"คุณน้า... หมายความว่ายังไงนะครับ?"
วินถาม พร้อมกับทำหน้าสงสัย
"ก็นี่ไงจ๊ะ"
แม่พิมพ์ปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วยื่นมาตรงหน้าวิน บนหน้าจอมีไอคอนแอปพลิเคชันรูปวงกลมหยินหยางสีชมพูฟ้าดูล้ำสมัย ชื่อแอปเด่นหราว่า 'Soul Switch'
"มันเป็แอปพลิเคชันตัวใหม่ที่แม่เพิ่งได้มาน่ะ เห็นเขาว่าใช้ระบบคลื่นเสียงไปปรับความถี่สมองเพื่อสลับจิตใต้สำนึกได้"
"โห น้าพิมพ์... แอปหลอกเด็กหรือเปล่าครับ ยุคนี้เทคโนโลยีมันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง"
วินหัวเราะขำ คิดว่าคุณแม่เพื่อนคงโดนพวกมิจฉาชีพหลอกให้โหลดแอปแปลก ๆ เสียมากกว่า
"ไม่ลองจะรู้ได้ยังไงล่ะจ๊ะ?"
แม่พิมพ์ยิ้มหวาน แต่แววตาจริงจังจนวินเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
เธอชวนวินไปนั่งเก้าอี้ตรงโต๊ะกินข้าว พร้อมกับมานั่งอยู่ใกล้ ๆ กับวิน และหยิบกล่องหูฟังไร้สายขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกงวอร์ม
เธอหยิบหูฟังข้างซ้ายขึ้นมาสวมเข้าที่หูของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยื่นหูฟังข้างขวามาจ่อที่ตรงหน้าของเด็กหนุ่ม
"ถ้าวินคิดว่าน้าพูดเล่น... ก็ลองใส่ดูสิจ๊ะ แค่คนละข้างเอง"
แม่พิมพ์เอ่ยท้าทาย
วินทำท่าอึดอัด กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใจหนึ่งก็คิดว่าไร้สาระคงไม่มีทางเป็ไปได้ แต่อีกใจหนึ่งก็เกรงใจและอยากเอาใจผู้ใหญ่ เขาจึงยื่นมือไปรับหูฟังข้างนั้นมาสวมเข้าที่หูขวาของตัวเอง
"แค่ใส่หูฟังแค่นี้ใช่ไหมครับ น้าพิมพ์?"
วินถามด้วยความสงสัย
"แล้วถ้าสลับไม่ได้ น้าพิมพ์ต้องเลี้ยงชานมไข่มุกผมแก้วนึงนะ"
วินพูดติดตลก
"ได้สิจ๊ะ... เดี๋ยวน้าซื้อให้สองแก้วเลย"
แม่พิมพ์ตอบพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อยและใช้นิ้วกดลงบนปุ่มสีแดงขนาดใหญ่กลางหน้าจอแอปพลิเคชันทันที
ติ๊ด!
เสียงสัญญาณเตือนสั้น ๆ ดังขึ้นในหูฟังของทั้งคู่ พร้อมกับหน้าจอมือถือที่สว่างวาบเป็แสงสีฟ้าละมุน วินยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟสถิตอ่อน ๆ แล่นปราดจากหูขวาผ่านเข้าไปในสมอง มันไม่ได้เ็ปอะไร แต่มันทำให้ร่างกายของเขารู้สึกชาและเบาหวิวเหมือนกำลังลอยล่องในอวกาศ
ภาพที่มองเห็นอยู่ตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและหมุนเคว้ง จนเขารู้สึกตาพร่ามัวและเริ่มมองอะไรไม่เห็น…
สติของเขาดับวูบลงไปสักพัก
"อือ..."
วินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าอาการเวียนหัวเริ่มทุเลาลง และสิ่งแรกที่เขารู้สึกคือ มุมมองสายตาของเขาที่มองเห็นรอบตัวนั้นอยู่ในระดับที่สูงขึ้นกว่าเดิม
และที่น่าใยิ่งกว่า... คือความรู้สึกของร่างกายที่เปลี่ยนไป
ที่หน้าอกของเขามันมีความรู้สึกหนักอึ้งและเหมือนใส่เสื้อที่รัดก้อนอะไรบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตเด็กหนุ่ม วินก้มลงมองตัวเองทันที และนั่นทำให้เขาเกือบจะหลุดร้องออกมา
ตอนนี้เขาใส่เสื้อยืดสีขาวพอดีตัว... กางเกงวอร์มขายาวสีเทา... พร้อมกับความรู้สึกโล่ง ๆ ตรงระหว่างขา สองมือของเขาที่วางอยู่บนตักดูเรียวเล็ก ผิวขาวเนียนละเอียดและมีเล็บที่ทาสีชมพูอ่อน ๆ
"เฮ้ย!! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?!"
วินอุทานเสียงหลง แต่เสียงที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับกลายเป็เสียงหวานใส อ่อนนุ่มของแม่พิมพ์!
"ว้าว... สำเร็จจริง ๆ ด้วยแฮะ แอปนี้สุดยอดไปเลย!"
เสียงทุ้มกวน ๆ ของตัวเขาเองดังขึ้นจากข้างตัว วินรีบหันไปมอง และต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นร่างเดิมของเขาในชุดนักเรียนที่หลุดลุ่ยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับใช้มือลูบคลำใบหน้าและลำตัวของตัวเองด้วยความตื่นเต้น
นั่นมันตัวเขา... แต่คนที่อยู่ข้างในคือแม่พิมพ์!
"น้า... น้าพิมพ์ นั่นน้าพิมพ์เหรอครับ?!"
วินที่อยู่ในร่างแม่พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ใช่จ้ะวิน นี่น้าเอง"
แม่พิมพ์ในร่างของวินยิ้มร่าอย่างดีใจ พลางบิดี้เีในร่างเด็กหนุ่ม
"โอ้โห ร่างกายเด็กวัยรุ่นนี่มันกระปรี้กระเปร่าดีจริง ๆ เลยเนอะ!"
(จบบทที่ 2)
694
