เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        ทันใดนั้น ก็มีเสียงสตรีแย่งชิงโคมดอกไม้ลอยมาตามลมแล้วลอยเข้าหูของไป๋เซี่ยเหอ

        เนื่องจากมีเสียงหนึ่งที่ฟังดูคุ้นหู

        ไป๋เซี่ยเหอจึงช้อนตามองเจ้าของเสียงนั้นนางพบว่าหากไม่ใช่ไป๋หว่านหนิงแล้วจะเป็นผู้ใด?

        ผู้ที่แย่งชิงโคมดอกไม้กับไป๋หว่านหนิงคือสตรีนางหนึ่งที่สวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวน้ำทะเลหน้าตาของนางไม่ได้งามล่มเมือง ทว่าทั่วสรรพางค์กายเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาชวนให้รู้สึกสดชื่นยามอยู่ท่ามกลางบรรดาสตรีจากตระกูลใหญ่

        “พี่ไป๋ท่านจะรังแกผู้คนเกินไปแล้ว”

        หลิวอวิ๋นตั่วโมโหเสียจนตาแดงก่ำเห็นอยู่ชัดๆ ว่าโคมดอกไม้ดวงนี้เป็นดวงที่นางชอบมาตั้งแต่แรก

        ผู้ที่โมโหไม่ได้มีเพียงหลิวอวิ๋นตั่ว

        ไป๋หว่านหนิงกัดริมฝีปากล่างตลอดทั้งวันนางพยายามรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าฮั่วหมิงเชิน ไม่แสดงความอิจฉาใดๆ ออกมา

        ทว่าหลิวเช่อเฟยผู้นี้ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีจริงๆ

        อยากซื้อโคมดอกไม้ก็ซื้อไปสิทว่าดันเลือกโคมนกยูงเสียนี่ มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

        รูปลักษณ์ของนกยูงคล้ายคลึงกับพญาหงส์อีกทั้งนางดันเลือกนกยูงสีชาดเสียด้วย

        หมายความว่าอย่างไร?

        ต้องการยั่วยุนางหรือ?

        คิดจะแย่งตำแหน่งไท่จื่อเฟยของนางใช่หรือไม่?

        หวังพึ่งพาความโปรดปรานเล็กน้อยจากไท่จื่อหลิวเช่อเฟยมองตนเองสูงส่งเกินไปหน่อยกระมัง

        ไป๋หว่านหนิงโมโหจนตัวสั่นส่วนหลิวอวิ๋นตั่วก็ไม่ยอมแม้แต่น้อย นางอุ้มโคมนกยูงสีชาดไว้ในอ้อมแขนแล้วไปหลบอยู่หลังฮั่วหมิงเชิน โผล่ศีรษะออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

        “พี่ไป๋ที่นี่มีโคมดอกไม้เยอะแยะปานนี้ เหตุใดท่านถึงอยากแย่งโคมดอกไม้ที่ไท่จื่อมอบให้ข้าเล่า?หรือท่านยังโกรธที่ไท่จื่อพาข้าออกมาด้วยอย่างนั้นหรือ?”

        สีหน้าของฮั่วหมิงเชินมืดมนลงทันที

        หัวใจของไป๋หว่านหนิงเต้นโครมคราม นางฝืนยิ้มก่อนจะเอ่ย“จะเป็นไปได้อย่างไร? พวกเราล้วนเป็นพี่น้องกันทั้งนั้นข้าจะโกรธเจ้าเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยนี้ได้อย่างไร?เพียงแต่โคมดอกไม้ดวงนี้ ข้าเองก็ชอบมากเหมือนกัน เพราะฉะนั้นน้องสาวมอบให้ข้าเถิด”

        หลิวอวิ๋นตั่วเองก็ไม่ใช่ผู้ที่หลอกง่ายปานนั้นนิ้วขาวนวลชี้ออกไปที่แผงด้านข้าง “ตรงนั้นมีเยอะแยะ ข้ามอบให้พี่สาวทั้งหมดแม้ว่าพี่สาวอยากซื้อทั้งหมดก็ย่อมได้ น้องสาวจะออกเงินให้”

        ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาฟังดูเปิดเผยและใจกว้างทว่าดันทำให้ไป๋หว่านหนิงโมโหจนเจ็บกระเพาะเสียนี่

        นางดูขาดแคลนเงินหรือ?

