บทที่ 22
สังหารมือสังหาร
“ ปั้ง!!! ”ดังกึกก้องขึ้นมาการโจมตีที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณผลของการโจมตีปรากฏออกมาท่ามกลางความตกตะลึง
ร่างของมือสังหารผู้นั้นหยุดนิ่งบริเวณรอบๆกลุ่มควันจำนวนมากปรากฏจากการโจมตีก่อนหน้านี้
ร่างกายของมือสังหารผู้นั้นแข็งทื่อบริเวณภายในอากาศมีสะเก็ดระยิบระยับที่ราวกับเศษแก้วแตกกระจายอยู่ไปทั่ว
ผลของการโจมตีที่มันปรากฏออกมาให้เห็นนั่นคือกระบี่ที่เป็เหล็กกล้าของหุ้มด้วยลมปราณแตกกระจายออกเป็ชิ้นส่วนระยิบระยับ
ในตอนนี้มันกลายเป็ชิ้นส่วนเล็กๆที่ลอยอยู่ภายในอากาศมือสังหารผู้นั้นที่เป็คนถือกระบี่ร่างกายแข็งทื่อมันตกตะลึงกับสิ่งที่ตนเองพบเห็นและพบเจอเป็อย่างมาก
กระบี่ของมันที่ห่อหุ้มด้วยลมปราณตอนนี้กลับโดนทำลายอย่างง่ายดาย
สิ่งที่มันถือจับอยู่เหลือเพียงแค่ด้ามเท่านั้นมันถึงกับพูดไม่ออกกับสิ่งที่ตนเองนั้นพบเห็น
[ ท่านได้ทำลายไอเทม]
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าหวงิยกยิ้มขึ้นที่บริเวณมุมปากการโจมตีของเขาสามารถทำลายอาวุธของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย
“ มันก็ประมาณนี้แหละนะ”
“ วรยุทย์เดียวที่ตัวของเรามีในตอนนี้มันก็คือหมัดกระแทก”
“ แต่เพราะว่าทำการฝึกฝนร่างกายในตลอด่เวลาที่ผ่านมาอย่างหนักค่าสถานะในด้านความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นหลายเท่า”
“ ไม่เพียงเท่านั้นยังมีค่าลมปราณที่เพิ่มขึ้นอีกด้วยทั้งสองสิ่งที่เพิ่มขึ้นเมื่อรวมเข้าไปกับคุณสมบัติของหมัดกระแทกมันทำให้การโจมตีแข็งแกร่ง”
“ ไม่เพียงเท่านั้นแถมยังมีลมปราณหยินหยางภายในร่างกายส่งเสริมความสามารถของสกิลนี้จะทำให้ความสามารถของลมปราณเพิ่มขึ้นเป็ตัวยกชูความสามารถให้ก้าวไปอีกระดับ”
“ เมื่อปัจจัยทั้งหมดมารวมกันแล้วอนุภาพของหมัดอัดกระแทกก็สามารถทำลายได้แม้กระทั่งอาวุธที่อยู่ภายในมือของตัวละครที่มีระดับมากกว่า”
หวงิคิดไม่ผิดการโจมตีของเขาได้ผล ดูเหมือนว่าตามที่คำนวณเอาไว้มันจะไม่มีอะไรผิดพลาด
หวงิค่อยๆยืนขึ้นอย่างช้าๆร่างกายของเขากลับกลายเป็ท่าทางปกติ
ดวงตามองไปที่มือสังหารที่อยู่บริเวณด้านหน้าและพูดขึ้นมาด้วยท่าทางยั่วยุ“ ว่าอย่างไรคนจากหน่วยอินทรีทมิฬมีฝีมือแค่นี้อย่างงั้นรึ? ”
มือสังหารผู้นั้นถึงกับสะดุ้งดวงตาของมันบ่งบอกถึงความประหลาดใจ
มันจ้องมองมาที่รัชทายาทผู้นี้พร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายว่าเขานั้นรู้ได้อย่างไรว่าตัวของมันเป็ผู้ใดกันแน่
หวงิที่กำลังยืนอยู่จึงทำการตอบออกมาโดยที่มันไม่ต้องเอ่ยถามเลยแม้แต่น้อย“ เ้ามีลักษณะเด่นเป็พิเศษผิวของเ้ามีความขาวแบบนี้ผู้ใดจะจำไม่ได้เล่า ”
