บทที่ 3 นางร้ายหาเื่ใส่ตัว
ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "ไม่"
หนานลี่คิดในใจ งั้นที่พูดมาเมื่อครู่ คือแค่หาเื่คุยกับข้างั้นสิ?
หนานลี่ก้มหน้าลง มือวางทาบบนใบหญ้า ชั่วพริบตา หญ้าที่อยู่ข้างใต้ก็เหี่ยวแห้ง
เอาล่ะ ได้ฟืนมาแล้ว หนานลี่เงยหน้าขึ้นมองพระเอกที่หลับตาปรับลมปราณอยู่ "นี่ เ้ามีเชื้อไฟไหม ขอยืมหน่อยสิ"
เรียกข้าว่า นี่ อีกแล้ว ข้าเองก็มีชื่อนะ!
พระเอกหน้าดำคล้ำ เอ่ยเสียงเ็าออกมาสองคำ "ไม่มี"
มุมปากของหนานลี่กระตุก มองพระเอกด้วยสายตาเหยียดๆ "คนโบราณอย่างเ้า ออกจากบ้านไม่พกเชื้อไฟ นี่ตั้งใจจะทนหิวทนอดอยู่กลางป่ากลางเขาจนตายเลยหรือไร?"
ชายหนุ่มที่ถูกตำหนิเม้มปากเงียบๆ ยกนิ้วขึ้นมา ชี้ไปยังกองหญ้าแห้งข้างๆ เท้าของหนานลี่ และพรึ่บ! พวกมันก็ติดไฟขึ้นมาทันที เปลวไฟที่ลุกโชนทำให้หนานลี่ใจนสะดุ้งโหยง
หนานลี่เอามือทาบอก มองค้อนใส่พระเอก ก็แค่มีพลังพิเศษควบคุมไฟได้ จะทำเป็หยิ่งยะโสไปทำไม อย่าหวังว่าข้าจะขอบคุณเ้านะ!
หนานลี่รีบหาเศษกิ่งไม้มาเสียบเนื้อกระต่าย แล้วเริ่มย่าง คอยพลิกเนื้อ เติมฟืนเป็ระยะ
บรรยากาศเงียบสงัด หนานลี่มองพระเอกที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ไม่ไกล สมองก็ไม่ได้หยุดคิด ถามระบบในหัวว่า "ระบบ เื่ราวของพระเอกในโลกนี้ เ้ายังไม่ได้เล่าให้ข้าฟังเลยนะ"
ระบบ "โฮสต์ พระเอกในโลกนี้คือเทพเซียนเป่ยิอิน เขาคือเซียนที่เก่งที่สุดใน์ เป็เทพเซียนที่มีพลังยุทธ์สูงส่งที่สุดนับั้แ่เทพหนี่วาซ่อม์
เขาใส่ใจในความเป็อยู่ของมวลมนุษย์ เยือกเย็น ไม่ทะเยอทะยาน สิ่งเดียวใน์ที่สนิทสนมกับเขา ก็คือนางเซียนสุ่ยเซียนผู้เป็สหายในวัยเด็กของเขา
นางเซียนสุ่ยเซียนเป็หญิงงามที่สุดใน์ มีคนชื่นชมมากมาย แต่ในใจและสายตาของนาง มีเพียงเป่ยิอินเท่านั้น
ทั้งสองอยู่เคียงข้างกัน รู้ใจกันและกันมาเป็พันปี แต่ก็ยังคงเรียกกันว่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง ให้เกียรติกันเสมอ ไม่เคยล้ำเส้นกัน จนกระทั่งการปรากฏตัวของปีศาจบุปผาอย่างหนานลี่
ในโลกเดิม ปีศาจบุปผาอย่างหนานลี่ คือดอกปี่อั้นที่อยู่ริมฝั่งแม่น้ำแห่งการลืมเลือน คอยเฝ้ามองผู้สัญจร ฟังเื่ราวความรักอันแสนเศร้า และขมขื่นของิญญา นางจึงโหยหาที่จะได้อยู่ในร่างมนุษย์ และมีความรักที่ลึกล้ำ
วันหนึ่ง จี๋ฉงจอมมารได้ท้าประลองกับเทพเซียนเป่ยิอิน ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดบนท้องฟ้าเหนือแม่น้ำแห่งการลืมเลือน
จี๋ฉงใช้วิธีสกปรก ทำให้เป่ยิอินเจ็บหนัก และตกลงไปในแม่น้ำแห่งการลืมเลือน เืของเขาหยดลงบนร่างของปีศาจบุปผาอย่างหนานลี่ หรือก็คือโฮสต์ในตอนนี้
เืของเทพเซียนทำให้หนานลี่มีโอกาสกลายร่าง จึงทำให้หลงรักเป่ยิอิน
เพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างเป่ยิอิน หนานลี่จึงตามตื๊อเขา และคอยกลั่นแกล้งใส่ร้ายนางเซียนสุ่ยเซียนเพื่อแย่งชิงความรัก"
มุมปากของหนานลี่กระตุก เธอเป็ผู้หญิงนะเออ ตอนนี้ยังต้องมารับบทเป็หญิงใจร้าย คอยผลักดันเนื้อเื่อีกเนี่ยนะ?
หนานลี่ยิ้มแห้งๆ "ระบบ หนานลี่ในโลกเดิมตายยังไง"
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "รอสักครู่ ... เจอแล้ว ... ในโลกเดิม หนานลี่คอยหาเื่ใส่ร้ายป้ายสี แต่กลับทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเป่ยิอินกับนางเซียนสุ่ยเซียน ลึกซึ้งแน่นแฟ้นมากขึ้น ในที่สุด เพื่อให้ได้เป่ยิอิน หนานลี่จึงเข้าสู่ด้านมืด ร่วมมือกับจอมมารจี๋ฉง ฆ่าล้างสำนักเซียน สุดท้ายถูกเหล่าเซียนตามล่า และตายด้วยคมดาบของเป่ยิอิน ิญญาแตกสลาย ส่วนนางเซียนสุ่ยเซียนกับเป่ยิอิน ก็ได้ครองคู่กันอย่างมีความสุข"
หนานลี่ "ฮ่าๆๆ เป็นิยายรักที่น้ำเน่าจริงๆ สรุปภารกิจของข้าก็คือ หาเื่กลั่นแกล้งนางเอก ให้พระเอกเกิดความรู้สึกอยากปกป้อง แล้วตกหลุมรักนางเอกงั้นสิ?"
ระบบ "ภารกิจของท่านคือ เปลี่ยนแปลงจุดจบที่ต้องตายของปีศาจบุปผาอย่างหนานลี่ ใน่แรก ท่านอยากจะดำเนินเื่ยังไงก็ได้ แต่อย่าเข้าสู่ด้านมืดใน่ท้ายก็พอ แค่นั้นก็สามารถเปลี่ยนแปลงจุดจบได้แล้ว"
หนานลี่ "เข้าใจแล้ว"
อยากเปลี่ยนแปลงจุดจบ มันก็ง่ายนิดเดียว แค่ไม่หาเื่ ก็ไม่ตายแล้ว
ระบบคิดในใจ : ทำไมปฏิกิริยาของโฮสต์ถึงได้เฉยชาขนาดนี้กันนะ ..?
8K
