### **ตอนที่ 7: ซูเสี่ยวเหมยถูกพรรคัโลหิตไล่ล่า**
_(ฉาก: ป่าทึบกลางหุบเขา ซูเสี่ยวเหมยวิ่งไปตามทางที่เต็มไปด้วยหมอกหนา เสียงฝีเท้าของกลุ่มนักฆ่าจากพรรคัโลหิตไล่ตามมาใกล้ทุกขณะ)_
---
**[นักฆ่าคนที่ 1]** (ะโ)
*"ซูเสี่ยวเหมย! เ้าไม่มีทางหนีรอด! มอบตัวเสียเถอะ!"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (หอบหายใจ สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น)
*"ฝันไปเถอะ! พวกเ้าคิดว่าข้าจะยอมง่ายๆ งั้นหรือ?"*
_(เธอะโขึ้นไปบนกิ่งไม้แล้วพุ่งตัวต่อไปอย่างรวดเร็ว ใช้ความคล่องแคล่วของวิชาตัวเบาหลบหลีกการไล่ล่า ทว่าทันใดนั้น ธนูดอกหนึ่งพุ่งมาเฉียดไหล่เธอ ทำให้เสียหลักร่วงลงพื้น)_
**[นักฆ่าคนที่ 2]** (หัวเราะเยาะ)
*"ฮ่าๆๆ คิดจะหนี แต่เ้าก็ยังไม่พ้นเงื้อมมือพรรคัโลหิตหรอก!"*
_(นักฆ่าทั้งสามค่อยๆ ล้อมเข้ามา ซูเสี่ยวเหมยกัดฟันแน่น หยิบกระบี่ออกมาเตรียมสู้)_
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (เช็ดเืที่มุมปาก ยืนหยัดอย่างไม่เกรงกลัว)
*"ข้าอาจจะไม่รอดวันนี้… แต่พวกเ้าก็อย่าหวังว่าจะรอดไปหมดทุกคน!"*
_(ทันใดนั้น เงาสีดำพุ่งผ่าน ลมแรงซัดกระหน่ำ นักฆ่าคนหนึ่งกระเด็นไปกระแทกต้นไม้)_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (ปรากฏตัวในชุดดำ ดวงตาเ็า)
*"ใครกันที่บังอาจแตะต้องนาง?"*
**[นักฆ่าคนที่ 3]** (ตื่นตระหนก)
*"ไป๋… ไป๋หยุนเฟิง?! เ้ายังมีชีวิตอยู่รึ?"*
_(ไป๋หยุนเฟิงไม่ตอบ แต่ปล่อยพลังปราณออกมาจนพื้นดินสั่นะเื เขาชักกระบี่ออกมาชี้ไปที่พวกมัน)_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (เสียงเ็า)
*"ไปให้พ้นก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ ฆ่าพวกเ้าทิ้งเสียตรงนี้!"*
_(นักฆ่ามองหน้ากัน ก่อนจะกัดฟันถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว)_
_(ไป๋หยุนเฟิงหันกลับมามองซูเสี่ยวเหมย เห็นเธอพยายามลุกขึ้นแต่ยังาเ็อยู่)_
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (เดินเข้าไป ประคองเธอ)
*"าเ็มากหรือไม่?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (มองหน้าเขา สีหน้าลังเล)
*"เ้ามาทำไม? เ้าควรจะไปฝึกพลังของเ้าไม่ใช่หรือ?"*
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (ถอนหายใจเบาๆ)
*"เ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พรรคัโลหิตฆ่าเ้าได้ง่ายๆ รึ?"*
**[ซูเสี่ยวเหมย]** (หัวเราะเบาๆ แม้จะเจ็บ)
*"เ้าคงไม่ได้เป็ห่วงข้าหรอก ใช่หรือไม่?"*
**[ไป๋หยุนเฟิง]** (นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ)
*"อย่าพูดมาก เ้าต้องรักษาตัวให้หายก่อน!"*
_(แสงจันทร์ส่องกระทบสองร่างที่ยืนอยู่กลางป่าทึบ บรรยากาศเงียบสงบ แต่ในใจของทั้งสองกลับเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่ได้เอื้อนเอ่ย)_
---
**(จบตอน)
16K
