เล่มที่ 1 ตอนที่ 7 ไม่ใช่ลูกแท้ๆ
“แม่ไม่เป็ไรอีกเดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เ้าต้องดูแลไหลไหลให้ดี”
นางจ้องและกำชับกับลั่วจิ่งซีจากนั้นจึงเดินไปยังบ้านสกุลลั่วอย่างองอาจส่วนเ้าทึ่มจ้าวที่คอยตามพวกเขาั้แ่ออกจากบ้าน ตอนนี้นางก็ไม่มีเวลาไปสนใจเขา
“โฮฮฮฮ! ข้าไม่กิน! ไม่กิน! หญิงเฒ่าคนนี้จะวางยาพิษข้าให้ตายข้าไม่กิน!”
ยังไม่ทันเข้าประตูบ้านสกุลลั่วก็ได้ยินเสียงของลั่วจิ่งไหลร้องไห้ดังออกมา เสียงะโปฏิเสธของเด็กน้อยทำให้มีผู้คนมาสอดส่องอยู่ด้านหน้าประตูของสกุลลั่วมากมายอย่างสนอกสนใจ
“ลั่วต้าเซิงจะทำชั่วอะไรอีก? นางคงไม่ได้ไปแอบลักขโมยตัวเด็กคนนี้จากบ้านอื่นมาหรอกนะ?”
ชาวบ้านในหมู่บ้านชิงเหอมุงดูเื่ราวของบ้านสกุลลั่วอย่างสนุกสนานทั้งที่ขณะนี้เป็เวลาอาหารของทุกครอบครัว แต่ผู้คนในหมู่บ้านกลับไม่ทานข้าวกันและแทบจะยกถ้วยข้าวมานั่งดูเหตุการณ์ครึกครื้นหน้าบ้านสกุลลั่วแทน
“อย่างพวกเขายังมีอะไรทำไม่ได้อีกกันคงเพราะเสเพลจนร่างกายพังมีลูกไม่ได้ จึงไปขโมยลูกบ้านอื่นมาน่ะสิ”
“เ้ารู้ได้อย่างไรว่าลั่วต้าเซิงมีลูกไม่ได้? ยายเฒ่าลั่วมีลั่วต้าเซิงเป็ลูกคนเดียวหากมีลูกไม่ได้ เช่นนั้นต่อไปสกุลลั่วก็ไม่มีคนจุดธูปกราบไหว้สิ?”
“เหอะ เื่นี้ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรหลายวันก่อนลั่วต้าเซิงถูกคนหามร่างอาบเืกลับมา หมอหลิวไปตรวจอาการ ถึงแม้จะไม่ได้บอกแน่ชัดแต่ความหมายก็เป็เช่นนั้น”
จากปากของชาวบ้านหลายคนนางเข้าใจความคิดของยายเฒ่าลั่วในทันใด
เพื่อให้ชีวิตบั้นปลายของลั่วต้าเซิงมีคนให้พึ่งพาการชิงตัวเด็กมาเช่นนี้ เป็สิ่งที่ยายเฒ่าลั่วทำได้จริงๆเพียงแต่เหตุใดยายเฒ่าลั่วจึงแน่ใจว่านางจะกล้ำกลืนฝืนทนและไม่มาโต้แย้งขัดขืนกับนาง?
ยายเฒ่าลั่วไม่คาดคิดจริงๆว่าลั่วชีเหนียงจะมีความกล้ามาหาเื่ ในใจของนางหลายปีมานี้ลั่วชีเหนียงคือคนที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อทั้งยังถูกสามีทอดทิ้งมานานหลายปี คงเลี้ยงดูลูกหลายคนไม่ได้ นางขอมาสักคนนั่นถือเป็ความเมตตาใหญ่หลวงที่ช่วยเลี้ยงดูสั่งสอนและลดภาระให้แก่ลั่วชีเหนียง
ลั่วชีเหนียงสมควรมากราบไหว้ขอบคุณสำหรับบุญคุณนี้เสียด้วยซ้ำ
“ท่านแม่ อยู่ดีไม่ว่าดีท่านพาเด็กนี่กลับมาทำไม? น่ารำคาญนัก!”
