ซากุระยืนมองอาคารเรียนอยู่หน้าน้ำพุอย่างใจเย็นก่อนหันมาเจอรินที่ยืนยิ้มแป้นกอดเธอแน่นอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ตอนนี้คุณฮาโนะเป็แฟนกับคุโด้คุงแล้วค่ะ ดีใจจัง ต่อไปก็ถึงตาคุณแล้วนะคะ”
“หาาา ม่ายยยย” ซากุระดิ้นพล่านแหกปากลั่นวิ่งหนีไปหลังอาคารเรียนยืนหอบอยู่ที่โรงยิมปราศจากผู้คน ซากุระเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นเชื่อมต่อข้างๆ มีสระว่ายน้ำในร่มพร้อมอัศจรรย์ล้อมรอบ
“สนใจว่ายน้ำด้วยกันไหม ฝึกสอนให้เธอคนเดียวเลยนางฟ้า” ทัตสึยะโผล่มาทางด้านหลังด้วยท่อนบนที่เปลือยเปล่านุ่งกางเกงว่ายน้ำ เธอขยับออกห่างมองหุ่นของเขาพยายามไม่โฟกัสเบื้องล่าง
“ไม่ละเปลืองตัวถึงฉันจะขี้เหร่ก็ไม่ใจง่ายนะ”
“แบบนี้ละที่อยากได้” ทัตสึยะกระตุกยิ้มยื่นหน้าเข้ามาใกล้ซากุระ
“บ้าไปแล้ว”
“มาที่นี่คนเดียวไม่กลัวผีหรือไง ข่าวลือดังจะตาย ่ที่สระปิดใครอยู่ที่นี่จะได้ยินเสียงแปลกๆ ะโน้ำเอย เสียงปิดล็อกเกอร์เอยแล้วแต่ว่าจะเจออะไร แต่ไม่ต้องกลัวหรอกฉันไม่ทิ้งเธอแน่นอนนางฟ้าของฉัน” ทัตสึยะจับปลายคางซากุระขยิบตาส่งจูบให้ ซากุระปัดมือเขาออกหันมากอดอกมองสระน้ำ
“วุ่นวายกับขี้เหร่อย่างฉันไม่กลัวเสียชื่อโฮสต์อันดับหนึ่งหรือไง”
“ถ้าเธอเล่นด้วยฉันก็ยอมแลกทุกอย่าง หัวใจให้นางฟ้าคนเดียวเลย”
ปึก!
ซากุระสะดุ้งเฮือกมองเหลียวหลังไปยังห้องล็อกเกอร์ทางฝั่งผู้ชาย ทัตสึยะเอียงหน้ามองด้านหลังก่อนมองหน้ากันกับซากุระ
“สาบานว่าเมื่อกี้มีฉันอยู่คนเดียว ปกติคนจะเยอะพอข่าวลือกระจายทั่วก็ไม่ค่อยมีใครอยากมาซ้อมมีแต่ผู้หญิงที่มาซ้อมเพราะได้ใกล้ชิดฉันกับโค้ช”
“แล้วมันคือเสียงอะไร”
“ไม่รู้สิ ล็อกเกอร์มันลั่นหรือเปล่า จะไปดูไหม”
“ไม่ดีกว่า”
“น่ารักจัง” ทัตสึยะอมยิ้มบางๆ เดินไปวอร์มหน้าสระก่อนะโลงสระน้ำท่าทางแข็งแรง ซากุระละสายตามองตรงไปทางล็อกเกอร์อย่างสงสัยแต่ก็สะบัดหัวทิ้งเดินออกไปสวนทางกับแฮมเมอร์ที่เดินผิวปากอารมณ์ดีเหล่มองซากุระด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
ซ่าาา!