        เมื่อฮั่วหมิงเชินเห็นว่าผู้คนเริ่มให้ความสนใจทางด้านนี้มากขึ้นเรื่อยๆสีหน้าก็เริ่มอัปลักษณ์ขึ้นมา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยโทสะ“พอได้แล้ว ก็แค่โคมดอกไม้ดวงหนึ่งไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงต้องเอะอะปานนี้? หากเจ้าชอบ ให้ไปหาโคมดอกไม้อีกดวงที่เหมือนกันก็ได้แล้ว”

        ไป๋หว่านหนิงแทบจะหายใจไม่ออก

        นางต้องการเพียงโคมนกยูงที่ไหนกัน? นางเพียงโมโหเช่อเฟยตัวเล็กจ้อยนางหนึ่งเท่านั้นนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายคิดจะยั่วยุผู้ที่เป็นถึงว่าที่ไท่จื่อเฟยอย่างนาง!

        เมื่อหลิวอวิ๋นตั่วเห็นว่าตนเองสามารถเก็บโคมดอกไม้ที่ชอบเอาไว้ได้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุดใบหน้าก็ประดับไปด้วยรอยยิ้ม “ขอบพระทัยเพคะไท่จื่อ”

        หารู้ไม่ว่ารอยยิ้มของนางดูบาดตาเพียงใดในสายตาของไป๋หว่านหนิง

        “เอาโคมมาให้ข้า!”

        ขณะที่ทั้งสามกำลังเดิน ผู้ใดจะไปคิดว่าจู่ๆไป๋หว่านหนิงจะเดินอ้อมฮั่วหมิงเชินเพื่อไปแย่งโคมดอกไม้จากในมือของหลิวอวิ๋นตั่ว

        ทว่าหลิวอวิ๋นตั่วเป็นผู้ใดเล่า? นางคลุกคลีอยู่กับพี่ชายสองคนที่รักและเอ็นดูนางมาตั้งแต่เล็กจึงมีทักษะบางอย่างติดตัวมาเล็กน้อย

        มือเร็วตาเร็วทันที

        นางอุ้มโคมดอกไม้ไว้ในอ้อมแขนจากนั้นก็หมุนกายถอยหลัง

        ทว่าไป๋หว่านหนิงที่เห็นภาพตรงหน้ากลับไม่ทันรับมือ

        เนื่องจากตำแหน่งที่หลิวอวิ๋นตั่วเดินไปเป็นริมทะเลสาบพอดีระยะห่างระหว่างนางกับไป๋หว่านหนิงคือหนึ่งช่วงตัวเท่านั้น

        จู่ๆ หลิวอวิ๋นตั่วก็เบี่ยงตัวหลบกอปรกับไป๋หว่านหนิงพุ่งตัวไปข้างหน้า ทำให้นางหยุดฝีเท้าไม่ทัน ร่างจึงพุ่งลงไปในทะเลสาบ

        ‘ตู้ม’

        หลังเสียงตกน้ำดังขึ้นน้ำก็สาดกระเซ็นเป็นวงกว้าง

        “แค่กๆ”

        สายน้ำอันเย็นเฉียบห่อหุ้มร่างของไป๋หว่านหนิงทันที

        อากาศในเดือนสองเดิมทีก็หนาวเย็นอยู่แล้วไม่ต้องพูดถึงการลงไปแช่ในทะเลสาบที่เย็นเยียบเช่นนี้อีก

        “แค่กๆ ช่วยข้าด้วย”

        ไป๋หว่านหนิงหน้าซีดจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

        “ว้าย พี่ไป๋ตกน้ำแล้วไท่จื่อ ท่านรีบไปช่วยพี่สาวเถิดเจ้าค่ะไม่อาจให้บุรุษอื่นแตะต้องร่างกายของไท่จื่อเฟยในอนาคตนะเจ้าคะ”

        เทศกาลดอกไม้ในวันนี้เหล่าสตรีมากมายล้วนกลัวล้าสมัย ทว่ากลับไม่กลัวเป็นไข้ พวกนางต้องการประชันความงามจึงสวมใส่กระโปรงที่ดูบางเบา

        ไป๋หว่านหนิงก็เช่นกัน

        เมื่อแช่อยู่ในทะเลสาบกระโปรงก็แนบติดไปกับร่างของนาง ขับทรวดทรงงดงามของนางให้เด่นชัด

        ไป๋หว่านหนิงหน้าซีดกว่าเดิมทันทีนางใช้สองมือโอบกอดตนเอง ก่อนจะนั่งยองๆ ลงไป

        แม้ว่าน้ำจะไม่ลึก ขนาดนั่งยองๆน้ำก็ยังสูงไม่ถึงอก ทว่าชายฝั่งอยู่สูงจากผิวน้ำไม่ต้องพูดเลยว่าตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ แม้ว่าจะเป็นในยามปกติ นางก็ไม่อาจปีนขึ้นฝั่งด้วยกำลังของตนเอง

        เหล่าผู้ที่เตรียมจะเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามได้ก้าวถึงริมฝั่งแล้ว

        ทว่าเมื่อได้ยินหลิวอวิ๋นตั่วตะโกนประโยคนี้ออกมาเหงื่อก็ผุดออกมาบนหน้าผาก พวกเขาหยุดฝีเท้าไว้ทันพอดิบพอดี

        โชคดีไป!

