พราวเสน่หาซานตาน_End

        ชุติศรณ์จับจูงมือเรียวเล็กเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นคนไข้ โดยที่คนทั้งสองใบหน้าปลื้มปริ่มไปด้วยความสุข อย่างเห็นได้ชัดเจน จนพวงพรและปั้นหยาที่อยู่ในห้องสังเกตเห็น และพากันต่างสงสัยไปตามๆ กัน

        “สวัสดีค่ะแม่, พี่ปั้นหยา”

        “สวัสดีครับคุณแม่”

        “อืม! สวัสดี”

        พวงพรพยักหน้ารับไหว้คนทั้งสอง พลางรู้สึกฉงนสนเท่ห์ที่ได้ยินชุติศรณ์ เรียกตัวเองว่าแม่ได้เต็มปากเต็มคำออกมาอย่างนี้ เมื่อวานยังเรียกว่าป้าอยู่เลย มาวันนี้เรียกแม่ซะแล้ว แต่พวงพรไม่ได้จะว่าอะไรหรอก ที่ได้ยินชุติศรณ์เรียกแม่ เพราะยังไงเสียวันข้างหน้าก็ต้องเรียกแม่อยู่ดีนั่นแหละ

        “วันนี้แม่รู้สึกว่าภัณกับคุณศรดูแปลกๆไปนะ มีอะไรหรือเปล่า?”

        พวงพรเห็นภัณฑิราเดินมานั่งลง ที่เก้าอี้ข้างเตียงนอนคนไข้ ส่วนชุติศรณ์นั่งอยู่ที่โซฟากึ่งเตียงนอน ซึ่งปั้นหยาได้ลุกเดิน เพื่อนำผลไม้ไปล้างทำความสะอาด ใส่จานมาให้พวงพรกิน พวงพรที่มองดูภัณฑิรา เอ่ยถามภัณฑิราในสิ่งที่ตัวเองกำลังสงสัยออกมาเบาๆ

        “เอ่อ!... คือ......”

        ถึงภัณฑิราจะดีใจมากที่กำลังตั้งครรภ์ แต่พอพวงพรถามมาอย่างนี้ ก็ไม่รู้ว่าถ้าพูดความจริงออกไปแล้ว พวงพรจะรู้สึกเช่นไร แต่จะไม่พูดก็ไม่ได้ เพราะยังไงพวงพรก็จะต้องรู้อยู่วันยังค่ำอยู่ดี

        “อะไร? อ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้ มีอะไรก็พูดมาสิ”

        พวงพรเห็นภัณฑิรามั่วแต่อ้ำๆอึ้งๆ ไม่พูดออกมาสักที ทำให้พวงพรอยากรู้หนักมาก จึงเร่งเร้าถามเอาความขึ้นมาอีก เพื่อให้ได้คำตอบ ภัณฑิราหันไปมองสบตากับดวงตาคมกริบ แล้วหันกลับมามองพวงพรอีกครั้ง

        “ปั้นหยา... ช่วยไปซื้อขนมปังกับนมที่เซเว่นให้ทีไป”

        พวงพรขมวดคิ้วเข้าหากัน อย่างสงสัยในการมองกันและกัน ของภัณฑิราและชุติศรณ์ จึงคิดว่าเรื่องนี้ไม่ควรให้คนนอกรู้ในตอนนี้จะดีกว่า พวงพรจึงหันไปพูดกับปั้นหยา ภัณฑิราจึงล้วงเอาเงินในกระเป๋าสะพายยื่นส่งให้ปั้นหยา ปั้นหยารับเงินจากภัณฑิราแล้วเดินออกไปจากห้อง

        “ไหนมีอะไรว่ามาสิ?”

        พวงพรเห็นว่าปั้นหยาเดินออกไปจากห้องแล้ว จึงหันหน้ามามองชุติศรณ์ แล้วค่อยหันมามองใบหน้าสวยหวานของผู้เป็นลูกสาวสุดที่รักของตัวเอง พร้อมกับถามเอาความด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “แม่ ภัณท้อง!”