แฮมเมอร์ชะงักเท้าขมวดคิ้วรีบวิ่งเข้าห้องล็อกเกอร์ที่เป็ห้องน้ำชายในตัว ซากุระมองตาปริบๆ หันซ้ายหันขวาวิ่งตามเข้าไปด้วย
“น้ำไหลเองงั้นเหรอ” แฮมเมอร์พึมพำมองฝักบัวอาบน้ำที่เปิดอยู่โดยไม่มีคนอยู่ ซากุระยืนอึ้งอยู่ด้านหลังมองโดยรอบทุกอย่างเงียบไร้ผู้คนก่อนจะหันหลังมองทัตสึยะวิ่งเข้ามาตัวเปียกโชกมองแฮมเมอร์กับซากุระ
“นายเองเหรอ” แฮมเมอร์ปิดก๊อกน้ำถามทัตสึยะ
“เปล่า ฉันนึกว่าฉันลืมปิดแต่นึกอีกทีไม่ใช่ก็เลยจะวิ่งมาปิด”
“แบบนี้อีกแล้ว” แฮมเมอร์ขมวดคิ้วเข้มมองรอบห้องก่อนหยุดลงที่ซากุระที่สะดุ้งโหยงสบตาผู้ชายสองคน
“ฉัน ฉันแค่สงสัยเหมือนพวกนายไง ไปดีกว่า” ซากุระก้าวถอยหลังวิ่งออกไปก่อนหยุดยืนคิดอยู่หน้าโรงยิมแต่ก็จนใจเดินขึ้นอาคารอย่างสนอกสนใจเื่สระน้ำ
ตกดึกหลังโรงเรียนปิดมีเพียงไฟรั้วที่ส่องสว่าง มียามเฝ้าอยู่ด้านหน้า ซากุระยืนอยู่นอกรั้วข้างๆ โรงเรียนที่ติดถนน สภาพผมกับใบหน้าเหมือนเดิมยกเว้นชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมีไฟฉายห้อยติดอยู่ที่เอวและลูกทีมคือมินามิที่ถูกลากมาด้วย ทั้งคู่ปีนรั้วะโเข้ามาในโรงเรียนในยามวิกาลเมื่อเข้ามาด้านในเรียบร้อยจึงพากันวิ่งตรงไปที่โรงยิมอย่างไม่รีรอ
แอ๊ด...
ซากุระเปิดประตูโรงยิมแง้มดูจนสายตาเหลือบเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าแป้นเหลียวมองเธอกับมินามิที่ค่อยๆ ปิดประตู
“มาด้วยหรือไง” เนเนะเคาะไฟฉายที่ติดๆ ดับๆ อย่างหัวเสียสวมเสื้อแขนยาวกางเกงขายาว
“มันน่าค้นหาจะตายหัวหน้าเจออะไรหรือยัง”
“เพิ่งมาถึงมัววุ่นวายกับไฟฉาย”
“เงียบน่ากลัวเหมือนกันนะที่โรงยิม” มินามิส่องไฟฉายมองบรรยากาศโดยทั่ว
ตูม!
“นั่น! ” ทั้งสามร้องเสียงหลงพร้อมกันก่อนออกตัววิ่งไปยังที่จุดเกิดเหตุทันที
บริเวณสระว่ายน้ำรอบข้างมืดสนิทเห็นเพียงสระน้ำที่แน่นิ่งไร้วี่แววคนลงไป สามคนยืนมองหน้ากันด้วยความงุนงง มินามิส่องไฟมองทั่วแม้กระทั่งบนกระดานะโ
“ผีไม่มีจริง แน่จริงก็ออกมาสิ ลับๆ ล่อๆ อยู่ได้” เนเนะะโลั่นท้าทาย ซากุระมองดูทุกอย่างยังคงเงียบสนิทไร้การตอบสนอง
“ถ้าเจอผีจริงๆ จะวิ่งหรือจะอยู่ถามดี” มินามิกวาดสายตามองรอบพูดติดตลก
“บางทีมันอาจจะไม่ใช่ผีก็ได้ จัดฉากสร้างสถานการณ์” เนเนะกอดอกทำหน้าหงุดหงิด
“แต่มีเสียงะโน้ำ เสียงเปิดน้ำ ทุกอย่างคือได้ยินกันหมดแต่หาสาเหตุไม่ได้มันคืออะไร” ซากุระเท้าเอวสงสัย
แชะ!
