ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        จันทราลอยเด่นบนท้องฟ้ามืดมิดสายลมเหนือพัดผ่านหวีดหวิว

        เข้าสู่ช่วงเหมันต์ ทั่วทั้งเมืองอวี่ฮว่าค่อนข้างหนาวเย็นตอนกลางคืนอากาศเย็นลงกว่าตอนกลางวันมาก เสิ่นเสวียนและเสิ่นล่างมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือด้วยความเร็วสูง

        ป่าเขายามค่ำคืนเงียบสงัดแต่เป็นเพราะทั้งสองคนผ่านเข้ามาทำให้เกิดการเคลื่อนไหว นกทั้งหลายจึงพากันโบยบินออกไป

        เสิ่นเสวียนรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะใกล้ได้เจอหลินจือโมราแล้ว

        หลินจือโมราเป็นของดี และยิ่งเป็นหลินจือโมราพันปีด้วยแล้วจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อเขาในตอนนี้มาก เสิ่นเสี่ยวเม่ยต้องกระตุ้นร่างวิญญาณเพลิงจำเป็นต้องมีหลินจือโมราเป็นตัวนำ อีกทั้งหลินจือโมราคือวัตถุดิบสำคัญในการปรุงยาผสานก่อกำเนิดด้วย

        ใช่ เขาต้องการยาผสานก่อกำเนิด

        มาถึงโลกใหม่แห่งนี้ได้หลายวันแล้วภายใต้การหล่อเลี้ยงด้วยพลังฟ้าดินที่บ้าคลั่ง ทำให้พลังของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมได้รวดเร็วกว่าในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเสียอีกโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากสู้กับหานเฟิงครั้งที่แล้ว ทำให้พลังขั้นปี้กู่ระดับกลางของเขามั่นคงได้ในที่สุด

        หากจะใช้การบำเพ็ญเพียรของตนเองทะลวงไปถึงขั้นแก่นทองคำพร้อมกับผสานก่อกำเนิดต้องใช้เวลานานมากทว่าหากมียาผสานก่อกำเนิดจะได้ผลที่ต่างออกไป มันช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรผสานก่อกำเนิดได้อย่างราบรื่นทะลวงไปถึงขั้นหยวนก่อกำเนิดได้เร็วที่สุด

        เมื่อบำเพ็ญเพียรถึงขั้นหยวนก่อกำเนิดแล้วอายุขัยจะไม่ถูกจำกัดอยู่ภายใต้ร่างเนื้ออีกต่อไป แต่จะใช้ชีวิตได้ถึงหลายร้อยปี หรือกระทั่งเป็นพันปี

        หลินจือโมราก็คือวัตถุดิบที่จำเป็น

        “เจ้าบอกข้าได้ไหมเจ้าคือเสิ่นเสวียนจริงๆ หรือ”

        ระหว่างเดินทาง เสิ่นล่างถามเสิ่นเสวียนอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อการกระทำทุกอย่างของเสิ่นเสวียนทำให้เขามิอาจเชื่อได้

        ตอนเจอกันครั้งแรกพลังอยู่แค่ขั้นแม่ทัพเท่านั้นผ่านไปเพียงสามวันพลังกลับแข็งแกร่งมากถึงขั้นที่สู้กับขั้นบรรพบุรุษได้แล้ว ทั้งยังเอาชนะได้อีกด้วย

        และเมื่อครู่เขายังปรุงยาระดับสี่ขึ้นมาได้ถึงสามเม็ดในคราวเดียวด้วยความสามารถเช่นนี้ แม้อีกฝ่ายจะไม่ใช่นักปรุงยาระดับห้าแต่ก็เกือบถึงขั้นนั้นแล้วหากเป็นนักปรุงยาระดับห้าจริงๆ อำนาจของตระกูลเสิ่นจะยิ่งใหญ่กว่าตระกูลหานอีกไม่รู้กี่เท่า

        นี่คือสิ่งที่มนุษย์สามารถทำได้จริงๆหรือ

        “ผู้อาวุโสใหญ่ยังไม่เชื่อข้าอย่างนั้นหรือหากข้าไม่ใช่ ข้าจะมาทำเรื่องวุ่นวายแบบนี้ไปทำไมกัน”

        เสิ่นเสวียนตอบกลับ เขาเห็นตนเองเป็นคนตระกูลเสิ่นแล้วอย่างแท้จริงไม่ว่าคนในตระกูลนี้จะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร แต่ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เขาอยู่ในโลกเดิมอย่างโดดเดี่ยวมานับพันปีมีเพียงอาจารย์หลี่ฉุนเฟิงเท่านั้น และอาจารย์ยังเสียชีวิตไปแล้วจากเหตุการณ์ไม่คาดคิดความโดดเดี่ยวพันปีทำให้เขาให้ความสำคัญกับตระกูลเสิ่นเท่าทวีคูณ

        “เปล่าเลย ข้าเพียงแค่ประหลาดใจเช่นนั้นเจ้าบอกข้าได้ไหมว่าเจ้าคือนักปรุงยาระดับไหน”