        “.........”

        ภัณฑิรามองจ้องหน้าพวงพร แล้วจึงค่อยเอื้อนเอ่ยสิ่งที่ได้ก่อเกิดขึ้นในตัวเธอ ออกมาให้พวงพรได้รับรู้ พอพูดจบก็มองพวงพรด้วยหัวใจหวาดหวั่น จึงเห็นพวงพรนิ่งอึ้ง นิ่งเงียบ ไปชั่วขณะหนึ่งเลยทีเดียว

        “แม่!... ภัณขอโทษ”

        ภััณฑิราเห็นพวงพรนิ่งเงียบไป เธอเข้าใจไปเองว่าพวงพรคงจะต้องโกรธเธอแน่ๆ ถึงแม้พวงพรจะรู้อยู่แล้วว่าเธอมีความเสี่ยงสูงมากที่จะท้องก็ตามที แต่นี่มันเร็วมาก จึงอาจจะทำให้พวงพรไม่ทันตั้งรับ

        “ไม่ครับ... ไม่ใช่ความผิดของภัณ เพราะผมเองที่อยากจะมีลูกกับภัณ ผมจะแต่งงานกับภัณให้เร็วที่สุดครับ”

        ภัณฑิราพูดจบ ชุติศรณ์ก็พูดขึ้นมาบ้าง เพราะไม่อยากให้พวงพรโทษภัณฑิรา ทุกสิ่งทุกอย่างมันเริ่มจากเขา เขาเองที่เจตนาให้เป็นอย่างนี้เกิดขึ้น เขาเองที่อยากผูกมัด และอยากจะมีลูกกับภัณฑิรา หากจะมีใครผิดและต้องรับผิดชอบ คนนั้นก็คือเขาเอง

        เฮื่อออออ......

        “ก็ในเมื่อคุณศรบอกแล้วว่าจะแต่งงานกับภัณ ภัณจะมาขอโทษแม่ทำไม แม่ไม่ได้โกรธภัณเลย ภัณมีหลานให้แม่ตอนนี้ดีซะอีก แม่จะได้เจอหน้าหลาน ก่อนที่แม่จะเป็นอะไรไป”

        พวงพรยกมือขึ้นลูบหัวภัณฑิราเบาๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆออกมา โดยไม่มีท่าทางว่าจะโกรธคนทั้งสองแต่อย่างใด พวงพรเข้าใจดีตั้งแต่ที่รู้ว่าไม่ได้ป้องกันโน้นแล้ว และรู้ว่าจะต้องเกิดอย่างนี้ขึ้นอย่างแน่นอน

        พวงพรคิดว่าเป็นการดีที่มีหลานในตอนนี้ หากภัณฑิรามีหลังจากนี้ ก็ไม่แน่ว่าพวงพรจะมีโอกาสได้เห็นหน้าหลานก่อนตายหรือเปล่า

        “แม่!... แม่อย่าพูดอย่างนั้นสิ แม่จะต้องสู้ จะต้องอยู่กับภัณไปนานๆ แม่จะต้องช่วยภัณเลี้ยงหลานนะ”

        ตอนแรกภัณฑิราดีใจที่พวงพรไม่โกรธ แต่พอประโยคหลัง ใบหน้าสวยหวานหม่นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่อยากให้พวงพรท้อ เธออยากให้พวงพรสู้อย่างเข้มแข็ง และเธอก็จะสู้ไปด้วย จะช่วยในทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง จะเป็นกำลังใจให้อย่างนี้ตลอดไป

        “แม่ก็พูดไปอย่างงั้นแหละ แม่จะสู้ให้ถึงที่สุด จะได้อยู่เลี้ยงหลานไปนานๆ”

        พวงพรรู้ดีว่าภัณฑิราไม่ทิ้งแม่คนนี้อยู่แล้ว ลูกสาวคนนี้เป็นคนกตัญญู ทำอะไรตั้งมากมายเพื่อพวงพร แล้วทำไมพวงพรจะไม่สู้จะไม่เข้มแข็งกันล่ะ

๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