ไฟเปิดทั่วสระทำซากุระตาลุกวาวหันกลับมาประชันหน้ากับเหล่ากรรมการนักเรียนที่ยังคงอยู่ในชุดนักเรียนเหมือนเดิม เนเนะกับมินามิหันกลับอย่างทำตัวไม่ถูก
“มาทำอะไรกันที่นี่” เคลวินเปิดประเด็น
“ก็มาทำแบบที่พวกประธานทำนั่นแหละ อย่าบอกนะว่าหน้าที่เฝ้าโรงยิมเป็ของพวกกรรมการนักเรียนด้วยขยันเนอะ” ซากุระโต้ตอบจ้องเขม็งแบะปาก
“ได้ ถ้าอยากพิสูจน์กันนัก” เคลวินคว้าแขนซากุระดึงไปขึ้นบันไดฝั่งตรงข้ามที่มีทางลงของตู้กระจกห้องเก็บอุปกรณ์แต่มีกระจกกั้นสระให้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างในน้ำ
ผลัก!
ระวัง!
เคลวินหมุนตัวกั้นกล่องเก็บอุปกรณ์ที่อยู่บนชั้นวางของที่จู่ๆ ก็ร่วงตกลงมาทางซากุระพอดิบพอดี เธอเบิกตาโตมองผู้ชายที่กอดเธอก่อนยกมือจับหน้าผากที่มีเืไหล โรสเอามือทาบหน้าอกเดินลงบันไดถึงกับใมองของกระจัดกระจายตามด้วยคนอื่นๆ ที่ลงมา
“อะ นั่น! ใครนะ” เนเนะชี้ไปที่เงาหลบมุมเสาด้านหลังของก่อนจะวิ่งหนีขึ้นบันไดอีกฝั่ง เธอรีบวิ่งตามไปทันที
“งานนี้จับผีตัวเป็ๆ แน่” แฮมเมอร์วิ่งตามไปอีกคน เจมิกส์จูงมือโรสวิ่งตามไปปิดท้ายด้วยโชพยักหน้ากับเรย์กะวิ่งตามไปสมทบ
“ฉันไหว” ซากุระมองหน้ามินามิที่หยุดมองเธอ
“อืม” มินามิวิ่งรั้งท้ายตามไปอีกคนจนเหลือเพียงสองคนที่ยืนอยู่ ซากุระละสายตาหันกลับมาสนใจเคลวินที่พิงผนังจับหน้าผากที่เืไหลเต็มมือเพราะโดนไขควงอันใหญ่ร่วงลงกระแทก เธอดึงมือเขาขึ้นบันไดไปที่ห้องน้ำชายเปิดก๊อกน้ำเงยหน้ามองเขาที่หน้าซีดร้องไม่ออก
แควก...
ซากุระฉีกชายเสื้อตัวเองจนขาดเหลือครึ่งตัวทำให้เห็นหน้าท้องเล็กน้อยเอามาชุบน้ำปัดมือเคลวินลงแล้วยื่นมือเช็ดเืที่หน้าผากให้เขา เคลวินมองด้วยความนิ่งค่อยๆก้มลงมาให้เธอเช็ดได้สะดวกสลับกับล้างน้ำ
“เืไหลขนาดนี้ต้องเย็บไหม หมดตัวแน่ประธาน” ซากุระพึมพำกดแผลเบาๆ ให้เืหยุดไหลมองหน้าที่ดึงดูดของเคลวินในระยะประชิดก่อนชะงักสบตาเขาด้วยความอึ้ง เคลวินเบี่ยงสายตาหลบเอามือไปล้างน้ำพร้อมมองเสื้อที่ถูกฉีกขาดพลางนึกบางอย่างขึ้นได้ยกมือที่เปียกน้ำมาลูบแก้มของเธอ
“ทำอะไร” ซากุระดีดตัวออกมือหลุดจากหน้าผากจนผ้าหลุดร่วงตกพื้นมองมือเคลวินที่บ่งบอกว่าจะลูบสิ่งที่อยู่บนหน้าเธอออก
“แค่จะเอาบางสิ่งออกจากหน้าเธอ ทำไมกลัวมันลบออกหรือไง”
