พลังของเขาสั่นไหวและดูเหมือนจะควบคุมยาก
"ครามคะ ผ่อนคลายสิ" รินเรียกเตือน "อย่าพยายามบังคับมัน ให้มันไหลตามธรรมชาติ"
ครามพยายามทำตามคำแนะนำของริน แต่เขาก็ยังคงรู้สึกตึงเครียด ความปรารถนาที่มีต่อรินทำให้เขาไม่สามารถมีสมาธิได้อย่างเต็มที่
อากาศเริ่มร้อนขึ้นเมื่อแสงแดดเที่ยงส่องลงมา รินรู้สึกเหงื่อออกเล็กน้อย นางถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นเสื้อผ้าที่บางและเปียกชุ่มด้วยเหงื่อแนบเนื้อ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่น่าหลงใหล เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามการหายใจ และเอวคอดกิ่วที่เซ็กซี่
ครามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพราะแสงแดด แต่เพราะความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานเริ่มปะทุขึ้นอย่างรุนแรง พลังอาคมของเขาเริ่มสั่นไหวมากขึ้น
รินสังเกตเห็นสายตาของคราม นางรู้สึกถึงความปรารถนาที่แผ่ซ่านออกมาจากเขา และนางก็รู้สึกเช่นเดียวกัน นางยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังให้คราม พลางค่อยๆ ปลดผ้าซิ่นออก เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดและสะโพกผายงามที่ห่อหุ้มด้วยผ้าใต้ชั้นในบางๆ
ครามเบิกตากว้าง หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่อาจละสายตาไปจากร่างอรชรของรินได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ความงามของนางช่างสมบูรณ์แบบ ผิวขาวเนียนเหมือนหยก ทุกส่วนของร่างกายดูสมส่วนและเย้ายวน
รินก้าวลงไปในลำธารอย่างช้าๆ น้ำเย็นเฉียบัักับผิวเนื้อของนาง ทำให้นางสั่นเครือเล็กน้อย หยดน้ำใสไหลรินไปตามเรือนร่างของนางอย่างเย้ายวน เปียกชุ่มไปตามทุกส่วนของร่างกาย ครามรู้สึกเหมือนถูกสะกด เขาเดินเข้าไปใกล้รินอย่างช้าๆ โดยไม่รู้ตัว ไม้เท้าอาคมในมือของเขาสั่นไหวด้วยพลังที่ไม่เสถียร
"คราม…" รินเรียกชื่อเขาเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงการปรากฏตัวของเขา นางหันกลับมามองคราม ดวงตาคู่สวยทอประกายระยับด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิด ริมฝีปากชุ่มชื้นเปิดเล็กน้อย หายใจเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้น
ครามยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขามองรินด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจเก็บงำได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาตอบสนองต่อความงามของรินอย่างรุนแรง เขารู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง และความ้าที่จะัันาง
รินยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอเข้าใจความรู้สึกของคราม เพราะเธอก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ก่อนจะยื่นมือมาจับมือของครามเบาๆ ััของมือที่เปียกชุ่มทำให้ครามสั่นเครือ
"มาสิ… มาอาบน้ำด้วยกัน" รินกระซิบเสียงแ่ เสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและการเชื้อเชิญ
ครามไม่รอช้า เขาวางไม้เท้าอาคมลงบนฝั่ง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างกายที่แข็งแรงและกล้ามเนื้อที่เริ่มก่อตัว เขาก้าวลงไปในลำธาร ััได้ถึงความเย็นของน้ำที่โอบล้อมร่างกาย แต่ความร้อนรุ่มในตัวเขากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย
รินโอบกอดครามจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขา ััได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งของคราม ผิวเนื้อที่อบอุ่นแม้จะอยู่ในน้ำเย็น และกลิ่นกายที่เป็เอกลักษณ์ของเขา มือของนางเลื่อนไปลูบไล้หน้าอกของครามอย่างแ่เบา
"คราม… นายรู้สึกเหมือนฉันไหม" รินกระซิบถาม เสียงสั่นเครือด้วยความปรารถนา "ฉันรู้สึกถึงความ้าที่รุนแรง ความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้"
"รู้สึก… รู้สึกมากกว่าที่เธอคิด" ครามตอบเสียงพร่า พลางหันกลับไปเผชิญหน้าริน ดวงตาของทั้งสองประสานกันด้วยความปรารถนาที่รุนแรง เขาเงยมือขึ้นลูบแก้มของรินเบาๆ "ฉันคิดถึงเธอทุกวัน ทุกคืน ฉันฝันถึงเธอ"
ริมฝีปากของทั้งคู่เข้าใกล้กันอย่างช้าๆ ก่อนจะบดเบียดกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเมื่อคืนมาก ลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน สำรวจและรสชาติของกันและกัน มือของครามเลื่อนไปโอบเอวคอดกิ่วของรินอย่างอ่อนโยน ก่อนจะบีบเคล้นสะโพกผายงามของเธออย่างแ่เบา
รินครางในลำคออย่างแ่เบา เสียงที่เต็มไปด้วยความเพลิดเพลิน ตอบรับััของครามอย่างเต็มใจ มือของนางเลื่อนไปลูบไล้หน้าอกและแผ่นหลังของครามอย่างเร่าร้อน ััได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นด้วยความตื่นเต้น
ในลำธารที่เย็นเฉียบ ร่างกายของทั้งสองกลับร้อนระอุไปด้วยไฟปรารถนา ครามและรินจูบกันอย่างดูดดื่ม พลางลูบไล้ร่างกายของกันและกันอย่างเร่าร้อน พวกเขาไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป มีเพียงกันและกันในห้วงเวลาแห่งความปรารถนาอันลึกซึ้งนี้
น้ำในลำธารเริ่มหมุนวนรอบตัวพวกเขา ตอบสนองต่อพลังธาตุที่เริ่มรวมตัวกัน พลังของครามและรินเริ่มผสมผสานกัน สร้างแสงสีทองและสีฟ้าที่สวยงาม พลังแห่งความรักและความปรารถนาที่บริสุทธิ์เริ่มก่อตัวขึ้น
พ่อใหญ่คำที่แอบมองอยู่ห่างๆ ยิ้มอย่างพอใจ เขาเห็นแสงที่เปล่งออกมาจากลำธาร และรู้สึกได้ถึงพลังที่แข็งแกร่งขึ้น "ในที่สุด พลังที่แท้จริงของมันก็เริ่มตื่นขึ้นมาแล้วสินะ" เขากล่าวเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ครามและรินได้อยู่กับความปรารถนาของตนเองในลำธารที่เงียบสงบ รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของพลังที่จะปกป้องหมู่บ้านผาหมอกจากภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง
906