หลิวฟางอี้ผู้เป็ชายาร้องอุทานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “หน่วยอินทรีทมิฬคนจากราชสำนักอย่างงั้นรึ ”
หวงิพุ่งกระโจนเข้าไปหาคนผู้นั้นในขณะที่ดวงตาของมันละสายตามาจากเขาและแสดงใบหน้าที่ใเมื่อเขารู้ตัวตนของมัน
หวงิใช่เพียงแค่หมัดเดียวหมัดอัดกระแทกทุ่มกำลังทั้งหมดทะลวงเข้าจุดสำคัญบริเวณกลางหน้าอก
“ ผัวะ!!! ”หมัดโจมตีเข้าไปบริเวณหน้าอกดังสนั่นหวั่นไหวกระแทกเข้าไปที่กลางหน้าอกของมัน
[ โจมตีเข้าจุดอ่อน]
[ จุดอ่อนสำคัญจุดชีพจรตันเถียนทะลวงถึงแก่นไหนทำให้อีกฝ่ายสิ้นใจตายในทันที]
โจมตีเข้าจุดสำคัญร่างกายของอีกฝ่ายพลังชีวิตลดลงอย่างรวดเร็วร่างกายของมันลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้น
คนผู้นี้โดนสังหารตายในทันที
[ เลเวลอัพ ]
[ เลเวลอัพ ]
[ เลเวลอัพ ]
เพียงแค่สังหารตัวละครตัวละครเดียวได้เลเวลที่พัฒนาขึ้นมาถึงสามระดับ
แต่มันเองก็ไม่น่าแปลกประหลาดอะไรเพราะว่าตัวละครตัวนี้มันมีระดับเลเวลที่สูงกว่าเขาถึงเกือบหนึ่งเท่าตัว
หวงิพูดออกมาเกี่ยวกับเื่ที่เขารู้ตัวตนของมันเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจแน่นอนว่ามันได้ผลเบี่ยงเบนความสนใจและก็ใช้การโจมตีโจมตีเข้าไปที่จุดอ่อนอย่างตรงๆ
หวงิคิดในใจของตนเอง “สำหรับภายในเกมนี้มันเองก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้สามารถมีโอกาสชนะผู้ที่แข็งแกร่งกว่าตนเองได้”
“ นั่นก็คือการโจมตีเข้าที่จุดอ่อนภายในเกมไม่ว่าจะเป็ดวงตาเป็ชีพจรต่างๆภายในร่างกาย”
“ เมื่อครู่ใช้หมัดกระแทกอย่างเต็มกำลังอัดกระแทกเข้าไปที่จุดที่ปะจรภายในร่างกายของเมืองเพียงการโจมตีครั้งเดียวก็สะท้อนไปทั่วทั้งร่างกาย”
“ แน่นอนว่าผลที่มันออกมาก็เป็อย่างที่เห็นเพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวก็ทำให้ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าสิ้นใจตายในทันที”
“ ตัวละครตัวนี้แม้ว่าจะมีระดับมากกว่าแต่ว่ามันคงจะไม่ได้ฝึกฝนร่างกายอย่างที่ตัวของฉันนั้นฝึกฝน”
“ ถ้ามันฝึกฝนร่างกายแบบที่ตัวของฉันฝึกฝนมันคงจะแข็งแกร่งมากกว่านี้”
หวงิรู้วิธีการเอาชนะคู่ต่อสู้ที่มันมีระดับสูงกว่าตัวเองอยู่แล้วเพราะว่าภายในตอนที่เขานั้นเล่นเกมนี้อยู่ตอนเริ่มเล่นใหม่ๆก็ใช้วิธีนี้ในการเอาชนะคู่ต่อสู้อยู่บ่อยครั้งไม่ว่าจะเป็พวกตัวละครภายในเกมหรือว่าจะเป็พวกผู้เล่น
[ชื่อเควส เอาตัวรอดจากการลอบสังหาร ระดับ ชั้นยอด สำเร็จ]
[ เงื่อนไขยามราตรีที่กำลังจะมาถึงมาพร้อมกับมือสังหารภายในเงามืดเอาตัวรอดและสังหารมือสังหารผู้นั้นให้ได้]
[ ของรางวัลความรวดเร็วเพิ่มขึ้นสามหน่วย ]
[ ได้รับไอเทมตำราลับ]