        “ระดับสี่ ที่สามารถปรุงยาได้หลายเม็ดในคราวเดียวเพราะพลังสมาธิของข้าเหนือกว่าคนทั่วไปสามารถแบ่งใจควบคุมได้พร้อมกัน”

        เสิ่นเสวียนยิ้มพลางตอบกลับอีกฝ่ายไม่ใช่นักปรุงยา ไม่มีทางรู้รายละเอียดเบื้องลึกอย่างแน่นอน

        ทันใดนั้นเสิ่นล่างหยุดเท้าลงเสิ่นเสวียนก็หยุดตามไปด้วย

        เสิ่นเสวียนเห็นเสิ่นล่างไม่เดินต่อจึงถามขึ้น“มีอะไรหรือ”

        “นักปรุงยาระดับสี่!นักปรุงยาระดับสี่! บรรพบุรุษตระกูลเสิ่น ในที่สุดลูกหลานตระกูลเสิ่นก็มีนักปรุงยาปรากฏขึ้นแล้ว!”

        ขณะที่เสิ่นล่างกล่าว ดวงตาพร่ามัวของเขาพลันมีน้ำตารื้นขึ้นมาเขาอายุมากแล้ว อารมณ์ค่อนข้างอ่อนไหวง่าย เขาได้เห็นนักปรุงยาจากตระกูลเสิ่นขณะยังมีชีวิตอยู่แม้ต้องตายก็ไม่เสียดายแล้ว

        “ท่านผู้เฒ่าพวกเรารีบเดินทางกันเถอะ! นักปรุงยาระดับสี่อย่างข้าอยากเลื่อนเป็นระดับห้าจำเป็นต้องใช้หลินจือโมรา”

        เสิ่นเสวียนเห็นเสิ่นล่างมีการตอบสนองที่รุนแรงแบบนั้นก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหากบอกเขาไปว่าขอเพียงพลังของตนแข็งแกร่งขึ้นไปอีกก็จะสามารถปรุงยาเซียนขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าจะทำให้เขาตกใจจนอ้าปากค้างไปเลยหรือเปล่า

        “ระดับห้า!ดีเลย! เยี่ยมเลย! พวกเราไปกันเถอะ!”

        เสิ่นล่างพยักหน้าถี่ๆ จากนั้นจึงเช็ดน้ำตาเขาตื่นเต้นมาก ลากเสิ่นเสวียนให้เดินทะลุผ่านป่าเขาไปอย่างรวดเร็ว

        ความปรารถนาสูงสุดของเขาในตอนนี้คือทำทุกอย่างให้สุดความสามารถในสถานการณ์ที่ตนเองสามารถช่วยเหลือเสิ่นเสวียนได้ เขาจะช่วยอย่างเต็มที่ เพื่อให้เสิ่นเสวียนเติบใหญ่ขึ้นโดยเร็วที่สุด

        ในสายตาคนอื่นเขาแข็งแกร่งมากแต่มีเพียงเขาที่รู้ว่าโลกภายนอกยิ่งใหญ่มากแค่ไหน และเขาเป็นเพียงมดตัวเล็กๆตัวหนึ่งเท่านั้นเอง

        ในค่ำคืนที่มืดมิด เสิ่นเสวียนและเสิ่นล่างวิ่งไปราวเจ็ดร้อยลี้[1] แล้ว ตลอดการเดินทางเสิ่นล่างหายใจค่อนข้างลำบาก ต่างกับเสิ่นเสวียนอย่างสิ้นเชิง

        “เจ้าทำได้อย่างไร”

        เสิ่นล่างกล่าวพลางหายใจหอบ

        “ท่านลองโคจรลมปราณผ่านจุดถันจง[2]และจุดหยุนเหมิน จากนั้นจึงปล่อยลมออกมาทางปาก แต่ท่านต้องหายใจตามจังหวะของปอดตนเองลองดูอีกครั้ง”

        เสิ่นเสวียนอธิบายวิธีการหายใจของตนเองแก่เสิ่นล่างเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรค่อนข้างสมบูรณ์แบบกว่าเคล็ดวิชาในโลกใหม่นี้มาก การโคจรลมปราณก็เป็นสิ่งที่เขาฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก

        เสิ่นล่างมองเสิ่นเสวียนอย่างไม่ค่อยเชื่อแต่เขาก็ยังลองดู การโคจรลมปราณครั้งแรกยังไม่เกิดผลลัพธ์ใดๆ เขาจึงโคจรลมปราณดูอีกทีครั้งนี้เขาโคจรได้คล่องกว่าครั้งแรกเล็กน้อย ในที่สุดก็เกิดผล ทำให้เขาหายใจได้สะดวกกว่าเดิมมาก

        แม้จะยังมิอาจโคจรได้คล่องอย่างเสิ่นเสวียนแต่ก็มั่นใจได้แล้วเรื่องหนึ่งว่ามันได้ผลจริงๆ

        “ไม่รู้เลยจริงๆว่าในหัวของเจ้ายังมีอะไรเก็บไว้อีก!”

