ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุก ตอนนี้เป็เวลา 1 ทุ่มเป๊ะ จึงลุกขึ้นมาทำอาหารเย็น เพราะที่นี่ไม่มีร้านอาหารเลย พอกินเสร็จเรียบร้อยก็นั่งเล่นหน้าบ้านรออาหารย่อย แล้วจึงไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยกางเกงขาสั้นและเสื้อสายเดี่ยว
ที่นี้ชนบทมาก ไม่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ตเลย วันๆฉันจะทำอะไรได้เนี้ย คนที่นี้เขามีความสุขกันได้ยังไง แต่สำหรับฉันต่อไปคงจะเป็การช่วยตัวเองล่ะมั้ง ไม่รู้ว่าเปาจะมาหาอีกหรือป่าว เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนก็เพิ่งจะโดนควยแทงหี ตอนนี้ก็ยังเงี่ยนอยู่เลย
ฉันกลับไปนอนบนเตียงที่ๆได้เย็ดกับเด็กเปาครั้งแรก แต่ไม่รู้ว่าจะถูกเรียกว่าเย็ดหรือเสียซิงได้ไหมเพราะเข้าไปแค่ 2 cm ไม่โดนเยื่อขาดด้วยซ้ำ บนเตียงยังมีคราบน้ำหีเปื้อนอยู่ ฉันจึงคลานไปจุดที่มีคราบแล้วสูดดมกลิ่นคราบน้ำหีตัวเองปนควยเด็กที่เลอะเตียง พร้อมกับโก่งก้นขึ้นและใช้มือสอดเข้าในกางเกงตัวจิ๋วลากผ่านร่องหีช้าๆ ใช้นิ้วกลางทิ่มเข้ารูหีแค่ปากทาง ชักนิ้วเข้าออกช้าๆ พร้อมกับคิดถึงเื่ราวสุดเสียวที่เพิ่งจะเกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมง
นี่เพิ่งจะเป็ครั้งแรกที่ได้สอดนิ้วเข้ารูหี ปกติเวลาช่วยตัวเองจะทำแค่ขยี้แตดเพียงเท่านั้น แต่สิ่งแรกที่เข้าหีฉันมันกลับเป็ควยของเด็ก มันช่างน่าอายเหลือเกิน ฉันสอดนิ้วที่พอๆ กับขนาดควยของเด็กชักเข้าออกช้าๆ พร้อมกับใช้หน้าสูดดมเตียง
"อ๊ะ!! นี่ฉันทำอะไรอยู่เนี้ย ไม่ใช่เื่ที่จะมาคิดถึงเด็กนั่นนะ เขาเป็นักเรียนของเราจะคิดแบบนี้อีกไม่ได้สิ"
ฉันเตือนสติตัวเองและเลิกช่วยตัวเอง ปล่อยให้น้ำหีเปียกเต็มกางเกงใน และกะจะออกไปเดินเล่นให้หายฟุ้งซ่านซักหน่อยถึงแม้จะทำไม่เสร็จเลย
"เห้อ เราเป็ครูนะ ตั้งสติตัวเองเข้าไว้พิม"
ฉันออกมาเดินเล่นแถวโรงเรียน และตบหน้าตัวเองเบาๆ ถึงแม้จะเตือนสติตัวเองก็จริง แต่ว่ามันก็ยังคิดถึงรสเสียวที่ทำกับเปา และยังโหยหามันอีก ฉันรู้สึกเขินจึงยกมือมาปิดหน้าและบิดตัวไปมา
ขณะที่ฉันกำลังเขิน ก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากข้างๆ ตึก จึงค่อยๆ ย่องเข้าไปที่มุมตึกเพื่อแอบดู และพบเข้ากับเด็กน้อยกำลังคุ้ยขยะอยู่ จึงเดินเข้าไปใกล้ๆ
"ทำอะไรอยู่หรอ"
ฉันทักเด็กออกไป แต่เด็กก็สะดุงจนของที่กำลังเก็บหล่นกระจาย ฉันจึงก้มลงไปเก็บช่วย แต่ไม่ได้ระวังเื่เสื้อ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเขากำลังจ้องอกฉันอยู่และรีบหลบตา