[ ถ้าทำไม่สำเร็จตาย]
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าแสดงถึงภารกิจที่สามารถทำได้สำเร็จ
หวงิพยักหน้าขึ้นลงอย่างพึงพอใจเมื่อมองเห็นว่าภารกิจของตนเองนั้นสามารถทำได้สำเร็จ
แต่ในขณะที่สามารถเอาชีวิตรอดได้เรียบร้อยแล้วเขาเองก็ต้องหันกลับไปสนใจผู้ที่อยู่บริเวณด้านหลังในตอนนี้
หันกลับไปสนใจผู้ที่อยู่บริเวณด้านหลังหลิวฟางอี้ยังคงมองมาที่เขาด้วยแววตาที่ตกตะลึง
ตัวของนางตกตะลึงในตัวตนของรัชทายาทที่เปลี่ยนไปวรยุทธ์ที่มองเห็นนี่มันอะไรกัน
หวงิคิดภายในใจของตนเองอย่างรวดเร็ว “แล้วจะทำอย่างไรกับนางดี ”
หวงิคิดในใจของตนเองอยู่สักพักก่อนที่เขาจะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆนางและพูดขึ้นมา“ อย่าเปิดปากพูดเื่นี้กับผู้ใด”
นางแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยแม้ว่าแววตานั้นจะเต็มไปด้วยความสงสัยแต่นางก็กลับพยักหน้าและตอบรับกับ “เข้าใจแล้วเพคะ ”
หวงิประหลาดใจอยู่ไม่น้อยที่นางกลับตอบกลับมาโดยที่ไม่ลังเล
“ เ้าไหมถามหน่อยอย่างงั้นรึว่าตัวของข้าเหตุใดถึงบอกแบบนี้”
“ ข้าเป็คนขององค์รัชทายาทแน่นอนว่าคำสั่งของท่านยอมเด็ดขาดชายาอย่างข้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยถามเกี่ยวกับความคิดของท่าน” หลิวฟางอี้ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
สิ่งหนึ่งที่ควรจะรู้ก็คือตัวของนางเป็คุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ถูกอบรมมาเป็อย่างดีนางรู้ดีว่าเื่ใดสามารถทำได้หรือไม่สามารถทำได้
และรู้ดีว่าการปฏิบัติตัวภายในสถานที่แห่งนี้และในฐานะชายาขององค์รัชทายาทควรจะทำอย่างไร
เมื่อสวามีสั่งมานางเองก็มั้ยเอ่ยขัดเลยแม้แต่น้อยแถมยังปฏิบัติตามคำสั่งนั้นอย่างเคร่งครัด
หวงิมองไปบริเวณรอบๆ “ เอาล่ะถ้าแบบนั้นก็เสร็จแล้ว ”
“ แล้วเกี่ยวกับเื่มือสังหาร? ” นางเอ่ยถามออกมาด้วยความฉงน
“ นั่นสินะก็บอกว่ามีมือสังหารบุกเข้ามาแต่ก็ไม่ต้องบอกไปหรอกว่าผู้ใดเป็คนจัดการบอกว่าสามารถจัดการได้เรียบร้อยแล้ว”
“ เข้าใจแล้วเ้าค่ะ!!! ”
หวงิพยักหน้าตอบรับกลับไป
หวงิเงยหน้าของตนเองขึ้นมามองไปบริเวณรอบๆในตอนนี้สถานที่แห่งนี้เสียหายไม่มากเพราะเขาชิงลงมือสังหารมือสังหารพรุ่งนี้ไป“ เอาล่ะเสร็จเรียบร้อยแล้วข้าเองก็ต้องไปพักผ่อน ”
หวงิไปพักผ่อนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตัวของเขาเดินเข้าไปพักผ่อนภายในห้องนอนของตนเองเมื่อเข้ามาภายในห้องนอนเลื่อนหน้าต่างเปิดขึ้นมาได้ไอเทมบางอย่างจากภารกิจที่เพิ่งผ่านพ้นมา
“ เ้านี่!!! ”มองไปที่ไอเทมที่ได้รับมาจากภารกิจที่เพิ่งผ่านพ้นมาที่มันกำลังอยู่ภายในช่องเก็บของ
จบบท
350