        เสิ่นล่างที่ได้ลิ้มรสความรู้สึกหอมหวานเป็นครั้งแรกกล่าวกับเสิ่นเสวียนพร้อมรอยยิ้ม

        “จริงๆ แล้วนี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเทียบกับผู้อาวุโสใหญ่แล้วข้ายังห่างไกลนัก! จากนี้พวกเราจะเดินทางอย่างไรต่อหรือ”

        เสิ่นเสวียนจิตใจจดจ่ออยู่กับหลินจือโมรา

        “ให้ข้าดูแผนที่ก่อน”

        เสิ่นล่างเอาแผนที่ที่เสิ่นเสวียนให้เขาก่อนหน้านี้ออกมาดูอย่างจริงจัง

        “ข้าไม่ได้มาที่นี่นานหลายปีแล้วน่าจะต้องไปทางนี้”

        เสิ่นล่างชี้ไปทางทิศตะวันออกจากนั้นทั้งสองก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกอีกครั้ง

        ใกล้ถึงช่วงเที่ยงวัน ทั้งสองออกห่างจากเมืองอวี่ฮว่าไปแล้วหนึ่งพันสองร้อยลี้หากเดินหน้าต่อไปทางทิศตะวันออกจะเข้าสู่อีกเมืองหนึ่ง ทว่าพวกเขาเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าทิศเหนือแทน

        ช่วงกลางวันกับกลางคืนสภาพอากาศต่างกันอย่างสิ้นเชิงแม้จะเข้าสู่ช่วงเหมันต์แล้ว แต่ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าก็ยังทำให้อากาศร้อนได้อยู่

        และยิ่งมุ่งหน้าทิศเหนือไปเรื่อยๆอากาศก็ยิ่งร้อนมากขึ้น ไม่มีร่องรอยความหนาวเย็นเลย

        แต่ทั้งสองก็เข้าใจดี เพราะยิ่งร้อนมากเท่าไรก็ยิ่งเข้าใกล้จุดหมายปลายทางของพวกเขามากขึ้นเท่านั้น

        ในที่สุดก็ถึงแผ่นดินสีแดงฉาน!

        แผ่นดินแล้งขาดน้ำ รอยแตกระแหงดูราวกับใยแมงมุมแผ่ขยายเป็นวงกว้าง

        “ที่นี่ไม่ค่อยมีใครเข้ามาเดินหน้าต่อไปอีกก็คือปล่องภูเขาไฟ เจ้าเองก็คงรับรู้ได้แล้ว แม้พวกเราจะมีไอพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งแต่คงเดินไปได้อีกไม่ไกล”

        “ไม่เป็นไรหรอกลองดูเถอะ!”

        เสิ่นเสวียนยิ้มให้ก่อนจะย่างเท้าเดินต่อไป

        ทั้งสองคนเดินหน้าไปอีกห้าร้อยลี้ในที่สุดก็ผ่านพุ่มไม้แห้งๆ ไป มองเห็นยอดเขาที่อยู่ไม่ไกลนัก

        พื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยกำมะถันส่งกลิ่นฉุนส่วนบนยอดเขานั้นก็มีเปลวเพลิงปะทุออกมาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นมันก็รวมตัวกันอยู่รอบๆทำให้ยอดเขานั้นสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

        “ด้านบนนั้นคือปากปล่องภูเขาไฟแล้วสวมชุดนี้เอาไว้”

        เสิ่นล่างเอาชุดสีแดงออกมาจากแหวนมิติสองชุดและส่งให้เสิ่นเสวียนหนึ่งชุด

        “ชุดนี้เมื่อสวมแล้วจะทนทานต่อความร้อนทำให้เจ้าเข้าใกล้ปากปล่องภูเขาไฟได้”

        เสิ่นเสวียนสังเกตชุดนั้นวัสดุที่ใช้ทำชุดสกัดมาจากธาตุไฟในลาวาของภูเขาไฟ เป็นเกราะกำบังที่ยอดเยี่ยมเลยทีเดียวเขาจึงสวมมันไว้ ทำให้ความรู้สึกร้อนก่อนหน้านี้จางหายไปทันที กระทั่งมีความรู้สึกเย็นสบายแผ่กระจายออกมาด้วย

        ทั้งสองชุดนี้คือสิ่งที่เสิ่นล่างไปหายืมมาจากที่อื่น

        ทั้งสองคนเดินหน้าต่อไป แต่อานุภาพกำบังความร้อนของชุดค่อยๆถดถอยลง ขณะที่อยู่ห่างจากปากปล่องภูเขาไฟอีกเพียงสามสิบจั้ง พลันมีควันขาวคลุ้งออกมาจากชุดที่สวม

        “เร็วหน่อยข้าได้ยินว่าที่นี่มีสัตว์ร้ายด้วย”

        จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลจากพวกเขา

        ..........................................................

        [1] ลี้ เป็นหน่วยวัดระยะทาง ยาวประมาณ 500 เมตร

        [2] จุดถันจง เป็นจุดลมปราณอยู่บริเวณกึ่งกลางหน้าอก