“แค็ก แค็ก แค็ก”
เสียนอี้หลงมองดูเศรษฐีเสียนที่ไออย่างหนักจนใบหน้าแดงกร่ำก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมกับเหลียนฮวา
“ท่านพ่อพักนี้ท่านดูอาการไม่ค่อยดีนักข้าว่าให้ท่านหมอมาตรวจดูหน่อยดีหรือไม่”เสียนอี้หลงพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไร ไม่เป็ไรข้ายังแข็งแรงดีอยู่เ้าอย่าได้คิดมากไป”
“ท่านเศรษฐีข้าว่าท่านให้ท่านหมอมาตรวจดูอาการเสียหน่อยเถอะนะเ้าค่ะ”
เศรษฐีเสียนมองหน้าของเหลียนฮวาพร้อมกับยิ้มให้นาง
“สะใภ้เ้าอย่าได้ห่วงข้าไปเลยข้ายังแข็งแรงดีอยู่”เขาพูดขึ้นก่อนจะมองหน้าของทั้งสองคน
“หากเ้าทั้งสองอยากให้ข้าแข็งแรงก็จงเร่งมีหลานให้ข้าเร็วไวข้าจะได้อายุยืน ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
“ท่านพ่อ”
“เอาล่ะๆพวกเ้าอย่ามัวแต่ห่วงข้าอยู่เลยรีบๆทานอาหารเช้าเสียเถอะเดี๋ยวจะเย็นเสียหมด แค็ก แค็ก แค็ก”
ทั้งสองต่างมองดูเศรษฐีเสียนด้วยความเป็ห่วง
“คุณชายเสียนเ้าคะ คุณชายหวงลี่เฟยมารอพบท่านอยู่ที่ห้องรับแขกเ้าค่ะ”สาวใช้ผู้หนึ่งเดินมารายงาน
“เช่นนั้นหรือ เดี๋ยวข้าตามออกไป”พูดจบเสียนอี้หลงก็ลุกออกจากโต๊ะอาหารในทันที
เหลียนฮวามองดูเสียนอี้หลงที่เดินออกจากห้องอาหารไป
“สงสัยคงมีเื่ด่วน เอาล่ะสะใภ้เมื่อคืนเ้าเป็เช่นไรบ้างหลับสบายดีหรือไม่”เศรษฐีเสียนเอ่ยถามนาง
นางรีบหันกลับมายิ้มให้กับเขาอย่างสุภาพ
“เ้าค่ะ เมื่อคืนข้าหลับสบายดี”
“ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว อีกไม่นานข้าคงจะได้อุ้มหลานเสียที”เศรษฐีเสียนพูดขึ้นก่อนจะตักข้าวเข้าปาก
เหลียนฮวาได้แต่ยิ้มเจื่อนก่อนจะตักข้าวเข้าปากด้วยความหนักใจ
ด้านเสียนอี้หลงที่มาถึงห้องรับแขก
“ลี่เฟย เ้ามีเื่อะไรเช่นนั้นหรือจึงได้มาหาข้าแต่เช้า”
“หวงลี่เฟยที่นั่งจิบชาอยู่ในห้องรับแขกเมื่อได้ยินคำทักทายของสหายรักก็รีบวางถ้วยชาลงทันทีพร้อมกับลุกเดินมาหาเขา”
“นี่สหายรักอุส่าห์มาหาใยต้องมีธุระสำคัญด้วยเล่า”
“ก็ร้อยวันพันปีเ้าไม่ยักจะตื่นเช้าได้มัวแต่กกกอดกับเหล่าหญิงงามอยู่บนเตียงมิใช่หรอกหรือ”
“อี้หลงเ้านี่ก็พูดไปเรื่อย ่นี้ข้าเพลาๆลงบ้างแล้วอีกอย่างที่วันนี้ข้ามาหาเ้าแต่เช้าตรู่เพราะเมื่อคืนข้าไม่ได้มาร่วมแสดงความยินดีในงานมงคลของเ้าอย่างไรเล่า”
เสียนอี้หลงยิ้มให้สหาย
“แสดงความยินดีอะไรกันเล่าข้าหาได้อยากแต่งงานไม่”
“เหตุใดเ้าจึงได้พูดเช่นนั้นเล่า เ้าสาวของเ้าไม่งดงามหรอกหรือ”
“ฮึ ก็แค่หญิงบ้านนอกจะงดงามอะไรกันเล่า”
“งั้นหรือไม่งดงามเลยงั้นหรือ ข้าชักอยากจะเห็นหน้าฮูหยินของเ้าเสียแล้ว”
เสียนอี้หลงมองหน้าของหวงลี่เฟยราวกับไม่พอใจ
“เ้าจะอยากเห็นหน้านางไปทำไมกัน”
“ก็นางเป็ฮูหยินของสหายรักข้าจะไม่ให้ข้าได้รู้จักนางบ้างเลยหรืออย่างไร แล้วนางอยู่ไหนกันเล่าพานางมาให้ข้ารู้จักที”
“เฮ้อ เอาล่ะๆลี่เฟยวันนี้ข้ารู้สึกเพลียๆน่าจะเพราะงานเมื่อคืนนี้เป็แน่ข้าว่าวันนี้เ้ากลับไปก่อนดีกว่า”เสียนอี้หลงพูดตัดบทก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกราวกับกำลังปฏิเสธคำขอของหวงลี่เฟย
หวงลี่เฟยยิ้มออกมาเบาๆให้กับท่าทางของเสียนอี้หลง
“ท่าทางของเ้าช่างมีพิรุจนักคงจะกลัวข้าเกี้ยวฮูหยินของเ้าล่ะสิ”หวงลี่เฟยพูดขึ้นเบาๆอย่างรู้ทัน
“ถ้าเช่นนั้นวันนี้ข้าขอเดินเล่นที่สวนของเ้าก่อนก็แล้วกัน”หวงลี่เฟยะโขึ้นตามหลังเสียนอี้หลง แม้จะไม่ได้รับเสียงตอบกลับมาแต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่
6K