ลั่วต้าเซิงขว้างถ้วยและถลึงตามองยายเฒ่าลั่ว
่นี้ร่างกายของเขาได้รับาเ็ไม่อาจออกไปไหนมาไหนได้เดิมทีก็ร้อนรนกระวนกระวายใจจนแทบทนไม่ไหว ตอนนี้ยังมีเสียงเด็กร้องไห้เพิ่มมาอีกทำให้เขารำคาญใจจนแทบร้องขอชีวิต
ตอนแรกเขาอยากจัดการสั่งสอนลั่วจิ่งไหลสักทีแต่แม่เขาก็ห้ามปรามไว้ พอคิดเช่นนี้ เขาก็ยิ่งอัดอั้น ั้แ่เมื่อใดกันที่บ้านหลังนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขาไฉนพอเ้าเด็กคนนี้มา เขาจึงต้องถอยให้
“เ้าเด็กบ้า! ข้าจะบอกให้ขืนเ้ายังแหกปากร้องไห้ไม่เลิก ข้าจะตีเ้าให้ตาย!”
ลั่วต้าเซิงวางท่าทีเหมือนจะเข้าไปตีลั่วจิ่งไหลยายเฒ่าลั่วที่ยังวาดหวังให้ลั่วจิ่งไหลจุดธูปเผากระดาษให้ลั่วต้าเซิง จึงไม่อาจปล่อยให้ลูกชายตนทำตามอำเภอใจได้
“ต้าเซิง ตีไม่ได้เด็กคนนี้ยังมีประโยชน์ในวันข้างหน้า รอภายภาคหน้าหากเขากลายเป็ลูกชายของเ้าแล้วเ้าคิดจะทุบตีอย่างไรก็ย่อมได้! ถึงเวลาแม่จะไม่ห้ามเ้าเด็ดขาด”
ลั่วต้าเซิงได้ยินแล้วขมวดคิ้ว “ท่านแม่ท่านแก่เลอะเลือนแล้วหรือหากต่อไปข้ามีลูกชายของตนเอง ข้าจะเอาเด็กพันทางอย่างเ้าเด็กบ้านี่มาทำอะไร?”
ยายเฒ่าลั่วขยับริมฝีปากเล็กน้อยนางยังไม่ได้บอกเื่ที่ลั่วต้าเซิงเป็หมันให้เขาทราบที่ผ่านมาเพราะสงสารลูกชายจึงไม่อาจพูด ตอนนี้ก็ยังไม่กล้าพูดนิสัยของลูกชายเป็เช่นไร นางรู้ดีกว่าใคร หากรู้ว่ามีลูกไม่ได้ไม่รู้ว่าจะก่อเื่อะไรอีก
“นี่เป็ความเชื่อเื่นำพาเมื่อมีเด็กอยู่บ้าน ต่อไปก็จะนำพาลูกๆ มาให้เ้าอีกมากมายแม่ก็แค่คิดแทนและอยากให้เ้ามีลูกหลายคนหน่อย”
ลั่วต้าเซิงรู้ว่าแม่เขา้าอุ้มหลานหลายคนจึงไม่ได้สงสัย เพียงแค่กล่าวอย่างหาได้ใส่ใจไม่ “นี่คือลูกของชีเหนียงไม่เกี่ยวอะไรกับสายเืของสกุลลั่วเรา ท่านแม่แน่ใจได้เยี่ยงไรว่าเ้าเด็กนี่จะไม่มาสร้างปัญหาให้กับเรา?”
ยายเฒ่าลั่วได้ยินว่าลูกชายไม่ได้คะยั้นคะยอที่จะถามต่อจึงโล่งอกครั้นแล้วก็นึกถึงท่าทีเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อของลั่วชีเหนียง
“แม้นางจะไม่ใช่ลูกของบ้านเราแต่อย่างน้อยก็กินข้าวบ้านเราเติบโตมาที่บ้านเรา เด็กคนนี้ก็ถือว่ามีวาสนากับเราย่อมถือว่าเป็ลูกหลานบ้านเราได้”
อันที่จริงยายเฒ่าลั่วมีแอบคิดอยู่ในใจว่านางจับเด็กนี่มาจากหน้าบ้านของลั่วชีเหนียง เพราะเผอิญได้ยินคนะโเรียกชื่อของลั่วจิ่งไหลบวกกับเด็กคนนี้บอกว่าบ้านสกุลลั่วคือบ้านของเขา หรือเด็กที่นางจับตัวมาครั้งนี้ นางจะจับมาผิดคนกันแน่
ขณะที่ยายเฒ่าลั่วกำลังคิดก็คว้าตัวลั่วจิ่งไหลมาพลิกไปมาเพื่อสำรวจ
ยิ่งดูก็ยิ่งไม่รู้สึกว่าเด็กคนนี้คือลูกของลั่วชีเหนียงลั่วชีเหนียงมีดวงตากลมโต แต่เด็กคนนี้กลับมีดวงตาเรียวยาวสวยงาม เหมือนว่าจี้ฉงเหวินก็ไม่ได้มีดวงตาเช่นนี้และใบหน้าก็ไม่ได้ละม้ายคล้ายกัน!
ช้าก่อน!