        ไป๋หว่านหนิงทั้งหนาวทั้งโมโหทั่วสรรพางค์กายหนาวเย็นจนเริ่มสั่น บริเวณท้องน้อยมีความรู้สึกเหมือนถูกเข็มแทง

        ไม่ได้เจ็บมากทว่าเพียงพอให้หัวใจของนางหนาวเหน็บ

        “พี่เชินมาช่วยหนิงเอ๋อร์เร็วหนิงเอ๋อร์หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะ”

        เมื่อเห็นสีหน้าจวนจะร้องไห้ของไป๋หว่านหนิงในใจของฮั่วหมิงเชินก็รู้สึกซับซ้อนและสับสนเล็กน้อย

        เรื่องที่ไท่จื่อเฟยในอนาคตอันเป็นสถานะที่ทรงเกียรติยื้อแย่งโคมดอกไม้จากเช่อเฟยนางหนึ่งก็แล้วไปเถิด ทว่านึกไม่ถึงว่าจะแย่งจนตนเองตกทะเลสาบทั้งยังถูกผู้คนมากมายเห็นเข้าอีก แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?

        ตอนนี้ยังต้องให้เขาลงไปช่วยขึ้นมาจากทะเลสาบอีก

        อากาศในเดือนสองหนาวเหน็บน้ำก็เย็นปานนี้ หากเขาหนาวแล้วป่วยขึ้นมาจะทำอย่างไร?

        ทว่าหากเขาไม่ลงไปช่วยก็ไม่มีผู้ใดกล้าลงไปช่วย ยิ่งไปกว่านั้น เขาย่อมไม่อนุญาตให้บุรุษอื่นแตะต้องร่างกายสตรีของเขา

        เพราะถือเป็นการดูหมิ่นสถานะไท่จื่ออันทรงเกียรติของเขา

        “อวิ๋นตั่ว เจ้าไปช่วยนางสิข้ารู้ว่าเจ้าว่ายน้ำเป็น”

        หลิวอวิ๋นตั่วที่ยืนอยู่ด้านข้างถูกเรียกชื่ออย่างไม่ทันตั้งตัว

        ทว่าหลังจากได้ฟังคำกล่าวของฮั่วหมิงเชินนางก็ก้มหน้า แล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างเงียบเชียบ

        “เจ้าเองก็ไม่ฟังคำพูดของข้าใช่หรือไม่?”

        ฮั่วหมิงเชินโมโหขึ้นมาแล้วจริงๆไม่ว่าจะเป็นสตรีหนึ่งหรือสองคนก็ไม่คลายกังวลให้เขาเลย ต้องให้เขาเสียหน้าให้ได้ถึงจะหยุดใช่หรือไม่?

        สตรีคือสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญจริงๆ

        วันนี้เขาไม่น่าออกมากับพวกนางเลย

        หลิวอวิ๋นตั่วหดคอ ก่อนจะเงยหน้าที่ดูบอบบางราวกับดอกสาลีต้องหยาดฝนเบ้าตาและปลายจมูกแดงก่ำ ราวกับถูกทำให้น้อยเนื้อต่ำใจอย่างใหญ่หลวง นางดูราวกับกระต่ายน้อยน่ารักตัวหนึ่ง

        น้ำเสียงของนางสั่นเครือและเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ“ไท่จื่อทรงทราบหรือไม่ว่าหากเมื่อครู่หม่อมฉันหลบช้าตอนนี้ผู้ที่ตกไปในทะเลสาบก็จะเป็นหม่อมฉัน วันนี้หม่อมฉันสวมชุดตัวบางหากตกน้ำไปจะยังมีหน้าไปพบผู้คนอีกหรือเพคะ?”

        “วันนี้กว่าหม่อมฉันจะรักษาชื่อเสียงอันดีงามเอาไว้ได้ทั้งยังช่วยรักษาพระพักตร์ของไท่จื่ออีก ทว่าท่านกลับให้หม่อมฉันลงน้ำ...”

        หยดน้ำตาขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลออกมาจากเบ้าตาทำให้ฮั่วหมิงเชินปวดหัวใจตุบๆ เขายกมือเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอดไม่ไหว

        “ขอโทษข้าไม่คิดให้ดีเอง”

        ------------------------