เด็กคนนี้มีผิวพรรณขาวผ่อง หน้าตาไปทางฝรั่งมากกว่าผิดกับชาวบ้านที่ส่วนมากเป็ครึ่งพม่าปะปนกัน ฉันเดินจูงมือเขาไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆ เพื่อคุยด้วย
"น้องเป็ลูกครึ่งหรอ ทำไมมาทำอะไรแบบนี้ล่ะ น้องอยู่ที่นี้หรอ อยู่กับใคร"
"คะ...ครับ ผะ...ผมมาเก็บของไปขาย บะ...บ้านอยู่ท้ายหมู่บ้านติดกับป่าเลยครับ อยู่กัน 2 คนกับลุง"
เขาพูดแบบตะกุกตะกัก หลบสายตาเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง เป็ลูกครึ่งแท้ๆแต่มาอยู่ที่แบบนี้แล้วยังเก็บขยะขาย น่าสงสารจริงๆ
"พี่ชื่อพิมนะ เป็ครูฝึกสอนที่นี้ น้องก็น่าจะอายุพอๆกับนักเรียนที่นี้ทำไมถึงไม่มาเรียนล่ะ หรือเรียนที่ไหน แล้วเราชื่ออะไรหรอ
"ซันครับ ผมต้องออกมาดูแลลุงครับ ลุงผมตาบอด แม่ก็ทิ้งไปอยู่กับแฟน ลุงเลยมีแค่ผม"
เขาเริ่มพูดชัดขึ้นคงเพราะเริ่มผ่อนคลายและฉันยิ้มให้ตลอด คงรู้สึกไว้วางใจมากขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าเขาเป็แค่เด็ก เพราะดูจากร่างกายนึกว่าโตแล้ว คงเพราะเป็ลูกครึ่งแหละ เด็กที่หมู่บ้านนี้มีปัญหาครอบครัวกันหมดไหมนะ น่าสงสารจัง
"เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะ เป็ห่วงจังเลยเด็กตัวคนเดียวต้องดูแลคนที่บ้าน อยากไปดูความเป็อยู่ด้วย เดี๋ยวตามพี่ไปที่บ้านแปปนึงนะ มีของจะให้"
ฉันพาซันเดินตามไปที่บ้านพัก และรีบเข้าไปยืมของกินติดไม้ติดมือมาด้วย
"อ่ะนี่ พี่ให้เอาไปกินกับลุงนะคะ เดี๋ยววันหลังมาทานข้าวเย็นกับพี่ได้นะ พี่จะทำกับข้าวที่บ้านนี่แหละ มาทานได้เลย"
พอฉันพูดจบ ซันก็น้ำตาไหลออกมาและพูดขอบคุณนับครั้งไม่ถ้วน ส่วนฉันก็กอดปลอบเขา จากที่กอดปลอบซันสูงใกล้เคียงฉันเลย ฉันสูง 165 เขาคงประมาณ 150-155 ล่ะมั้ง ฉันผละซันออกแล้วลูบหัวเขาเบาๆล่ะจุ้บหน้าผาก เขาเปิดตากว้างพร้อมกับหน้าแดง
"ไปกันเถอะซัน"
"ครับพี่พิม แต่มันมืดนะ พี่ไหวหรอ"
ฉันมองทางก็พบว่ามันมืดและน่ากลัว แต่ไม่เป็ไรยังมีไฟฉายจากโทรศัพท์อยู่
"เอาน่า ไม่เป็ไรหรอก พี่มีไฟฉายนะ"
ซันยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มของเขาน่ารักมากจริงๆ ฉันหน้าแดงขึ้นมาและหลบตาเขา ซันก็หัวเราะคิ้กๆ ซึ่งมันดูน่ารักอีกแล้ว เห็นแล้วใจละลาย อีกหน่อยจะต้านความน่ารักของเขาไม่อยู่แล้วนะ
เขาเดินนำหน้าฉันไปก่อน จึงฉันวิ่งตามไปเดินข้างๆพร้อมเกาะแขนเขา ฉันเพิ่งจะเคยออกมาจากนอกโรงเรียนนี่แหละ ตอนมาถึงโรงเรียนแรกๆมันก็ยิ่งเปลี่ยวอยู่แล้ว กลางคืนยิ่งเปลี่ยวไปอีก แม้ว่าจะเป็หมู่บ้าน แต่บ้านแต่ละหลังไม่ใกล้กันแบบที่คิด ทำให้ดูเปลี่ยวๆ น่ากลัว
841