“ประธาน! ฉันไม่น่าห่วงเลย” ซากุระตวาดลั่นด้วยความโมโหก้าวถอยหลังเดินออกไปสวนทางกับทุกคนที่เดินเข้ามาด้วยความแห้ว ซากุระจูงแขนเนเนะกับมินามิเดินออกไป เจมิกส์มองตามก่อนเหลียวมองเคลวินที่ยืนนิ่งเงียบขมวดคิ้วเสียงสุดท้ายของซากุระยังก้องอยู่ในหัวทำให้หัวใจเต้นรัวผิดจังหวะ โรสมองผ้าที่เปื้อนเืก่อนมองมาที่แผลของเคลวินแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบเืให้แทน
“จับได้หรือเปล่า” เคลวินเปลี่ยนเื่มองหน้าทุกคน
“ผีล่องหน” โชยักไหล่ตอบกลับ
“นิ่งไปนะ” เรย์กะขยับแว่นเหลือบมองเคลวินที่มองประตูช้าๆ
“นั่นสิ ไปเถอะ” เคลวินตอบเสียงเรียบเดินนำออกจากห้อง แฮมเมอร์กอดคอโชเดินออกไปปิดท้ายด้วยเรย์กะ
จิ๊บ จิ๊บ
ซากุระหาวปากกว้างบิดี้เีอยู่ที่ห้องอาหารติดแอร์ซบไหล่เนเนะที่นั่งคิดเื่เมื่อคืน รินเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมขนมถุงใหญ่ เนเนะเหล่มองรินก่อนมองฮาโนะเดินมานั่งลงข้างๆ
“คุณฮาโนะอยากเลี้ยงขอบคุณนะคะ วันหยุดนี้ไปสวนสนุกเปิดใหม่กันไหมคะ” รินเปิดประเด็นเข้าเื่
“ฉันซื้อตั๋วมาห้าใบ ไปกันนะคะ” ฮาโนะยิ้มกว้าง
“ว่างมากหรือไง” เนเนะเท้าคางมองหน้าทั้งคู่
“ก็ดีเหมือนกัน ไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาสนุกออกหัวหน้า ตกลงจ้ะ” ซากุระตอบรับทันทีเอาหน้าคลอเคลียเนเนะที่มองค้อนถอนหายใจยาว มินามิกับอามาโนะเดินถือน้ำเข้ามา
“ซากุระคืนนี้ฉันไม่ว่างเธอต้องไปกับเนเนะสองคนแล้วละ”
“ไปไหนกันหรือคะ น่าสนุกเชียว” รินแย้งขึ้น
“จับผีน้ำ” เนเนะตอบด้วยเหนื่อยหน่าย
“มิมิคุงไปไม่ได้ให้ฉันไปแทนนะคะ” รินเสนอตัวเองด้วยรอยยิ้ม
“ฉันว่าฉันไม่สืบแล้วละคืนนี้พวกประธานไปแน่ เดี๋ยวพวกนั้นก็ออกมาชี้แจงความจริงเองแหละ” ซากุระทำหน้าเซ็ง
“ไม่ได้สิ ฉันอยากรู้ความจริง เธอเดินเข้ามาแล้วจะถอยแบบนี้ไม่ได้” เนเนะมองหน้าซากุระที่ฟุบลงหมอบบนโต๊ะอย่างหมดแรง
“ฉันไม่อยากเจอพวกกรรมการนักเรียน”
“เธอทำได้ ซากุระฉันเชื่อ เดี๋ยวฉันให้กอดหนึ่งที”
“จริงหรือเปล่า รู้สึกดีจัง” ซากุระเด้งตัวขึ้นโอบกอดเนเนะอย่างรวดเร็ว มินามิส่ายหน้าไปมาก่อนเห็นคนสวยคนหล่ออันดับหนึ่งมาพร้อมกลิ่นกุหลาบหอมอบอวลทั่วห้อง ซากุระทำจมูกฟึดฟัดสูดดมก่อนผงะหันหลังมองโรสเดินควงเจมิกส์เข้ามาหยุดที่เธอแล้วยื่นเสื้อสีชมพูสกรีนรูปผู้หญิงยืนทำท่ายกมือโค้งเป็รูปหัวใจชิดขอบเสื้อด้านข้าง
“เธอเสียสละเสื้อมาครึ่งตัว อันนี้เอามาชดใช้ให้จ้ะ”
“แค่เสื้อเน่าๆ ตัวหนึ่ง” ซากุระทำหน้าบูด
