ตอนที่ 5 หลานผิดไปแล้ว (1)
“ฮึ เ้าคิดจะให้แม่หนูเจียงไปเรือนชิงจื่อ นั่นก็ต้องดูด้วยว่าคนเขายินดีหรือไม่!” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้เอ่ยเสียงเย็น
กู้อวิ๋นหวงยิ้มกล่าว “นางเป็สาวใช้ของเรือนเล่อโซ่ว ขอเพียงท่านย่ายินดียกให้หลานก็ย่อมได้แล้วเ้าค่ะ”
เื่ไม่เป็ไปตามภาพที่ตัวเองคิดไว้ สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ากู้ดูไม่ดีนัก “เ้าช่างรู้จักหาประโยชน์เข้าตัวดีเสียจริง!”
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านย่า” กู้อวิ๋นหวงลุกขึ้นคารวะให้ฮูหยินผู้เฒ่ากู้อย่างมีความสุข ก่อนเคลื่อนสายตาไปที่เฉินซื่อ “ในเรือนชิงจื่อยังขาดหมอมอดูแลงานอีกคน ในเมื่อท่านย่ายกเจียงเย่ว์เหยาให้หลานแล้ว เช่นนั้นก็ยก...”
“ไม่ได้!” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้รีบปฏิเสธเสียงแข็ง หลังปฏิเสธเสร็จก็คล้ายว่าเพิ่งรู้ตัว พูดเสียงอ่อนลง “เฉินซื่อข้าจะรั้งไว้ใช้งานเอง”
“ก็ได้เ้าค่ะ” กู้อวิ๋นหวงแสร้งทำเป็นั่งกลับลงไปด้วยความเสียดาย หางตาเหลือบมองกู้ิจวินที่ดูเหตุการณ์ทั้งหมดราวกับชมการแสดง ก่อนหันหน้าถามเจียงเย่ว์เหยา “เคยลงชื่อทำสัญญาเป็บ่าวหรือไม่”
เจียงเย่ว์เหยาตะลึง ช้อนตาขึ้นมองฮูหยินผู้เฒ่ากู้
ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ขมวดคิ้ว “เ้าจะเอาของพวกนั้นไปทำอะไร”
กู้อวิ๋นหวงเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “จวนอัครเสนาบดีล้วนจ่ายเบี้ยรายเดือนตามที่ลงไว้ในหนังสือสัญญาบ่าว ถ้าพวกนางไม่ลงนามสัญญาแล้วจะรับเงินได้อย่างไร นี่ยังแล้วไป บ่าวรับใช้ในแต่ละจวนต่างลงนามสัญญาทั้งนั้น ในเมื่อพวกนางทั้งสองสมัครใจอยู่ในจวนอัครเสนาบดีเอง เหตุใดจึงไม่ลงนาม”
สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่ากู้ดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเก่า เพิ่งคิดจะอ้าปากบอกว่าหนังสือสัญญาของพวกนางสองคนอยู่ที่ตน กู้อวิ๋นหวงก็ชิงเปิดปากขึ้นก่อนด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม จับข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย “ท่านย่าเ้าคะ หลานทำก็เพราะหวังดีต่อจวนอัครเสนาบดี คนเราหน้าตาสะสวยไม่ใช่เื่ผิด จะผิดก็ผิดแต่เจียงเย่ว์เหยาหน้าตาคล้ายกับท่านพ่อ ท่านคิดดู หากพวกนางไม่มีแม้กระทั่งสัญญาเป็บ่าวรับใช้ เกิดเล่าลือกันออกไป ไม่ใช่จะพานให้คนสงสัยว่าพวกนางเป็...”
“บังอาจ!” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ตบโต๊ะน้ำชา ทำเอากู้อวิ๋นหวงใรีบหดคอ ทว่าก็ทำให้สายตาของกู้ิจูและกู้ิจวินหันไปหาใบหน้าของเจียงเย่ว์เหยาได้สำเร็จ
มองผ่านๆ ไม่รู้สึกอะไร แต่คิ้วตาของเจียงเย่ว์เหยาไม่ใช่ดูคล้ายกับท่านพ่อหรอกหรือ...
“หลานผิดไปแล้วเ้าค่ะ เจียงเย่ว์เหยาหน้าตาไม่คล้ายท่านพ่อแม้แต่นิดเดียว” กู้อวิ๋นหวงยืนขึ้นกล่าวขอโทษฮูหยินผู้เฒ่ากู้อย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วยกชายกระโปรงวิ่งหนีไป ครั้นวิ่งมาถึงนอกประตู นางก็ชะงักฝีเท้า หันหน้ากลับมา “ท่านย่าแน่ใจนะเ้าคะว่าจะไม่ให้เฉินซื่อไปอยู่เรือนชิงจื่อ ถ้าไป หลานจะได้ให้หนิวหมอมอส่งหนังสือสัญญาของพวกนางสองคนไปเก็บไว้ที่เรือนชิงจื่อเลย”
เมื่อเห็นสายตาของฮูหยินผู้เฒ่ากู้โมโหจนแทบกระเด็นหลุดออกมา กู้อวิ๋นหวงก็รีบวิ่งไปทันที
ชิงอวี้ร้องเรียก ‘คุณหนู’ อาศัยจังหวะตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ยังไม่ทันบันดาลโทสะ หนีตามออกไปทันที หลังจากลังเลอยู่เล็กน้อยเจียงเย่ว์เหยาก็คารวะให้ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ แล้วตามออกไปเช่นกัน
“เ้าหลานทรพีคนนี้...” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้โมโหจนตบโต๊ะรัวหลายหน
“ท่านย่า...”
“นางพูดจาเลอะเทอะเหลวไหล พวกเ้าก็คิดจะเหลวไหลตามด้วยรึ” ฮูหยินผู้เฒ่ากู้พูดพร้อมทำหน้าดุ
กู้ิจวินยังอยากพูดบางอย่างต่อ แต่กู้ิจูดึงนางไว้ จนฮูหยินผู้เฒ่ากู้โบกมือไล่คน ทั้งสองจึงรีบออกจากเรือนเล่อโซ่วทันที
กู้อวิ๋นหวงไม่ได้กลับเส้นทางเดิมตอนมา แต่จงใจเดินอ้อมไกลออกไป ตัดผ่านสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ของจวนอัครเสนาบดี แล้วเลี้ยวผ่านระเบียงวนคดเคี้ยว หลังอ้อมรอบจวนไปเกือบครบรอบแล้วถึงกลับเรือนชิงจื่อ เดินมาเป็เวลากว่าครึ่งชั่วยาม นางกับชิงอวี้ยังหายใจสม่ำเสมอเป็ปกติ มีเหงื่อให้เห็นบนหน้าผากเพียงเล็กน้อย ทว่าเจียงเย่ว์เหยาเหนื่อยเอาการทีเดียว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เหงื่อไหลอาบแก้ม
“เ้าไม่ได้โตมาในชนบทหรอกหรือ ไฉนจึงดูเหนื่อยเช่นนี้” ชิงอวี้ถามด้วยความแปลกใจ
272