ยายเฒ่าลั่วลืมตาโตเหมือนกับคิดอะไรบางอย่างได้!
ตอนนั้นลั่วชีเหนียงถูกทอดทิ้งก่อนที่ลั่วจิ่งไหลจะคลอดออกมาแม้ว่าตอนนั้นลั่วชีเหนียงจะตรวจพบว่าตั้งครรภ์ แต่ก็คือคนที่ใกล้ถูกหย่าแล้วจี้ฉงเหวินจะมีความใคร่ในตัวนางได้เยี่ยงไร
“หน็อยแน่!” ยายเฒ่าลั่วตบหน้าตักของตนนางโสเภณีคนนี้กล้าลักลอบมีชู้!
ขณะที่ยายเฒ่าลั่วพบความลับอันน่าตื่นใและยังไม่ทันได้วิเคราะห์ดีๆบานประตูก็ถูกใครบางคนถีบจากด้านนอกจนเปิดออก
ลั่วชีเหนียงกับคนอื่นๆนั้นไม่ได้ยินเสียงแม่ลูกสกุลลั่วคุยกันด้านในแต่เ้าทึ่มจ้าวที่หูดีเป็เลิศกลับได้ยินชัดเจน
จ้าวจือชิงที่ไม่สนใจการห้ามปรามของลั่วชีเหนียงได้ถีบประตูบ้านของยายเฒ่าลั่วออก
“พวกเขาชั่ว! พวกเขาบอกว่าเ้าไม่ใช่ลูกแท้ๆแล้วยังคิดไหลไหลน้อยไว้เอง!”
เ้าทึ่มจ้าวที่ถีบประตูเข้าไปได้พูดลั่วชีเหนียงฟัง
จ้าวจือชิงเองไม่รู้ว่าตนคิดอย่างไรในใจเพียงแต่เมื่อได้ยินคำพูดใจดำของยายเฒ่าคนนี้ ก็รู้สึกมีไฟสุมในทรวงสัญชาตญาณสั่งให้เขาทำเช่นนี้ เขาไม่้าให้ลั่วชีเหนียงถูกผู้อื่นข่มเหงและไม่อยากให้ไหลไหลน้อยโดนรังแกเช่นกัน
“พูดจาไร้สาระ!” ยายเฒ่าลั่วได้ยินคำพูดนี้ก็โต้ตอบกลับทันทีเมื่อเห็นว่าเ้าทึ่มจ้าวเป็คนถีบประตูบ้านตนเอง ก็คว้าไม้กวาดขึ้นมาและฟาดไปที่จ้าวจือชิง
เ้าทึ่มจ้าวหลบไม้กวาดที่ยายเฒ่าลั่วฟาดลงมาสองที “เมื่อครู่นี้เ้าเป็คนพูดเองแล้วก็เขาด้วย!”
ลั่วต้าเซิงที่ถูกชี้ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดปาก “ใช่ข้าพูดเองแล้วเยี่ยงไร! ลั่วชีเหนียงมิใช่สายเืของพ่อข้าแล้วเยี่ยงไร?”
ผู้อื่นหวาดกลัวเ้าทึ่มคนนี้แต่เขาไม่กลัว
ลั่วต้าเซิงพูดจบเมื่อเห็นลั่วชีเหนียงที่อยู่ด้านหลังเ้าทึ่มจ้าว แววตาก็เปี่ยมด้วยความชั่วร้าย
“โอ้ นี่มิใช่ชีเหนียงหรอกหรือ? ไม่เจอหลายปีนับวันก็ยิ่งมีทรวดทรงนะ” ลั่วต้าเซิงมองดูลั่วชีเหนียงที่เอวผอมบางและรูปร่างสะโอดสะองเืในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
ลั่วต้าเซิงเ้าคนสมควรตาย!
ลั่วชีเหนียงจ้องลั่วต้าเซิงอย่างไม่วางตาดวงตาคู่นั้นแทบอยากจะฉีกลั่วต้าเซิงให้เป็ชิ้นๆ ลั่วจิ่งซีเป็เด็กหนุ่มกำลังโตพวกนักเลงในหมู่บ้านเกี้ยวพาราสีสตรีเช่นไร เขาย่อมเคยเห็น คราวนี้เขาเองก็ทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน
เพียงแต่ไม่ทันได้รอเขาะเิอารมณ์ลั่วต้าเซิงก็ถูกคนถีบกระเด็นไปไกล
เ้าทึ่มจ้าวไหวตัวไปด้านหน้าลั่วชีเหนียงพร้อมกับดวงตาเป็ประกายเหมือนกับสุนัขตัวน้อยที่รอคอยคำชื่นชมก็ไม่ปาน
-----
4K