“รับไว้เถอะ” โรสจับมือซากุระให้รับเสื้อก่อนฉีกยิ้มเดินควงเจมิกส์ออกไป
ทุกสายตาจับตามองมาทางเดียวกันกลิ่นหอมๆ จางหายไป ซากุระผ่อนลมหายใจยาวหันกลับมามองพวกเดียวกันที่มองตาปริบๆ
“เ้าหญิงเ้าชายแห่งเชนไดมาเองเลยนะ” มินามิเอามือลูบคาง
“สวยหล่อสมเป็หัวหน้าชมรม prince&princess เลยค่ะ” อามาโนะกุมมือยิ้มตาม เนเนะหันกลับมามองเสื้อที่อยู่บนไหล่ของซากุระ
“เสื้อตัวนี้มันแปลกๆ นะคะ ถ้ามีตัวเป็รูปผู้ชายจะเข้าคู่มากเลยค่ะ” รินชี้นิ้วชี้แจงมาที่เสื้อของซากุระ
“เหมือนเสื้อคู่เลยค่ะ” ฮาโนะอมยิ้มบางๆ
“ไม่หรอกแค่สกรีนอย่าใส่ใจเลยตกลงคืนนี้เจอกัน” เนเนะเปลี่ยนเื่
“เฮ้อ โอเคตามนั้น” ซากุระตอบรับมองเสื้ออย่างงุนงงเหล่มองมินามิกับอามาโนะที่มองหน้ากันก่อนยักไหล่
ตกดึกที่เก่าเวลาเดิม ซากุระ ริน เนเนะเดินขึ้นบันไดช้าๆ โดยมีเนเนะสาดไฟฉายเดินนำก่อนหยุดค้างเมื่อแฮมเมอร์โผล่มาดักที่หัวบันไดในชุดวอร์ม
“จับผีใช่ไหม ตามมา” แฮมเมอร์เดินนำอ้อมไปขึ้นอัศจรรย์ชั้นบนสุดที่มีราวระเบียงเหล็กกันตกแสงไฟส่องเข้าไม่ถึง แฮมเมอร์พาทุกคนนอนหมอบหันหน้ามองไปทางสระน้ำที่เงียบเฉียบ ซากุระหมอบเอาคางวางไว้บนฝ่ามือมองแฮมเมอร์ที่ใจจดใจจ่อกับสระน้ำมองสระน้ำและรอบข้างเพื่อหาคนอื่นแต่ไปสะดุดตากับบางสิ่งที่หมอบอยู่ที่กระดานะโ้า
“ใครนะ” รินหรี่ตามองแล้วชี้ไปทางเด็กวัยรุ่นชายวัยมัธยมต้นย่องเข้ามาด้านในมองซ้ายมองขวาอย่างระวังตัว
“อย่าบอกว่าที่ตามจับนี่เด็กเหรอ” เนเนะเท้าคางเลิกคิ้ว
“ไม่ใช่ผี ทำได้ไงหายแบบไม่มีล่องลอย เด็กผีหรือเปล่า” ซากุระย่นคิ้วขมวด รินกับเนเนะมองหน้ากันก่อนมองซากุระ เด็กชายเดินขึ้นบันไดกระดานะโ
พืบบบ!
ไฟเปิดสว่างจ้าทำให้เด็กชายหน้าตาตื่นหันหลังกลับต้องชะงักเมื่อโชกับเรย์กะดักอยู่ด้านล่าง โรสกับเจมิกส์เดินลงมาจาก้ามองเด็กชายที่ถูกคุมตัวอยู่ท่ามกลางเหล่ากรรมการนักเรียน
“ไม่คิดว่าจะจับผีตัวเป็ๆ ได้” แฮมเมอร์เอามือลูบคาง
“ทำแบบนี้้าอะไร” เคลวินกอดอกเสียงเข้มดุจนเด็กชายสะดุ้งมองหน้าด้วยความใก้มหน้าสลด
“เป็เด็กเอง หายล่องหนทำได้ไงสอนบ้างสิ” ซากุระแทรกก่อนที่ทุกคนจะมองมาทางเธอโดยเฉพาะเคลวิน
“ผม ผมแค่อยากว่ายน้ำ โรงเรียนผมไม่มีสระน้ำ ผมเป็ลูกคนทำความสะอาดที่นี่ ไม่คิดอยากจะสร้างข่าวว่าเป็ผีเลย”
“แล้วทำไมนายไม่บอกความจริง รู้ไหมว่าชมรมว่ายน้ำเสียหายแค่ไหน”แฮมเมอร์จ้องหน้าเด็กชายอย่างเอาเื่
