สองวันต่อมา
ณิชาเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจากการเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของพฤกษ์ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอในที่สาธารณะต้องถูกตรวจสอบ ทุกคำพูดที่หลุดออกจากปากดูเหมือนจะมีความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ
ในขณะที่พฤกษ์ดูเหมือนจะยังคงรักษาความเ็าและควบคุมสถานการณ์ได้ทุกอย่าง เขากลับไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับการที่เธอทำตัวใกล้ชิดกับธนัทมากขึ้นทุกวัน
และวันนี้… ทุกอย่างจะทดสอบความจริงของพฤกษ์และความสัมพันธ์ที่เริ่มซับซ้อนของพวกเขา
ณ ห้องประชุมของบริษัทพฤกษ์
ณิชากำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ พฤกษ์ในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยนักธุรกิจชั้นนำ ขณะที่เขากำลังพูดถึงกลยุทธ์ใหม่ที่จะขยายธุรกิจไปในต่างประเทศ
"คุณณิชา" พฤกษ์เรียกชื่อเธอเสียงต่ำ ระหว่างที่เขาหันมามองเธอ
"คุณช่วยไปเอาเอกสารจากโต๊ะของฉันมาให้หน่อยได้ไหม?"
ณิชาเงยหน้าขึ้นจากการฟัง และพยักหน้า "ค่ะ"
เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปที่โต๊ะของพฤกษ์ ขณะที่เดินผ่านกลุ่มคนในห้องประชุม เธอััได้ถึงสายตาของพวกเขาที่มองมาทางเธอด้วยความสนใจ บางคนก็ทิ้งคำพูดกันเบา ๆ แต่ก็ยังไม่หยุดมองเธอเป็การแสดงออกถึงความสงสัย
พอเธอกลับมาพร้อมเอกสาร พฤกษ์ก็รับไปอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ยอมมองหน้าหรือพูดอะไร
ณิชารู้สึกถึงความเ็าในท่าทางของเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
พฤกษ์จะสนใจเธอแค่ในฐานะ “เครื่องมือธุรกิจ” หรือเขาจะมองเห็นสิ่งอื่นในตัวเธอ?
หลังจากการประชุมจบลง
เมื่อทุกคนออกจากห้องประชุมแล้ว ณิชารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดให้ไปยังห้องทำงานของพฤกษ์อีกครั้ง พอเธอเดินไปถึงประตูของห้องทำงาน เธอพบกับ ธนัท ที่ยืนอยู่ข้างในแล้ว
เขายิ้มให้เธออย่างเ้าเล่ห์ "คุณพฤกษ์ให้คุณมาที่นี่เหรอครับ?"
ณิชาไม่ตอบ แต่เพียงแค่เดินเข้าไปในห้องและมองหาพฤกษ์ เขา
กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
"คุณธนัทมาที่นี่ทำไมคะ?" ณิชาถามเขาตรง ๆ
ธนัทยักไหล่ "ก็แค่เข้ามาทักทายผู้ช่วยของพฤกษ์เท่านั้นเอง"
"ทักทาย?" ณิชาเลิกคิ้ว "แค่ทักทายทำไมถึงดูเหมือนกำลังแอบมาวางแผนอะไรบางอย่าง?"
ธนัทหัวเราะเบา ๆ "คุณคิดว่าแค่เพราะพฤกษ์ให้คุณอยู่ข้าง ๆ เขา คุณจะรู้ทุกอย่างหรือ? โลกนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คุณคิด"
ณิชาเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีเกี่ยวกับการที่ธนัทพูดแบบนี้ เขากำลังพยายามจะทำให้เธอสับสน
"ฉันไม่มีเวลาคุยกับคุณ" เธอตัดบท พร้อมกับหันไปมองพฤกษ์ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะ
พฤกษ์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ โดยไม่มีท่าทีจะพูดอะไร
ธนัทหัวเราะในลำคอ "ดูเหมือนคุณจะถูกกดดันนะครับ คุณพฤกษ์" เขาพูดพลางมองพฤกษ์ "สงสัยจะยังไม่รู้ว่าคนที่เขาควบคุมจริง ๆ ก็คือผู้ช่วยของเขานี่แหละ"
พฤกษ์ยิ้มบาง ๆ แต่ไม่มีความสนุกสนานในนั้น "อย่ามาเล่นเกมนี้กับฉัน ธนัท"
ธนัทยิ้มเหมือนจะท้าทาย "ผมแค่กำลังพูดความจริง… อย่าลืมว่าเกมนี้มีผู้เล่นมากกว่าแค่พวกคุณสองคน"
ตอนกลางคืน
ณิชาเดินออกจากห้องทำงานของพฤกษ์แล้ว เธอรู้สึกถึงความไม่สบายใจที่เพิ่มขึ้นจากสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องประชุมและห้องทำงานตอนนี้
พอถึงห้องของเธอ เธอก็เผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเห็นข้อความจาก ธนัท
"คืนนี้เรามีอะไรต้องคุยกันมากมายครับ"
เธอกลืนน้ำลายลงไปอย่างหนักใจ นี่คือการเตือนหรือการท้าทายจากธนัทอีกครั้ง?
2K