“ผมขอโทษ ถ้าผมบอกผมก็ไม่ได้เล่นน้ำอยู่ดี” เด็กชายก้มหน้าจะร้องไห้
“รู้ไหมหนุ่มน้อย เล่นน้ำตอนกลางคืนบ่อยๆ ไม่ดีต่อร่างกายหรอกนะ ถ้าอยากเล่นน้ำ ฝึกว่ายน้ำจริงๆ ควรหาสถานที่ที่จัดไว้ดีกว่า จะได้ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนด้วย” โรสนั่งลงตรงหน้าเด็กชายพลางยื่นมือจับแก้มเด็กชายที่กำลังตะลึงค้างอึ้งในความสวย
“ไม่มีเงินพอละสิ ฉันพอจะมีบัตรสมาชิกของสระน้ำใกล้ๆ แถวนี้ให้นายละกัน” แฮมเมอร์จับบ่าเด็กชายที่มองเขาอย่างซึ้งใจ โรสยืนขึ้นพร้อมอมยิ้ม
“จริงหรือครับไม่เอาเื่ผมใช่ไหม”
“ทำได้ไง ลงน้ำแล้วหายบอกหน่อยสิ” ซากุระแทรกอีกรอบก่อนมองหน้าเคลวินช้าๆ ที่ยกมือจับแผลที่หน้าผากมองเธอด้วยสายตานิ่ง
“ผมแค่ใช้ความมืดแอบหลบที่มีเสียงะโน้ำตอนทุกคนเดินมาดูผมไม่ได้ขึ้นจากสระ หลบมุมมืดในสระ ผมใช้จังหวะที่คนไม่ทันมองซ่อนตัว”
“ฉลาดมาก น่านับถือ” ซากุระเอามือลูบคางพยักหน้า
“จะเอาวิธีนี้ไปใช้บ้างหรือไง” เคลวินขัดคอจ้องหน้าซากุระ
“ใช่ เพราะมีคนจ้องจะหาเื่ฉันอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าว่างมากหรือไง ไปเถอะสองหัวหน้า คืนนี้นอนหลับละ” ซากุระคว้ามือรินกับเนเนะเดินออก
“เดี๋ยว” เคลวินเรียกขัดจังหวะพร้อมแสยะยิ้มหันมองซากุระที่หันกลับมาจ้องเขม็งสบตาเขาที่เดินมาคว้าแขนเธอไปยืนขอบสระโดยจับแขนสองข้างของเธอหันหลังให้สระ ซากุระหน้าตาตื่นเช่นเดียวกับคนอื่นที่ยืนมอง
“ฉันว่ายน้ำไม่เป็นะประธาน” ซากุระเหลียวมองสระน้ำข้างหลังจนขาชิดขอบพยายามดันตัวเคลวินออก
“ไม่เป็ไรแฮมเมอร์เป็นักว่ายน้ำช่วยเธอทันแน่ ไม่ต้องกลัว” เคลวินแสยะยิ้มทำท่าผลักซากุระ
“อย่านะ! ” ซากุระเอาแขนสองข้างกอดเคลวินแน่นเมื่อรู้ว่าขาข้างซ้ายพลาดร่วง มือเขาหลุดจากแขนเธอเพราะความค้างอึ้งทุกอย่างหยุดตกอยู่ในภวังค์จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวก้มมองผู้หญิงที่กอดเขาก่อนเธอผละออกทำหน้าไม่พอใจและผลักเขาด้วยความโมโหวิ่งชนแขนออกไป
“คุณซากุระ...” รินะโเรียกก่อนวิ่งตาม เนเนะมองเคลวินแล้วเดินตามออกไปเช่นกัน เคลวินยืนนิ่งมองตัวเองที่ััไออุ่นเมื่อครู่
“รู้สึกดีใช่ไหมเคลคุง สเป็คแบบนี้ไม่ไหวแต่ดูไปก็น่ารักดี” โชกอดอกแซว
“นิ่งอีกแล้วนะ” เรย์กะขยับแว่นตามองแผ่นหลังเคลวิน
“นั้นสิ” เคลวินยิ้มมุมปากหันหน้ามองเพื่อนๆ ที่กระดิกนิ้วแซวจับผิด
5K
